ANS-Online

Duffe opsommingen of ultiem entertainment? Iedere maand verschanst ANS zich in de collegebanken om een genadeloos oordeel te vellen over het onderwijs aan de RU.

college:
Inleiding Midden-Oosten. Lichaam, cultuur & communicatie, donderdag 14 maart, 10.45-12.30, E.2.12

docent:
Prof. dr. H. Driessen

uitstraling:
Autoritair vaderfiguur

publiek:
Giechelende schoolmeisjes enleergierige vragenstellers

inhoud:
Hurkzitten en zoenende mannen

eindcijfer:
6,5

‘Wie is er jarig?’ Veertien verbaasde gezichten kijken de lange, grijze man aan wanneer hij het college begint met zijn felicitaties aan de universiteit. Dat de RU vandaag haar 86ste verjaardag viert, lijkt niet te zijn doorgedrongen tot de studenten Arabische taal en cultuur die het gastcollege van professor Driessen volgen. De drie meisjes met hoofddoek, enkele Duitsers en wat Midden-Oostenfanaten luisteren verwachtingsvol naar hetgeen de antropoloog te vertellen heeft. Deze verontschuldigt zich alvast voor het feit dat hij enkel voor de eerste collegehelft een powerpointpresentatie heeft. ‘Tijdgebrek’ is het makkelijke excuus. Driessen blijkt van de oude stempel als een luie student vraagt of de sheets op Blackboard worden geplaatst. ‘Daar doe ik niet aan. Je moet leren aantekeningen te maken.’ Een laatkomer die het begin van zijn voordracht verstoort, begroet hij op vriendelijke doch licht sarcastische toon: ‘Goedemorgen, wij zijn alvast begonnen. Dat neem je ons niet kwalijk, hoop ik?’
Vervolgens toont Driessen een foto waarop een imam uit Syrië weigert Rita Verdonk een hand te geven. ‘Zou ik ook doen’, mompelt een student. Aan de hand van actuele voorbeelden en eigen ervaringen bespreekt de docent culturele verschillen en het belang van context bij communicatie. ‘Wanneer ik in het Midden-Oosten ben, loop ik gearmd met mannen en zoen ik hen zonder daar bij na te denken. In Nederland zou ik dat niet eens proberen.’ Hoewel de professor in een slaapverwekkend tempo spreekt, weet hij zijn publiek wakker te houden met enthousiaste gebaren en de vragen die hij voortdurend stelt. Wanneer een studente toch de aandacht dreigt te verliezen, kijkt hij haar recht aan en richt het woord voor enkele ogenblikken alleen tot haar. Snel laat zij haar buurvrouw met rust en buigt zich met een rood hoofd over haar aantekeningen.
Terwijl professor Driessen rustig door de collegezaal wandelt, vliegt hij van het ene naar het andere voorbeeld. Een theoretisch kader mist hierdoor en ook de rode draad is niet geheel duidelijk. Van het maagdenvlies springt Driessen zonder overgang naar de hurkzit. Deze rusthouding, in onder andere het Midden-Oosten, demonstreert hij ter plekke. Het publiek heeft geen last van het gebrek aan diepgang en beantwoordt zijn vragen gretig. Als de toehoorders ook enkele vragen stellen, blijkt de docent minder enthousiast. Met een ‘daar gaat het nu niet om’ en ‘er valt niet te discussiëren over deze stof’ gaat hij snel verder met zijn eigen verhaal. Enigszins bedrukt druipen de leergierige wetenschappers in spe af. Zij zullen het niet nogmaals wagen te twijfelen aan het college van deze geleerde grijsaard.

Het Laatste Oordeel der Studenten
De vijftien studenten zijn mild. Het wordt de docent niet kwalijk genomen dat hij aan de oppervlakte blijft, want ‘het is toch ook een gastcollege’. Op een vragensteller na, die zachtjes moppert dat de professor geen vragen wil beantwoorden, zijn er weinig tot geen negatieve geluiden te horen. Al vinden de studenten het wel slordig dat de powerpointpresentatie maar half af was. ‘Doe het goed of doe het niet’, is het advies. Een aantal meisjes weet de kwaliteit van het college van Driessen onbewust in twijfel te trekken wanneer ze giechelend concluderen dat het leuk was: ‘Wij vinden alles leuk.’

Tekst: Marijn Koop
Foto: Boy van Dijk