Het Laatste Oordeel
Duffe opsommingen of ultiem entertainment? Iedere maand verschanst ANS zich in de collegebanken om een genadeloos oordeel te vellen over het onderwijs aan de RU.
Tekst: Sven Boot
College:
Staatsrecht. Dinsdag 15 november, 8:45 tot 10:30, CC 1
Docent:
Prof. mr. C. A. J. M. Kortmann
Uitstraling:
Een echte academicus, met humor.
Inhoud:
Het doolhof dat wetgeving heet.
Publiek:
Zo mogelijk nog saaier dan de inhoud, maar wel met kuif.
Eindcijfer:
7
Om half negen in de regen naar de universiteit fietsen is voor veel studenten een zware opgave. Om de vijf minuten druppelen er laatkomers binnen. De van een erudiete uitstraling en wandelstok voorziene professor Kortmann vervolgt evenwel zijn college Staatsrecht en doet zijn verhaal over het verschil tussen rechtspositionele en functionele onafhankelijkheid. Wat op het onchristelijke tijdstip blijft hangen is dat er in de VS sprake is van rechtspositionele onafhankelijkheid: bij het Hooggerechtshof worden rechters voor het leven benoemd. Het gevolg hiervan is dat hoogbejaarde edelachtbaren reutelend en ratelend de rechtzaal ingereden moeten worden. Kortmann, tevens plaatsvervangend rechter, legt uit dat er in Nederland getracht wordt om dit te voorkomen: ‘Voor mij is het op mijn zeventigste voorbij.’
Het publiek heeft tijdens dit verhaal, dat zonder enige rechtenkennis gaandeweg steeds moeilijker te volgen wordt, blijkbaar genoeg tijd om te kletsen. Een enkeling valt zelfs in slaap. Op dit laatste reageert Kortmann cynisch: ‘Het leven van studenten is zwaar. Wat is het dan mooi om te zien dat iemand zijn ogen sluit om diep over rechtvraagstukken na te denken.’ De slaapkop kijkt verschrikt op. Het is niet de enige komische bijdrage van de hoogleraar, die meer dan eens met een grap iedereen weer bij de les krijgt.
In de pauze blijkt eens te meer dat Kortmanns persoonlijkheid niet veel overeenkomsten vertoont met de gortdroge stof die hij zijn studenten voorlegt. Onder het genot van een sigaret praat hij vrolijk met de eerstejaars. Na de onderbreking wordt ingegaan op het formuleren van een eis. Als voorbeeld wordt hier het aanvragen van een drankvergunning gebruikt. De meeste aankomende rechtsgeleerden zijn inmiddels volledig ontwaakt en vragen worden in hoog tempo beantwoord en gesteld. Zoals meestal het geval is alleen wel vooral door de mensen die vooraan zitten.
Kortmann is nog even oprecht verbaasd dat niemand het antwoord weet op een vraag. Zowel vraag als antwoord wordt helaas niet meer geregistreerd, daar desinteresse en een gebrek aan koffie zijn tol beginnen te eisen. Het verplaatsen van de aandacht naar het publiek heeft helaas geen activerend effect. Het enige dat enigszins opvalt is de grote hoeveelheid kuiven waarvan de mannelijke helft zich voorziet. Gelukkig schopt de professor dan per ongeluk tegen het ijzer onder zijn bureau. Het geproduceerde geluid inspireert hem tot de belofte om daar de volgende keer muziek mee te maken. Hij eindigt met een aantal opdrachten: ‘Verzin een liedje dat bij dit geluid past en zoek uit wat de rol van het Hof van Justitie te Luxemburg en die van het Europese hof van de Rechten van de Mens is.’ Dit laatste maakt cafeïne een nog fijner vooruitzicht dan het al was.
Het Laatste Oordeel der Studenten:
Als remedie tegen de begrijpelijke verveeldheid heeft een student iets bedacht. Wanneer zijn gedachten te ver afdwalen vervangt hij bepaalde woorden. Zijn oordeel luidt: ‘Staatsseks is het leukste Sekscollege.’ Hoewel de studenten allemaal van mening zijn dat de aangeboden kennis relevant is, bereidt bijna niemand zich voor. Iemand die hier wel aan doet, vertelt dat het niet nodig is om te komen als je het boek leest. Logisch wanneer je weet dat het lesboek door Kortmann zelf is geschreven. Over de hoogleraar bestaat een positieve consensus. Alle ondervraagden vinden hem een goede en grappige docent.
