Adje d’n Teunis – De flashback van een nutteloze vader
In de vorige aflevering werd Remco verteld dat zijn huisgenoot Adje eigenlijk niet bestaat. Wat de vader van Adjes ‘ broer’ Graard ermee te maken heeft? Lees het gauw in…
Het leven van Adje d’n Teunis (4/10)
De flashback van een nutteloze vader
‘… en dan is er Ando, onze huisbaas die argwaan begint te krijgen. En Hans is bang dat ‘ie Chantal kwijtraakt en ik durf hem niet te vertellen dat ik haar Kimmys kamer in heb zien sluipen. En al die shit met Remco…’
Terwijl mijn zoon me zijn recente levensgeschiedenis vertelt, kijk ik eens rond in zijn kamer. Qua netheid staat die in schril contrast met de rest van zijn huis. Of ja huis, het lijkt meer alsof een aannemersbedrijf het bouwplan is kwijtgeraakt en maar lukraak wat heeft geïmproviseerd. Ik snapte in eerste instantie niet waarom mijn briljante zoon hier wilde wonen, maar hij zal het wel beter weten dan zijn nutteloze vader. In elk geval was ik verrukt dat hij me na vier maanden weer eens opbelde. Ik mocht zelfs langskomen.
‘Wacht’, onderbreek ik hem, ‘Remco, is dat die jongen van daarstraks op de gang? Die waarbij je een tic ontwikkelde, meteen toen hij “hallo” zei?’
‘Ja, dankzij hem zou ik bijna wensen dat ik Adje nooit van je had gekregen.’
Dat was me wat. De dag voor zijn achttiende verjaardag vond ik Graard in de kledingkast van mijzelf en zijn moeder. God hebbe haar ziel. Maar goed, Graard was op zoek naar verjaardagscadeaus – in een nostalgische bui, verklaarde hij later: tot zijn tiende ging hij altijd op zoek naar zijn cadeaus. Deze keer was hij echter groot genoeg om bij de bovenste plank te kunnen. Niet dat daar cadeaus lagen, maar wel een schoendoos met daarop de tekst ‘Afblijven, ten koste van alles’. Nou was mijn vrouw nooit nieuwsgierig aangelegd. Graard daarentegen, vond ik met zijn neus tussen de geboorteakte, de valse identiteitsbewijzen en afschriften van onrechtmatig verkregen kinderbijslag.
‘Ik zie dat je je “broer” hebt gevonden’, zei ik hardop, in verwachting van een schrikreactie die geheel uitbleef.
‘Je hebt bij mijn geboorte een niet-bestaande tweelingbroer opgegeven om extra geld op te strijken van de overheid?’ Ik zei toch dat hij briljant is. ‘Hoe heb je dat voor elkaar gekregen? Ik weet niet of ik je moet aangeven of je de hand moet schudden.’
Zo kwam Graard achter het enige slimme plan die zijn vader ooit had bedacht. Omdat Adriaan voor mij geen nut meer had – een dag later zou hij geen kinderbijslag meer opleveren – en omdat mijn zoon toch op zoek was naar cadeaus, heb ik de neptweelingbroer aan hem overgedragen. De extra studiefinanciering zou misschien wel van pas komen.
‘Eh… wat?’, zeg ik terug. ‘Sorry, ik was even afgedwaald.’
‘Ik vroeg of jij ooit problemen had om Adje verborgen te houden! Ik wilde graag wat wijze raad.’ Aan de teruggekeerde tic te zien beseft hij al dat die niet zal komen. Eens moeten alle kinderen erachter komen dat papa geen superman is. Graard mag een slimme knul zijn, die realisatie heeft toch wat lang geduurd.
Ik slurp mijn koffiekopje leeg en verlaat zwijgend de kamer. In mijn ooghoek vang ik nog een glimp op van de wild knipogende Graard, arme knul. Helaas kan papa niets meer voor hem doen.
