Cleijne Column
Ik heb zojuist een kwartier lang de ‘upper back’ bezet gehouden. Niemand die hem wilde hebben. Een kwartier lang heb ik naar buiten gestaard, voordat ik me bewust werd van mezelf. Ik haat het wanneer dat gebeurt. En het gebeurt veel te vaak. Jezelf kwijtraken in een zaal vol mensen is verlossend, een verademing. Daarom houd ik zo van rennen. Ik kom steeds vaker zonder tas op het sportcentrum met mijn renkleding al aan. Een homoseksueel zwart broekje en een zwart shirt. Als het donker wordt ben ik de schrik van iedere automobilist. Dan ga ik een uurtje het bos in, en onderweg, als het lekker gaat tenminste, verzin ik de meest idiote dingen. Maar veel vaker gaat het over mijn zorgen van alledag.
Zorgen die langskomen wanneer ze maar willen. Meestal bellen ze aan wanneer ik net op de plee zit. Deze keer is de eerste die aanbelt mijn bachelorwerkstuk, welke ik hoofdschuddend binnenlaat. ‘Wil je koffie?’, vraag ik. ‘Graag!’, zegt hij, en komt verder. Fijn, kan ik eindelijk eens met hem praten over wat hij wil. Ik loop achter hem aan mijn kamer binnen. ‘Welk lettertype wil je, ei…,’ en ik zie hem uit mijn raam klimmen en wegrennen. ‘Klootzak! Ik maak je nooit af!’ roep ik hem na. Laatst liet ik mijn geldgebrek binnen. Die keer kwam ik mijn kamer in en vroeg hem of hij al een baan had gevonden, maar hij had zichzelf ontslagen. ‘s Avonds, als ik mijn bed in klim, zoek ik eerst alles af naar zorgen. Niks te vinden, natuurlijk. Ze komen altijd als ik bijna slaap. Als ik het licht aan doe zijn ze snel verdwenen…
Ik laat de ‘upper back’ voor een ander, en vraag me af hoe het zou voelen als ze vaker op een andere machine willen oefenen dan op jou. Langzaam waait mijn hoofd leeg als ik van de universiteit naar de Albert Heijn op de Daalseweg kreun. Ik draai de fietsenstalling voor de winkel op, en erger me kapot aan de zigeuner met die rampzalige viool van ‘em. Ga het Oostblok lastig vallen met je huilmuziek! Een Kroatische heeft mij ooit verteld dat mensen daar die muziek snappen, vol weemoed terugdenkend aan melancholische mistroostigheid. Oostblokkers spelen dus schijnbaar altijd hetzelfde, en áltijd met zeurinstrumenten, nét vals. En maar geld willen. Ik erger me lam! Desondanks erger ik me liever dan dat ik me zorgen maak. Van ergernissen krijg je namelijk een hartstilstand, en van zorgen kanker. Wat wil je nou liever?
Klik hier voor alle artikelen van ANS december 2008
