ANS-Online

Heden ten dage lijkt geld het grootste goed voor de mens. De Amerikaan Kyle MacDonald bewees dat het anders kan. Hij ruilde in enkele stappen een rode paperclip voor een huis. Kun je een fortuin vergaren door te ruilen?

Tekst: Erik van Rein en Jozien Wijkhuijs
Illustratie: Marieke Meijer

Ooit was het leven simpel. Je deelde wat je over had en vroeg daar andere levensvoorzieningen voor terug. Valkuilen zoals bonusaanbiedingen en impulsaankopen waren niet aan de orde. De introductie van geld maakte alles ingewikkelder. Tegenwoordig bepaalt de hoeveelheid knaken die je bezit grotendeels je status. Ruilen is gedegradeerd tot een kinderspel bij de scouting of een dronken aangelegenheid voor eerstejaars tijdens de introductie. Toch is een ruilspel ook voor mensen buiten die categorieën interessant. Het contact tussen handelspartners is persoonlijker en de uitkomst van een ruil verrassender. Misschien vind je tussen de gebruikelijke dertien-in-een-dozijn Billy-boekenkasten nog wel een artikel van onschatbare waarde. Daarnaast is voor deze vorm van handel meer creativiteit vereist dan voor het simpelweg betalen voor de objecten van je begeerte en dwingt een uitwisseltocht je tot een manier van denken buiten de gebaande paden.

Kyle MacDonald schreef in 2007 het boek One Red Paperclip, een verslag van het jaar waarin hij een paperclip stap voor stap voor een huis ruilde. MacDonald had al jaren geen vaste baan en dreef zijn vriendin tot waanzin door de hele dag in haar appartement achter een computer te zitten. Hij besloot dat hij weinig te verliezen had en bood een rode paperclip aan via de website craigslist.com, de Amerikaanse Marktplaats. Zijn paperclip ruilde hij voor een pen in de vorm van een vis, die vervolgens werd ingewisseld voor een deurknop. Via onder andere een sneeuwscooter en een meet and greet met Alice Cooper vergaarde MacDonald een filmrol, die hij bij het bestuur van de stad Kipling onwaarschijnlijk genoeg om kon zetten in een huis. Tijdens zijn queeste verbleef MacDonald door heel Amerika in hotels en bij wildvreemden thuis en kreeg hij landelijke bekendheid door radio- en televisie-interviews. Als een ware amateur-Gandhi is hij een bron van inspiratie geworden voor veel mensen en strooit hij met rake dooddoeners als now is now en make your future happen today!

Ondanks de quasifilosofische inborst van MacDonald zit er een kern van waarheid in zijn verhaal. Voor een student zonder geld of bezigheden kan dit een interessante overweging zijn. Waarom een geestdodend vakantiebaantje nemen, als je materiële doelen slechts tien stappen van je verwijderd zijn? Digitale gemeenplaatsen als Marktplaats, Facebook en Twitter maken het zoeken naar potentiële ruilpartners nog gemakkelijker dan vroeger en lenen zich prima voor ruiloproepen. Studentenhuizen staan vol met rotzooi van oude bewoners, overblijfselen van verschillende feestjes en ontzielde meubelstukken. Hoewel een huis wellicht wat hoog gegrepen is, moet een rondgang langs de schatkamers van de Nijmeegse studentenpopulatie het één en ander opleveren. Binnen een maand iets op wielen verkrijgen, bij voorkeur een caravan, is misschien wel mogelijk. Beginnend met een exemplaar van de aprileditie poogt ANS in de voetsporen van MacDonald te treden en probeert rijk te worden met ruilen.

Kader:

TOMAATPROPAGANDA
We besluiten groot te beginnen. na het interview met Emile Roemer stellen we hem de brutale vraag of hij een interessant ruilobject heeft voor onze meest recente ANS. Roemer trekt zonder enige twijfel een la open waarin hij al zijn eigen werk in veelvoud bewaart en vist er het boekje Tot hier – en nu verder uit. Hij is niet te beroerd om het te signeren met de woorden ‘veel leesplezier’.

RODE BROEKEN
Denk je aan de SP, dan denk je al snel aan studentenvakbond AKKU. Gewapend met het boekje tuigen we naar hun kantoor. Toevallig zijn ze net gesommeerd om hun magazijn leeg te ruimen. en daar staat nogal wat. We worden meegenomen op safari door het AKKU-verleden en stuiten op een scala aan interessante dingen: een compleet plastic ‘glazen’ huis, een kar vol blikken bonen en een tijgerpak. Uiteindelijk valt ons oog op een houten schavot, dat werd gebruikt ter promotie van de rechtswinkel. Voorzitter Willem de Kleijne lijkt verdacht opgelucht het houten gevaarte kwijt te zijn en wij gaan op zoek naar een nieuwe eigenaar voor deze middeleeuwse schandpaal.

CHRISTMAS CAME EARLY
Om meer bekendheid te genereren voor onze ruilactie maken we gebruik van Facebook en Twitter. Dit levert echter niet veel respons op, behalve enthousiaste reacties als: ‘Ik ruilde in groep acht een televisie!’ in de gang onder het gymnasion verspreidt het gerucht zich echter sneller en van de Nijmeegse Studenten Sport Raad (NSSR) krijgen we het eerste aanbod: een opblaasbaar kerstmannenpak dat al jaren ongebruikt in de kast lag. Aangezien we weinig andere aanbiedingen hebben en wel graag door willen ruilen, besluiten we op het voorstel in te gaan. een grappige fotosessie van een tonnetjesronde Kerstman met zijn hoofd in een schavot is het gevolg.

KELDERKLANKEN
Na een week zitten we echter nog steeds om echt bruikbare spullen verlegen. Een kerstmannenpak is weliswaar een hoop grappen en grollen waard, maar ons doel lijkt nog ver weg. Tijdens een vergadering bij een redactielid thuis merkt een voorbijgaande huisgenoot op: ‘Kunnen we de piano uit de kelder niet ruilen?’ Eenmaal afgedaald in de krochten van het huis treffen we inderdaad een oude, verstofte piano aan. Het geluid dat uit de klankkast komt is erg vals, maar het instrument is nog in redelijke staat en met zekerheid meer waard dan de uitdossing van een fictionele gulle grijsaard. Het Kerstmannenpak blijft achter bij de huisgenoot in kwestie en we nemen een foto van de piano mee.

PSST, PIANO RUILEN?
Ons enthousiasme verdwijnt echter snel als blijkt dat mensen graag de piano willen hebben, maar niets waardevols kunnen retourneren. Het wordt daarom tijd voor een beetje publiciteit. We benaderen verschillende media en zetten de piano op marktplaats. tot onze eigen verbazing reageert de Gelderlander positief en worden we geïnterviewd. Er verschijnt een paginagroot artikel met foto in het dagblad. Hierna volgt RU.nl/nieuws.
Ondanks deze aandacht heeft nog steeds niemand iets te ruil dat opweegt tegen een piano. Na twee weken volgt dan eindelijk de oplossing. de eigenaar van café Moenen heeft nog twee vrieskisten staan en wil graag een piano in zijn kroeg. Omdat de piano moeilijk ruilbaar bleek en vrieskisten redelijk veel waard zijn, accepteren we het aanbod. Opgetogen lenen we een kar en doen een poging die mee te nemen in de bus. Als de buschauffeur ons onvermurwbaar weigert, besluiten we de tocht van het kantoor op de universiteit naar het centrum lopend te ondernemen. Eenmaal daar aangekomen proberen we de piano uit de kelder te tillen. zonder succes. Het instrument geeft niet mee en vier man blijkt niet genoeg om hem het kleine trapje van vijf treden op te slepen. Voorlopig is het nog even wachten op een geschikte pianoverhuizer.

Het kostte ons slechts vijf stappen om de twee massieve witte bakken in ons bezit te krijgen. Iemand met meer tijd kan het vast tot een nog beter resultaat schoppen. Twee vrieskisten zijn misschien nog geen caravan, maar meer waard dan een april-ANS en onze ijsjes liggen deze zomer in ieder geval koud.

Klik hier voor alle artikelen van de ANS uit juni 2011.