De Verdieping: Literaturjugend
Gaat verdieping in het studentenleven verder dan de bodem van een bierglas? In deze rubriek een portie canonwaardige kennis, spirituele zelfreflectie óf toch een intellectuele kater. Deze maand: de Literaturjugend.
‘Heb ik jurktieten?’, vraagt Dennis Gaens (26), freelance schrijver en medewerker van literair productiehuis Wintertuin, zich af. Zijn woorden weerkaatsen tegen de grauwe muren van de NDRGRND. Dit is geen travestietenvergadering, maar een maandelijkse bijeenkomst van jonge auteurs. Zij dragen zogenaamde ‘mankerende teksten’, oftewel onaf werk, voor aan hun literaire peers: de Literaturjugend. Het gezelschap bestaat uit redactieleden van Op Ruwe Planken, maar ook uit personen met andere achtergronden. Het doel van de schrijvers is om aan de hand van de respons van leden hun werk bij te schaven. De avond heeft een vaste opzet. Een voorspreker leidt de lezing van een schrijver in en stelt eventueel een onderzoeksvraag. Vervolgens is er de voordracht van de schrijver, waarna de leden een debat starten over de emoties die de tekst heeft opgeroepen.
Er zijn opvallend veel (ex-)studenten Filosofie. De rest varieert. Hoewel de Literaturjugend met circa tien vaste aanwezigen een besloten genootschap is, zijn nieuwelingen welkom. Als aspiranten echter niet over de juiste kwaliteiten blijken te beschikken, zullen zij ‘genadeloos worden neergesabeld’, aldus een lid. Net als in de wereld van de serieuze literatuur is het voor wannabe-schrijvers beter om te wachten op een uitnodiging. Zo blijft talentloze enthousiastelingen een vernedering bespaard.
Lullige kutromans
De voordrachten bestaan uit proza en poëzie, daarnaast is er ruimte voor toneelstukken en stripverhalen. Figuren als het ‘Anna-personage’ van Dennis, dat vraagt of ze jurk- of T-shirt tieten heeft, komen vaker terug. Tijdens het debat wordt geen moment onbenut gelaten om de quasiprofessionele opinie te kunnen etaleren. ‘De catharsis moet er met de haren bij worden gegrepen’, beweert een lid. Bert van Beek (27) gebruikt termen als disembodied – dat zoveel wil zeggen als ‘prachtig onsamenhangend’ – en ‘doordrenkt met lulligheid’ om het werk van zijn collega Oscar te typeren. Dit als reactie op de zojuist gepresenteerde ‘halfuurtjes’: hilarische teksten die binnen dertig minuten worden geschreven. Frank Tazelaar, directeur en artistiek leider van Wintertuin, is spontaan van mening dat de leden moeten stoppen met het schrijven van ‘kutromans’. ‘Dat is zó 2008.’
Omhooggevallen muurbloempjes
Ondanks de soms harde kritiek slaat de meligheid toe wanneer kreten zoals ‘Yes, kak!’, ‘Wil je mijn vuurtje lezen?’ en ‘scheurende stukjes huid’ de revue passeren. De sfeer is duidelijk ontspannen. Niet alle aanwezigen voelen zich overigens geroepen om in discussie te gaan, sommigen voelen zich perfect op hun plaats als gewichtig kijkend muurbloempje.
Na ruim drie uur van zowel felle stijldiscussies als lichtvoetige conversaties, pijnigen de oncomfortabele stoelen het zitvlak. Bovendien is er werk aan de letterkundige winkel. Op naar het schrijfblok.
Tekst: Ateke Willemse
Illustratie: Erik Molkenboer
