ANS-Online

Website van het Algemeen Nijmeegs Studentenblad

Nowhere Boy: gewoon lekker

Plot:
Als de rebelse schooljongen John Lennon (Aaron Johnson) doorgaat op de manier waarop hij bezig is, komt hij nergens. Althans, dat is de overtuiging van zijn schoolhoofd. In plaats van op te letten tijdens de les maakt Lennon tekeningetjes en gedichten. Ook schroomt hij niet om zijn geslachtsdeel openlijk tentoon te stellen of mee te liften op het dak van een stadsbus. De aantrekkelijke Liverpoolse belhamel woont bij zijn strenge tante Mimi (Kristin Scott Thomas) en goedaardige oom. Wanneer zijn oom plotseling overlijdt, komt zijn verdwenen moeder Julia (Anne-Marie Duff) ineens om de hoek kijken. Zij brengt haar zoon in contact met rock ’n roll en geeft hem de liefde waar hij zo naar hunkert. Al snel blijkt echter dat ze Lennon flink heeft voorgelogen.

Plus:
Nowhere Boy is grotendeels gebaseerd op het boek Imagine This: Growing Up With My Brother John Lennon, dat werd geschreven door Lennons halfzus Julia Baird. Dit komt de historische correctheid absoluut ten goede. Verder is de film niet alleen interessant voor Beatlesfans. Naast een verbeelding van de aanloop tot het succes van de Britse band is het een prachtig drama an sich. Dat het verhaal over de legendarisch John Lennon gaat, is bijna – natuurlijk niet helemaal – overbodig te noemen. Verder beschikt de film over een fijne soundtrack, een goede afwisseling van drama en vreugde en is hoofdrolspeler Aaron Johnson een lust voor het oog.

Min:
Noem het bekrompen, maar de intieme moeder-zoonrelatie van Lennon en Julia balanceert op sommige momenten op het randje van perversiteit. Verder was het wellicht interessant geweest als de songteksten – net als in Walk the Line, een film over het tumultueuze leven van Johnny Cash – door de acteurs zelf ingezongen waren.

Dus:
Zeker niet life-changing, maar dankzij het fraaie, behapbare verhaal gewoon een lekkere film.

Film: Nowhere Boy
Regisseur: Sam Taylor Wood
Speelduur: 98 minuten
Genre: biografisch drama

Deze film draait in Lux.





  • Harriestoteles

    In The Doors zingt Val Kilmer ook de songs zelf in, wat de film inderdaad wel ten goede komt. Dat maakt het geheel toch net iets realistischer. Of iedere acteur ook net zo goed het origineel kan imiteren (in dit geval dat van Jim Morrison), is natuurlijk maar sterkt de vraag.

blog comments powered by Disqus