ANS-Online

En wat nog erger is
Ik zette nieuwe snaren op de Telecaster maar even later was hij kapot. De draad maakt geen contact meer binnenin. Ik kan het niet uitleggen. Ik kan alleen maar wijzen: “Dit doet het niet meer”. Mooie gitaar. Aan sommige dingen geraak ik irrationeel hard gehecht. Hij moet naar de winkel. Vind ik jammer. Gaan ze weer lachen omdat ik het jargon niet beheers. Gaan ze weer vragen of ik iets wil spelen. Gaan ze weer
lachen omdat ik steeds dezelfde vijf akkoorden speel. Toen God de talenten verdeelde wist hij vast nog niet dat ik later graag muziek zou maken.

En wat nog erger is
Ik was zenuwachtig voor de verkiezingsuitslag terwijl het op voorhand al lang duidelijk was dat de Vlaams-nationalisten zouden winnen. Misschien had ik hoop. Ik maakte een button met het opschrift “Links is dààr”
en een grote pijl, maar het hielp niet. Sinds kort is de lucht zwaar en vettig. Mijn bloed kookt.

En wat nog erger is
Ik ben twee uur en half onderweg geweest om van de universiteit tot bij mijn familie te geraken. Dat komt omdat mijn godsdienstleerkracht waar ik 10 jaar geleden les van had sinds kort dezelfde trein als ik neemt. Dat is niet zo’n probleem, ware het niet dat hij altijd wilt praten. Het begint met loensen, vanuit de verte. Dan komt hij dichterbij. Zwaaiend. Dan gaat hij in dezelfde wagon zitten. Als je dan nog steeds niet opkijkt (iPod in de oren, ‘druk druk’ lezend in een boek), pakt hij je schouder vast. De man met de ogen van ik-zie-dwars-door-je-heen. De man die wilt dat je hem alles vertelt. de man waaraan je niets wilt vertellen, want
hij maakt van alles zijn eigen verhaal. Zoals ik ooit -ik was toen 12 jaar en mij van geen kwaad bewust- in zijn les vertelde dat ik vroeger erg jongensachtig was. Sindsdien denkt hij dat ik een man ben, opgesloten
in een vrouwenlichaam. Zes lange middelbare jaren wilde hij daarover praten. Over hoe het nu verder moet met mij. Ik. Man. In vrouwenlichaam. MAAR KEREL! IK HEB BORSTEN EN IK HEB ZE GRAAG! -dit durf
ik hem natuurlijk niet luidop te zeggen. Dus ik pak een andere trein. Die gigantisch lang duurt.

En wat nog erger is
Mijn bobonne komt eten.
Hell is just around the corner.

Klik hier voor alle artikelen van de ANS uit de Introductie 2010.