ANS-Online

Hufterige huisbazen en geterroriseerde studenten: hoe het verhuren van kamers niet moet.

Tekst: Erik Denessen en Janneke Wijkmans
Illustratie: Dirk Bertens

Stoort u zich aan een lekkende verwarming of een gammel keukenkastje? Weest gezegend, dit soort klachten vallen in het niet bij onderstaande voorbeelden. Louche zakkenvullerij, bizarre regelzucht en doelbewust uitgeoefende terreur typeren de daden van de huisbazen in kwestie. Uiteindelijk restte de gekwelde studenten niets dan verhuizen.

Uitgeknepen
Daan Zijlstra (22), vijfdejaars Engelse Taal en Cultuur, kon via kamerverhuurbedrijf Walburg intrekken in het Albertinumklooster aan de Heyendaalseweg. De vreemde financiële eis die hem werd gesteld, deed achterdocht rijzen: anderhalf jaar huur moest worden vooruitbetaald. De gedachte dat de 250 andere huurders in het klooster ook aan deze regel voldeden, stelde hem voorlopig gerust.
Kort nadat Daan zijn kloosterkamer had ingericht, belandden er dubieuze rekeningen op de deurmat: ‘extra servicekosten voor tapijtreiniging’, terwijl er laminaat lag. ‘Het leek wel of ieder gemaaid grassprietje werd doorberekend’, vertelt Daan. Vlak daarvoor had huisbaas Karel de Witt het washok tot een extra kamer laten verbouwen en de wasmachines in de toiletruimte gepropt. ‘Die man rook overal geld.’
Afgelopen zomer verslechterde de relatie tussen Daan en zijn huisbaas. In overleg met de conciërge werd de gezamenlijke keuken ingericht met een tv en bankstel, om met ganggenoten de WK-wedstrijden te kunnen kijken. Oogluikend stond hij de bewoners toe een dakterras te maken. Een paar dagen daarna klopte De Witt onverwachts aan bij Daan: ‘Hij zei letterlijk: “Als ik je nog één keer zie op dat dak, breek ik je beide poten!” Behalve deze bedreiging moest ik ook betalen voor de reparatie van zogenaamd ontstane daklekkage. Ik schrok me kapot.’
Het leek met een sisser af te lopen, maar bij terugkomst van vakantie trof Daan de keuken compleet anders aan. ‘De Witt had een razzia gehouden: al onze spullen waren verdwenen en de kabels doorgeknipt of kapotgetrokken. Eerder was er, na klachten van de baas over te volle gangen, al wasgoed verdwenen.’ Daan kreeg een uitnodiging om langs te komen bij De Witt. Geen uitleg, maar een klachtenregen volgde: over brandveiligheid, veroorzaakt door recalcitrant gedrag van de huurders, en overlast jegens het aangelegen kinderdagverblijf. Verzonnen, volgens Daan. ‘Hij was zelf te laks om de afgekeurde brandblussers te laten vervangen, of de brandmelders goed af te laten stellen: bij een binnenbrandje rolde de brandweer niet bij het Albertinumklooster, maar bij een gang op Hoogeveldt de slang uit.’ Desondanks werd hij als grootste raddraaier gesommeerd per 1 oktober te vertrekken. ‘Ik werd als voorbeeld gebruikt. Het had De Witt lang genoeg geduurd, en zo werd ik binnen tien minuten weggebonjourd. Mijn apparatuur en wasgoed heb ik met veel moeite uiteindelijk wel teruggekregen.’

Weggepest
Aan vijfdejaars Nederlandse Taal en Cultuur Annemiek de Vries (22) werd per brief medegedeeld dat het studentenhuis waarin ze woonde te koop zou worden gezet. Binnen een maand moesten de vier huurders een andere woonruimte vinden. Annemiek en haar huisgenoot Koos namen een advocaat in de arm. Deze adviseerde een gangbare manier van uitkopen te bedingen: ‘Helaas weigerde de huisbaas ons een redelijk bedrag te betalen of vervangende woonruimte aan te bieden. Zolang ze dat niet van plan was, weigerden wij natuurlijk mee te werken aan onze uitzetting.’
Hierop bedacht de verhuurder, mevrouw Post-Groenewoud een nogal slinkse manier om Annemiek en haar huisgenoot toch ‘vrijwillig’ uit hun kamers te laten vertrekken. Na enkele weken waarin de strijd tussen de advocaat van de huurders en de huisbaas met diens makelaar voortduurde, verscheen een skinhead aan de deur. Hij zou de nieuwe bewoner zijn van een kamer die al enige tijd leeg stond. Annemiek vertouwde het meteen al niet: ‘Ik heb hem even buiten laten wachten en Direct Wonen, die de huurcontracten regelde, gebeld. In eerste instantie wilden ze niets kwijt, maar na lang aandringen bleek dat er inderdaad een huurovereenkomst was gesloten. Toen ik de huisbaas er naar vroeg, reageerde ze onverschillig. Ze had besloten het huis toch maar niet te verkopen.’
Goed nieuws, al had Annemiek haar bedenkingen. Tijdens de kennismaking met de nieuwe huisgenoot was de jongen stoned en agressief. Het opgeschoren koppie bleek bovendien een hardcore-fanaat; enkele uren na zijn aankomst werd de rust bruut verstoord door een zevental feestende gabbers met honden. Pogingen de overlast bespreekbaar te maken waren kansloos: ‘De blikken in hun rooddoorlopen ogen maakten ons duidelijk dat we dat maar beter konden laten.’
Na een slapeloze nacht in herrie, wietlucht en hondengeblaf besloot Annemiek met een nabonzend hoofd het huis dezelfde week te verlaten. Samen met huisgenoot Koos zegde ze de huur op en vertrouwden hun oude studentenhuis aan de Thunderdome-junkies toe.
‘Drie dagen na mijn vertrek fietste ik er nog eens langs. Ik verwachtte een puinhoop, en hoopte dat de aso’s eruit waren gegooid. De gabbers waren inderdaad met de noorderzon vertrokken, maar in de voortuin stond een alleszeggend bord: Te koop.’

Tien verboden
Vera (20), een studente die haar achternaam liever niet bekend maakt, woonde tijdens haar eerste studiejaar bij een hospita aan de Moeflonstraat. De accommodatie van mevrouw Frank was gunstig: Vera zou een eigen douche en keukentje tot haar beschikking hebben. De hospita hield er echter strikte huisregels op na. De huurder mocht in huis geen schoenen aan en bezoek van vrienden kon alleen op aanvraag. Zo moest Vera doordeweeks de deur uit om mensen te kunnen ontmoeten, om in het weekend ‘thuis’ te mogen zijn moest er worden gereserveerd; standaard diende haar kamer dan als logeerkamer voor de gasten van mevrouw Frank. ‘Ik dacht dat het na kennismaking wel minder strikt zou worden. Maar ze verzon steeds meer regels.’
‘Ik mocht bijvoorbeeld geen posters op de muren hangen, zelfs een kast verschuiven zat er niet in.’ Vera’s idee doeken over de schilderijen hangen en daar posters op spelden, kon de hospita niet waarderen. ‘Ze flipte, schreeuwde dat ik alles had veranderd en dat het nu haar kamer niet meer was.’
De hospita was bovendien gebrand op een goede hygiëne. De kamer werd daarom in Vera’s afwezigheid aan grondige inspecties onderworpen. ‘Om mijn beddengoed had ze vuilniszakken gedaan. Daar moest ik op slapen, omdat ze bang was dat ik haar bed zou bevuilen.’ Bovendien beschuldigde ze Vera ervan muizen aan te trekken. ‘Ze vond een keer broodkruimels op mijn kastje.’
De hel brak los nadat op een zekere vrijdag twee tantes van Vera de hospita aanspraken op haar bizarre regels. ‘Na het gesprek vertrok ik met mijn tantes naar Limburg, want mevrouw had weer gasten’, zegt Vera. ‘Toen ik na het weekend terugkwam, wist ik niet wat ik zag. Al mijn doeken en posters waren van de muur gerukt, mijn hele kamer lag overhoop.’ Maar ze ging nog verder in haar hysterie. ‘Het afval was uit de vuilnisbak gehaald en uitgestald op mijn bed, keurig gesorteerd op materiaal. Dat mens was gek.’
Voor Vera was dit de druppel. Op advies van studentensteunpunt AKKU schakelde ze de politie in. ‘Er was sprake van huisvredebreuk. Ik schrok, maar de gedachte dat je wordt gevolgd, moedwillig wordt geterroriseerd en dat iemand macht over je heeft, is het meest afschuwelijk.’ Het verdere verloop ging enigszins aan Vera voorbij. ‘Ik kon terecht bij vrienden en ben niet meer teruggeweest. Wel heb ik haar later gevraagd waarom ze in godsnaam die kamer verhuurde. Ze zei: “Ik wil die lieve studenten zo graag helpen,” Wat een giller.’