Het Laatste Oordeel
Duffe opsommingen of ultiem entertainment? Iedere maand verschanst ANS zich in de collegebanken om een genadeloos oordeel te vellen over het onderwijs aan de RU.
Tekst: Yolanda de Haan
Foto: Igo Nijenhuis
College:
Journalistieke theorie, woensdag 5 september, 15.45 – 17.30 uur, E. 2.53
Docent:
Dr. A.R.J. Pleijter
Uitstraling:
Krantenlezende schildpad met eigenzinnig sikje
Inhoud:
Het journalistieke machtsspelletje voor dummies
Publiek:
Een mengeling van artistiekelingen en Jort Kelder wannabees
Eindcijfer:
6,5
De minor Journalistiek is dit jaar geïntroduceerd en heeft nu al voor veel commotie, woede en euforie gezorgd. Vijftig mazzelaars zijn toegelaten tot het beloofde land. Helaas zagen meer dan zestig gegadigden deze colleges aan hun neus voorbij gaan.
Bij aanvang stelt dr. Pleijter zich uitgebreid voor aan de studenten. Zijn recente aanstelling aan de Universiteit Leiden voor een nieuwe master Journalistiek schept hoge verwachtingen. Het begin is goed: de afwezigheid van zenuwachtig heen-en-weer geloop of irritante tics bij de docent is een verademing. Op briljante vragen als:’Wat bedoelt u precies met media?’, geeft hij geduldig en uitgebreid antwoord. Vervolgens toont hij de zalmroze tabloid van Het Financieele Dagblad en de poster van Infamous, een film over de legendarische verslaggever Truman Capote. Deze dienen als voorbeelden van recente ontwikkelingen in de media. Hij wijdt uit over In Cold Blood, het levenswerk van Capote, en gaat diep in op diens decadente levensstijl. Vervolgens verliest de docent zichzelf in voorbeelden van actuele ontwikkelingen binnen de media en waarbij hij iets te enthousiast strooit met irrelevante achtergrondinformatie. Verder kan een goedbedoelde grap over Kuifje, die altijd wordt geprofileerd als een reporter, niet rekenen op meer dan een ongemakkelijke stilte. Pleijter probeert zijn verhaal weer op te pakken. De voortkabbelende woordenstroom brengt de studenten ondertussen langzaam in een hypnotische toestand.
Het ingeslapen publiek kijkt weer op wanneer Pleijter enthousiast besluit om ‘toch maar eens met de echte collegestof te beginnen’. Vanaf dat moment wordt zijn verhaal interessant. Aan de hand van de thema’s ‘nieuwsgaring’, ‘redactie’ en ‘management’ legt hij duidelijk uit hoe de journalistieke wereld in elkaar steekt. Door middel van een fragment over de totstandkoming van het NOS-journaal en met behulp van schema’s wordt de hiërarchie binnen een redactie snel duidelijk. De gegeven informatie is bruikbaar in de praktijk, al zijn sommige opmerkingen overbodig. Iedereen weet dat CNN een bekende nieuwszender is en dat verslaggevers verslag doen. Deze uitspraken worden dan ook beantwoord met een zucht van het publiek.
In de laatste tien minuten van het college blijken dit soort voor de hand liggende trivia Pleijter toch op te breken. De irrelevante feiten en zijn rustige presentatiestijl hebben tot gevolg dat zijn verhaal zich te traag ontwikkelt. Wanneer hij zich bewust is van de luttele minuten die hem nog resten, raffelt hij de overgebleven stof in een sneltreinvaart af. Daardoor raakt Pleijter, net als het publiek, de rode draad van het college kwijt.
Het Laatste Oordeel der Studenten
Over het algemeen is de indruk positief. De informatie is duidelijk, overzichtelijk en boeiend. ‘Het valt me mee, ik had vooral droge theoretische uiteenzettingen verwacht’, verklaart een tevreden student bij het verlaten van de collegezaal. Helaas zorgen de enorme kalmte, de monotone stem en het uitdrukkingsloze gelaat van dr. Pleijter ervoor dat de aandacht al snel verslapt. De onnodige uitweidingen bij elk schema helpen niet bij het vinden van een structuur in het verhaal. ‘Er wordt te lang ingegaan op aspecten die op voorhand al duidelijk waren, waardoor het verhaal erg langdradig en saai wordt’, is het commentaar. Dit wordt Pleijter echter veelal vergeven. Zijn presentatietechniek wordt door de studenten verschillend beoordeeld. De één omschrijft de docent als ‘prettig en rustig’, de ander geeft hem het advies om de volgende keer ‘wat meer vuurwerk in zijn reet te stoppen’.
