Sjaak
Er verdwijnen een heleboel grenzen in deze maatschappij. De Aldi die elektrische heggenscharen verkoopt (en nog steeds werkt onder het motto: ‘Met 34742 mensen in een rij doen we er nog steeds geen kassa bij’), de steeds lagere gemiddelde leeftijd van de comazuipers in den lande en de Flair waarin de kinderpagina naast de rubriek Seksgeheimen wordt afgedrukt: het zijn maar enkele voorbeelden waaruit blijkt dat we in Nederland net zo rijk zijn aan grenzen als Bobbejaanland aan intellectuelen. Laat ik in een zeldzaam moment van zwakte eens wat opbiechten: ik houd het niet meer bij, de wereld is een grote brij van volwassenen, kinderen, slimme en domme mensen aan het worden. Het is niet te bevatten voor een persoon met mijn beperkte geestelijke gesteldheid die opgroeide in een wereld waarin grenzen nog floreerden, een wereld met winkels voor kinderkleding en grotemensenkleding, een wereld met kinderboekskes en saaie volwassenenpillen, een wereld met musea zonder ongeïnteresseerd, gesubsidieerd plebs dat zich staande voor een schilderij vooral lijkt te interesseren in de bekabeling van de zonwering. De wortels liggen een aantal jaren geleden, toen het begrip ‘cross-over’ ineens de kop opstak als een zure orkaan. ‘Lekker buiten de gestaalde kaders denken’, was het nieuwe motto.
Ook kwaliteitsnepper NRC Handelsblad bedacht dat het vast leuk was als er een mooi cross-overrubriekje zou komen en hups: na een vergadering van anderhalve tel besloot de geniale redactie jongerensite Spunk wekelijks wat ruimte te geven. Spunk in NRC blijkt een soort kinderkrant, maar dan voor héél slimme pubers en fancy volwassenen. Er staat namelijk Literatuur in, geschreven door de allerslimste jongeren van heel Nederland, die zonder enig greintje arrogantie of hipheid wekelijks een heel literair verhaaltje in de Kwaliteitskrant mogen zetten. Zo hield een of ander Turks wicht onlangs een week bij hoe het was om te leven zonder mobiele telefoon. Ach, wat is moderne literatuur daarmee vergeleken toch schraal, ouderwets en behept met veel te beperkte stijlmiddelen. Denkt u nu echt, lezer, dat er in de wijde literaire wereld een talent rondloopt als Wiegertje Postma, die haar Spunk-verhaaltjes over haar dagelijkse busreizen laatst zelfs tot heus boek mocht bundelen? Bah lezer, hou verdomme toch op en keil die boekjes van Proust, Amis, De Beauvoir, Musil, Onegin en Oé maar snel bij het oud papier, zodat u volop plaats heeft voor de van unieke metaforen vergeven coming of age-roman van Postma en de andere, snel te verwachten meesterwerken in de nu al legendarische Spunk-reeks.
Begrijp me goed, dat zo’n Postma zin heeft om haar busreizen neer te kladden en het lef heeft naar een uitgever te stappen, vind ik allemaal best. Dat er vervolgens een uitgever zo gestoord is om het uit te geven, is echter een farce, en als een krant als het NRC wekelijks een pagina inruimt voor ontzettend slecht geschreven, ongelofelijk ongeloofwaardige bagger van zeventienjarigen, verlies ik mijn vertrouwen in de toekomst, de kosmos en goede boeken. Hoe het cross-overvirus uit te roeien, dat is voor mij nu de vraag. De zuilen moeten weer worden opgebouwd, dat is de lastige oplossing. Liefst met de boeken van Postma als fundering.
