Het Laatste Oordeel
Duffe opsommingen of ultiem entertainment? Iedere maand verschanst ANS zich in de collegebanken om een genadeloos oordeel te vellen over het onderwijs aan de RU.
Tekst: Andrew Wolters
Foto: Jos Janssen, Overasselt
College en practicum:
Parodontium 2. Maandag 10 april, 13:30 tot 16:30 uur, Tandheelkunde 0.40 en behandelzaal vijfde verdieping.
Docent:
Drs. R. H. Karsten
Uitstraling:
Toonbeeld van hartelijkheid met gezellige gezichtsbeharing.
Amusement:
Spelen met een 6000 Hz trillende prikker.
Inhoud:
Secuur beeldhouwen met tanden.
Publiek:
IJverige tweedejaars doktersjassen met blinkende tanden.
Eindcijfer:
7
Het schattige gepiep van de Sonicflex klinkt door het geroezemoes heen. Rondom tandartsstoelen staan studenten per tweetal in opperste concentratie gebogen over poppen met kunsttanden. Er heerst een rustige en vooral klinische sfeer. ‘Kun je die afzuigtip anders richten, ik zie zo niks meer,’ zegt een student tegen zijn collega tussen gesprekken over uitgaan en boodschappen door. In de behandelzaal van tandheelkunde wordt de verheven kunst van het knutselen met tanden beoefend.
Een uur eerder zaten de studenten nog bij het voorbereidende college van drs. Ruud Karsten. In de collegereeks staat parodontale zorg centraal; de preventieve schoonmaak van het gebit. Vandaag bespreekt de docent en tandarts het machinaal verwijderen van tandsteen met de Sonicflex, een ingenieus apparaat dat met hoogfrequente trillingen de welbekende aanslag op de tanden wegpoetst. De nogal droge uitwijding over de werking en het gebruik van het instrument wordt gelukkig van enige schwung voorzien met behulp van fraaie plaatjes en schema’s. Karstens publiek luistert aandachtig en het weinige geklets smoort hij met een gerichte vraag aan de zaal.
‘Het is net tennis. Het gaat om de techniek,’ legt Karsten vol overgave uit. Een tekening van een gebit en een gekromde naald verschijnt op het doek. De ‘tip’ van de naald zit beangstigend diep in het tandvlees tegen de tand. ‘De juiste hoek, de bewegingen en de houding zijn allemaal belangrijk om een klinisch goed resultaat te krijgen,’ Karsten. De studenten knikken instemmend. Helaas faalt de techniek in de collegezaal. Het lukt hem niet om een demonstratievideo te laten zien. De studenten schudden teleurgesteld het hoofd.
Terug naar de praktijk. De tandartsen in spe hebben spotjes meegenomen met vieze, ernstig vergeelde, van rot bijna uit elkaar vallende tanden. De mouwen worden opgestroopt, want er zal flinke arbeid moeten worden verricht om die tanden schoon te maken. Om een real-life situatie te oefenen, werken de studenten in tweetallen ook op fantoomkoppen – hoofden om op te oefenen. Tandsteen simuleren ze door Tipp-ex op de kunsttanden te smeren. De een werkt de tanden af met de Sonicflex, terwijl de ander voor afzuiging zorgt. Alsof ze nooit anders hebben gedaan verwijderen ze met veel geduld en precisie het neptandsteen van de neptanden. Een loslopende docent en enkele student-assistenten begeleiden hen met de handelingen.
Tegen het eind van de middag trakteert Karsten zijn publiek alsnog op een demonstratie. Een groep belangstellenden schaart zich rondom hem en een collega docent, terwijl een tot patiënt uitgeroepen student de procedure gedwee ondergaat. De professionals laten zien wat de optimale posities van de instrumenten zijn in de kaak. ‘Laat het apparaat rustig het werk doen. Gebruik geen kracht.’ Een student merkt op dat Karsten een hand vrij heeft. ‘Die leg je maar op het been van je mooie assistente,’ grapt de tandarts en besluit daarmee het middagje handenarbeid.
Het Laatste Oordeel der Studenten
Het practicum vormt een ‘goede oefening van de handeling’ en is ‘erg leuk’, vinden de leergierige tandknutselaars. Ook het praktische en weinig wetenschappelijk college vooraf is een ‘welkome voorbereiding’. Een punt van kritiek is niettemin de onvoldoende begeleiding van docenten op het practicum. En Karsten zelf? De aanwezigen vinden hem unaniem een vriendelijke, rustige en bekwame man die graag vertelt over de praktijk. Ondanks dat hij ‘iets te serieus’ en ‘chaotisch’ kan zijn, waarderen de studenten het dat hij ‘een precieze man is die alles duidelijk en correct wil uitleggen.’ Dat hij klunzig is met computers en de zaalverlichting deert niet. Zoals een studente noemt: ‘Zijn overdreven quest om het goed te doen, maakt hem wel schattig.’
