Het Elfde Gebod
‘Je bent er straks toch wel bij?’ Linda, immer in dispuutstrui, steekt haar blonde hoofd om mijn deur. Ik zal wel verwonderd hebben gekeken want ze voegt er monter aan toe: ‘Bij de dispuutsavond, weet je wel?’ Ja, dat weet ik wel, maar eigenlijk was ik het totaal vergeten. Sterker nog, ik stond op het punt om naar de soeplezing te gaan in de Studentenkerk, maar houd wijselijk mijn mond.
Ik ken Linda sinds de introductie. Ze was mijn mentormama en mijn slaapplek. In eerste instantie was ik onder de indruk van haar huis: precies wat ik me bij een studentenhuis had voorgesteld. Een enorm herenhuis met een voortuin vol aftandse fietsen en kamers die het toonbeeld van vergane glorie zijn. Afgebladderde ornamenten, gebroken glas-in-lood ramen, overal troep, vuilnis, kleren en het ergste: gebruikte tampons. Ondanks dat was daar slapen een verademing. Eindelijk verlost van de beklemming van mijn ouderlijk huis. En het werd zelfs nog beter: ik mocht blijven na de intro. Een felgekleurde dispuutspolo kreeg ik er gratis bij.
Zuchtend vis ik diezelfde polo -nog naar verschaald bier ruikend- uit de wasmand. Ik bind mijn haar vast en zoek minstens een half uur naar de lampjes voor op mijn fiets. Onvindbaar. Linda vergeet die van haar altijd, aarzelend sta ik voor haar kamerdeur. Oké, een boete is erger. Snel gris ik de lampjes van haar rommelige bureau. Eindelijk aangekomen in de kroeg, gaat het urenlang over het al dan niet organiseren van een uitje met een verwant herendispuut. Praeses Kim, klein, venijnig en redelijk onsympathiek, benadrukt keer op keer het belang van deze integratiepoging. Ik weet de ware reden: vorige week zag ik haar stomdronken het toilet uitstommelen met een van die gasten.
Als ik het gekakel echt niet meer trek, vlucht ik het toilet in. Zittend op de bril sms ik Bas. Hij studeert ook Nederlands en waarschuwde me al voor het dispuutsleven. ‘Hoe is jouw avond? Hier weer vanouds gezellig…mss had je toch gelijk.’ De deur zwaait open en ik hoor Kim zeggen: ‘De nieuwe is zeker naar huis? Wat een Sjaak Afhaak.’ ‘Volgens mij moet ze gewoon wennen’ antwoordt Linda schuchter. Ik zit en luister. Kim vervolgt resoluut: ‘Onzin. Ik weet niet waar je haar vandaan hebt getoverd, maar ze past niet bij ons. Ze mag blijven en huur betalen tot we een serieuze kandidaat hebben gevonden. Daarna wil ik dat ze vertrekt. Dat stille Gristentutje moet maar bij Ichtus gaan wonen.’
