M#
December is de maand van de verlanglijstjes. Voor Sinterklaas, of de Kerstman voor mijn part. Wensen houdt deze maand niet op bij lijstjes. Je wenst iedereen een vrolijk kerstfeest, een zalig uiteinde, het allerbeste voor het nieuwe jaar.
Voor Sinterklaas wens ik dit jaar dat familieleden me op Tweede Kerstdag een keer niet vragen waarom ik nog geen vriendje heb. Hoe bedoel je waarom? Is er iets aanwijsbaar mis met me, dat die mannen wel zien, maar ik niet? Bedoelen ze eigenlijk ‘Ga eens goed bij jezelf na waarom niemand met jou en je familie Kerstmis wil vieren’? Ben ik leuker mét aanhang? Waarom vragen ooms en tantes dat? Zouden ze het werkelijk goed bedoelen? Of willen ze op mijn geweten spelen? Willen ze dat ik inzie dat het aan mij ligt?
Ik weet het wel, waarom ze niet blijven. Maar ik vind dat het niet aan mij ligt. Zíj zijn niet interessant genoeg.
Op een najaarsmorgen word ik wakker. Vol wensen.
Ik wou dat we de hele dag in bed konden blijven.
Ik wou dat ik zijn naam nog wist.
Ik wou dat hij, behalve lekker, ook een interessant persoon was. Dan kon hij mee, Tweede Kerstdag.
Ik wou dat hij niet tegen me praatte. Dat zou hem sieren. Hij is namelijk geen interessant persoon.
Maar ze gaan niet in vervulling. Ik heb geen fles gepoetst met een geest erin. En dan nog, ik zou aan drie wensen nooit genoeg hebben.
Dus misschien wordt het eens tijd om op te staan en te zorgen dat meneer hier mijn bed, mijn huis en mijn hoofd verlaat.
Als ik de voordeur dicht heb horen slaan, spring ik onder de douche. Eerst goed wassen. En dan een ontbijt kopen. Het is tenslotte al half twee.
In de supermarkt lopen mensen met verlangens, de lijstjes in de handen geklemd. Ik wil vitamines, want de nagels van mijn kater prikken in mijn hoofd. Mandarijnen, daar is het helemaal het seizoen voor. Waren er deze week maar van die lekkere mandarijnen te koop. Maar in de schappen liggen alleen van die grote mandarijnen, die met een wijde schil. Die kunnen lekker zoet zijn, maar meestal hebben ze een weeïg, schimmelig bijsmaakje. Ik heb liever exemplaren die strakker in hun vel zitten. Ik wou dat mandarijnensoorten ook namen hadden. Zoals appels. Ik eet het liefst Elstars. Weet iedereen meteen wat ik bedoel. Maar mandarijnen moet je helemaal omschrijven, en dan koop je nog bijna altijd de verkeerde. Een netje met allemaal lekkere vruchten zonder rottende ertussen, is echt een gelukkige toevalstreffer. Ik wou dat ik een keer dat netje had. Ja, als ik die geest uit de fles tegenkwam, zou ik dat wensen. Dat, en dat mijn familie me die ene vraag niet meer stelt. Heb ik nog een wens over. Voor de zekerheid.
Bij de uitgang speelt de jongen met de droevige ogen op zijn viool, die met plakband aan elkaar hangt. Ik neurie mee met de melodie. If I was a rich man…
/M#
