Commentaar
‘“There is no use in trying”, said Alice; “one can’t believe impossible things.” “I dare say you haven’t had much practice,” said the Queen. “When I was your age, I always did it for half an hour a day. Why, sometimes I’ve believed as many as six impossible things before breakfast”.’
De hartenkoningin had een punt. In Israël, een land dat kampt met een eeuwenoud conflict, lijkt een oplossing ver weg. We kunnen ons nauwelijks voorstellen hoe het is om geboren te zijn in een oorlog, om daar je hele leven niet meer uit te komen. Wie in zo’n land studeert en positief blijft over de toekomst, moet kunnen geloven in het onmogelijke. In een humaan einde aan de oorlog. In een nieuw leven.
Onmogelijk? Architect Jan Jongert probeert de grenzen van het mogelijke op te rekken. Een villa optrekken uit sloopmateriaal, zodat het gebouw ook leeft. Wie wil vernieuwen,
moet vooral durven. Geloven in het volgens velen
onmogelijke.
Opzij is al decennia lang het toonbeeld van feminisme. Het blad knokt voor vernieuwing van de positie van de vrouw. Paradoxaal genoeg was de manier waarop al lang niet meer nieuw. Het feminisme van Opzij was oud, taai en uitgekauwd. Na 27 jaar kreeg het blad een nieuwe hoofdredacteur. Margriet van der Linden gelooft in een ander feminisme.
De kunstenaar Mamabart is gefascineerd door het mogelijke: ‘Is het mogelijk dat ik God ben, maar dat ik dit ben vergeten?’ Zijn werk is niet kunstmatig; digitale manipulatie is niet aan de orde. Deze maand is de middenpagina van zijn hand. Hoezo is het onmogelijk om te ontsnappen aan de zwaartekracht?
Nu hebben we nog één nacht. Dit nummer moet af. Tentamens moeten worden gehaald. Een nieuwe manier van studeren? Gewoon durven? Geloven in het onmogelijke? We bewegen onze neus richting een lijntje.
De hoofdredactie
