Commentaar
De liefde is in deze tijd van terrorismedreiging ver te zoeken. Ja mensen, zware onderwerpen moeten niet worden geschuwd heden ten dage. De dag goed beginnen kan al niet meer. Het journaal ’s ochtends op Nederland Twee herhaalt het telkens weer: bomaanslag in … (vul een willekeurige plaats in Irak, Israël en Palestina in). Tevens verschrikkelijk: de walvis in de Theems is overleden, en dat lag niet alleen aan zijn verwondingen. Een even ernstige oorzaak was de stress die werd veroorzaakt door alle kijkende Londenaren. Shame on you. Nog een teleurstellend bericht: de wederopbouw in Sri Lanka vordert maar langzaam, te wijten aan het toenemende geweld. Alle vredesvoornemens tussen de overheid aldaar en de Tamil Tijgers ten tijde van de tsunami ten spijt, vliegen kogels nog steeds over en weer. Last but not least berichtte het nieuws dat er in Polen drie kuikentjes waren doodgevroren.
En dat nu het weer bijna Valentijnsdag is. Tijd voor bloemetjes en bijtjes, rozengeur en maneschijn (of is het manenschijn?) en wat al niet meer. Niet voor al die narigheid die er na al die jaren voor heeft gezorgd dat we immuun zijn voor andermans problemen. Voor dood en verderf. Het huilen staat ons niet meer nader dan het lachen. Een knopje op de afstandsbediening indrukken is het enige wat nodig is om de gruwelijke wereld buiten te sluiten en weer naar het werk te gaan. Om daar je dag te vullen zoals altijd, zonder zorgen. Ook op Valentijnsdag. Voor sommigen een speciale dag, voor ons een zoals alle anderen. Maar wel een dag met zorgen. Zorgen om bij thuiskomst geen kaartje aan te treffen, geen roos voor de deur te zien liggen. Hier op kantoor is het ook gezellig hoor, begrijp ons niet verkeerd. Wij houden ook allemaal van elkaar. Maar echte liefde, vriendjes- en vriendinnetjesliefde, die vind je hier niet zo vaak. En dat is toch een groot gemis. Een beetje extra liefde kan nooit kwaad. Daarom willen we je van harte vragen op 14 februari even aan ons te denken. Misschien zelfs een Valentijnskaartje onze richting op te sturen. Zodat wij bij binnenkomst een grote stapel rode enveloppen opzij moeten schuiven om naar binnen te kunnen. En dan gezellig de hele dag kunnen huilen van geluk om alle liefde die ons is toegezonden. Dan is de wereld toch nog niet helemaal verloren.
De hoofdredactie.
Klik hier voor alle artikelen voor ANS februari 2006.
