De La Vigne
Hij was klein, kaal en had praatjes voor tien. De eerste drie keer dacht ik nog dat we toevallig op hetzelfde moment in het café waren, maar al spoedig had ik in de smiezen dat hij er altijd aan de bar hing. In café Het Haantje kraaide hij het hardst. Waar hij zijn geld vandaan haalde, wist niemand, werken zag je hem nooit. Zijn moeder was al jaren dood, een vrouw had hij nooit gehad. Meestal zat hij alleen en lulde hij wat met Joop, de barman, die af en toe iets mompelde dat het midden hield tussen ‘ja’ en ‘nee’ en hem nog maar eens zwijgend een borreltje inschonk.
Kareltje kende drie verhalen: hoe hij op 12 september 1975 in Namibië de dood in de ogen had gekeken. Hoe hij met een Chinese tweeling urenlang de liefde had bedreven – onbetaald, naar eigen zeggen. En hoe hij als kind Hitler een hand had moeten geven. Niemand wist of het waar was, maar wat maakte het uit? Alleen Joop leek er het fijne van te weten, maar die zweeg als het graf. Volgens stamgast Evert was ‘Kareltje hier aan het eind van de straat geboren en nooit Nijmegen uit geweest’. Maar zolang Kareltje af en toe een rondje gaf, deed niemand daar moeilijk over.
Over de internationale contacten had hij niet gelogen. Hij was in opperbeste stemming, die avond. Aan zijn zijde zat een blond mokkel, waarschijnlijk van Poolse komaf, maar het kon ook een Russin zijn. ‘In ieder geval Oost-Europees,’ zei Joop later. Kareltje vertelde haar het Namibië-verhaal, een goede keuze vond ik. Toen Kareltje naar de wc ging, zag ik hoe ze een paar sigaretjes uit zijn pakje griste.
Het was de laatste keer dat ik Kareltje zag. Drie dagen later was hij niet meer. De dood kwam achterlangs, stiekem, op een dinsdagavond. De dood zat in een pinda. Joop had het schaaltje op de bar gezet. Evert had het schaaltje nog in een houdgreep genomen, maar het mocht niet baten. Niemand beheerste E.H.B.O. De begrafenis was sober geweest, alleen een aantal stamgasten waren gekomen. Ook de Poolse – die uit de Oekraïne bleek te komen, was present. Ze had hem aangekleed en gewassen. Vijftien jaar was ze zijn huishoudster geweest. De Chinese tweeling van het restaurant waarboven hij woonde, had een rijsttafel gemaakt. Helemaal achterin de kerk had een man, zo zwart als roet, heel hard staan huilen. Niemand wist waarom. Kareltje.
