M#
Ik vind kiezen afschuwelijk. Al van kindsbeen af doet het me pijn om te opteren voor het één, en daarmee allerlei andere fijne dingen mis te lopen.
Op woensdagmiddag met mijn hartsvriendinnetje spelen of toch maar bij de dochter van de banketbakker, die altijd iets lekkers uit de winkel mag pakken?
In bad of Sesamstraat kijken?
Zwemmen of een speurtocht op mijn verjaardagsfeestje?
Verjaardagen waren sowieso rampzalig. Naast het kiezen van uit te nodigen klasgenootjes kreeg ik te maken met goedbedoelende familieleden. Mijn suikeroom nam me altijd mee naar de speelgoedwinkel. Hij gaf aan hoeveel gulden ik had te besteden, en dan mocht ik helemaal zelf iets uitzoeken. Hemels voor sommige kinderen, maar voor mij een bezoeking. Lieve help, een hele speelgoedwinkel aan mijn voeten en ik mag het zelf weten. Als ik Ieniemienie neem, zou ik dan, eenmaal thuis, misschien niet toch liever Tommie gekozen hebben? Worden het heel veel kleine spulletjes of toch maar liever die roze beer met muziekjes uit zijn buik?
Al weet ik nu beter wat ik wil, die twijfel van toen is nooit helemaal verdwenen. Ik kan nu ook moeilijk kiezen tussen direct genot (cafébezoek) of geluk op de langere termijn (kamer opruimen).
Tussen uitslapen en dat college.
Tussen mannen.
Huwelijk mij maar uit. Je kunt me voor gek verklaren, maar ik meen het. Waarom zou ik met mijn bindingsangst onder de arm geklemd van de een naar de ander fladderen op zoek naar de liefde van mijn leven, op 32,3 jarige leeftijd de ware vinden en een trouwpartij geven, om er na 13,6 jaar achter te komen dat dit het niet is en dat huwelijksbootje op de klippen te
zien lopen? Tegen die tijd ben ik verschrompeld en zo goed als onvruchtbaar, dus kan ik het verder ook wel vergeten als Happy Volkskrant Single.
Pap, mam, zoeken jullie maar een leuke Tommie of roze beer voor me uit. Jullie kennen me al lang, weten welke soort mensen ik bewonder of niet kan uitstaan en jullie hebben bewezen te vertrouwen te zijn. Ik kan wel wat tips geven. Lopen we samen een keer over de campus en wijs ik wat exemplaren aan, dan kunnen jullie hoofdschuddend over mijn schouder meekijken. Wellicht hebben jullie zelf al ideeën. Een neef, een verre vriend, een zoon van een collega, ik vind alles best. Als jullie geloven dat we bij elkaar passen, zijn er in ieder geval al twee die dat doen. Ik zal hem een kans geven. We zullen samen ons leven slijten, ons afvragend of jullie argumenten en inschattingen kloppen en waar deze in hemelsnaam op gebaseerd waren.
Ja, ik wil!
We kunnen altijd nog scheiden.
Klik hier voor alle artikelen van ANS januari 2006.
