Commentaar
Al vanaf dat ik weet dat Afrika bestaat wil ik erheen. Die zielige kindertjes met dikke buikjes wilde ik helpen, bijvoorbeeld door mijn etensrestjes naar ze op te sturen. Op de basisschool maakten we met de hele klas kerstkaarten die we verkochten. De opbrengst was voor Afrika. We zamelden blikken met groenten in, niet voor Afrika. En we propten schoenendozen vol met oude – maar bruikbare – prullen, ook niet voor Afrika. Dat maakte mij allemaal niet uit. Het beeld van de zielige kindertjes waar we het allemaal voor deden, waren Afrikaanse kindertjes voor mij.
Op mijn zestiende ging ik op internet zoeken naar organisaties die vrijwilligerswerk in Afrika deden. Wanneer ik daaraan mee wilde helpen wist ik nog niet. Halverwege mijn studie leek me een goed plan. Net iets ouder dan wanneer ik net van de middelbare school kwam, leuk voor mijn ouders. En natuurlijk even een break in mijn studie, leuk voor mij.
Nu ik mijn Bachelordiploma heb, ben ik nog steeds niet in Afrika geweest. Ik ben nog wel steeds op zoek, maar niet meer naar vrijwilligersorganisaties. Om vrijwilligerswerk te kunnen doen moet ik grif betalen, al enige werkervaring met kinderen hebben en veel tijd. Om te reizen moet ik ook veel geld neertellen, maar hoef ik niet met kinderen te hebben gewerkt en mag ik ook iets minder lang weg. Een maand. Het is lang genoeg om een cultuurshock – waar ik sowieso niet aan ontkom – en heimwee te krijgen. Stiekem ga ik mijn lieve familie en vrienden best wel missen.
Afgelopen tijd heb ik allerlei brochures laten opsturen. Want mijn goede voornemen voor 2006 is om eindelijk naar Afrika te gaan. Niet om alles te zien en doen wat ik wil, maar wel om te beginnen met een beetje van dat alles.
Volgend jaar moet ik eindelijk een keer al die goede cd’s aanschaffen die je nu eenmaal moet hebben. Rubber Soul van The Beatles, A new world record van ELO en Closer van Joy Division staan steevast op mijn lijstje. Maar elke keer als ik met een volle portemonnee Kroese binnenloop, laat ik ze staan omdat ik weer iets nieuws heb bedacht. Zo komen de classics natuurlijk nooit in mijn kast terecht.
Hetzelfde verhaal voor dvd’s. Het afgelopen jaar heb ik genoeg moderne cult-klassiekers gekocht, maar mijn rijtje echte klassiekers houdt op bij 2001: A Space Odyssee. Dat is niet eens een rijtje.
Nu heb ik het afgelopen jaar wel een iPodje en een laptopje aangeschaft, maar cd’s passen niet in een mp3-speler en dvd’s kijken op een laptop is ook niet alles. Ik moet dus een mooie stereo hebben en een dvd-speler. En een mooie kast om ze in te zetten. En een grotere kamer. En twee draaitafels, liefst Technics. En een rijbewijs en dan ook meteen een auto.
Samengevat: meer geld uitgeven. Is dat een goed voornemen?
De hoofdredactie.
Klik hier voor alle artikelen van ANS januari 2006.
