Sjaak
Een confessie erdoorheen gooien in een column om de zoveel tijd kan geen kwaad, zo vertelde mijn columnleraar. Om die zak ook eens te plezieren, zal ik eens wat zeggen: ik ben vaak verbijsterd. Over een Marokkaans gezin dat niet in de buurt bij andere Marokkaanse gezinnen gaat wonen, maar het gaat zoeken in een blank gehucht. Over het feit dat steeds meer programma’s op tv mogelijk worden gemaakt door telefoonmaatschappijen, leenbanken en slagers. Maar al helemaal vreemd vind ik dat op de universiteit niet meer wordt gepest. Waar op de middelbare school pestprotocollen moeten worden opgesteld omdat bullebakken zielige kindjes in de vijver smijten en met passers bestoken, is het op de universiteit een waar paradijs voor de middelbareschoolmelaatse. Het dragen van idiote kleding, ervoor uitkomen dat je wel eens gedichten schrijft en het voeren van eendjes: op de Alma Mater zijn het geen redenen om iemand totaal verrot te meppen. Teken van beschaving? Mooi? Helaas, ik vind weinig mooi, en ook dit vind ik met een haast vanzelfsprekende vanzelfsprekendheid een vreselijke ontwikkeling. Wie niet wordt gepest terwijl daar wel reden voor is, bloeit namelijk op tot een afschuwelijke mispel die in de eerlijke cultuur allang om zeep was geholpen. Niet te filmen, zulk onuitstaanbaar gedrag dat hierdoor vaak ontstaat. Een perfect voorbeeld hiervan vormt Jakhals Isolde. Voor de geweldige mensen die niet tegen een uur Matthijs van Nieuwkerk kunnen die in De Wereld Draait Door alles leuk vindt en stiekem in zijn hart een ‘bloemenkind’ is (treurig genoeg haal ik werkelijk de beste man aan): Isolde is een soort van vrouw die om de dag met een camera op pad mag, huntend naar het heetste nieuws. In al haar naïviteit stelt ze aan de hotte mensen in het nieuws vragen van het niveau intakegesprek mongolenopvanghuis, laat ze een man het filmpje monteren en voici: een programmamaakster is geboren. Een programmamaakster, jawel, want zo profileerde bosnimfje Isolde zich laatst op de kijkbuis. Het is dat mijn plasmascherm zo veel duiten kostte, want anders had ik hem (of haar, waarschijnlijk zijn tv’s vrouwelijk, ze zijn namelijk zeurderig, ouderwets, traag en ergerlijk) het raam uitgesmeten en daarna zou ik gedanst hebben op het feit dat ik de komende tijd niet naar Isolde, Matthijs, Mart Smeets, Giel Beelen, Sieger Sloot, Joost Prinsen en Sophie Hilbrand zou hoeven te kijken.
Het schijnt, zo las ik laatst in een Viva op de wc, dat pesten op het werk lekker vaak gebeurt, in tegenstelling tot op de universiteit. Koffiejuffrouw opsluiten in de voorraadkast, excuusallochtoon varkensvlees serveren, de homo van loonadministratie het raam uitgooien en via msn mededelen dat je de stagiaire helemaal kapot gaat maken; van dat werk. Dat soort gepest is niet leuk, maar dient ervoor om mensen met hun debiele smoelwerk op het feit te drukken dat ze niet op de goede plek zitten. De kans dat er bij De Wereld Draait Door gepest wordt, acht ik echter niet bijzonder groot. Daar is Matthijs te veel bloemenkind voor. Als Matthijs nu de hulp van Giel Beelen inroept en de brutale radiorebel suiker door Isoldes benzine laat mixen, zou het nog goed kunnen komen. Go Giel!
