Adje d’n Teunis
Het leven van Adje d’n Teunis (1/10)
De sage van Remco
Net op het punt dat ik gewend begin te raken aan de echo in mijn koptelefoon, slaat iemand achter me tegen m’n hoofd.
‘Je mobieltje gaat af, malloot!’
Tja, dat gebeurt wel vaker als ik naar het nummer luister dat deze week net mijn ringtone is. Ik neem op.
‘Hallo, met Gerard van Teunissen. Je hebt twee weken geleden gereageerd op een advertentie op doemijeenkamer.nl. Zoek je nog steeds een kamer? Morgen hebben we kijkavond. Om kwart voor tien? Is goed, tot morgen!’
Mijn toekomstige huisgenoot Hans Koninghe opent de deur. Na een onverschillige ‘heuj!’ wijst hij me de weg, en laat hij me beleefd voorgaan, de trap op. Ik open de deur en een vliegende taart mist me op een haar na. Er lag vast nog niet genoeg troep op de gang.
‘Mis! Zie je wel dat vrouwen niet kunnen gooien’, grapt een net iets te blonde rasstudent met een bekende stem. Hilariteit alom. De lolbroek vervolgt: ‘Welkom, ik ben Graard. En jij bent onze laatste hoop.’
De kijkavond gaat gesmeerd: mij wordt een rampzalig verwoeste kamer aangesmeerd voor te veel geld en met nauwelijks doorschuifmogelijkheden en ik leer mijn huisgenoten amper kennen. Hans, de non-charismatische Limburger doet een naar eigen zeggen waardeloze studie Bedrijfscommunicatie samen met zijn vriendin. Zij, de schuchtere bakvis Chantal woont ook hier in Huize Pedaalemmer Plas. Ze zijn al vijf jaar samen en hebben op school gezeten met Graard, die van oorsprong Brabander is en bij gebrek aan inspiratie Geschiedenis is gaan studeren. Het drietal, dat al een toppunt van incrowd is, woont samen met huisoudste Kimmy.
‘Kimmy is een vieze pot’, denkt Hans te choqueren, waarna Kimmy zelf de échte smerige praat door de kamer spuit. Vingeren is haar grootste hobby, en of ik haar collectie vibrators van Bekende Nederlanders wil zien.
Dat ik, Remco, een stuk minder vrijpostig ben in omgang dan in mijn gedachten deert ze niet. Als er maar iemand die kamer in gaat om de van oorsprong Japanse huisbaas tevreden te houden.
Nadat ik heb gezien waar de overige faciliteiten zijn en mijn eigen vuilnisbelt – dat wordt twee weken renoveren eer die bewoonbaar is – heb bezichtigd, maak ik een optelsom in mijn hoofd. Iets klopt hier niet.
‘Ik tel een deur meer dan er huisgenoten zijn’, zeg ik, ‘mist er iemand vanavond?’
‘Adje…’, mompelt Chantal.
‘Ja’, voegt Graard zich snel bij de conversatie, ‘Adje is mijn tweelingbroer. Hij had het vanavond druk met Kantonese uitwisselingsstudenten op kroegentocht nemen. Dus, hij kán er niet bij zijn vanavond. Maar je komt hem gauw genoeg tegen.’
Kimmy springt bij: ‘Adje is legendarisch; de enige man die mij kan bevredigen.’
Iedereen schiet in de lach, buiten mijn medeweten waarom. In ieder geval heb ik na 37 kijkavonden eindelijk mijn nieuwe stek gevonden.
