Sjaak
Op feestjes bent u the man als u een heftig Amerikaans sue-verhaal uit uw mouw weet te hannesen. Voor u het weet maakt u een bruggetje naar een man van 400 kilogram te Tennessee die de Subway heeft aangeklaagd omdat hij daar zo nodig per dag veertien stokbroden met kalfszwezerik en ossenworst moest wegtikken en ziet: in no time heeft iedereen aandacht voor u in plaats van voor dat lekkere wijf of de kurkentrekker. Als iedereen aan uw lippen hangt, dient u het verhaal, een intelligente blik in uw bakje nacho’s werpend, af te sluiten met een mijmerend: ‘Ach, in Amerika is alles groot, dus ook de aanklachten.’ De kans dat mensen u nu een Beter Mens Dan Voor Dat Verhaal gaan vinden is enorm: u blijft de hele avond het middelpunt en een combinatie van het lekkere wijf en de kurkentrekker doet de rest.
U peinst de volgende dag verder over allerhande andere eigenschappen van de USA, dat verre Leon de Winter-Wonderland. Spoedig vullen uw hersenen zich met voorbeelden, want wie denkt dat er in Amerika niets raars gebeurt, dient zijn klooster eens even spoedig te verlaten en moet op internet rond gaan surfen. Het heeft geen zin om de talloze zaken te noemen die de Amerikaanse low-profile cultuur oplevert: voor u het weet wordt deze column een oninteressante encyclopedie, gevuld met feitjes die u kunt dromen. Vreemd is wel dat we nog steeds van alles overnemen van Amerika, terwijl het land aan gezag en reputatie toch het nodige heeft ingeboet. Niet voor niets is Amerika in de schoolboekjes getransformeerd van heldennatie met Armstrong, Clinton en nog een Armstrong tot een enge politiestaat vol schietgrage angsthazen. Alweer niets nieuws, natuurlijk, maar er dient wel even stil te worden gestaan bij een van Amerika’s meest idiote exportproducten: de vrouwenvernedering. Neen, vrouwen worden niet achterna gezeten met een brandende spijkerzweep, maar maken zichzelf belachelijk in videoclips. Jazeker: ook al weeg je in Amerika 200 kilo en rap je als Lange Frans met een koortslip, de vrouwen zwermen in groten getale om je heen. Het schrijnende verschil tussen mishandelde vrouwen en de chicks op MTV is het gebrek aan zelfrespect bij de laatstgenoemden. Het is niet te begrijpen wat vrouwen bezielt om zich om een rapper heen te kronkelen en alle waardigheid te verliezen. Gelukkig, dacht ik, bestaat het vrouwelijke zelfrespect in Nederland nog, maar toen viel mijn oog op Boer zoekt Vrouw. Ai. Dat dit programma een vervolgseizoen kreeg, verbaasde me al, maar die verbazing viel in het niet bij wat de vrouwen over zich heen lieten komen. Zonder enig zelfrespect werden ze gekeurd, gewogen en weggestuurd. Vervolgens gilden de dames de ganse stal bij elkaar als ze waren uitverkoren voor De Heilige Tweede Ronde, zich reeds verheugend op een potje poedelen in het badje waarin normaal gesproken kippen worden verdronken en kalveren worden gebaard.
Als tamelijk geëmancipeerd man vind ik het absoluut niet erg dat vrouwen gelijk aan de man willen zijn. Beter mogen ze ook zijn, maakt me niet uit. Zolang een aanzienlijk deel van het vrouwvolk echter het zelfrespect opgeeft, moeten vrouwen niet raar staan te kijken als er nog heel wat feministische golven en vrouwengesprekken moeten volgen voordat die gelijkschakeling uiteindelijk tot stand komt.
