ANS-Online

‘Teksten zijn ook van internet te halen,’ grappen Pete Philly en Perquisite. Al wordt hun carriere steeds serieuzer, ze blijven in voor een geintje.

Tekst: Pepijn Reeser
Foto: Sjors Overman

Pete doet een dutje op de bank, Perquisite eet traag wat pasta. Een paar uur voor aanvang van hun optreden maken rapper Pieter Monzon (26) en producer Pieter Perquin (24), samen de muzikale revelatie van 2005, geen al te fitte indruk. ‘Een tournee is slopend. We komen ’s nachts aan in ons hotel en staan vroeg op. Fit op het podium staan vereist een gezonde levensstijl en een goede conditie,’ vertelt Pete terwijl hij opstaat uit zijn sofa en een kop koffie inschenkt.
On stage is van vermoeidheid niets meer te merken bij de Amsterdamse hiphopformatie, die behalve in Nederland succes oogst in ondermeer Duitsland, Japan, Zuid-Afrika en Scandinavië. Perquisite speelt cello en het duo wordt begeleid door een saxofonist, een dj en een contrabassist. De energie spat van het podium en het publiek zingt enthousiast mee met de nummers, afkomstig van het debuutalbum Mindstate. Dit meermaals bekroonde album komt deze maand uit in Canada, Australië en de VS.

Waarom hebben jullie het album ‘Mindstate’ genoemd?
Pete Philly: ‘Ons album is heel persoonlijk, het gaat over gemoedstoestanden die ik had toen we het schreven. Mindstate is een zelfonderzoek: ik probeer mijn gedrag te verklaren. Het gaat over emoties en relaties. Ik verdiende destijds wat geld met optredens en was de rest van de tijd aan het chillen. Dat is terug te horen op de track Lazy. Ik baalde ervan dat het me niet lukte om met mijn muziek een hoger niveau te bereiken. Vanaf 2002 ging ik steeds meer met Perquisite samenwerken en begon alles te groeien. Het nummer Motivated gaat daarover.’

Waarom lukte het niet om dat hogere niveau te bereiken?
Pete Philly: ‘Voor een artiest zijn talent, doorzettingsvermogen en een goed team om je heen belangrijk. Aan talent lag het niet, dat is trouwens ook maar dertig procent van het verhaal. Motivatie en wilskracht waren ook niet het probleem. Het bleek vooral van belang om goede mensen om me heen te hebben.’

Samenwerking is het sleutelwoord?
Perquisite: ‘Zonder elkaar waren we niet gekomen waar we nu zijn. Maar we hebben ook geregeld een meningsverschil. Dat is nodig om verder te komen.’
Pete Philly: ‘Vergelijk het met dat kinderspel waarbij de benen van twee personen aan elkaar zijn vastgemaakt en ze moeten rennen. De een wil naar links, de ander juist naar rechts, maar uiteindelijk komen ze wel ergens terecht. Wie alles alleen moet bedenken, komt vaak tot dezelfde conclusies.’

Bevat jullie muziek, naast persoonlijke emoties, ook een maatschappelijke boodschap?
Pete Philly: ‘Ik hou niet zo van de term “maatschappelijke boodschap”, want die wekt de impressie dat een muzikant óf een politicus óf een feestganger moet zijn. Ik ben geïnteresseerd in mensen als onderdeel van de maatschappij. Muziek moet persoonlijk zijn.’

In recensies wordt vaak gesteld dat jullie muziek geen pure hiphop is, maar ook jazz-, soul- en klassieke invloeden bevat. Zien jullie dat zelf ook zo?
Perquisite: ‘Onze muziek is een combinatie van onze achtergronden. Pete vertelde me dat hij al op zijn vierde zeurde om platen. Ik speel sinds mijn achtste cello en begon op mijn veertiende met het maken van hiphopmuziek. Ik heb altijd een brede muzieksmaak gehad, de grenzen tussen verschillende genres zie ik niet zo. Muziek is voor mij puur een emotionele uiting, in ieder genre is wel iets te vinden dat me aanspreekt.’
Pete Philly: ‘Ik geloof ook niet dat iemand tot nieuwe dingen kan komen door binnen een genre te blijven zitten. Het is juist goed om over grenzen heen te kijken.’

Over grenzen gesproken; het afgelopen halfjaar hebben jullie in heel Europa opgetreden. Wat typeert het Nederlandse publiek?
Pete Philly: ‘Nederlanders vormen een lastig publiek, ze zijn nuchter en een tikkeltje bot. Met ijsblokjes gooien, dat gebeurt alleen hier.’
Perquisite: ‘Hoe groter het publiek, hoe groter de kans dat er ook eikels tussen lopen. Maar als een Nederlander zegt dat hij het cool vindt, meent hij dat. Amerikanen vinden altijd alles fantastic.’

Waarom is het voor jullie belangrijk om niet alleen in Nederland succes te hebben?
Pete Philly: ‘Muziek wordt in Nederland bijna alleen gezien als popmuziek. De populaire gedachte is hier dat je enkel muziek kunt maken voor de radio, als een commercieel product. Alsof het maken van muziek niets anders is dan het bereiden van een broodje vis. In een land ter grootte van Frankrijk of de VS kan ook met specifieke muziek nog genoeg worden verdiend, in Nederland moeten we om rond te komen heel makkelijke ABC-muziek maken. Dat spreekt ons geen van beiden aan. Nederlanders gaan er ook van uit dat iedereen die muziek maakt en twee keer met zijn hoofd op tv is geweest enorm veel geld verdient. Zo werkt het niet, muziek maken is hard werken. Ik vind het echt niet erg om een hit te scoren, maar wanneer dat de intentie wordt, zijn we niet goed bezig.’

Wat is dan jullie insteek?
Pete Philly: ‘Wij maken muziek om ons te uiten, als spiritual relief. Net als andere kunstenaars. We brengen die muziek uit en hopen dat we daarvan kunnen leven.’
Perquisite: ‘We maken de muziek die wij willen maken, natuurlijk hopen we daar heel ver mee te komen. Hoe kan een artiest nou niet willen dat zijn muziek zoveel mogelijk mensen bereikt?

Werken jullie al aan een tweede album?
Perquisite: ‘Niet echt. Vanaf september gaan we vijf maanden de studio in. Ik denk dat het nieuwe album nog diverser wordt dan Mindstate.’
Pete Philly: ‘Wij maken conceptplaten, niet zomaar wat losse nummers die op een cd’tje zijn gedrukt. Wat het idee achter het album gaat worden, durf ik nog niet te zeggen. Misschien iets met Afrikaanse invloeden. We ontwikkelen ons zo snel dat ik niet kan inschatten wat voor nummers we over een half jaar maken.’