ANS-Online

LPG is niet alleen een uiterst brandbaar goedje, het is ook de naam van een aanstekelijk bandje uit het noorden des lands. Samen met Spinvis toert deze nieuwe belofte de komende maanden door Nederland. ‘Vier van ons zijn christelijk, dus groupies hebben geen kans.’

Tekst: Roel Neijts
Foto: Jos Janssen Overasselt

Het achterste barretje van Doornroosje is even het terrein van LPG, de band van Gerald Kooistra, Christiaan Nijburg, Arend-Jan van de Scheer, Martien ter Veen en Anne van Wieren. Terwijl de zaal volloopt en de Spinvis-fans zich verheugen op hoofdact van vanavond, drinken de jongens mondjesmaat de gratis blikken bier leeg en kijken verlangend uit naar hun eigen optreden. Geen heisa, grootheidswaan of groupies te bekennen: nuchtere jongens uit het nuchtere Groningen.
Het vijftal – variërend van student tot fulltime rock ‘n roller – repeteert in de kelder van Nijbergs ouderlijk huis, in het desolate Hoogezand. Vlak na de oprichting, eind 2002, werd LPG al opgemerkt door Excelsior Recordings, hét Nederlandse label voor vernieuwende en vooral hippe bandjes. Hun debuutplaat Fear no Foe (2005) werd vol lof ontvangen door OOR, NRC Handelsblad en natuurlijk door alle indie-liefhebbers die de begin-twintigers reeds hebben aanschouwd in poptempels als Paradiso, Melkweg en Nighttown. Aan ambitie heeft de band geen gebrek: ‘Bij LPG denk je aan autogas, maar er komt een moment dat je eerst aan ons denkt.’

Jullie hebben een Witte en een Rode Show. Welke wordt het vanavond?
‘De strakke en harde Witte Show en zijn akoestische equivalent, de Rode, zijn een beetje passé. Het leek ons leuk om de rustige nummers en de ruigere nummers in afzonderlijke shows te spelen, maar de concertbezoekers kregen zo geen goede afspiegeling van ons repertoire. Het voordeel van die deling was dat we gedwongen waren telkens weer dezelfde twee playlisten te spelen. Nu spelen we nog steeds een vaste list – weliswaar afwisselender – omdat we gewoonweg meer routine nodig hebben.’

Hoe vaak hebben jullie dan opgetreden?
‘Vast meer dan vijftig keer. Vaak hè? Vooral vlak na ons debuut hebben we heel wat shows gegeven. In Nijmegen hebben we nu vier keer gespeeld, met De Valkhof-affaire als hoogtepunt. We hebben ook mooie herinneringen aan Extrapool, waar we voor vijf euro bleven slapen na twee optredens in Merleyn. Die on-the-road-sfeer is helemaal top!’

Is er verschil tussen het Groninger en het Nijmeegse publiek?
‘Er is wel verschil, maar het onderscheid tussen Randstadpubliek en mensen uit de provincies is groter. Zo waren de Rotterdammers heel snel enthousiast te krijgen, terwijl het publiek in Nijmegen en Groningen, dat wat rustiger en minder brutaal is, meer tijd nodig heeft om los te komen.’

Excelsior Recordings staat bekend als het platenlabel voor kwalitatieve alternatieve pop. Voelen jullie een bepaalde druk nu LPG is binnengehaald?
‘Het is eerder een stimulans. Voorheen ondenkbare zaken zijn nu mogelijk. Excelsior oefent op ons helemaal geen druk uit en dwingt ons niet om te presteren. Het is geen grote platenmaatschappij die ons eruit gooit als we geen succes behalen. Excelsior zit tussen de kleine maatschappijen – die met liefde platen maken, maar te weinig geld hebben – en de platenbonzen in. Dat is perfect voor onze artistieke ontwikkeling en kwaliteit.’

Als jullie doorgroeien, ruilen jullie Excelsior dan in voor een grote maatschappij?
‘We willen natuurlijk heel graag groter worden en we hopen dat Excelsior daar zo lang mogelijk in kan meegaan. Spinvis, die bij hetzelfde label zit, wordt groter en daardoor wordt Excelsior ook steeds professioneler. In Nederland kun je geen beter label wensen. Echter als we de grens over willen, wordt dat nog moeilijk met deze huidige maatschappij.’

LPG wil dus het buitenland veroveren?
‘Om groter te worden moet je wel: in Nederland zullen we nooit de proporties van Kane kunnen aannemen. Het is een vereiste om intensief bezig te zijn met buitenlandse connecties en dat zijn we nog niet. Het schijnt ook erg goed te zijn om op popcongressen te spelen, zoals South by South West in Amerika, maar daarvoor moeten we worden gevraagd. Alleen: hoe bereik je dat?’

Door te zorgen voor veel media-aandacht? ‘De Volkskrant’, ‘NRC’ en ‘OOR’ bejubelen jullie..
‘Ja, dat is echt bizar. Onze trouwe fans en wijzelf wisten natuurlijk al dat we fantastische muziek maken. Toen we de recensie van Menno Pot lazen in de Volkskrant, vroegen we ons toch af door wie die man was omgekocht.

Hoe vaak repeteren jullie?
‘Eens per week. Het lijkt daardoor alsof we weinig met de band bezig zijn, maar LPG heeft het onwijs druk: shirts en stickers maken, rondbellen, noem maar op. Wij hebben geen team achter ons staan waaraan we taken kunnen delegeren. Elke dag dat je geen aandacht aan de band geeft, is een verloren dag.’

Wellicht schuilt de kracht van LPG juist in jullie originaliteit, wat een tijdrovende organisatie vereist. Nemen jullie niet te veel hooi op de vork?
‘Er zijn inderdaad heel veel bands die alleen spelen; wij wilden vanaf het eerste begin al meer doen. Martien is grafisch ontwerper en Anne heeft op de kunstacademie gezeten: LPG heeft de capaciteit om als enige invloed uit te oefenen op het artwork. Het was dus een bewuste keuze om de kleding, de website, het cd-hoesje en een videoclip – die slechts 14 euro kostte – te ontwerpen.’

Groningen kent een heuse ‘emoscene’. Behoren jullie daar ook toe?
‘Nee. De meeste Groningse bands uit die scene repeteren in een oefencomplex in de stad en kennen elkaar daar dus van. Wij hebben heel weinig contact met hen omdat we repeteren in Christiaans kelder.’

Maar willen jullie dan niet tot de scene behoren?
‘Het is niet alleen een keuze, het overkomt je deels. Het is leuk om bandjes te kennen en te weten waarmee ze bezig zijn, maar in de scene is er zoveel poeha en opsmuk. Daar hebben wij geen zin in. Met een wederzijdse groet nemen wij al genoegen.’

Hoe ‘rock ‘n roll’ zijn jullie eigenlijk?
‘We gaan na een show bijna altijd terug naar Groningen, omdat we zelden meerdere optredens in dezelfde plaats hebben. Ruige afterparties hebben we daardoor niet. Daarbij, vier van ons zijn christelijk, dus groupies krijgen bij ons geen kans.’

En vóór de aanvang van de show?
‘De mensen komen vanavond voor Spinvis, niet voor ons. Wij zetten onze spullen neer, proberen het zo goed mogelijk te doen en stellen geen eisen: lekker relaxed dus. We drinken een biertje en roken een sigaretje, maar wel altijd met mate. In Spinvis’ kleedkamer mag niet eens worden gerookt: we zijn in ieder geval meer rock ‘n roll dan hen.’

Klik hier voor alle artikelen van ANS januari 2006.