ANS-Online

Zes op de tien studenten heeft een bijbaantje om het povere studentenbestaan rianter door te komen. Met een dienblad, poetsdoekje of telefoon ter hand vullen deze brave arbeiders hun slechtbetaalde uren. Je reinste tijdverspilling. ANS wil een echte bijbaan en zocht naar de meest lucratieve functies. Bij Society Service verdienen meisjes meer dan 125 euro per uur.

Tekst: Roel Neijts
Foto’s: Igo Nijenhuis

Michel, (25), student RU
Functie: drugsdealer
Vereisten: groot netwerk, kennis van drugs en van mensen.

‘Ik ben maar een kleine dealer, een hobbyist. Al mijn klanten zijn bekenden van me en ik wil graag kleinschalig opereren. Dealen blijft voor mij een bijbaan. Mijn handel bestaat nu alleen nog uit speed en xtc-pillen. Ooit heb ik me gewaagd aan cocaïne, maar dat bleek hopeloos. Voor 11 euro per halfje (halve gram, red.) kocht ik het in, wat erg goedkoop is. De halve voorraad verdween op die manier in mijn eigen neusgat.
‘Ik heb met vanalles geëxperimenteerd: coke, xtc, LSD, speed, ketamine, GHB en DMT. Een voordeel van dealen is dat je de beste producten voor een goede prijs krijgt. Een pil koop ik bijvoorbeeld voor twee kwartjes in. Dat spul komt allemaal uit de Randstad, waar ik goede contacten heb. Thuis heb ik altijd wel wat liggen, maar ik kan er over het algemeen goed van afblijven. Soms gebruik ik zelfs een hele maand niets, maar af en toe pak ik flink uit en beleef ik een trip van drie dagen. Afgezien van wat slaaptekort heb ik nergens last van. Ik ben geen junk. De truc is om de verleiding te weerstaan. En dat doe ik: ik ben meester over mijn drugs.
‘In tenten als Doornroosje konden mensen me altijd vinden als ze iets nodig hadden. Tegenwoordig verkoop ik mijn drugs alleen bij de klanten thuis, waar ik de raarste dingen tegenkom. Toen ik tijdelijk wat adresjes van een collega-dealer moest overnemen, kwam ik bij een jongen terecht die elke week tien gram speed scoorde. Dat is erg veel: één gram zorgt al voor een slapeloos weekend. Het was een grote rotzooi bij die kerel thuis, de bergen bierblikken kwamen tot aan mijn middel. Bovendien had hij al twee jaar niet meer betaald voor water en licht. Niet eens vanwege financiële problemen, maar puur uit lamheid. Ik ben in dergelijke situaties niet onmenselijk: ik had zijn bestelling kunnen afleveren en vervolgens de deur achter me kunnen dichttrekken, maar ik wilde hem niet in zomaar in die zooi achterlaten. Hij mocht zijn speed hebben, mits hij zijn huis zou schoonmaken. Goede speed is moeilijk te krijgen, dus hij had weinig keus. De keer daarop dat ik bij hem kwam, was het schoon en beloonde ik hem met gratis drugs.
‘Hoe groter je wordt in dit vak, hoe groter de risico’s worden. Ik word nu al paranoia met een sporttas vol speed en pillen op de achterbank van mijn auto. Als ik groter zou willen worden, zou ik ook meer geld opzij moeten zetten om aankopen te doen. Die discipline ontbreekt me echter. Ik verdien heel goed met drugs. Op hoogtijdagen heb ik samen met mijn studiefinanciering tegen de 2000 euro per maand te besteden. Daartegenover staan mijn uitbundige uitgaven. Tijdens een avondje stappen geef ik moeiteloos 300 euro uit.
‘Ondanks de groeiende populariteit van bijvoorbeeld cocaïne, zijn drugs nog steeds taboe onder universitaire studenten. Heel vreemd eigenlijk, zeker in vergelijking met het mbo, waar op het schoolplein openlijk wordt gepraat over coke. Maar onderschat de situatie op de Radboud Universiteit niet. Hier wordt veel meer gebruikt dan altijd wordt gedacht. Nijmegen kent disputen waarvan sommige leden zwaar aan de coke zijn verslaafd. Als ik op de campus rondloop, zie ik af en toe een bekend gezicht. Meer ga ik niet zeggen.’

Vialet (23), student Sociologie, Erasmus Universiteit Rotterdam
Functie: manager van upclass escortbureau
Vereisten: een mooi lichaam en een vlotte babbel

‘Sinds enkele maanden run ik het escortbureau Society Service, samen met Marieke, die net als ik student is aan de Erasmus Universiteit Rotterdam. Er bleek onder zakenmannen een grote behoefte te zijn naar kwaliteitsescort. Van escortmeisjes zelf kregen we te horen dat ze het bij veel bestaande bureaus niet naar hun zin hadden. Toen dacht ik: “Dan ga ik een goed escortbedrijf oprichten.”
‘We krijgen veel reacties van studentes. Geïnteresseerde meisjes kunnen zich via onze website aanmelden, www.societyservice.com. We zijn altijd op zoek. Eerst komt een kennismakingsgesprek, waarin ik samen met Marieke beoordeel of de kandidate wel geschikt is voor ons bedrijf. De selectie is streng: sexy uiterlijk en gezelligheid spelen een rol, maar ze moet ook beschaafd zijn. Bovendien moet de dame beschikken over een grote dosis lef: wie bang is om met een man de avond door te brengen, moet zich niet aanmelden. Het is zeer belangrijk dat je lol hebt in dit werk.
‘Ons bestand bevat alleen dames die nog studeren of zijn afgestudeerd: van student tot zakenvrouw. Escorteren is veelal een bijbaan. Voor veel studenten is dit het hoofdinkomen, in principe hoeven ze maar een keer per maand te werken en kunnen ze rondkomen. Het starttarief van een privédate is 500 euro voor twee uur. We betalen de meiden voor de tijd, niet voor de seks. Zakenvrouwen doen dit werk vaak voor de spanning, hoewel geld wel een grote rol speelt natuurlijk. Ze zouden het zonder betaling niet doen.’

Ronny (44), voormalig eigenaar van een regionaal escortbureau
Functie: provinciale escortgirl of -boy
Vereisten: stevig in je schoenen staan

‘Zeventien jaar geleden kwam een vriendin van me elk weekend thuis met een andere kerel. Elke week weer was er gezeik met die lui. Toen zei ik tegen haar: “Als het toch alleen om de wip gaat, kun je net zo goed de escort in.” Zij had een auto en haar vriendinnen wilden ook wel meewerken. Prostitutie, waaronder escortservices vallen, was in die jaren nog illegaal, dus er moest een slimme constructie worden bedacht, wilden we als bedrijf niet illegaal zijn. Zodoende startte mijn vriendin een bemiddelingsbureau en begon ik een begeleidingsbureau. Twee legale bedrijven vormden zodoende onze escortservice.
‘Het bleek een gat in de markt: de mooiste meisjes wilden bij ons werken, niet alleen studentes met studieschuld, maar ook bijstandsmoeders met kinderen. Tijdens onze topjaren reden we met vijf auto’s per avond rond – ik was zelf ook chauffeur – en kregen we vijftig telefoontjes per avond. Natuurlijk kwam er concurrentie, maar doordat wij variatie in het aanbod hadden, bleven we nummer één. Toen in 2000 de prostitutie uit de illegaliteit werd gehaald, werden wij daarvan de dupe. Voor die tijd betaalden wij namens onze escorts belasting, waardoor zij geen gegevens hoefden door te geven aan de Belastingdienst. Toen onze werknemers zich moesten laten registreren, vlogen ze massaal uit. Een student of moeder wil niet bekend staan als hoer.
‘Natuurlijk neemt het vak risico’s met zich mee. Gelukkig hadden we justitie aan onze kant, en konden we bij ongeregeldheden de politie bellen. Dat is slechts vijf keer gebeurd in twaalf jaar tijd. Daarnaast bestond nog het risico dat je als escortgirl werd besteld door een bekende. Zo hebben we ternauwernood een meisje dat bij ons in dienst was, kunnen redden van een bezoek aan haar broer. Vlak voordat ze bij me uit de auto stapte, zei ze geschrokken dat het huis haar bekend voorkwam.
‘Onze klandizie kwam uit alle lagen van de bevolking, van krantenverkoper tot zakenman. Ook studenten maakten veel gebruik van onze dienst: studentenverenigingen bestelden stripteases en ook gehandicapte studenten waren enthousiast over onze diensten.
‘Als student was het aantrekkelijk om voor ons te werken. Nergens verdiende je zo snel geld in zo’n korte tijd. Een klant moest ongeveer 150 euro betalen, waarvan 50 euro direct naar de werknemer, meisje of jongen, ging. Natuurlijk hadden we ook een soort selectieprocedure: we hadden een klant die kickte op nieuwkomertjes. Hij nam ze liefkozend onder handen, terwijl ik buiten stond te wachten. Als het groentje dan na twee minuten naar buiten rende, was ze absoluut ongeschikt en kon ze beter ergens anders haar geld gaan verdienen.’

Op verzoek van Michel en Ronny zijn hun namen gefingeerd.
Vialet is niet haar echte naam. Deze gebruikt ze alleen in haar functie als mededirectrice van Society Service. Marieke wilde haar achternaam liever niet geven.