Het Laatste Oordeel: prof. dr. M.V.P. Slors
Duffe opsommingen of ultiem entertainment? Iedere maand verschanst ANS zich in de collegebanken om een genadeloos oordeel te vellen over het onderwijs aan de RU.
College:
Filosofie voor psychologen, dinsdag 10 november, 13.45-15.30, LIN2
Docent:
Prof. dr. M.V.P. Slors
Uitstraling:
Guitige, sympathieke man in nonchalante kledij
Publiek:
Giebelende massa van oppervlakkige zielenknijpers op zoek naar diepgang
Inhoud:
Filosofische bewustwording voor Freudvolgelingen
Eindcijfer:
7,5
‘De PowerPointpresentatie belooft in ieder geval veel goeds’, merkt een student op bij het zien van de eerste slide van Slors. De kwaliteit van de visuele versnaperingen die daarop volgen, is stukken hoger dan het gestuntel van de gemiddelde docent. Hij laat er vervolgens geen gras over groeien en begint al te oreren over de filosofie van het bewustzijn wanneer zijn jas nog niet eens aan de kapstok hangt.
De docent laat zich door niets of niemand van zijn stuk brengen. Zelfs als de afstandsbediening van zijn laptop hem in de steek laat, wuift hij dit weg met de opmerking ‘oeps, het batterijtje is op’. Snel vervolgt Slors zijn verhaal, dat doorspekt is met jargon als ‘fenomenaal bewustzijn’, ‘blindsight’ en ‘epifenomenaal’. Met duidelijke voorbeelden maakt hij de stof toch begrijpelijk voor de studenten.
Slors leukt zijn uiteenzetting op door zijn eigen presentatie van commentaar te voorzien. Wijzend op een afbeelding grapt hij: ‘Ik wilde zeggen eikel, maar het is een dennenappel.’ Dit wordt met gelach in de zaal ontvangen, net als bijna iedere kwinkslag. Slechts eenmaal slaat de docent de plank mis, als hij een foto van filosoof David Chalmers op een slide van de tekst ‘doood. I has a hard problm’ voorziet. In de pauze blijkt dat Slors met ‘doood’ eigenlijk ‘dude’ bedoelde, maar die gedachtegang kon niemand volgen. Hij wilde op grappige wijze het hippie-uiterlijk van de denker benadrukken. Hoewel de docent hier zelf oprecht om kan gniffelen, brengt de oorverdovende stilte in de zaal het onbegrip pijnlijk aan het licht.
Gedurende het gehele college presenteert de docent vlot en duidelijk. Dat het college vrij saai is, ligt niet zozeer aan hem maar aan de stof. Die is taai, zeer zweverig en bovendien is de informatiedichtheid hoog. Rekening houdend met de aandachtsspanne van de toehoorders, die hooguit een uur bedraagt, raast hij door de psychologische filosofie heen. Hij stopt tien minuten voor het officiële einde, maar kondigt dit een half uur van tevoren al aan: ‘Houd vol, ik ben bijna klaar!’ Het rumoer in de zaal noopt hem dit enkele malen te herhalen. Een steeds groter deel van de overwegend vrouwelijke studenten richt de aandacht op andere zaken, zoals het scherm van hun laptop of de privéproblemen van hun buurvrouw.
De onrust neemt verder toe wanneer Slors opmerkt dat bepaalde onderwerpen niet in het tentamen zullen voorkomen. ‘Ik heb de vragen net ingeleverd, dus ik kan het weten.’ Als het college tot opluchting van velen ten einde is, trakteren de studenten Slors toch op een hartelijk applaus. Hoewel dit meestal slechts een standaard staaltje kuddegedrag is bij colleges Psychologie, is het ditmaal zeker niet onverdiend.
Het Laatste Oordeel der Studenten
Het college van Slors wordt door de studenten zonder uitzondering positief ontvangen. Hij komt erg sympathiek en enthousiast over. Wel geven de studenten als tip dat er minder stof per college zou moeten worden behandeld. ‘Hij mag wat minder snel praten, dan is het beter te volgen.’ De humor van Slors wordt door de aanwezigen het meest geprezen. ‘Hij was dit keer een stuk minder grappig dan normaal, maar ik kon nog steeds om hem lachen’, aldus een studente. Zij zegt ernaar uit te kijken volgende week weer te genieten van de grappen en grollen van de docent.
Tekst: Mart Waterval en Jozien Wijkhuijs
Foto: Yahya Hussin
Klik hier voor alle vakken van de ANS december 2009.
