ANSadvo 570x135

Commentaar hoofdredactie ANS 4

ANS reist

Ans (23), derdejaars student Culturele Antropologie en Ontwikkelingssociologie, heeft besloten een tussenjaar te nemen. 'Ik voel me beklemd tussen al die saaie boeken, die me niets leren over het echte leven. Al dat gezeur en die nutteloze bureaucratie op de universiteit zijn niet mijn ding, ik moet vrij kunnen leven.' Ans heeft de afgelopen twee maanden doorgebracht als ongeschoold docent in Afrika. 'Echt mooi hoe ik onze westerse normen en waarden zonder controle mocht opdringen aan een cultuur die me eigenlijk onbekend is.'

Ans betaalt haar reizen van haar flink gesponsorde spaarrekening, samengesteld door haar liefhebbende ouders. 'We vinden het belangrijk dat onze dochter zich kan ontplooien', laat haar vader in een telefonische reactie vanaf zijn vakantiehuis op de Malediven weten. Ans geeft toe dat reizen duur is en daarom niet voor iedereen weggelegd. Toch raadt ze elke student aan om zonder opgaaf van redenen te stoppen met studeren en een louterende trektocht door Thailand te maken. 'De ervaringen die je daar opdoet zijn onbetaalbaar.'

Inmiddels heeft Ans bijna de hele wereld gezien. De volgende uitdaging ligt dan ook buiten onze planeet, op Mars. 'Ik kan niet wachten om mijn gevoel van superioriteit ook in de rest van de Melkweg tot uiting te brengen. Het lijkt me geweldig om Marsmannetjes kennis te laten maken met onze aardse gebruiken, zoals marktwerking in de zorg, sociale ongelijkheid en milieuvervuiling.'

Op Aarde zijn de reacties over de reis van Ans vrijwel unaniem. 'Liever kwijt dan rijk', aldus staatssecretaris van Intergalactische Zaken Luuk Luchtloper.

De hoofdredactie

Klik hier om de nieuwe ANS digitaal te lezen.

 

Redactie
Commentaar hoofdredactie ANS 3

ANS bloedt

Onze privacy is in het geding en niemand weet precies wat we daaraan kunnen doen. Online enquêtes vragen je de hemd van het lijf: wanneer heb je voor het laatst yoghurt gegeten? Hoeveel geef je uit aan kleding? Wat is eigenlijk je pincode? Grote bedrijven stemmen advertenties precies af op jouw voorkeuren en Rusland schijnt iets gedaan te hebben met de Amerikaanse verkiezingen. Google en Facebook verdienen miljoenen door je gegevens te verkopen aan grote bedrijven, maar van dat geld zie je zelf niets terug.

Niet alleen je persoonsgegevens zijn gratis. Ook bloeddonaties vinden geheel vrijwillig plaats en niet tegen betaling. Het is onethisch geld te vangen voor lichaamsmateriaal, dus als doekje voor het bloeden krijg je na de donatie wat eten en drinken. Voor het geld hoef je het dus niet te doen, wel voor de karmapunten. Mocht je toch wat willen verdienen, dan kan je beter langsgaan bij het Max Planck Instituut. Daar ben je slechts de zoveelste anonieme proefpersoon die zijn lege portemonnee komt vullen.

Kan je nu nergens ontsnappen aan de alomvattende wereld van data? Het antwoord lijkt haast onomstotelijk 'nee'. Gelukkig is er een groep die makkelijk ontkomt aan de dagelijkse dreiging van Google en Facebook: dieren. Katten liggen lui in de zon, koeien grazen zorgeloos in de wei en van internet hebben ze nog nooit gehoord... een luizenleven waar je jaloers op kan zijn.

Tenminste, als je de afgeknipte snavels, te kleine hokken en het slachten even vergeet. Dagelijks bloeden er in grote getale dieren dood en dat is niet oké, vindt Eva Meijer. Dieren moeten onrecht kunnen aankaarten en hebben net zoveel recht op een politieke stem als mensen. Ze moeten deel uitmaken van onze democratie. Je gekke buurvrouw die Facebook heeft aangemaakt voor haar kat, blijkt dus eigenlijk gewoon een heel vooruitstrevend persoon.

De hoofdredactie

Klik hier om de nieuwe ANS digitaal te lezen.

 

Redactie
Commentaar hoofdredactie ANS 2

ANS tippelt

Docenten die zeuren over tentamens en Career Service die benadrukt dat je vanaf het begin van je studie bezig moet zijn met de toekomst: als student heb je het niet makkelijk. Na een hoop slapeloze nachten en kilometers ijsberen besluit je de knoop door te hakken: geen studie meer voor jou. Werken is vast en zeker een stuk minder stressvol dan deze ellende.

Werken op een wijngaard klinkt als het ideale baantje. Ontspannen wandelen over een prachtige heuvel vol druivenstruiken, af en toe een trosje plukken en rondjes rijden op een tractor. Helaas blijkt niet het hele proces zo idyllisch: de wijnkelder staat vol met grote machines die piepen en kraken en voor je het weet zie je nooit meer daglicht. Dan waren die lokalen op de universiteit misschien toch beter.

Een vriend raadt je aan van je hobby je werk te maken. Driftig blader je al je oude kladblokken door. Tekenen was altijd je passie en bovendien hing je moeder vroeger al je tekeningen op de koelkast. Snel stuur je een inzending naar The Cartoon Movement, maar helaas: je krabbels zijn zo vaag dat zelfs IS hier geen belediging in zou herkennen.

Liever lui dan moe solliciteer je maar bij De Kindertelefoon. De hele dag op een stoel zitten en bellen, hoe intensief kan dat zijn? Toch eindig je de dag mentaal uitgeput door alle aangrijpende verhalen.

Een wandeling door de natuur brengt je weer bij zinnen. Langzaam keert je innerlijke rust terug. In de wei blaten schapen en ze spreken wijze woorden: het is tijd om de draad weer op te pakken. Thuis zet je op een rijtje waar je nu eigenlijk echt goed in bent en je komt tot een duidelijke conclusie. Jongens versieren in De Fuik gaat je altijd goed af. Tijd voor de laatste optie, dus: op naar de tippelzone.

Helaas verstrekt de gemeente sinds 2011 geen pasjes meer. Had je nu toch maar tijdig naar Career Service geluisterd…

De hoofdredactie

Om de nieuwe ANS digitaal te lezen, klik hier.

 

Redactie
Commentaar hoofdredactie ANS 1

ANS trapt af

Door de aanwas van nieuwe studenten is de vraag naar studentenkamers nog hoger dan de Erasmustoren. Nieuwe studenten fladderen uit het ouderlijk nest als de naïeve eendjes die zich in de natuurdocumentaire Earth onbevangen naar de grond storten: vol zelfvertrouwen, maar als je de grond raakt valt de werkelijkheid tegen.

De keuze om je luxe villa met roomservice in te ruilen voor een opberghok met bedwantsen als huisgenoten, lijkt ineens naïef en overmoedig. Een beetje vernedering mag dan goed zijn, maar het is wel heel gênant om in handen te vallen van een huisjesmelker. Van schaamte zak je door de grond, of komt dat door de rotte planken?

Op hoge poten eis je beter onderhoud, maar al die discussies met je vervelende huisbaas kosten behoorlijk veel energie. Om een smerige keuken of toilet schoon te maken, schimmel van de muren te krabben en rattenpoep op te ruimen moet je bovendien een behoorlijke conditie hebben. Gelukkig werkt samen fysiek afzien verbroederend, maar als je huisgenoten nergens te vinden zijn, sta je er alsnog alleen voor.

Na al deze ellende komt het stoom uit je oren, maar een tripje naar de Bisonbaai werkt gelukkig verkoelend. In deze idyllische oase van rust lijken al je problemen ineens relatief. Adem in, adem uit. Voor een paar minuten voel je je compleet ontspannen. Alles komt goed. Na tien jaar kan je hier vast om lachen – maar nu is het helaas nog niet zo ver.

Dit is niet het studentenleven waar je vroeger van droomde. Gelukkig bestaat er nog een tweede optie: op de Berg en Dalseweg staat een luxueuze inrichting met zwembad en pooltafel. Hier investeert de overheid wel in je: huur hoef je niet te betalen en colleges volg je gewoon binnenshuis. Na een aantal jaar ben je volledig klaargestoomd voor de maatschappij.

De hoofdredactie

Om de nieuwe ANS digitaal te lezen, klik hier.

 

Redactie
Commentaar Hoofdredactie

ANS eist

Zo vlak voordat Han van Krieken de Erasmustoren op slot draait en het oh zo katholieke Stichtingsbestuur de rugzak inpakt voor een gezamenlijke voettocht naar Santiago de Compostella wil ANS de top van de RU graag nog een Bindend Bestuursadvies (BBA) meegeven. ANS eist dat de volgende zaken in het BBA worden opgenomen:

1. Langer nadenken over taalgebruik op de RU
De nieuwe saladebar heet HappySalads, omdat er toevallig een boek met die naam op tafel lag en ‘dat wel leuk klonk’. Een blije salade, wat moeten we ons daarbij voorstellen? Bedoelt u een giechelend hoopje veldsla, een salade caprese aan het lachgas of een bulderende Caesar salad? Maakte de tomaat net een schuine grap tegen de wortel, of was de aardbei in de fruitsalade net over een bananenschil uitgegleden? Denk voortaan iets langer na over het gebruik van studentikoos, Engels taalgebruik op de campus. Nee, wij kopen die croissant en die fles sinaasappelsap echt niet samen omdat ze ‘better together’ zijn. Klef gedoe.

Voorkant2. Een gelijke man-vrouw-verdeling binnen het CvB
‘Je kunt stellen dat de witte man dominant is geweest in het vormgeven van de systemen die we nu kennen’, aldus Sylvana Simons. ‘Toen die systemen werden ontworpen, waren vrouwen en migranten geen partner in het gesprek.’ Ook het CvB bestaat voor tweederde uit witte mannen van middelbare leeftijd. Wilma de Koning vormt hierbij de feminiene uitzondering. ANS eist een gelijke verdeling van mannen en vrouwen binnen het CvB. De keuze is aan u: het derde lid heet voortaan Hanna van Krieken, of Daniëlle Wigboldus.

3. Geef TvA een tweede kans
De RU heeft plannen om de bouwwerken aan de lelijkste straat van Nijmegen af te breken. De labyrinten die door moeten gaan voor universiteitsgebouwen kunnen echter een nieuwe functie krijgen. Freerunners bestoken de Lindenberg in het centrum met kunst- en vliegwerk, een fenomeen dat de ouderen van vandaag niet kunnen waarderen tijdens hun uitstapje naar de stad. Door TvA te behouden, kunnen de acrobaten van de straat hun kunsten op peil houden in de doolhoven van de RU en kunnen de AOW-trekkers met een geruste pacemaker achter de geraniums zitten.

Ook voor ANS is het bijna vakantie. Wij gaan deze zomer azijnpissen over de grens en citroenen plukken in Spanje. Wie weet treffen we elkaar in Santiago.

De hoofdredactie

Wil je de nieuwste editie van ANS digitaal lezen, klik hier.

 

 

Redactie
Zesde editie van het jaar

ANS groeit

Bij het zien van een eerste zwaluw, zonnestralen en paardenbloemen gaat bij iedereen het groene hart sneller kloppen. Met de komst van de lente kunnen de handschoenen eindelijk worden opgeborgen en heeft iedereen een goed excuus om een uurtje eerder te stoppen met studeren.

voorkantMet dat extra uurtje heb je genoeg tijd om erop uit te gaan. Het Waalstrandje en de stadsparken zijn mooie plekjes om in het gras te liggen, maar kijk eens verder dan het strand lang is. In de Nijmeegse achtertuin grazen jonge Gallowaykoeien in de wei, instagramt de boswachter er rustig op los en bouwen ijverige bevers burchten in de nieuw gegraven ‘kwelvingers’. Het hout wordt door de knaagdieren nuttig besteed, iets wat niet gezegd kan worden van houtverwerking op de RU. Vele bomen gaan neer om vervolgens in de vorm van een hand-outs rond te gaan in de collegezalen, en daarna weer in de prullenbak te belanden. Met een beetje minder printgeweld blijft er genoeg hout over voor de bever om naast zijn vertrouwde burcht een tuinhuis te bouwen.

Al het groen dat je tijdens de wandeling omringt, zet je aan het denken. Ben ik zelf wel milieubewust bezig in mijn studentenbestaan? Gelukkig kan je in een handomdraai je kratje bier omtoveren tot afdruiprekje en een petfles verknippen tot bloempot. Met een stukje vlees minder in de week help je de natuur ook al een handje. Hoewel vlees volgens de eigen sector zeer voedzaam is, draagt de industrie flink bij aan de uitstoot van broeikasgassen. Een kotelet duurder maken door middel van een vleestaks is misschien wel de oplossing, maar hoe haalbaar is het idee?

Tijdens het struinen in de Gelderse Poort vliegt de tijd. De zon zakt langzaam weg achter de skyline van Nijmegen, waardoor de wind steeds frisser aanvoelt. Misschien moeten die wollen handschoenen toch nog in de jaszak blijven zitten. Puur voor de zekerheid, want één zwaluw maakt nog geen zomer.

De hoofdredactie

 

Redactie
Commentaar Hoofdredactie

ANS zweeft

De tijd van de Grote Politieke Keuze is aangebroken en dus ook de tijd van Grote Stress. Je mag slechts eens in de vier jaar een vakje van een Tweede Kamerlid rood kleuren. Het maken van een goede keuze is daarom van levensbelang. Het zweet breekt je al uit wanneer de eerste posters op houten borden verschijnen. Lachende gezichten met strijdkrachtige leuzen eronder tuimelen over elkaar in je hoofd, tot je geen verschil meer ziet: alle partijen blijken grijstinten van D66.

Voorkant 413x565Je blijft de keuze voor je uitschuiven. Op straat wend je het hoofd dan ook stug af wanneer er weer een politiek kopstuk opdoemt. Ontwijken van politiek wordt echter steeds lastiger; ook op televisie duiken de lijsttrekkers steeds vaker op. Je zapt maar snel verder.

De brievenbus kleppert. Post! Je krijgt nooit post! Je snelt naar de deurmat, maar verstijft wanneer je blik valt op het logo van Gemeente Nijmegen. De ongeopende envelop schreeuwt je toe: ‘Kies iets!’

Dan is het de Grote Dag. Het stembiljet in je rugzak voelt aan als een stapel bakstenen. Met klotsoksels sluit je aan in de rij bij de zijzaal van De Refter. Iedereen lijkt er zin in te hebben; wat is het toch een voorrecht om een keuze te mogen maken! Jij was liever thuis gebleven; jij zweeft nog.

Het gordijn valt achter je dicht, je bezwete vingers omklemmen het rode potlood en brengen het gevaarte richting het stembiljet. Het potlood blijft hangen boven het papier. In slow motion beweegt je hand langs de nog witte vakjes. Ga je voor nog vier jaar de aanstekelijke lach van Mark? Wil je een partij met een eigen natuurgebied? Of zie je het licht in Klaver, onze Verlosser? Of zal je toch…

De hoofdredactie

Voor de digitale versie van ANS, klik hier.

 

Redactie