Cleijne Column
Dan gingen we een liedje zingen. Welk liedje weet ik natuurlijk niet meer, maar het zal een of ander katholiek groep 5-liedje zijn geweest. Meneer Blatter dacht dat wij muzikaal geretardeerd waren, en beloofde plechtig alle liedjes in te zetten, zodat we wisten wat te doen. Na het bidden ging hij staan, en als een niet-zo volleerd operazanger tenoorde hij op plechtige toon: ‘Eén-twee, zing-maar’, en dan barstte de hel los. Het ritme was al snel vergeten, en de toonaarden waren zoek geraakt in een schuurpapier mêlée. Behalve dat van mij, naar het scheen. Onbewust wist meneer Blatter namelijk prima hoe je kinderen voor aap moest zetten. Maar ik wist dat ook.
Meneer Blatter had dan ook best een grote buik, en ik zei een keer dat hij de grootste prul was van alle prullen die we van de grond moesten rapen. Dat had ik beter niet kunnen doen. Meneer Blatter wist nog wel wat straffen was. Mijn oor legde zich vanaf die dag permanent elders te luister, en ik moest het hele taalboek overschrijven. Ik zette het op een huilen, en omdat ik dat tien minuten volhield mocht ik eerder naar huis. ‘Even goede vrienden’ zei hij dan, grondig vermurwd en verbaasd. Ik was me dan ook dood geschrokken, en kreeg thuis van mama een schone onderbroek.
Meneer Blatter spoorde me ook aan meer te gaan lezen, want dat is toch ernstig belangrijk. Puk en Muk zijn dan ook de heipalen van iedere craniumbibliotheek. De mijne viel om, vloog in brand, en is in de loop der jaren langzaam in het moeras weggezakt, want die fratertroep Puk en Muk heb ik nooit begrepen. Toen ik voorleesmoeders dan maar begon te irriteren door hun boek telkens dicht te slaan, ‘hahaaaaa’ begon te roepen en ze na ging praten, was de maat vol. Ik moest een boek lezen, want anders kreeg ik geen rol snoep.
Snel veinsde ik een boek uit te hebben, en meneer Blatter was apetrots. Ik was minder trots want mijn rol snoep was niet te vreten. Hoe vervelend is het als je je helemaal lekker maakt voor een lekkere rol snoep, liefst met chocolade of met een bekende naam erop, en je krijgt één of andere ondefinieerbare plastic cylinder? ‘Eet maar lekker op, mijn zoon.’ Iedere keer als ik naar de wc ga en de talloze pleerolletjes zie staan, moet ik eraan denken. Ik kan nog steeds niet normaal poepen.
