Commentaar
‘Verplicht gezellig doen, domme spelletjes spelen en geronseld worden voor allerlei kloteverenigingen. God, ik haat de introductie.’
‘Kom nou, zo verschrikkelijk is die ene week toch niet. Hoe was je eigen intro?’
‘Die heb ik grotendeels weten te omzeilen. Ik wist niet dat het zo’n big deal was. Al die groepjes vallen toch weer uit elkaar.’
‘Voor de meesten is de intro wél leuk.’
‘O ja? Was de jouwe zo geweldig dan?’
‘Nou…’
‘Wat nou?’
‘Het ging uit met mijn toenmalige vriendinnetje, ik werd smoorverliefd op mijn mentormama en haalde de nachten door met mijn nichterige mentorbroer van 29. Het ging wel, dus.’
‘Verbroken middelbare schoolliefdes, wat een introcliché.’
Op de redactie zijn de meningen over de intro behoorlijk verdeeld. Natuurlijk, vers vlees in de kuip en overal feesten. Maar voor velen is het net carnaval: de Molenstraat mijden en wachten tot het overgaat. En wat een hysterische pubers en slechte muziek in onze normaliter zo geliefde kroegen. Bovendien, hoe goed wordt de Waalstad eigenlijk aan de blije guppen geïntroduceerd? Alleen de al ingetrapte deuren van Van Buren, Pinoccio en de Rabobank op het Keizer Karel worden geopend.
‘Dat kunnen wij toch beter, denk je niet?’
‘Nou, de obscure spots van Nijmegen zijn ons niet vreemd, nee.’
‘Nijmeegs Jopie bijvoorbeeld.’
‘Wat?’
‘De legerdump, die is hartstikke handig. Maar niemand weet hem te vinden.’
‘Daar heb ik ook niets te zoeken, eerlijk gezegd.’
Na hevige discussies is de dump toch op de middenpagina gekomen. Evenals het 1 Eurocafé, de Grote Broek en ruim twintig andere verstopte zaken, omdat onze stad meer behelst dan een handjevol clichékroegen. Welkom in het echte Nijmegen.
De hoofdredactie
Klik hier voor alle artikelen van ANS intro 2009.
