Commentaar
Bij de eerste stralen zonlicht wordt één van de weinige terrassen in de stad overbevolkt door mensen met te veel tijd. De stemming is uitgelaten. Corpsballen laven zich in groepjes aan halve liters Paulaner en schreeuwen luidruchtig naar de enige serveerster. Anderen genieten onderuit gezakt van het lekkere weer. Op de tafels liggen briefjes met het opschrift: ‘Onze excuses, wegens ziekte van het personeel kan de bediening langer duren.’
Het arme meisje krijgt zo ongeveer een zenuwinzinking. In haar eentje bedient ze een terras met honderd tafels. Terwijl stelletjes tafels van het café aan de overkant ‘lenen’ en naar het laatste vrije plekje in de zon slepen, spreekt het hele terras schande van de trage bediening. De rekening die ons uiteindelijk wordt gepresenteerd, bevat een ellenlange lijst met biertjes die onze tafel nooit hebben bereikt.
De enkele biertjes die wel aankomen op de juiste bestemming, worden gulzig geleegd terwijl de rest van het terras vol afgunst toekijkt. Voorzichtig polsen we bij de serveerster of onze bestelling van drie uur geleden bij de bar is aangekomen. ‘Wat doen jullie hier als je geen zin hebt om te wachten? Dan ga je toch lekker bij de buren zitten?’ Lente, wat is de wereld toch mooi.
De hoofdredactie
