ANS-Online

Duffe opsommingen of ultiem entertainment? Iedere maand verschanst ANS zich in de collegebanken om een genadeloos oordeel te vellen over het onderwijs aan de RU.

college:
Gender en etniciteit in opvoeding en onderwijs,
dinsdag 16 juni, 15.45-17.30, LIN1

docent:
Dr. S.P. Dudink

uitstraling:
Onverstoorbare marginaal-mannelijke man

publiek:
Pastelkleurige massa van waterlurkende schoolmeisjes

inhoud:
Scheren en slikken

eindcijfer:
8

‘Mannelijkheid is een nauwelijks onderzocht thema binnen Genderstudies.’ Met verheven stem probeert Stefan Dudink de zaal, die bol staat van het oestrogeen, stil te krijgen. ‘Mannen hebben helemaal geen eigen identiteit binnen Genderstudies, net zoals Nederlanders geen gemarkeerde etnische identiteit hebben in Nederland.’ De zaal, waarin bijna elke stoel en menig traptrede is bezet door vrouwelijke studenten in babyroze en paasgele shirtjes, heeft inmiddels door dat het college is begonnen. Het gekakel verstomt.
De docent vangt aan met een vergelijking tussen hegemoniale en marginale mannelijkheid. De eerste, een absolute en ideale vorm van mannelijkheid, is een cultureel fenomeen dat onhaalbaar is voor de meeste mannen. De marginale heren bestempelen zichzelf weliswaar als mannelijk, maar beschikken over lang niet alle eigenschappen die de hegemoniale man behoort te hebben. Dudink heeft een aangenaam en duidelijk stemgeluid en vertelt bevlogen zijn verhaal aan de hand van kernpunten op sheets. Dat niet het letterlijke verhaal van de docent in zijn PowerPoint staat opgetekend, levert behoorlijk wat stress op. Veelvuldig wordt het heldere verhaal van de docent onderbroken door onrustige studenten die kreunen: ‘u gaat zo snel meneer’ en ‘kunt u die laatste zin nog eens herhalen?’. Dudink herhaalt zijn verhaal met engelengeduld. Middels een ‘is iedereen weer bij?’ verzekert hij zichzelf ervan dat alles duidelijk is. Hij voegt nog een illustratie toe aan zijn verhaal dat mannelijkheid in verschillende culturen op een andere manier wordt bekeken.
‘Een voorbeeld helpt altijd. Neem de verscheidene initiatierites waarmee jongens in bepaalde culturen man worden. In Papoea-Nieuw-Guinea is er een stam waarin een jongen tijdens de initiatierite orale seks heeft met een oudere man. Wanneer hij het sperma doorslikt is hij officieel volwassen. In onze westerse cultuur ziet men dat als iets homoseksueels en pedoseksueels.’ Een luidruchtig gegiechel en geroezemoes overstemt de laatste zin. De docent staakt geduldig zijn verhaal en verzucht na een vijftal seconden ‘is iedereen daar overheen?’.
‘De definitie van man zijn verschilt niet alleen tussen culturen, maar ook tussen verschillende tijdsperiodes. Was het vroeger aantrekkelijk om behaard te zijn, nu moeten mannen helemaal glad zijn’, vertelt de kalende docent. Vanuit de zaal klinkt de eerste – weliswaar retorische – vraag van dit college. ‘Vroeger was het toch ook mooi om dik te zijn?’ ‘Ik zal even achter het katheder gaan staan alvorens ik hierop antwoord’, grapt de docent, al kloppend op zijn buik. Tijdens zijn verhaal, waarbij de veredelde scholieren irritant rumoerig zijn, laat Dudink zich sporadisch verleiden de pedagogen in spe belerend toe te spreken. Maar na een kalm ‘je
hóeft hier niet te zijn’ en ‘zou je dat mobieltje even weg willen doen’ vervolgt hij zijn verhaal onverstoorbaar.

Het Laatste Oordeel der Studenten
De eerstejaars zijn, anders dan hun ongedurige houding doet vermoeden, unaniem positief over de inhoud van het college. Ze vinden de stof ‘interessant’, ‘leuk’ en ‘nuttig’. Waar sommige studenten aangeven het college duidelijk te vinden, rapporteert menigeen dat het ‘allemaal veel te snel gaat’. Dat de – overigens erg heldere – sheets Engelstalig zijn, stoot de meiden ook tegen het hoofd. Enkele eerstejaars pedagogen vinden dat ‘lastig’ en ‘niet fijn’. Veelvuldig wordt de docent geprezen om zijn pedagogische vaardigheden. Hoewel de gedachten van sommigen afdwalen naar hun mobieltjes en ‘het borsthaar van vriendjes’, is Dudink volgens de toekomstige kinderjuffen een van de weinige docenten die deze groep bij tijd en wijlen stil krijgt.

Tekst en foto: Loes Perrée

Klik hier voor alle artikelen van ANS intro 2009.