De Verdieping: Debatvereniging Trivium
Gaat verdieping in het studentenleven verder dan de bodem van een bierglas? In deze rubriek een portie canonwaardige kennis, spirituele zelfreflectie óf toch een intellectuele kater. Deze maand: Debatvereniging Trivium.
‘Terrorisme kan alleen worden bestreden door het martelen van verdachten toe te staan’, vertelt Bart van Beek (24), vierdejaars Filosofie, vol vuur. ‘Zo kan een opgepakte terrorist effectiever worden verhoord, mits het geen zelfmoordterrorist was. Dit levert bruikbare informatie op om toekomstige aanvallen te voorkomen.’ Ben Arts (21), derdejaars Civiele Techniek, springt op en reageert fel: ‘Je kunt verdachten alles laten zeggen door ze te pijnigen. Neem de middeleeuwen, toen werden mensen gedwongen toe te geven dat ze een heks waren. Heksen bestaan niet, dus dat is sowieso gelogen.’
Het gaat er heftig aan toe bij de wekelijkse verenigingsavond van de Nijmeegse Studenten Debatvereniging Trivium. In een uitgestorven Erasmusgebouw wordt wekelijks de verbale strijdbijl opgegraven. Hoewel de debatonderwerpen uiteenlopend zijn, is het twistgesprek strak aan spelregels gebonden. Het is niet de bedoeling om de tegenstander zelf op de knieën te dwingen, maar de jury te overtuigen van je eigen gelijk. Al snel wordt duidelijk dat de gebruikte tactiek van groter belang is dan inhoudelijke diepgang. Zo wegen principiële argumenten zwaarder dan pragmatische argumenten, omdat deze universeel toepasbaar zijn. Het debatteren draait vooral om het trainen van de retorische vaardigheden.
De jury gaat uit van de kennis van de gemiddelde krantenlezer. Een argument dat onvoldoende is uitgelegd, sneuvelt in het jury-oordeel. Het debat wordt niet gewonnen door met veel bombarie de directe tegenstander de mond te snoeren, maar juist door het binnenslepen van tactische punten. Joshua Verbakel (24), zevendejaars Geneeskunde, illustreert dit: ‘Door je tegenstander te vergelijken met Hitler zul je niet ver komen bij de jury.’
Verbaal vuurwerk
Nadat de nieuwe leden met een oefendebat hun eerste voorzichtige schreden op het orale oorlogspad hebben gezet, zijn de meer ervaren leden aan de beurt. Beide teams – de oppositie en de propositie – bestaan uit twee personen. Ze krijgen precies een kwartier voorbereidingstijd om de verbale degens te slijpen, waarna de propositie het debat af mag trappen. Het spreektempo ligt hoog, daar de sprekers slechts vijf minuten krijgen om hun argumenten op tafel te gooien. Tijdens het debat is het mogelijk om de tegenstander te onderbreken, mits dit wordt toegestaan. Vaak is dit niet het geval; een opspringende opponent wordt meestal met een koel handgebaar weer naar zijn zitplaats verwezen. Na afloop is het aan de jury om alle argumenten schematisch te ontrafelen en zodoende een winnende partij aan te wijzen. Die eer valt ditmaal te beurt aan de oppositie; de terroristen kunnen weer rustig slapen. Na het debat spoedt iedereen zich het gebouw uit, om tien uur gaan namelijk de lichten uit. Gezamenlijk wordt de tocht voortgezet naar Café Piecken om na te borrelen, terwijl het debat nog even nagalmt over de Heyendaalseweg.
Tekst: Andy Leenen
Foto’s: Erik Molkenboer
Klik hier voor alle artikelen van ANS november 2008.
