Het Laatste Oordeel
Duffe opsommingen of ultiem entertainment? Iedere maand verschanst ANS zich in de collegebanken om een genadeloos oordeel te vellen over het onderwijs aan de RU.
Foto: Jos Janssen
College:
Logica,
woensdag 15 november,
13.45 – 15.30 uur,
ELN 9, 01.25
Docent:
Dr. Bart Geurts
Uitstraling:
Jean Reno lookalike met passie voor logica
Inhoud:
Een stortvloed aan cijfertjes en wiskundige termen
Publiek:
Frisse eerstejaars Kunstmatige Intelligentie en een nieuwsgierige vwo’er
Eindcijfer:
6,5
Het lijkt de omgekeerde wereld: alle studenten zitten ruim op tijd met pen en collegeblok paraat, maar van de docent is nog geen spoor te bekennen. Tien minuten te laat verschijnt dr. Geurts dan toch. Hij is vervangend docent en heeft een mooie binnenkomer: ‘Dit is de laatste keer dat jullie me zien, hoera!’ De vorige keer waren de studenten nogal luidruchtig en hield Geurts er een schorre keel aan over. ‘Deze keer dus graag naar buiten als je iets wilt bespreken wat niets met het college te maken heeft’, merkt hij droog op. De studenten zijn doodstil; de boodschap is blijkbaar overgekomen. Vandaag behandelt de Logicadocent de term ‘geldig gevolg’, die met een scala aan getallen en wiskundige formules wordt uitgelegd op het bord. De bekende sheets en PowerPoint ontbreken. Termen als ‘afleidbaarheid’, ‘assumpties’ en ‘disjuncties’ vliegen de ruimte door. Voor mensen zonder wiskundeknobbel is dit geheimtaal en bovendien slaapverwekkend.
Na een kwartier gaat de deur open en kruipt een angstige laatkomer het propvolle lokaal binnen. Haastig wordt er naar stoel en tafel gezocht; na het bijeensprokkelen van meubilair hervat Geurts de uitleg. Hij licht verschillende systemen en formules toe. De studenten schrijven druk mee. Dit pennen komt vooral neer op het overnemen van schema’s met cijfers en formules die bestaan uit talloze reeksen p’s en q’s. Na de uitleg volgen enkele waarschuwende woorden van Geurts: ‘Niet in slaap sukkelen want het wordt nog veel ingewikkelder!’ Ondanks dit verzoek kijken steeds meer studenten naar buiten, gefascineerd door het tafereel van vallende boomblaadjes. Voorafgaand aan de pauze mag het publiek nog vragen stellen. Verwarring over hoe specifiek de annotaties moeten zijn, wordt door de docent kort maar krachtig opgehelderd: ‘Er zijn grenzen aan mierenneukerij.’
Na de onderbreking is het lokaal opvallend minder gevuld, misschien zorgt de massa aan wiskundige informatie voor een herfstdipje. In het tweede deel van het college legt Geurts de definitie van ‘negatie’ uit. De studenten beginnen de stof nu zichtbaar ingewikkelder te vinden: iedere minuut gaan er meer vingers de lucht in. Dit is ook niet vreemd met een dergelijk pittig onderwerp als ‘afleidbaarheid’. Het einde van het college is in zicht, maar er wordt niet aan weggaan gedacht voordat alle studenten hun antwoord hebben gekregen. Geduldig geeft Geurts zijn bevredigende respons, voorzien van een sprankje humor: ‘Ja, afleiden kan heel misleidend zijn!’
Laatste Oordeel der Studenten
De studenten vinden Geurts een sympathieke, grappige docent die weet waar hij het over heeft. Studenten zijn snel afgeleid; slaap, honger en een spin die zijn gevangen vlieg inpakt en verslindt, zijn veel interessanter. De colleges zijn goed te volgen doordat hij duidelijk en boeiend uitlegt. Desondanks vinden de meeste studenten de stof best lastig en soms ook saai. Het college bevat een hoge dosis aan moeilijke woorden en zoveel formules dat een geeuw soms niet te onderdrukken is. Doorbijten is het devies: ‘Het is wel noodzakelijke stof’, zo menen de studenten.
Geurts moet volgens de toehoorders wel betere voorbeelden van reële problemen geven en nog strenger optreden tegen eventueel rumoer. Een enkele grapjas weet nog aan te vullen dat ‘als hij nou ook nog taart meeneemt naar het college, zou dat de sfeer écht verbeteren’.
