Het elfde gebod
‘Altijd november, altijd regen, altijd dit lege hart, altijd.’ Bas weet mijn gevoel zoals altijd weer poëtisch te verwoorden terwijl ik even verzopen als Nederland tijdens de watersnoodramp op zijn stoep sta. Toch is een dooie dichter niet echt waar ik op zit te wachten. Een arm om mijn schouder en een kop warme thee helpen beter als je net hebt gehoord niet welkom te zijn in je eigen huis. Terwijl Bas me probeert op te vrolijken met citaten van grootheden uit de Nederlandse literatuur bekijk ik met lichte afschuw zijn beginnend bierbuikje en zijn onconventionele haardos. Toch voel ik me hier meer thuis dan in mijn dispuutshuis, met Kim die me waarschijnlijk ten overstaan van mijn dispuutsgenoten voor schut zet. En Bas. Ach, Bas is gewoon een fijne goedzak.
De volgende ochtend, wanneer ik zeker weet dat Kim werkgroep Staatsrecht heeft, ga ik terug naar mijn eigen kamer. De grote houten trap kraakt onder mijn voeten. Ik voel me net zo verraden als Juliana zich gevoeld moet hebben toen ze erachter kwam dat Bernhard twee kinderen bij twee andere vrouwen verwekt had. Maar er zit niets anders op: verhuizen dan maar.
In gedachten verzonken loop ik, mijn handen vol tassen, door de met koelkasten gebarricadeerde smalle gang. ‘Ho!’ Verschrikt kijk ik op, en staar in een paar donkerbruine lachende ogen. ‘Ben je aan het verhuizen ofzo?’, zegt hij grappend. Ik snauw hem toe: ‘Inderdaad, en zo grappig is dat niet. Wie ben jij eigenlijk?’ ‘Oh, sorry’, stamelt de jongen, ‘ik bedoelde het niet gemeen. Ik ben Thijs, de vriend van Kim.’ Beelden van Kim die uit de wc strompelde met de corpsbal schieten door mijn hoofd. Even twijfel ik of ik het hem zal vertellen. Kim heeft het verdiend. ‘De vriend?’ vraag ik. ‘Ja, al sinds de middelbare school’, zegt de jongen trots. ‘Helaas zie ik haar niet zoveel meer, nu ik in Delft studeer. Hoezo?’ Ik vind mezelf gemeen. Intens gemeen. Maar het verzinsel verlaat mijn lippen al: ‘Oh gewoon, omdat ze laatst zo zenuwachtig was voor de uitslag van die SOA-test… maar gelukkig was er niets aan de hand, hè?’
Wraak is zoet. Oog om oog, tand om tand.
Klik hier voor alle artikelen van ANS november 2008.
