Commentaar
Het was hoog tijd voor een thema-nummer. ‘Een sport-ANS?’ Dit idee werd sneller afgeschoten dan een kreupel renpaard. ‘Milieu-problematiek?’ ‘Dat is zo passé.’ Terwijl onze ogen gleden over de thema-ANS’en van weleer, werd het gouden idee geopperd. Als snel vond er een nostalgie-orgie plaats aan de redactietafel. Redacteuren buitelden over elkaar heen om hun jeugdsentiment uit te schreeuwen. ‘Ovide!’ ‘De Freggels!’ ‘Dragonball Z!’ ‘Huh?’ Generatiekloven tekenden zich af, maar dat mocht de pret niet drukken. Heerlijk, dat verleden oprakelen.
Van mijn tiende tot mijn elfde werd mijn leven beheerst door een vijftal vrouwen dat de wereld had veroverd met een quasi-feministische strijdkreet. Mijn muren, t-shirts, tassen, lolly’s en colablikjes waren bedekt met hun afbeelding. Een kracht die sterker was dan ikzelf maakte dat ik iedere week mijn zakgeld gedwee overhandigde aan een dikke man achter de toonbank van de speelgoedwinkel. In ruil voor mijn vijfguldenstuk gaf hij me een envelop waarin foto’s zaten, foto’s van hen.
Op mijn vijftiende was er een nieuw vijftal. Een vijftal mannen ditmaal. In de OOR uit de mediatheek las ik dat hun muziek was geïnspireerd op The Velvet Underground, een naam die ik weleens tussen de elpees van mijn vader op had zien duiken. Op mijn kamer in de polder droomde ik over hun leven in de Lower East Side van Manhattan. Later als ik groot ben, ga ik daarheen en trouw ik met de zanger.
Alles begon met groene mannetjes die in de diepte vielen en neerspatten in tientallen pixels. Al gauw volgde een besnorde Italiaanse loodgieter en uiteindelijk veroverden tanks en commando’s mijn piepkleine wereldje. Welbeschouwd had ik in mijn jonge jaren geen leven: hele dagen en nachten sleet ik achter de computer. In moordend tempo werden zakken chips verslonden, met mijn eeneiige tweelingbroertje dronk ik op een avond liters cola weg terwijl we met controllers in onze verkrampte klauwtjes tegen elkaar vloekten dat de ander vals speelde. Mijn belangrijkste vragen aan Willem Wever waren ‘waarom kun je in het “echte leven” niet op escape drukken?’ en ‘vind jij GTA2 ook beter dan GTA3?’.
Helaas kwam ik niet in Willem Wever. Een vriendje wel, hij mocht niet eens zijn eigen vraag stellen, maar moest vragen waar het Noorderlicht vandaan kwam. Sindsdien kijk ik liever Lingo.
De hoofdredactie
Klik hier voor de andere artikelen van de ANS april 2010.
