ANS-Online

Was de kroeg van afgelopen avond de kater niet waard? Om vergissingen te voorkomen zoekt ANS het Nijmeegse nachtleven tot op de bodem uit. Laat je adviseren door de Bar-o-meter. Deze maand: Café ‘t Haantje

Tekst: Alexander Thijssen
Illustratie: Erik Molkenboer

Café ’t Haantje lijkt niet direct een plek waar veel studenten komen. Toch was deze bruine kroeg jarenlang het doel van opmerkelijke studentenexpedities. De bewoners van het nabijgelegen SSHN-complex op de Jacob Canisstraat klommen over daken en balkons, om via een brandtrap uiteindelijk op de binnenplaats van het café uit te komen. De achterdeur vormde de entree tot een gezellige avond. Na afloop en in dronken toestand verkozen de meesten de straatroute boven de dakroute om terug naar huis te keren. Ongelukken zijn er nooit gebeurd, toch heeft de SSHN deze waaghalzen met een hek de weg versperd.
‘t Haantje is een plek waar de tijd lijkt te hebben stilgestaan. Het uitblijven van verbouwingszucht heeft het café haar authentieke sfeer doen behouden. Bij binnenkomst is het aan de bar onverstoorbaar gezellig. Als Nijmegen een dorp was, zou dit café naast de dorpspomp staan. ‘Er is hier weinig dat niet mag of kan’, vertelt uitbater Joop Puijn trots. Nog voor hij zijn verhaal verder kan afmaken, wordt hij gecorrigeerd door eigenares Sjaantje: ‘Bier wordt hier niet uit de fles gedronken, het is hier geen bouwkeet.’ Sjaantje straalt een gezellig zuidelijke inborst uit, haar accent verraadt direct Brabantse roots. Joop vervolgt zijn verhaal en maakt me deelgenoot van zijn familiegeschiedenis. Zijn wieg stond letterlijk in dit café. Het was zijn vader die vijftig jaar geleden deze kroeg overnam. ‘Vroeger waren de wc’s buiten en stond daar mijn bed’, vertelt hij, wijzend naar het toilet.

Haantjesgedrag
Gasten lezen rustig de krant of spelen een kaartspel, terwijl enkele mensen aan de bar hun heil in de alcohol zoeken. De grote gaskachel onder de stenen schouw verwarmt de zaak tot een aangename temperatuur. Het is een rustige doordeweekse avond, de barvrouw heeft alle tijd voor haar gasten. ‘Het is hier niet altijd zo rustig hoor’, vertelt één van de vaste gasten en vervolgt: ‘Ooit sloot een aantal bezoekers hier een bizarre weddenschap af. Één van hen beloofde een koe mee te nemen naar het café. De volgende avond stond er een tractor met trailer voor de deur en ging het beest mee de kroeg in. Terwijl de gast een pilsje dronk op zijn overwinning, liet hij de koe rustig rondlopen. Zo’n beest naast de tap was al legendarisch, maar de geurende vlaai die ze op de vloer achterliet, bleek nog in lengte van dagen voer voor anekdotes en flauwe grappen.’
Eigenaar Joop beweegt zich door de kroeg alsof het zijn huiskamer is. Terwijl hij een vaste gast begroet, vertelt hij over de activiteiten die jaarlijks worden georganiseerd: ‘Het East of Eastern Jazz festival is een mooi voorbeeld van de levendigheid in Oost. Dit festival trok het afgelopen jaar 3500 bezoekers.’
Op deze avond is de muziek in het café hoorbaar, maar niet oorverdovend. Het is een verademing in een kroeg te staan waar het mogelijk is een gesprek op normaal volume te voeren. Dat is anders tijdens de Hollandse liederentafels die hier maandelijks worden georganiseerd. Het geluid uit de talloze bejaarde kelen overstijgt dan ruimschoots het volume van een doorsnee studentenkroeg, weet een buurtbewoner. Ondanks het uitblijven van trillende basklanken komen hier naast stamgasten ook studenten aan hun biertje nippen. De hippe student zul je echter niet snel aantreffen, die komt hooguit zijn opa opzoeken voor wijze raad. Hier wordt op het leven geproost, de sfeer is die van het kleine café aan de haven, zoals bezongen door smurfenkoning Vader Abraham.