Het laatste oordeel: Prof. dr. A.R.M.M. Hermus
Duffe opsommingen of ultiem entertainment? Iedere maand verschanst ANS zich in de collegebanken om een genadeloos oordeel te vellen over het onderwijs aan de RU.
Studie
Geneeskunde
College
Regulatie Integratie 1, donderdag 17 juni, 16.45-17.30, Lammerszaal
Docent
Prof. dr. A.R.M.M. Harmus
Uitstraling
Onbegrepen genie
Publiek
Praatgrage puberale studenten
Inhoud
Opgezwollen schildklieren en uitpuilende ogen
Eindcijfer
6-
Aan het begin van het college wervelt een orkaan van geroezemoes door de zaal. Professor doctor Hermus is nauwelijks te verstaan. Desalniettemin praat hij stug door. Het college heeft als thema schildklierziekten en met name de ziekte van Graves. Na een uitleg over het gebruik van radioactief jodium als remedie, worden symptomen van de ziekte aan de hand van foto’s en afbeeldingen uitgelegd. De rust keert na een kwartier weder, maar patiënten met uitpuilende ogen zorgen direct weer voor consternatie. Velen kunnen hun walging niet onderdrukken en bespreken met de buren hoe vies de foto’s eruit zien. Hermus probeert uit te leggen dat dit een naar symptoom is voor patiënten. ‘Er is een cabaretier die van zijn uitpuilende ogen zijn handelsmerk heeft gemaakt, maar de meeste mensen vinden het erg vervelend’ vervolgt Hermus droog zijn verhaal. Dit is niet de enige open deur die Hermus intrapt. ‘De behandeling van deze ziekte is in zestig jaar nog niet veranderd, we geven namelijk nog steeds dezelfde medicijnen’ en ‘Er is ook zoiets als de Block and Replace-therapy, het blokkeren en herplaatsen dus’. Na dergelijke uitspraken beginnen de studenten meteen te zuchten en met hun ogen te draaien.
Hermus betuttelt de studenten door de stof zeer simplistisch uit te leggen. Toch weigeren de studenten te luisteren. Constant gebabbel met de achterburen, een sms-conversatie met een vriendinnetje op het balkon, de interesse is ver te zoeken. De nieuwbakken geneeskundestudenten stralen niet veel volwassenheid uit. Tot slot behandelt Hermus de symptomen van een struma, een vergrote schildklier die ervoor zorgt dat de adamsappel meer op een halve meloen lijkt. Terwijl hij aan de hand van afbeeldingen laat zien dat er al sprake was van struma’s in de Griekse Oudheid en dat Cleopatra er ook mee rondliep, rent een aantal meiden als een kudde schapen op de vlucht voor een wolf de collegezaal uit. Desondanks vervolgt de docent onverstoord zijn college. Na deze afleiding kijken de achterblijvers af en toe achterom om te zien of meer toekomstige kwakzalvers het aandurven de zaal te verlaten. Wanneer Hermus met het minste of geringste gebaar suggereert het college te beëindigen, willen de collegebezoekers direct voor het zingen de kerk uit. Slechts enkele aanstaande stethoscoopdragers lijken het college serieus te nemen en vragen om extra uitleg. Of is dat alleen in de hoop wat los te krijgen over het aankomende tentamen?
Het Laatste Oordeel der Studenten
Dat het college rumoerig was, hebben de jonge wittejassen aan zichzelf te danken. Helaas voor Hermus vonden de studenten hem te monotoon: ‘Intonatie is ook een kunst’. Daarnaast verwachten ze wat meer interactie met de docent. Nu was het ‘stoffig, saai en emotieloos’. Blijkbaar zijn deze geneesheren en -dames niet gewend om tot half zes onderwijs te volgen, wat blijkt uit het collectief gejeremieer over knorrende magen. Omdat het college tot de tentamenstof behoort komen ze toch maar opdagen. Ondanks dat de zaal uitpuilde, waren ze geestelijk niet aanwezig. Een wanhopige jongen bekent: ‘Mijn gedachten dwalen af naar onbekende meisjes.’
Tekst: Britt Latour en Jolene Meijerink
Foto: Argibald
Klik hier voor alle artikelen van de ANS uit de Introductie 2010.
