M#
Een aansteller is het. En ik houd niet van aanstellers. Zeuren is alleen leuk als je het zelf doet. Soms moet het gewoon eventjes. De wereld is namelijk verrot en het leven is niet gemakkelijk, vooral als iedereen en alles tegen je is. Die dagen zijn er. En dan moet er gezeurd worden. Dat lucht op. Maar als iemand tegen je zeurt, heb je er al gauw genoeg van. Er zijn namelijk altijd ergere dingen op de wereld dan waar diegene over zeurt. Maar dat is precies het verkeerde om tegen een zeurpiet te zeggen. ‘Er zijn ergere dingen.’ Daar gaat het niet van over, het gedrein houdt dan niet op. Want de aansteller vindt dat je ongelijk hebt. Het enige dat helpt, is meezeuren. ‘Goh ja, echt heel vervelend voor je, dat je dat nou allemaal echt helemaal in je eentje moet opknappen.’ De zeurpiet hoort jouw gezanik dan zo aan en zal misnoegd haar mond houden.
Maar er is een aansteller bij wie dat niet werkt. Die aansteller is mijn telefoon. Mijn Nokia is een onverbeterlijke zeurkous. Ze kan zich niet normaal uitdrukken, ze moet altijd zeuren. Zit je nietsvermoedend naast haar – ze ligt vredig en comfortabel op tafel – licht plots het schermpje op. Tingeling! Sms. Maar Nokia laat me niet zomaar bij mijn (mijn!) bericht komen. Eerst een mededeling over zichzelf. Altijd over zichzelf. Typisch zeurpietengedrag. ‘Berichtgeheugen bijna vol’, staat verongelijkt in het schermpje. Bíjna ja. Wat heb ik daarmee te maken? Ze kan er 150 onthouden, die ene kan er blijkbaar nog bij, ik zie geen probleem. Maar Nokia wil het toch even laten weten, door me in de weg te zitten met een mededeling. Nukkig ding.
Nog zo’n situatie. Nokia wil ook wel eens oplichten, grote ogen en een pruillip opzetten en ‘bloep’ zeggen. Bloep betekent volgens de mededeling in het scherm: ‘Batterij bijna leeg’. Bíjna ja! En als je al je lampjes gaat laten branden en bloep gaat zeggen, gaat die batterij alleen maar sneller leeg, of niet dan? Aansteller.
Nokia is een pruilend meisje. Zoals daar te veel van zijn. Die ontevreden tutjes doen alles voor een beetje aandacht, het kan hen niet kinderachtig genoeg. Ze pruilen het liefst tegen hun o zo onattente en onrechtvaardige vriendjes. Gelukkig val ik op mannen, en hoef ik dus nooit een pruilend vriendinnetje te hebben.
Ik houd wel van mannelijke autoriteit, zoals mijn Siemens die bijvoorbeeld had. Liefkozend noemde ik hem Siem, mijn eerste telefoon, donkerblauw was ‘ie, met zilveren knopjes. Maar Siem was een beetje vergeetachtig, hij kon maar vijftien berichtjes onthouden en zijn accu ging steeds sneller leeg. En hij had geen kek kleurenschermpje. Ik heb hem afgedankt, gedumpt. Voor Nokia. En nu heb ik spijt als haren op mijn hoofd, vooral als Nokia weer begint te dreinen. Siem zei me gewoon waar het op stond. Als zijn accu bijna leeg was, zei hij ‘opladen a.u.b.!’ Streng doch rechtvaardig, met uitroepteken en al. Een duidelijke opdracht, zonder pruillip of onnodige energieverspilling. Gecommandeerd worden kan best fijn zijn.
