Commentaar
Soms overvalt het gevoel ons ineens. Vaak niet, hoor. Kenny van Hummel bezorgde ons geen kriebels. Van Ramon Barends kregen we alles behalve vlinders in de buik. Bij Daniël Arends borrelden er zelfs wat zure oprispingen op. Maar zo nu en dan worden we smoorverliefd op wie we interviewen.
I. Eerst gezellig uit eten, vervolgens nog wat drinken in een leuk cafeetje: Jonas – Kabouter Wesley – Geirnaert was niets minder dan charmant tijdens het interview in Gent. Kon deze avond maar eeuwig duren. In de aanloop ernaartoe mailde hij al met smileys en hij stelde ons gerust: ‘Als jullie willen kan ik overnachting voor jullie regelen, hoor!’
II. Toen Wim de Bie zijn voordeur opende voordat we konden aanbellen, waren we gelijk verkocht. Met een brede lach verwelkomde hij ons. Hij had fris in huis gehaald, bood continu koekjes aan en was ontzettend geïnteresseerd. En wat een kattenmens: tijdens het gesprek vertroetelde hij continu de oude Gerrit, ‘een ontzettend intelligent beestje’. Achteraf stond De Bie er zelfs op ons met de auto naar het station te brengen. Met pijn in ons hart gingen we uit elkaar.
III. In Café Kobalt was Hanna Bervoets geen schrijfster, maar een hartsvriendin. Enthousiast kwebbelde ze een uur lang over thee, haar vervelende buurman en dagelijkse beslommeringen. Wie kan een meisje dat haar scriptie schrijft over He-Manpoppetjesverzamelaars nou weerstaan? Het afscheid was ongemakkelijk. De drie kussen branden nog na op de wangen.
Nu zitten we weer op kantoor. Door de boxen klinkt hijgerig If you believe van zwijmel-Duitser Sasha. Telkens wanneer we terugdenken aan deze ontmoetingen klopt ons hart eventjes harder. Hadden we het maar durven vragen: ‘Zullen we nog eens wat afspreken?’
De hoofdredactie
Klik hier voor alle artikelen van ANS maart 2010.
