Sjaak
Onlangs diende ik mijn handtekening op een stuk papier te zetten. Dat gekrabbel vind ik zelden tot nooit leuk: ik ben niet beroemd en mag derhalve nooit lubberend vel onderkrassen, en bovendien vrees ik dat veel zonder armen geboren peuters een mooiere handtekening hebben dan ik. Een flink struikelblok dus, die handtekening van me, maar zodra ik mensen met dit probleem confronteer, volgen er altijd twee uitspraken. De eerste is: ‘Wat ben jij een triest figuur dat je zoiets als een probleem beschouwt. Kijk nu naar mij: mijn kind heeft in de tuin gescheten / mijn zus heeft dvd’s van Veldhuis en Kemper / etc.’ en de tweede luidt: ‘Beste loser, als je er echt wakker van ligt, waarom verander je je handtekening dan niet?’ Dat laatste lijkt handig, maar is het niet. Voor je het weet wordt mijn hippe nieuwe 2006-krabbel naast mijn ouwe handtekening gelegd en krijg ik een deurwaarder op bezoek, word ik uitgescholden bij de IB-Groep of beland ik in een Chinese inrichting waar het onderzoek naar medicijnen tegen SARS nog in de kinderschoenen staat.
Met name de gedachte aan dat laatste bracht mij ertoe toch maar mijn oude handtekening te plaatsen op het in de eerste zin genoemde stuk papier. Dat handelde over de Dag van het Kind, waarop onze onvolgroeide medemens de straat een halfuurtje voor zichzelf heeft, zodat er genoeg tijd is om foeilelijke stoepkrijtcodes op de openbare weg te kalken. Prachtig, maar in mijn fantasie ontsproot direct het lugubere beeld dat op Kinderdag koters overreden worden door vrachtwagens wiens eigenaren vinden dat er in het kader van de Week van de Vrachtwagen best wat meer gekard mag worden, en dan met name op afgesloten woonerven. Sympathisanten van de Maand van de Milieuvervuiling vinden dat de actie van de vrachtautobezitters niet door de beugel kan, maar ontvangen, na dit standpunt wereldkundig te hebben gemaakt, een woedende fax van de organisatie van het Jaar van de Uitlaatgassen. Met de groep mensen achter het Decennium van de Vrije Meningsuiting organiseren zij een veldslag, wat mooi past in de Eeuw van de Oorlog.
Tikje overdreven wellicht, deze clash van belangenverenigingen, maar ik zou niet verbaasd wezen als bijvoorbeeld de Dag van de Cornflakes en Glutenvrije Dag op één en dezelfde dag vallen en men de intolerantie jegens graan omzet in intolerantie jegens de goedwillende medemens. Kan ook niet uitblijven in een samenleving waarin elke dag, elke maand, elk jaar en elke eeuw wel in het teken staat van iets. Wil je een beetje bijblijven, dan moet je een tweede agenda volschrijven met dagen van Islam, appelstroop, misdaadromans, files en stinkdieren. Die eenheidsworst, die ketting die volgeregen is met kralen van dagen, weken en maanden in het teken van de meest lullige dingen, bestaat alleen bij gratie van een ongelofelijk gebrek aan fantasie bij zogenaamd creatieve organisaties. Voor ettelijke koffers geld wordt een hipbebrild team ingezet dat na weken vergaderen aankomt met de briljant bedachte Dag van het Brood. Tsja, vernieuwing moet er komen, maar de lafheid regeert.
Zolang ik mijn eigen handtekening niet durf te vernieuwen, zal u mij over dat gebrek aan vernieuwing echter niet horen klagen.
