Vox populi
De karakteristiek Nederlandse regisseur Eddy Terstall, van onder andere Simon (2005), wekt Nederland opnieuw met zijn film Vox Populi. Deze film geeft net als vele van zijn vorige films, een persoonlijk randje aan politieke thema’s. Vox Populi opent wederom onze ogen voor politiek Nederland.
De politicus Jos Fransen (Tom Jansen) doet zijn uiterste best om zijn partij te redden, wat veelal mislukt. Dan ontmoet zijn dochter Zoë (Tara Elders) de Jordaanse Sjef (Johnny de Mol), met wie ze een relatie krijgt. Zo komt Jos in aanraking met de radicale standpunten van deze familie. Sjef’s vader (Ton Kas) komt makkelijk uit voor zijn mening over de allochtonen in Nederland. De zwager van Sjef merkt dat Jos versteld staat van de grofheid van de familie en sluit vervolgens met zijn vriend een weddenschap dat hij van Jos een groot politicus zal maken. Met de uitgesproken gedachten van de schoonfamilie gaat Jos de media in als een ‘draaideur’ die afwijkt van het originele doel van de partij. Niemand binnen de Tweede Kamer begrijpt zijn plotselinge draai en ondanks de kritiek binnen zijn partij, krijgt hij van een groot deel van Nederland wel de roem.
Daarnaast vind Jos het moeilijk werk en privéleven gescheiden te houden. Hij krijgt namelijk een affaire met een aantrekkelijke stagiaire (Esmarel Gasman), wat de aandacht van de media trekt. Langzamerhand werkt Jos zich in steeds meer complexen wat er uiteindelijk tot leidt dat Jos zich moet verbergen op een onbekende plaats om te ontsnappen aan geplande aanslagen op hem. Afgezonderd keert hij terug tot zichzelf en besluit met zijn vrouw te verhuizen naar het buitenland.
Terstall stelt het publiek niet teleur met Vox Populi. Dit blijkt onder andere uit de acteerprestaties van Tom Jansen, die met zijn rol als Jos een Gouden Kalf voor beste mannelijke bijrol heeft gewonnen. Jansen heeft dit zeker verdiend, want gedurende de film zet hij een sterke, realistische politicus neer. Soms wat overdreven, zoals het een komedie betaamt.
Hoewel de film in sommige scènes lang in de spanningsopbouw blijft hangen, is het kijken van Vox Populi de moeite waard. Het leert ons terug kijken op de bewogen levens van politici die met radicale standpunten kwamen. De film geeft daar een komische draai aan. De mensen in de zaal werden tot lachen gebracht, maar ook in spanning gehouden tot aan het einde toe.
De film draait in Lux
Tekst: Marlieke Baars
