De Verdieping: Science Café
Gaat verdieping in het studentenleven verder dan de bodem van een bierglas? In deze rubriek een portie canonwaardige kennis, spirituele zelfreflectie óf toch een intellectuele kater. Deze maand: Science Café
Terwijl sommige vakgenoten door de aanstaande start van de Large Hydron Collider vrezen voor al wat leeft, is vooraanstaand fysicus Robbert Dijkgraaf te vinden in Irish pub The Shamrock. Niet om zichzelf moed in te drinken, maar om als president van de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen te spreken tijdens het eerste Science Café van het nieuwe seizoen. Gedurende deze discussieavond zal hij de degens kruisen over het Nederlandse wetenschapsbeleid met de voorzitter van de Adviesraad voor het Wetenschaps- en Technologiebeleid (AWT), Joop Sijstermans.
Yes Minister
Het weinig tot de verbeelding sprekende onderwerp heeft een zichtbare weerslag op de grijsheid van het publiek. Voelden studenten zich tijdens eerdere edities geroepen bezoekers, vanavond zijn zij overduidelijk in de minderheid. Gelukkig wordt hun matige opkomst gecompenseerd door de pensioensgerechtigde medemens en moet er uiteindelijk naar niet bezette zetels worden gezocht.
Waar een avond Science Café normaliter wordt ingeluid met muziek, wordt die introductie dit keer door vertraging van zowel band als sprekers overgeslagen. Geen licht verteerbaar vertier vooraf, maar direct een diepe duik in de bureaucratische wereld van het wetenschapsbeleid. Na enige uitleg over de functie van de AWT, illustreert Sijstermans zijn soms ondankbare rol als overheidsadviseur met een treffende ‘How to discredit an unwelcome report’ uit de Britse satire Yes Minister. Het eerste gelach van de avond vult de zaal.
Hells Angel
Na enig technisch oponthoud – ‘dat zijn jullie inmiddels wel gewend’, aldus de organisatie – maakt Dijkgraaf zijn opwachting. Hij bezorgt de aanwezigen een welkome egoboost: op een wereldkaart waarop de oppervlakte van elk land wordt bepaald door haar wetenschappelijke productie is Nederland onmiskenbaar aanwezig. Toch is Dijkgraafs betoog geenszins een lofzang op het wetenschapsbeleid. Zo maakt hij met een vergelijking tussen het totaal aantal hoogleraren Wiskunde in Nederland – 73 – en dat aan de universiteit van Berkeley – 64 – pijnlijk duidelijk dat er te weinig in wetenschap wordt geïnvesteerd.
Een weinigzeggend instrumentaal intermezzo en een biertje later is het tijd voor de afsluitende discussie. De toeschouwers kunnen hierin hun prangende vragen afvuren en daarvan wordt dankbaar gebruik gemaakt. De eerste, tweede en derde geldstroom vliegen om de oren: het publiek is duidelijk op de hoogte. Nadat ieders hart is gelucht, mag de band nog eenmaal het podium bestijgen om het Science Café muzikaal af te sluiten. Oog of oor hebben de bezoekers daar niet meer voor, zij trekken na de geslaagde avond liever een van de sprekers aan hun jasje. Om verdere vraagstukken over wetenschapsbeleid aan te kaarten of om, in het geval van Dijkgraaf, zonder vrees voor een allesomvattende ondergang de volgende dag tegemoet te kunnen zien.
Het volgende Science Café met het thema ‘Life 2.0: leven maken met synthetische biologie’ vindt plaats op 14 oktober.
Tekst: Boy van Dijk
Illustratie: Loes van Woezik
