Commentaar
Al de hele ochtend een droge mond. Dorst. Ongelooflijke dorst. En hoofdpijn. Het licht van het beeldscherm dringt door de half dichtgeknepen wimpers het netvlies binnen. Een pijnlijk dikke, blauwe knie. Als gevolg van de rand van het bed. Niet gezien dat het bed zo vroeg begon. Terugdenkend aan gisterenavond. De pijn verdwijnt. Een ruimte vol euforische mensen. Heerlijke muziek. Lichamen deinen mee op het ritme. Met gesloten ogen wordt er gedanst. De mensen zijn warm. De ruimte is bloedheet. De zweterige rug van de jongen die tegen iedereen aandanst is warm. Het bier verkoelt. Het moment wordt gevierd.
De radio aan en even een moment van niets. Een winterse zon verwarmt via het dakraam het lijf. Nu net dat nummer. De drukke dag is achter de rug. Wegzakken in een veel te grote stoel. Koptelefoon op. Niemand die stoort. Blues. Het moment wordt gevierd.
Een kleurrijke sjaal om een koude nek te warmen. Een kamer vol vrienden. Een spel. Spanning. Genegenheid. Honger. Ingehouden adem. En er wordt gescoord! Luidkeels geschater en oerkreten schallen door de keuken. Het moment wordt gevierd.
In de trein. De her en der opgefrommelde krantjes zijn de laatste sporen van de ochtendspits. Een vierzitje voor één. De zon schijnt door het raam en doet blozen. De jongen die je even aankijkt en lacht al te meer. Vlug terugkijken in het boek op schoot. ‘Het woord van de mens is als een gebarsten ketel waarop je een wijsje tromt dat nog net een beer aan het dansen krijgt, terwijl je de sterren zou willen ontroeren’. Flaubert. Het moment wordt gevierd.
Een nieuw jaar. Geen voornemens, geen plannen. Vuurwerk en champagne. Het moment wordt gevierd.
