Het Elfde Gebod
‘Zet jij de vuilniszakken even buiten?’ Mijn nieuwe huisgenoot kijkt meewarig toe hoe ik in mijn AH-outfit, met drie vuilniszakken in mijn handen, de trap afstommel.
Na het debacle met de (inmiddels ex-) vriend van Kim lukte het me al vrij snel om via Bas een prima kamer aan de Van Welderenstraat te bemachtigen. Omdat ik door de bizar hoge huurprijs binnen een maand al blut was, moest ik toch echt op zoek naar een bijbaan. Het werd de nieuwe Albert Heijn in het oude postkantoor om de hoek, waar ik over tien minuten moet zijn. Mijmerend kijk ik naar de schreeuwerige kerstversiering in de etalages en naar onze buurtzwerver die in een portiek ligt te pitten. Ik ben lopend want mijn fiets is, net als die van mijn halve kennissenkring, ten prooi gevallen aan de AFAC. Ergens bij Plein ‘44 staat ie op me te wachten, maar mijn banksaldo is niet echt toereikend.
In de personeelskantine loop ik mijn – op z’n minst woest aantrekkelijk te noemen – collega Joris tegen het lijf. ‘Hey meis! Kun je alsjeblieft aanstaande zondag voor me werken? Ik moet zwarte piet spelen bij mijn neefje.’ Bijna automatisch wil ik ‘nee’ zeggen. ‘Zondag rustdag’ galmt mijn vaders stem door mijn hoofd. Dan denk ik aan mijn fiets. Een dagje extra werken kan ik wel gebruiken. ‘Ja hoor, is goed.’ ‘Fijn!’ zegt hij opgelucht. ‘Wij gaan straks naar Doornroosje, wil je mee?’ De rest van de avond kijk ik uit naar de stapavond die komt. Joris met zijn stralende glimlach spookt door mijn hoofd.
Een paar uur later is het zover. Na wat indrinken in De Deut vertrekken we. Ik zonder fiets, dus bij Joris achterop, me vastklampend aan zijn warme lijf. Voor het eerst ben ik blij dat Doornroosje zo ver uit het centrum is. Binnen is het al behoorlijk druk, er hangt een aanstekelijke, uitgelaten sfeer. De tentamens zijn voorbij en dat is goed te merken. We drinken, dansen, en drinken nog meer. Dan zie ik dat Karin en Joris iets aan het bekokstoven zijn. ‘Wat doen jullie?’ vraag ik, licht jaloers. ‘Wil je ook?’ antwoordt Karin, terwijl ze me een pilletje in mijn handen duwt. Ik schrik een beetje, want ik kan wel raden wat dit is. Ik denk even na, kijk in de betrouwbare ogen van Joris en denk: ach, waarom niet. Hij is er toch bij.
Ineens staan we voor Joris’ huis. ‘Kom je nog even binnen wat drinken?’ Zijn kamer is groot en chaotisch. Her en der liggen boeken. Hij begint me te zoenen. Binnen vijf minuten heb ik alleen nog mijn ondergoed aan. ‘Ehm…ik weet niet zo goed hoe ik dit moet zeggen. Het is mijn eerste keer.’
Klik hier voor alle artikelen van ANS december 2008
