De biecht: Erica de Vries
Erica de Vries (22), vijfdejaars Psychologie
Slaap je echt nog met je knuffels?
‘Ja, als mijn vriend hier niet slaapt heb ik mijn vier knuffels in bed liggen. Wanneer hij er niet is voel ik me alleen en trek ik de beer naar me toe. Dat is mijn favoriete knuffel, ik eb hem al vijftien jaar. Pas wanneer ik ga samenwonen zal ik definitief afscheid van hem nemen als slaappartner.
‘Ik schaam me niet voor mijn pluche bedgenoten. Ik heb altijd een heleboel knuffels gehad, in mijn ouderlijk huis staan er nog veel meer. Mijn moeder heeft vijf vuilniszakken aan knuffelbeesten weggedaan, de mooiste mocht ik bewaren.’
Krijgen deze bedgenoten nog spannende dingen te zien?
‘Als mijn vriend hier slaapt komen ze op een rek naast mijn bed te staan. Vanaf daar kunnen ze nog wel meegenieten.’
Wie was je eerste liefde?
‘Dat was de beste vriend van mijn broer. Ik kende hem al mijn hele leven, toen ik 14 was kregen we een relatie. Hij was 18, dus er was een behoorlijk leeftijdsverschil. Omdat mijn moeder hem al goed kende, had ze er geen problemen mee. Mijn broer liet achteraf weten dat hij het minder tof had gevonden.
‘Op de basisschool had ik ook wel verkering, maar dat waren meer ‘hoi, doei’-vriendjes. Daar zoende ik nog niet mee. Toch zijn we weleens door de leraar op de vingers getikt omdat we te klef waren. Dan zaten we bij elkaar op schoot of iets dergelijks.’
Wat wil je worden als je later groot bent?
‘Ik wil al sinds mijn elfde kinderpsycholoog worden. Daarvoor was het de ene week stewardess en de andere week juffrouw. Ik las vaak boeken waarin kinderen werden ishandeld, zoals Blauwe Plekken van Anke de Vries. Zo kwam ik op het idee om kinderen te gaan helpen.’
Tekst: Anne Elshof
Foto: Klaas van der Pijl
Klik hier voor alle artikelen van ANS april 2010.
