Filmrecensie: Eldorado
Eldorado gooide afgelopen weken hoge ogen tijdens de première op het Rotterdam Film Festival. Dit is de vierde film van regisseur Bouli Lanners. Naast het script en de regie nam de filmmaker ook de hoofdrol op zich. Dat doet hij met verve. Lanners zet het hoofdkarakter in deze oogstrelende roadmovie prachtig neer.
Yvan (Bouli Lanners) is een verkoper van oude Amerikaanse auto´s. Op een avond treft hij in zijn slaapkamer een inbreker aan. De dikke goedzak kan het niet over zijn hart verkrijgen de geschrokken indringer hardhandig onder zijn bed vandaan te halen. Zelfs wanneer praten niet lukt gaat hij niet over tot het bellen van de politie. ’s Ochtends biedt hij de inbreker en junk Elie (Fabrice Adde) zelfs een lift aan. In Yvans oude Amerikaan trekken de twee het land in. Op weg naar Elie’s ouders, die aan de Franse grens wonen, maken talloze geplande en ongeplande tussenstops de reis tot een spannend, ietwat bizar avontuur.
De sfeerbeelden die Lanners maakte van Wallonië zijn verrassend fraai. Prachtige landschappen, grote looiende vlaktes en indrukwekkende wolkenpartijen zijn het decor van deze reis waarop Yvan en Elie elkaar steeds beter leren kennen. De relatie tussen de hulpeloze junk en ongecompliceerde lobbes is aandoenlijk, begrijpelijk en uiteindelijk hartverscheurend.
De uitzichtloosheid van de karakters, die op een bijna absurdistische manier wordt verbeeld, laat de kijker achter met een wat melancholisch gevoel. De film is niet wereldschokkend. Maar met het oogstrelende decor, de mooie muziek – van onder andere Renaud Mayeur, An Pierlé en Koen Gisen – en de verstandhouding tussen de twee hoofdkarakters bij wie veel tussen de regels gebeurt, maakt het tot een bijzonder fijne film in zijn genre.
Deze film is te zien in LUX.
(Advertenties)
