Kamervragen ANS 7

In Kamervragen gaan twee studenten op ontdekkingstocht in elkaars kamer en speculeren ze over de persoonlijkheid, activiteiten en vreemde trekjes van de bewoner. Kunnen ze uitvinden wat voor persoon er achter de kamer schuilgaat? Deze editie: Lisa en Tim.

Tekst: Julia Mars en Jeyna Sow
Foto's: Steven Huls

Dit artikel verscheen eerder in de zevende editie van ANS.

Kamervragen ANS 7 kamer TimLisa bij Tim
'Jezus, wat een kamer!' Wanneer Lisa het luxe vertrek van Tim binnenstapt, is ze totaal overdonderd. De woning bestaat uit meerdere kamers en is van alle gemakken voorzien, waaronder een dure speakerinstallatie, een enorme flatscreen-tv en maar liefst twee goedgevulde koelkasten. 'Wat ruikt het hier lekker', zegt Lisa verwonderd, terwijl een verzameling geurstokjes haar aandacht trekt. 'De hele inrichting straalt rust uit. Misschien moeten we vrienden worden, zodat ik kan leren om ook zo netjes te worden.' Ze is vastberaden: 'Hier moet wel een meisje wonen.'

Lisa besluit een kijkje te nemen in de keuken. Wat ze daar aantreft, slaat alles. 'Een elektrische wijnkoeler, dat kan toch niet!' Lisa komt niet meer bij van het lachen. Op de vensterbank staat een verzameling lege bierflesjes. 'Het is vast een echt verenigingsbeest', concludeert ze. 'Ondanks alle luxe kan ze ook genieten van een biertje op de bank.' De loungeset die in de woonkamer staat, bevalt haar wel. 'Daar zou ik graag eens op willen chillen.' Lisa is nieuwsgierig naar hoe de slaapkamer eruit ziet. De inhoud van de kledingkast, die enkel bestaat uit petten en mannenschoenen, kan ze niet plaatsen. 'Dat is wel erg minimalistisch', besluit ze uiteindelijk.

Lisa blijft met een prangende vraag zitten. 'Hoe kom je aan zo'n kamer?', vraagt ze zich hardop af terwijl ze rondsnuffelt in de badkamer, die ook tot in de puntjes is afgewerkt. 'De bewoner zal wel veel werken om bij te verdienen. Of misschien studeert ze Economie en weet ze hoe ze haar geld moet investeren.' Lisa laat haar hand over een stapeltje keurig opgevouwen witte handdoeken glijden. Ze schudt haar hoofd. 'Het is net een hotel hier.' In de la onder de wastafel ontdekt Lisa allerlei verzorgingsproducten voor mannen. Pas nu valt haar op dat er wel erg veel mannenartikelen te vinden zijn. 'Ik raak in de war, misschien woont hier toch een man', zegt ze met een frons. 'Maar hoe kan een man zo opgeruimd zijn?'

Kamervragen ANS 7 kamer LisaTim bij Lisa
Tim ziet door de bomen het bos niet meer als hij de ruime kamer van Lisa binnenstapt. 'Wauw, hier staat een kokosnotenboom, en daar een ananasplant', zegt hij. Hij kijkt verbluft om zich heen in de mini-jungle. 'Hoe langer je kijkt, hoe meer planten je ziet. Ze zal wel erg van planten houden', merkt hij droogjes op. Dan valt hem de badjas op, die toepasselijk genoeg voorzien is van een bloemenmotief. 'Ah, dat is een weggevertje. Hier zal wel een meisje wonen.'

Het duurt even, maar na een tijdje begint Tim te acclimatiseren. Een glimlach verschijnt op zijn gezicht bij het zien van een aantal flesjes speciaalbier en een verzameling reisboeken over Zuidoost-Azië. 'Ze lijkt me een echte levensgenieter', zegt hij terwijl hij een potje gevuld met festivalbandjes en andere prullaria van dichtbij bekijkt. Daarin ziet hij een overeenkomst. 'Ik heb zelf ook zo'n verzameling festivalbandjes aan mijn tas hangen.' Voorzichtig trekt hij een kastje open. 'Ballen!', roept hij iets te enthousiast. 'Zou ze kunnen jongleren? Dat zou echt cool zijn.' Toch voelt hij zich nog niet helemaal geworteld in de kamer, want na bijna alle kastjes open te hebben getrokken, laat hij de onderste laatjes toch maar dicht. Tim blijkt een nette jongeman te zijn: 'Daar zit waarschijnlijk ondergoed in, die zal ik maar niet open doen'

Tim grinnikt als hij sportschoenen en weckpotten vol met noten en zaden ziet staan. 'Dat is wel een beetje hashtag fitgirl.' Wat voor sport de bewoner beoefent, durft hij niet te zeggen. Op zoek naar aanwijzingen kijkt hij de kamer rond, tot zijn oog valt op iets wat hij veel interessanter vindt. In de tuin, te midden van het ongemaaide gras, ziet hij een konijnenren staan. 'Wat gaaf', roept hij uitgelaten. 'En wat lekker, zo'n tuin.' De ruimte en de inrichting van de kamer bevallen Tim wel. 'Mijn kamer is heel anders, maar ik zou hier wel kunnen leven', zegt hij goedkeurend.

Vragenuurtje
Tijd voor de confrontatie: hadden de studenten het bij het juiste eind of sloegen ze de plank compleet mis?

Kamervragen ANS 7 gesprek grootWanneer Lisa (20, tweedejaars Psychologie) ziet dat de bewoner van de kamer helemaal geen meisje is, slaat ze haar hand voor haar mond. 'Wat erg, ik had verwacht dat je een vrouw zou zijn!' Gelukkig kan Tim (20, eerstejaars Biologie) er wel om lachen. 'Tja, mijn moeder heeft de inrichting gedaan', bekent hij. Lisa wil weten hoe Tim aan zijn kamer is gekomen. Hij bloost een beetje en geeft toe dat zijn ouders het appartement hebben gekocht. Hij besluit alles maar op te biechten en vertelt dat zijn moeder af en toe de ramen komt lappen. 'Wil ze niet ook eens bij mij langskomen?' lacht Lisa. 'Die van mij zijn belachelijk smerig.'

Ondanks Tims grote drankvoorraad en luxe accessoires, is hij niet de verenigingsfanaat die Lisa had verwacht. Hij is alleen lid van zijn studievereniging en maakt een bescheiden indruk. Wel komen zijn vrienden vaak bij hem over de vloer. 'Dat is makkelijk, met zo'n grote bank. De afgelopen donderdagen wilden mijn vrienden steeds per se bij mij Temptation Island kijken.'

Later komt het gesprek onvermijdelijk terug op de planten van Lisa. Gebaseerd op de inrichting zou het logischer zijn geweest dat bioloog Tim in deze kamer had gewoond. De twee moeten lachen als ze de ironie opmerken. 'Als psycholoog had ik inderdaad beter in zo’n klinische setting gepast waar alles heel strak is ingericht.' Het gesprek leeft helemaal op als Tim zijn verwondering over de hoeveelheid planten op Lisa's kamer uitspreekt. 'Ze zijn niet allemaal van mij hoor, sommige zijn de oppasplanten van mijn huisgenoten. Als ze op vakantie gaan, vragen ze altijd aan mij of ik op hun plantjes wil passen', zegt ze met zichtbare trots. Wanneer Tim naar de kokosnotenboom vraagt, lacht ze een beetje betrapt. 'Gisteren was ik naar de stad om oordoppen te kopen en kwam ik langs de bloemenzaak. Daar zag ik hem staan. Je raadt het al, toen kwam ik zonder oordoppen thuis.'

Kamervragen ANS 7 LisaKamervragen ANS 7 Tim
Lisa en Tim

 

Lees meer

Kamervragen Elias en Koen

In Kamervragen gaan twee studenten op ontdekkingstocht in elkaars kamer en speculeren ze over de persoonlijkheid, activiteiten en vreemde trekjes van de bewoner. Kunnen ze uitvinden wat voor persoon er achter de kamer schuilgaat? Deze editie: Elias en Koen.

          Elias     Koen  

Elias op bezoek bij Koen
Elias arriveert bij het huis van Koen, waar triomfantelijk de roodgele vlag van het dispuut Panacee uithangt. 'Hij woont in een huis van een mannendispuut, dus hij is sowieso een man', constateert Elias. Wanneer
hij de grote kamer met rondslingerende jasjes en dasjes binnenstapt, valt hem als eerste een tasje op met de tekst I Love Law. De studie van de bewoner is hem dus ook al snel duidelijk.

kmaer1 1Ook in de kledingkast van Koen ziet Elias de studie van de bewoner terugkomen. 'Er hangen vooral overhemden en dat past wel bij het beeld dat ik heb van rechtenstudenten'. Terwijl hij in de kast op zoek gaat naar iets anders dan een overhemd, klinken uit de kamer ernaast de donkere en dramatische tonen van Dance of the Knights van Prokofiev. 'Je hoort dus wel echt alles van je huisgenoten', zegt hij lachend. Als Elias een strip paracetamol op het bureau ziet liggen, grinnikt hij: 'Misschien ben ik bevooroordeeld over het dispuutsleven, maar volgens mij heeft hij die alvast klaargelegd voor als hij een kater heeft.'

Als Elias wat verder rondkijkt in de kamer ziet hij op de rand van het bed een boek liggen. Nieuwsgierig loopt hij er naartoe en pakt het op. 'Game of kamer1 2Thrones!', roept hij uitgelaten. 'Tot nu toe heb ik alleen nog maar studieboeken gezien, dus ik was ervan uitgegaan dat hij niet zo'n lezer is.' Omdat in de kamer weinig persoonlijke spullen liggen, moet Elias erg zijn best doen om meer hobby's van de bewoner te achterhalen. 'Hij heeft een Playstation dus hij gamet, maar verder kan ik niet echt iets vinden', stelt hij een beetje teleurgesteld vast.Als het Elias' kamer was geweest, had hij het wel anders aangepakt. 'Ik zou de kamer grondig schoonmaken en vooral het smerige raam poetsen', zegt hij met een vies gezicht. Verder vindt Elias de muren nogal kaal. 'Met een leuk kleurtje en wat posters zou het er al een stuk gezelliger uitzien.' Hij denkt dat een opknapbeurt het ook goed zou doen bij de vrouwen. 'Een vriendin zal hij niet hebben. Een vrouw houdt het in deze kamer nooit lang vol.'

Koen op bezoek bij Elias
Wanneer Koen zijn entree maakt op de verdieping van Elias, bevindt hij zich allereerst in een kleine ruimte met veel kledingrekken. 'Mannenschoenen en mannenkleren, dus dat is in ieder geval duidelijk', zegt Koen resoluut. Een trapje leidt hem vervolgens naar het slaapgedeelte. 'Je moet wel oppassen voor je hoofd', zegt Koen terwijl zijn hoofd bijna tegen het lage plafond knalt. Nadat hij het steile trapje weer is afgestrompeld, vervolgt hij zijn zoektocht naar de identiteit van de bewoner.

kamer2 1Koen besluit om de kasten met de studieboeken te doorzoeken. Als hij een boek vindt over bitcoins, valt het kwartje bij hem. 'Hij studeert sowieso iets van Bedrijfskunde of Economie.' De bewoner verdiept zich niet alleen in studieboeken, ook Ikeagidsen zijn voor hem prima leesvoer. Deze liggen netjes opgestapeld in de kast. De kamer van Elias zou niet misstaan in een catalogus vande woongigant. 'Er is echt nagedacht over de inrichting', zegt hij bewonderend.

In de keurig opgeruimde kamer vallen de opmerkelijke, kleurrijke maskers aan de muur uit de toon. Als Koen ook nog stapels platen in de kast ziet kamer2 2liggen, denkt hij dat de bewoner cultureel onderlegd is. 'Volgens mij is hij een liefhebber van kunst en muziek.' Niet alleen de muzikale kant, maar ook de sportieve kant van de bewoner wordt duidelijk wanneer Koen bijna zijn been breekt over een squashracket. 'Hij squasht dus ook wel eens', merkt hij droogjes op. Enthousiast loopt Koen van de ene naar de andere kamer. Hij constateert dat Elias het goed voor elkaar heeft: 'Het is niet zomaar een studentenkamer, maar echt een huisje.' Koen denkt dat de bewoner al wat verder is in zijn studie en behoefte heeft aan een plek voor zichzelf. Het grootste verschil met zijn eigen huis is toch wel de rust. 'Ik heb altijd wel iemand over de vloer en anders hoor je wel muziek.' Als Koen wederom bijna zijn hoofd stoot aan het plafond, kan hij ook een inschatting maken van de lengte van de bewoner: 'Hij is waarschijnlijk kleiner dan ik ben.'

Vragenuurtje
Tijd voor de confrontatie: hadden de studenten het bij het juiste eind of sloegen ze de plank compleet mis?

Als Elias (23, eerstejaars masterstudent Bedrijfskunde) en Koen (21, derdejaarsstudent Rechtsgeleerdheid) elkaar de hand hebben geschud, wil Elias meteen weten waar het enige niet studiegerelateerde boek in de kamer van Koen vandaan komt. 'Die heb ik van mijn vriendin geleend', vertelt Koen. 'Hij heeft toch een vriendin', roept Elias, teleurgesteld door zijn inschattingsfout. Elias vertelt dat hij verder ook geen dingen heeft gevonden die wezen op een vriendin. 'Er lagen wel ergens make-updoekjes, die zijn niet van mij hoor', lacht Koen. Elias is benieuwd hoe zijn vriendin het in Koens huis volhoudt. Koen grinnikt. 'Bij haar is het rustiger, dus meestal zijn we daar.'

Koen is vooral benieuwd naar de maskers in de kamer van Elias, die niet bij het Ikea-interieur passen. 'Ik heb inderdaad een zwak voor Ikea', geeft Elias toe. 'Die maskers waren niet mijn eigen keuze. Mijn vader nam ze mee uit Indonesië als cadeau. Ik vind ze nogal eng, dus heb ik ze maar in een hoekje van mijn woonkamer opgehangen.'

Elias vertelt dat hem niet is gelukt om naast het dispuutsleven aanwijzingen van hobby's te vinden in de kamer van Koen. Toch blijkt dat Koen niet stil zit. 'Ik werk bij een afhaalrestaurant, ik sport en ik lees graag', somt hij op. 'Verder ben ik inderdaad ook veel met mijn dispuut bezig.' Hij probeert Elias ervan te overtuigen dat het dispuutsleven ook heel leuk kan zijn, maar Elias' afkeer van katers blijkt te groot om deze leefwijze te kunnen begrijpen. 'Als je een kater hebt, moet je gewoon doorzetten', zegt Koen schouderophalend.

kamervragen vragenuurtje

 

 

Lees meer

Kamervragen Lennart en Maartje

In kamervragen gaan twee studenten op ontdekkingstocht in elkaars kamer en speculeren ze over de persoonlijkheid, activiteiten en vreemde trekjes van de bewoner. Kunnen ze uitvinden wat voor persoon er achter de kamer schuilgaat? Deze editie: Lennart en Maartje.

  Portret Lennart 350x   Portret Maarjte 350x

Tekst: Tiemen Hageman en Jonathan Janssen
Foto's: Tiemen Hageman

Dit artikel verscheen eerder in de tweede editie van ANS.

Lennart op bezoek bij Maartje
Lennart schiet meteen in de lach wanneer hij de studio van Maartje binnenkomt. Het hele plafond hangt vol met theezakjes en chilipepers geverfd in verschillende kleuren. 'Het is niet heel moeilijk om iets raars te vinden in deze kamer.' Lennarts fantasie komt direct op gang. 'Als je zin hebt in een kop thee, hoef je alleen maar op een stoel te gaan staan en je mok in de lucht te houden.' Naast het plafond trekken ook de schilderijen van natuurlandschappen tegen de muur Lennarts aandacht. 'Ik neem aan dat ze die zelf heeft geschilderd. Het is een creatief typje.' 

Kamer Maartje1 500xLennart snuffelt verder rond tot een verdwaald wiskundeboek zijn aandacht trekt. 'Het zal toch niet?' zegt hij. 'Ik had een creatieve studie in mijn hoofd. Het zou toch gek zijn als hier een wiskundige woont.' Plotseling valt Lennarts blik op een rugzak die midden in de kamer staat. Als hij daarin kijkt, vindt hij boeken vol met formules. 'Dus toch Wiskunde!' Lennart ziet er de lol wel van in. 'Prachtig. Dat verbaast me wel.' In Maartjes kledingkast vindt hij nog meer opvallends, namelijk een kleurrijke verzameling topjes en vesten. Over het geslacht van de bewoner hoeft hij dan niet lang meer na te denken. 'Duidelijk een vrouw. Complimenten voor de kleertjes, lekker kunstzinnig. Ik denk dat ze een hipster is die niet hipster probeert te zijn, maar het wel is.'

Kamer maartje2 500xIn de badkamer treft Lennart een aantal shampooflessen aan. Dat brengt hem op een idee. 'Misschien kan ik haar haarkleur raden.' Maartjes shampoos verraden niet veel, dus bukt hij voorover om in het doucheputje te kijken. 'Ik gok bruine haren, een brunette.' In het kastje boven de wastafel vindt Lennart anti-agecrème. 'Als ze dit soort crème gebruikt, zal ze wel wat ouder zijn', zegt hij. Lennart denkt door de rest van de inrichting wel een beeld te hebben gekregen wie er woont. 'De kamer ziet er een beetje rommelig uit, maar dat hoort bij een kunstenaar.'

Maartje op bezoek bij Lennart
Het eerste dat Maartje ziet als ze Lennarts kamer betreedt is een Einsteinpoppetje voor de televisie. 'Dit moet wel een natuurkundige zijn.' De wetboeken die ze vervolgens in de kast naast het beeldscherm ziet staan, doen haar aarzelen over haar eerdere oordeel. 'Oeps, toch Rechten', brengt ze verbaasd uit. Ook over het geslacht van de bewoner twijfelt ze even. Ze komt stropdassen tegen, maar er hangt ook een rode jurk over een stoel. Wanneer ze een collectie videogames vindt, neemt ze een besluit. 'Hier woont sowieso een jongen. Het rode jurkje doet me wel vermoeden dat hij een vriendin heeft.'

Kamer Lennart 1 500xMaartje ziet ook een vrouwelijke hand in de inrichting van de kamer. 'Het ziet eruit alsof zijn moeder het voor hem heeft ingericht: de stijlvolle lampen, de mooie gordijnen en het fraaie dekbed met een afbeelding van Parijs. Ik zie veel leuke details.' Ze vindt nog meer vrouwelijke elementen in de badkamer, waar een paar flessen Andrélon shampoo staan. 'Ik heb dezelfde shampoo!' roept ze uit. 'Hij gebruikt ook nachtcrème, schattig. Deze jongen is veel met zijn uiterlijk bezig.' Dit blijkt ook uit de verschillende sportobjecten in de kamer. Maartje ziet een voetbalshirt aan de muur, ze vindt een zwembril en zelfs een hoefijzer. 'Zou hij ook nog iets met paarden hebben? Volgens mij is het wel iemand die allemaal verschillende sporten uitprobeert.'

Kamer lennart3 500xBovenop een van de kasten vindt Maartje meerdere tegeltjes met spreuken. Ze leest er een hardop voor: 'Al heb je straks een dubbele bachelor en een dubbele master op zak / en zou je klaar gestoomd moeten zijn voor elk vak / krijg je toch geen baan, vergeet het maar / want je blijft een lelijkerd met rood haar.' Dit stukje poëzie vertelt Maartje meer over de bewoner. 'Misschien heeft hij wel rood haar. Het is in ieder geval een langstudeerder.' Al met al vindt Maartje het een fijne kamer. 'Samen met zijn moeder heeft hij zijn best gedaan om hier iets moois van te maken.'

Vragenuurtje
Tijd voor de confrontatie: hadden de studenten het bij het juiste eind of sloegen ze de plank compleet mis?

'Je hebt inderdaad rood haar!' roept Maartje (22, vijfdejaars Wiskunde) als ze Lennart (24, eerstejaars master Financieel Recht) ziet aankomen. Lennart knikt bevestigend en vertelt dat hij haar haarkleur al uit haar doucheputje had opgemaakt. Maartje reageert verrast. 'Ik had er helemaal niet aan gedacht om in jouw doucheputje te kijken!' Buiten de haarkleur komen Lennarts verwachtingen van Maartje niet helemaal overeen met de werkelijkheid. 'Ik had je wat alternatiever ingeschat. Ik dacht dat je een gek kleurtje in je haar zou hebben.'

De Einstein-bobblehead zette haar wel even op het verkeerde spoor, zegt Maartje. 'Ik kwam er niet uit of je nou Rechten of Natuurkunde studeert.' Lennart vertelt dat het een cadeau was van zijn moeder. 'Ik ben de enige van het gezin die studeert, dus mijn moeder denkt dat ik de knappe kop van de familie ben.' Lennarts moeder blijkt inderdaad veel invloed te hebben gehad op de inrichting van de kamer. 'De gordijnen heeft mijn moeder geregeld, en mijn dekbed hebben we samen uitgekozen.'

Lennart is benieuwd naar het verhaal achter de theezakjes en pepers aan Maartjes plafond. Het idee blijkt een beetje toevallig te zijn ontstaan. 'Het was een soort openbaring. Ik drink altijd thee, dus ik dacht: waarom hang ik ze niet aan het plafond? Later heb ik tijdens een huisfeestje met vriendinnen pepers geverfd met nagellak en die erbij gehangen.' Lennart vraagt zich gefascineerd af of ze wel eens een theezakje van het plafond haalt om een kop thee te zetten. 'Af en toe valt er eentje naar beneden. Daar kan ik dan weer een kop van zetten.' 

Foto Vragenuurtje 750x

 

Lees meer

Kamervragen: Dana en Ina

In Kamervragen gaan twee studenten op ontdekkingstocht in elkaars kamer en speculeren ze over de persoonlijkheid, activiteiten en vreemde trekjes van de bewoner. Kunnen ze uitvinden wat voor persoon er achter de kamer schuilgaat? Deze editie: Dana en Ina.

Tekst: Camee Comperen en Jeyna Sow
Foto's: Michiel Theelen en Marije de Winter

Dit artikel verscheen eerder in de vierde editie van ANS.

        Dana320x   Ina320x

Dana op bezoek bij Ina
Na een flinke klim naar de vierde verdieping puft Dana even uit bij de voordeur van Ina. Zodra ze het gigantische appartement binnenstapt, is ze met stomheid geslagen. 'Is dit de kamer? Wat is dit groot! Hier ben ik nu al jaloers op.' Het paleisje bestaat uit een grote woonkamer met open keuken, een badkamer, een slaapkamer en zelfs een balkonnetje met uitzicht over de binnenstad. Dana komt meteen ter zake. 'De bewoner heeft een eigen wc. Dan hoef je nooit te plannen wanneer je gaat poepen als iedereen thuis is.' Dana's oog valt op een verzameling boeken over Amerika en de Engelse taal. Wanneer ze verder ronddwaalt door de verschillende vertrekken vindt ze stickers van USA Nijmegen en een mok met de vlag van Amerika. 'Ze is vast Amerikaans of ze studeert Amerikanistiek.'

Inakamer1De muren verklappen naast de interesse voor de Engelse taal ook de creativiteit van de bewoner. Ze staan namelijk vol met Engelse spreuken. Dana is er al snel over uit dat hier een meisje woont. 'Een jongen zou niet zo goed nadenken over de inrichting, kijk maar naar die schattige lichtjes.' De semiwijsheid whatever you do, always use your full ass trekt de aandacht. 'Daar sta ik compleet achter', grinnikt Dana. Dan ziet ze het gekleurde rad aan de muur. 'Ik dacht dat het een shotjesspel was, maar dat is het niet', zegt ze na nadere inspectie. Het rad is zonder twijfel een drankspel, maar wat het spel precies inhoudt, blijft een mysterie. Het is duidelijk dat hier regelmatig een feestje plaatsvindt.

inakamer2Dana zet haar zoektocht naar de identiteit van de bewonervoort en trekt de koelkast open. 'De inhoud zegt veel over hoe een persoon leeft', beweert Dana. De bewoner heeft een goed gevulde koelkast met veel groenten en fruit. Zo blijkt maar dat je als feestbeest ook aan je vitamines moet komen. Na een laatste rondje door het huis kan Dana met zekerheid zeggen dat de bewoner een uitgesproken en creatief meisje is dat niet vies is van een feestje. 'Misschien wat alternatief, kijk maar naar dit oversized, wollen vest. Op mijn middelbare school droegen mensen dit ook en dat was een alternatieve school', grapt ze.

Ina op bezoek bij Dana
'Wauw, wat mooi opgeruimd', brengt Ina met verbazing uit als ze de nette en overzichtelijke kamer binnenloopt. Buiten een bed, een bank en een bureau, inclusief lege salamiverpakking, is er niet veel poespas te bespeuren. 'Het is hier zo opgeruimd, ik denk dat hier een meisje woont.' Ook de boeken in de kast staan er keurig netjes bij. 'Ze zal wel Pedagogische Wetenschappen studeren, aangezien bijna alle boeken over kinderen gaan', zegt ze vastberaden. Dan slaat de twijfel toe. 'Misschien toch iets anders, want waarom heb je dat dan', roept wijzend naar de gigantische biologieposter, met moeilijke termen en grafieken over het mitochondriale complex. 'Nou ja, misschien is die poster wel een hobby of zoiets.'

danakmaer1Ina laat de ingewikkelde poster maar even voor wat het is en neemt de tijd om de rest van de muur te inspecteren. Haar ogen blijven hangen bij de zwart-wit foto's van bergbeklimmers. 'Mooi, die oude foto's. Misschien zijn dit haar ouders die vroeger hebben geklommen', concludeert Ina. Als ze verder loopt om het kleine balkonnetje te bekijken, struikelt ze bijna over een grote ananas die net om de hoek staat. 'Ideaal zo'n balkon als vervanging voor de koelkast. Dat doe ik ook weleens.' Dan loopt ze naar de echte koelkast, in de hoop daar iets spannends te vinden. De teleurstelling is groot als ze hem opentrekt. 'Kaas, melk, frietsaus. De basic studentenleef.'

danakamer2De rode Radboudtrui valt op in de lege en lichte kamer. 'Hij ziet er nog nieuw uit dus ze zal wel eerstejaars zijn.' Naast de trui valt ook het magere setje bestek op. 'Misschien heeft ze niet zo vaak iemand over de vloer om samen te eten, want dan heb je meer bestek nodig.' Omdat de bewoonster volgens Ina pas net studeert, verwacht ze dat ze nog jong is en een beetje verlegen. Ina snapt nu ook beter waarom het zo belachelijk netjes is in de kamer. 'Als je net in je studenten- kamer zit, wil je alles schoon houden, maar dat hou je zeker geen jaren vol. Ouderejaars hebben van die verzamelspullen die niet echt nut hebben, zoals een verzameling lege bierflesjes.'

Vragenuurtje
Tijd voor de confrontatie: hadden de studenten het bij het juiste eind of sloegen ze de plank compleet mis?

'Wat heb jij een enorme kamer', is het eerste wat Dana (18, eerstejaars Pedagogische Wetenschappen) zegt als ze Ina (21, derdejaars Amerikanistiek) ontmoet. Ina grinnikt, 'Het is niet de eerste keer dat ik dat hoor.' Dana vindt het appartement prachtig, maar toch vraagt ze zich af of Ina het niet jammer vindt dat ze geen huisgenoten heeft. Ina vertelt over haar drukke leven met feestjes, etentjes en haar afgelopen bestuursjaar bij haar studievereniging. 'Ik vind het juist wel fijn dat ik geen huisgenoten heb die dan ook nog iets van me willen.'

Ondertussen twijfelt Ina nog steeds over de studie van Dana. 'In eerste instantie dacht ik dat je Pedagogische Wetenschappen studeert, maar toen ik die biologieposter zag, kwam ik er niet meer uit.' Dana begint te lachen en legt uit dat ze de kamer onderhuurt van een jongen die biologie studeert. 'Eigenlijk is hier niks van mij, behalve het tafeltje.' Ina is stomverbaasd. 'Dus deze kamer is van een jongen? Er zijn best wel wat vrouwelijke elementen te bespeuren zoals de geurkaarsjes, de kaptafel en de lichtroze bank.'

Ondanks de verschillen tussen het appartement van Ina en de kamer van Dana is er toch een overeenkomst: de geluidsoverlast die hun geliefde nachtrust verstoort. Als de derde ambulance voorbijraast, vertelt Dana dat ze moest wennen aan het verkeer op de Groesbeekseweg. Ina heeft misschien minder last van het verkeer, maar haar straat is de place to be voor dronken mensen die op zoek zijn naar hun fiets. 'Ze maken veel geluid, maar het is wel fantastisch om naar ze te kijken', grinnikt Ina.

kamervragengesprek

 

Lees meer

Kamervragen: Hilde en Felix

In Kamervragen gaan twee studenten op ontdekkingstocht in elkaars kamer en speculeren ze over de persoonlijkheid, activiteiten en vreemde trekjes van de bewoner. Kunnen ze uitvinden wat voor persoon er achter de kamer schuilgaat? Deze editie: Hilde en Felix.

Tekst: Loïs Machelessen
Foto's: Britt Teffer

Dit artikel verscheen eerder in de zesde editie van ANS.

  Hilde350x   Felix350x

Hilde op bezoek bij Felix
'Ik schaam me wel een beetje, ik dacht eigenlijk dat dit een bejaardenflat was', zegt Hilde lachend wanneer ze aankomt bij SSH&-complex Heidepark. Maar als ze de ruime studio van Felix binnenstapt, is ze verkocht. 'Poe, dit is wel een opgeruimde kamer.' Nadat ze wat beter heeft gekeken, blijkt dit toch tegen te vallen. 'De koffietafel zit vol vlekken van mokken en bekers, dus ik denk dat de bewoner voor deze gelegenheid goed heeft opgeruimd.'

Kamer felix1Terwijl ze rondloopt, bestudeert Hilde de posters aan de muur. Als een heuse kunstkenner recenseert ze wat de bewoner in huis heeft. Over de Warhol-achtige kattenposter is ze zeer te spreken, maar een grote zwart-wit poster van de Amsterdamse grachten valt minder in de smaak. Wel geeft deze kitscherige foto haar een indruk van de bewoner. 'Hier woont denk ik een huiselijk en burgerlijk persoon, want anders heb je geen Ikea-poster.' Als het op de studie aankomt, tast Hilde nog in het duister. Ze gaat actief op zoek, maar studieboeken lijken te ontbreken. Wanneer Hilde dan toch een essay onder een berg oud papier ontdekt, schiet haar ineens een hele specifieke studie te binnen. 'De inleiding van dit artikel ziet er economisch uit, dus ik gok dat de bewoner International Business Administration studeert.'

kamer felix2In Felix' keuken trekt Hilde de koelkast open en ziet daar een verzameling kwarkjes staan. 'Vast een fitboy', zegt ze lachend. 'Ik zag net een halter op de grond liggen en boven op het keukenkastje staat ook nog een zak eiwitpoeder. Dan moet je wel veel met sport bezig zijn.' Toch begint Hilde te twijfelen als ze tijdens een inspectie van de badkamer een ander sportattribuut vindt. 'Wat is dit?', vraagt ze verbaasd als ze op de verwarming een hoopje roze stof met de tekst Dragon Slayers ziet liggen. 'Ik dacht dat hier een man woonde, maar dit lijkt wel een bikini? Of een hoedje voor het duiken?' Door de kunststof bescherming op de stof twijfelt Hilde nog even of het misschien toch een gasmasker is, maar uiteindelijk besluit ze dat de bewoner aan watersport doet.

Felix op bezoek bij Hilde
Na aardig wat trappen van een grijs flatgebouw te hebben beklommen, komt Felix in de kamer van Hilde aan. Het eerste wat hem opvalt, zijn de artistieke portretfoto's en de fiets aan de muur. 'Hier moet wel een kunstzinnig persoon wonen, een beetje hipster ook.' Over het geslacht van de bewoner twijfelt Felix niet. 'Deze kamer is zo kleurrijk, hier woont zeker een vrouw. Ik had wel wat meer plantjes verwacht', grapt hij. De teleurstelling is dan ook van zijn gezicht af te lezen wanneer de enige plant in de kamer nep blijkt te zijn. Felix kijkt verder en ziet een dwarsfluit en een keyboard. Op basis van de bladmuziek concludeert hij dat de bewoner van klassieke muziek houdt. 'Het is zeker geen Adele-achtige drie-akkoordenmuziek.' Naast muziek is ook kunst een onderwerp dat terugkomt in de boekenkast. Het zijn de vele boeken over Nederlandse taal die Felix overtuigen dat de bewoner Nederlands studeert.

hilde kamer1

Bovenop de kast die het bureau van het bed scheidt, doet Felix een verrassende vondst: twee busjes pepperspray. Voorzichtig voelt hij of ze nog vol zitten. 'Ik kan moeilijk bedenken waarom iemand pepperspray heeft. Misschien zit ze in een bepaalde scene waar ze zich onveilig voelt? Het verontrust me ook dat het twee bussen zijn.' Lachend voegt hij toe: 'Ik durf nu eigenlijk niks vervelends meer over deze kamer te zeggen.'

 

 

Kamer hilde2Dan is de keuken aan de beurt, die de bewoner deelt met huisgenoten. Het is een kleine ruimte waar Rob Geus volgens Felix niet blij van zou worden. 'Een typische studentenkeuken: vol en een beetje vies.' Toch durft Felix het aan om de keuken te onderzoeken. Hij vindt een zak eiwitpoeder terug boven op een van de kastjes, die lijkt op de zak die hij zelf thuis heeft staan. Het leukste vindt Felix toch echt de kalender van Poetin boven de eettafel. 'Dit is niet eens gefotoshopt!' brengt hij vol verbazing uit, wanneer hij een foto van een halfnaakte, vissende Poetin ziet bij de maand april. 'Dit had ik liever in de kamer gezien als decoratie.'

Vragenuurtje
Tijd voor de confrontatie: hadden de studenten het bij het juiste eind of sloegen ze de plank compleet mis?

'Hé, we hebben dezelfde bril', roept Felix (24, tweedejaars masterstudent Financiële Economie) enthousiast, wanneer hij Hilde (24, eerstejaars student Nederlands) ontmoet in de rij bij Café C. Als ze met hun koffie gaan zitten, komt het gesprek gemakkelijk op gang. 'Ik moet zeggen dat ik je niet bij je kamer vind passen', geeft Hilde toe. 'Het was allemaal erg tegenstrijdig. Het fitboy-eten, zoals het eiwitpoeder en de kwark, paste helemaal niet bij de posters.' Felix glimlacht. 'De kwark was in de aanbieding afgelopen week. Normaal gesproken ben ik daar niet zo van. Die Ikea-poster heb ik ooit gekocht toen ik iets aan mijn muren wilde hebben. Op een gegeven moment wordt je kamer dan een mengelmoes van spullen.'

Dan is Felix aan de beurt om wat opheldering te vragen. 'Op basis van je boekenkast zou ik zeggen dat je Nederlands studeert, al was kunst ook een terugkerend thema.' Hilde legt uit dat ze inderdaad Nederlands studeert, maar ook in het laatste jaar van de Kunstacademie zit. 'Die portretfoto's heb ik zelf gemaakt.' Dan komt Hildes collectie pepperspray ter sprake. Felix is erg benieuwd waarom ze deze illegale verzameling bij elkaar heeft gehamsterd.

Ze blijkt er een goede reden voor te hebben: 'Ik was met een vriendin aan het liften in Polen en toen kwam er een keer een vreemde man onze tent in. We vonden dat we onszelf voortaan moesten kunnen beschermen. De andere pepperspray heb ik van mijn moeder gekregen. Ik heb ze verder nooit gebruikt.' De Poetinkalender blijkt te zijn meegenomen tijdens dezelfde roadtrip. 'Ik heb de kalender bij een postkantoor in Moskou gekocht. Het was de laatste', vertelt Hilde tevreden. 'Ik heb trouwens van mijn moeder een Angela Merkel-citruspers gekregen. Hebben jullie die ook gezien?'

Vragenuurtje750x

 

Lees meer

Kamervragen: Luuk en Nadine

In Kamervragen gaan twee studenten op ontdekkingstocht in elkaars kamer en speculeren ze over de persoonlijkheid, activiteiten en vreemde trekjes van de bewoner. Kunnen ze uitvinden wat voor persoon er achter de kamer schuilgaat? Deze editie: Luuk en Nadine.


Dit artikel verscheen eerder in de zevende editie van ANS

Tekst: Simone Bregonje
Foto's: Jetske Adams en Irene Wilde

 

Nadine 350xLuuk 350x                                                     

 

 

 

 

 

 

 

 


Luuk op bezoek bij Nadine
Voorzichtig duwt Luuk de deur van Nadines kamer open. Hij blijft aarzelend in de deuropening staan. 'Ja, wat zeg je dan?' vraagt hij zich hardop af. De kamer staat vol opvallende objecten, van een geïmproviseerde bijzettafel bestaande uit een verkeersbord op een pylon tot een paspop met een doktersjas. Toch is het eerste wat Luuk opvalt een van de minst spannende dingen in de kamer: een poster van Imagine Dragons. 'Ze houdt dus van muziek', is zijn conclusie. Zijn tweede voor de hand liggende conclusie gaat over het geslacht van de bewoner. 'Ik weet dat het een vrouw is, want er hing een briefje met de naam Vera op de deur', merkt Luuk droogjes op.

kamernadine 350xHij vervolgt zijn zoektocht als een kip zonder kop. 'Ik zag net een sticker van de Loefbijter, volgens mij is dat een zeilvereniging. En hier ligt een zak met waxinelichtjes, dat is typerend voor een meisjeskamer.' Na deze reeks ontdekkingen blijft het even stil. Nog steeds zijn de meest bijzondere elementen in de kamer niet ter sprake gekomen. In plaats daarvan richt Luuk zich vol interesse op een poster aan de deur. 'Deze is van de Albert Heijn, misschien werkt ze daar wel.' Als hij zich omdraait, ziet hij opeens een collectie bierglazen. Hij kan zijn enthousiasme bijna niet bedwingen. 'Een vrouw aan het bier, wat goed!' 


Mona lisa 350xOpeens merkt Luuk op dat de bewoner er al langer moet wonen. 'Er hangt veel aan de muur en een kamer vormt zich toch langzaam.' Na een subtiele hint ziet hij eindelijk de bijzettafel, maar erg bijzonder lijkt hij die niet te vinden. 'Dat staat niet heel stevig', is het enige wat hij erover heeft te zeggen. Daarna richt hij zich op een plastic, roze kinderkrukje van de Ikea. 'Die had ik vroeger ook!' Pas wanneer Luuk op het punt staat om weg te gaan, valt zijn oog op een afbeelding van de Mona Lisa die ondersteboven aan de muur hangt. Hij kan het schilderij wel waarderen: 'ik wil ook zo’n schilderij. We hebben bij mij thuis wel een poster van Beatrix en Claus, maar die hangt niet ondersteboven', lacht hij.



Nadine op bezoek bij Luuk
Waar Luuk niet zo goed wist waar hij moest beginnen, gaat Nadine enthousiast van start. 'Het is een nette kamer, maar wel een beetje een langwerpig hok.' Over het geslacht van de bewoner is geen twijfel mogelijk. In de kledingkast hangen alleen maar mannenkleren. 'En een rokkostuum, dus het is sowieso een man, hoewel dit me wel even aan het twijfelen bracht', biecht ze op terwijl ze naar een fles shampoo met het opschrift 'Glans en Care' wijst. 'Misschien is het een man met dof haar.'

Kamer luuk 350xAchter de fles shampoo staan Luuks bierglazen. Nadine vist er een glas in de vorm van een laars tussenuit. 'Deze is top, erg leuk. Ik hoop dat hij ooit een adtje bootschoen heeft gedaan.' Dan valt haar oog op een potje vitaminepillen. 'Ik denk dat hij wel van een feestje houdt en deze slikt ter compensatie. Dat is ook wel nodig, als je die bootschoen leeg moet drinken.' Daarnaast valt het Nadine op dat de afkorting ESV wel erg vaak terugkomt in de kamer. 'Ik weet niet wat ESV is. Is dat een dispuut?' vraagt Nadine zich af. Als een echte detective gaat ze op zoek naar het antwoord op die vraag.

 

carnaval2 350x'Hier ligt een uitnodiging voor hun cobo', zegt ze, terwijl ze de uitnodiging onder een stapel papieren vandaan trekt. 'Maar er staat nog steeds niet op wat voor vereniging het is.' Achterop een visitekaartje vindt ze eindelijk het antwoord. 'Economische Studenten Vereniging, hij studeert dus Economie. Misschien zit hij ook wel in het bestuur.'

Naast het logo van de ESV is de Canadese vlag een veelvoorkomend symbool in de kamer. 'Ik denk dat hij daar ooit op vakantie is geweest, of misschien heeft hij daar gestudeerd', zegt Nadine. In een hoek ligt een squashracket en aan de andere kant van de kamer vindt Nadine tafeltennisbatjes. 'Hij doet dus in ieder geval een sport waarbij je tegen ballen aan moet slaan', stelt Nadine vast, trots op haar beschrijving van racketsporten. Na een laatste rondje door de kamer is ze klaar voor de conclusie. 'Ik denk dat de bewoner vrij studentikoos is, wat vooral wordt bevestigd door het rokkostuum in de kast bevestigt dat.'




Vragenuurtje

Tijd voor de confrontatie: hadden de studenten het bij het juiste eind of sloegen ze de plank compleet mis?

Nog voordat Luuk (20, derdejaars student Economie) de kans heeft gehad om op de bank in zijn kamer te gaan zitten, begint Nadine (21, derdejaars student Geneeskunde) vragen op hem af te vuren. Nadat ze hem een compliment heeft gegeven over zijn opgeruimde kamer, vraagt ze naar de vitaminepillen. 'Zijn die nodig?' vraagt Nadine lachend. Luuk schudt zijn hoofd. 'Mijn moeder kocht ze altijd voor me en daar ben ik mee doorgegaan. Zo’n pilletje nemen is makkelijker dan fruit eten.' Nadines conclusie dat de vitaminepillen het drankgebruik van de bewoner moeten compenseren, lijkt niet helemaal uit de lucht gegrepen. 'Ik ben een fanatiek carnavaller', vertelt Luuk, wijzend naar een rood-geel-groene sjaal die over een kast is gedrapeerd. Nadine kijkt verbaasd, die was haar helemaal niet opgevallen. Het glas in de vorm van een laars blijkt inderdaad wel eens gebruikt te zijn voor een adtje. 'Dit noem je een boot en er past bijna een liter in. Die moet je dan adten binnen drie minuten', legt Luuk uit. Hoewel Nadine ook wel van een feestje houdt, zou ze dat Luuk niet zo snel nadoen. Luuk probeert haar gerust te stellen. 'De eerste vijf minuten erna zijn wel vervelend, maar daarna gaat het prima.'

Dan komt de bijzettafel van Nadine ter sprake. 'Die komt uit Gemert, het dorp waar ik vandaan kom', vertelt Nadine. 'Ik had een tafel nodig, dus eerst heb ik er een krukje onder gezet, maar toen kwam ik die pylon tegen.' Lachend: 'die past er veel beter bij.' Luuk kan het niet laten om Nadine een tip mee te geven. 'Hij staat niet zo stevig, dus ik zou hem wel even vastzetten.' Het stelen van borden blijkt ook een hobby van Luuk. 'Ik heb wel eens een reclamebord gejat bij een voetbalwedstrijd.' Met de kwalificatie 'jatten' is Nadine het niet eens. 'Zo zou ik het niet noemen. Laten we het erop houden dat het bord ergens hing waar het nu niet meer hangt.'

samen 750x

 

Lees meer

Kamervragen: Shaja en Niek

In Kamervragen gaan twee studenten op ontdekkingstocht in elkaars kamer en speculeren ze over de persoonlijkheid, activiteiten en vreemde trekjes van de bewoner. Kunnen ze uitvinden wat voor persoon er achter de kamer schuilgaat? Deze editie: Shaja en Niek.

Tekst: Myrte Nowee
Foto's: Julia Mars

Dit artikel verscheen eerder in de vijfde editie van ANS.

 Shaja350x   Niek350x

Shaja op bezoek bij Niek
Wanneer Shaja aankomt bij het imposante huis van dispuut De Gong, wordt hij verwelkomd door een huisgenoot in badjas. Waar de buitenkant van het huis rijkdom uitstraalt, ziet het er binnen een stuk studentikozer uit. 'Tjee wat een chaos!' De kamer zelf staat vol merkwaardige voorwerpen. Van een Satansaltaar tot een dagboek genaamd Breinkrochten, in elk hoekje ontdekt hij iets opmerkelijks. 'Hij is van alle markten thuis', besluit Shaja. Op de achterkant van een kast zijn kaartjes van reizen en concerten geprikt. 'Zo te zien is hij lang in Parijs geweest', merkt Shaja op nadat hij de data van een aantal buskaartjes heeft bestudeerd.

Kamernick1Aan de muur hangt een enorm whiteboard vol wiskundige formules, maar Shaja is niet onder de indruk. 'Vrij basic nog, dit is allemaal middelbare schoolstof.' Shaja verwondert zich over de vele vondsten. In de chaos valt zijn oog op een briefje aan de koelkast. 'Hier staat iets! "Mijn kip ligt in het vriesvak".' In de vriezer valt naast een enkele boterhamkorst en een heleboel schimmel echter niets te vinden. Shaja weet niet wat hem overkomt. Verbaasd door dit tafereel gaat hij verder met de zoektocht, waarbij hij de ene vreemde hobby na de andere ontdekt. 'Wat is dit? Een degen? Deze guy! Hij lijkt me een alternatieveling.' Wanneer hij de gameconsoles inspecteert, concludeert hij dat de bewoner vrienden moet hebben. 'Mario Kart speel je niet in je eentje.' Omdat het allemaal vrij oude spellen zijn, gokt hij dat de bewoner rond de 24 is. Een vriendin om al deze interesses mee te delen heeft deze jongen volgens Shaja niet. 'Zo'n kamer zegt natuurlijk niet alles, maar ik kangeen vrouwenkleren vinden.'

Kamernick2Tussen de vele boeken ontdekt Shaja een boek met erotische verhalen. 'Getting hurt, haha, viespeuk.' Als zijn oog daarna nog valt op een pakje sigaretten besluit Shaja dat het een echte levensgenieter moet zijn. Halverwege de zoektocht serveert de huisgenoot, nog steeds in badjas, koffie uit een pannetje. Na een laatste expeditie door de volle kamer denkt Shaja na over zijn vondsten. 'Hij heeft heel veel interesses en doet echt iets met zijn leven, dat is goed.' merkt hij op. 'Ik weet alleen niet of hij al een doel heeft.'

Niek op bezoek bij Shaja
'Ik wil natuurlijk niet overhaast stereotyperen over het geslacht, maar ik denk dat hier een jongen woont', lacht Niek als hij de eenvoudige kamer binnenloopt. Wanneer hij de bergruimte boven het bed opmerkt, laat hij zijn fantasie de vrije loop. 'Misschien is dit een plek waar hij lijken verstopt!' Enigszins teleurgesteld constateert hij dat er alleen slaapspullen liggen. Niek probeert te achterhalen wat de bewoner nog meer te verbergen heeft. In een kast vindt hij boeken over aerodynamica, psychologie en verpleegkunde. 'Geen boeken die je voor de lol leest', meent hij. De uiteenlopende onderwerpen maken het lastig om de studie te raden. Dan valt zijn oog op het whiteboard. 'Goed om te zien dat meer mensen dit hebben.' Uit de intense sportoefeningen die erop staan geschreven, blijkt dat de bewoner fitness zeer serieus neemt. Niek is zelf minder onder de indruk. 'Zware dingen optillen en weer neerzetten is niet echt mijn hobby. Ik heb al een jaar niet gesport.'

Kamershaja1Wanneer Niek een billenkalender aan de muur ziet hangen, constateert hij dat de bewoner niet enkel geïnteresseerd is in zijn eigen lichaam. 'Prachtig ding. Een billenman dus, dat is zeker. Maar waar is het van? Het zou best van een schaatsvereniging kunnen zijn, zij doen vaak cool over hun billen.' Naast dit stukje kunst kan Niek ook een abstract schilderij met rode en oranje verfspetters waarderen. 'Ik vind het best leuk. Misschien is het iemand die altijd al kunstenaar wilde worden.' Het is in ieder geval een stuk verder gevorderd dan de kindertekening die iets verderop hangt, waarvan Niek vermoedt dat de bewoner deze ooit zelf heeft gemaakt. 'Sommige mensen hechten waarde aan rare dingen uit hun jeugd.'

Kamershaja2Op zoek naar laatste aanwijzingen over interesses wordt een kledingkast opengetrokken, hoewel Niek gokt dat er alleen kleren in zullen zitten. 'Ik had gelijk! Wat ben ik toch een speurneus!' lacht hij. Uit de kast komt een kleurrijke blouse tevoorschijn. 'Hm, exotisch. Dit kan je echt niet dragen als je blank bent.' Verder hangt er ook een Adidasvestje. 'Een vleugje gabber', besluit hij. Dan trekt de Oilily toilettas met bloemetjes zijn aandacht. Niek glundert wanneer hij hem open maakt. 'Dit is het schattigste tasje voor een scheerapparaat dat ik ooit heb gezien.'

 


Vragenuurtje
Tijd voor de confrontatie: hadden de studenten het bij het juiste eind of sloegen ze de plank compleet mis?

'Ik had je jonger ingeschat', zegt Niek (22 jaar, eerstejaars masterstudent Filosofie) wanneer Shaja (26 jaar, vierdejaarsstudent Verpleegkunde) binnen komt lopen. 'Echt?' antwoordt Shaja verbaasd. 'Ik had jou juist ouder ingeschat.' Shaja vraagt direct naar de vele boeken op Nieks kamer. 'Zijn die allemaal van jou?' Niek geeft toe te veel geld aan deze hobby uit te geven. Ook het Satan-achtige beeldje heeft indruk gemaakt op Shaja. 'Die heb ik in het begin van mijn studie gekocht', lacht Niek. 'Ik gebruik het als een soort rokers-altaartje. Er ligt ook wierook op.' 'Wat heb je met Frankrijk?' wil Shaja weten wanneer hij de gevonden reistickets noemt. Niek blijkt een half jaar in Parijs te hebben gewoond. 'Ah kijk! C'est ça!' Wanneer Shaja de huisgenoot in badjas noemt, grinnikt Niek. 'Dat is hoe het er in ons dispuutshuis regelmatig aan toe gaat. We spreken af om samen te ontbijten en vervolgens zitten we de hele dag in onze badjas niks te doen.' Hoewel Shaja dit duidelijk heel gezellig lijkt, wordt er in zijn huis vooral gestudeerd. Als Niek erachter komt dat Shaja een tijdje Luchtvaarttechniek heeft gestudeerd, vallen de aerodynamicaboeken op zijn plek. De vraag rond de studie van Niek hangt echter nog altijd in de lucht. 'Ik dacht misschien iets van Sociologie?' 'Filosofie', verbetert Niek. Hoewel bijna alle andere studies zijn langsgekomen tijdens de zoektocht, vond Shaja dat hij best dicht in de buurt zat.

Niek is ook nog nieuwsgierig naar het schilderij boven de haard. 'Ik ben vroeger net als jij lid geweest van een studentenvereniging, en ons dispuut had een creatieve jongen die schilderijen maakte. Het is een leuk aandenken.' Het andere meesterwerk uit de kamer blijkt van het vierjarige nichtje van Shaja te zijn. 'Ze is helemaal gek op mij. Dat uit ze door tekeningen te maken.' Naast deze grote liefde is er geen vaste vrouw in het leven van Shaja, hoewel naast het bed wel een tube glijmiddel te vinden is. Ook Niek heeft geen vriendin. 'Al had je een aantal maanden eerder nog wel vrouwenkleren van mijn ex kunnen vinden', grapt hij.

Gesprek750x

 

Lees meer

Kleren maken de vrouw

Feminisme is in de mode. Van Dior tot Forever21: shirts met teksten als 'The future is female' en 'Girl power' zijn in elke maat en voor elk budget te verkrijgen. Maar wie is er nu eigenlijk gebaat bij deze 'feministische' shirts?

Tekst: Aaricia Kayzer en Floor Toebes
Illustratie: Inge Spoelstra 

THE FUTURE IS FEMALE

 

Feminisme anno 2019 gaat over grote thema's zoals abortuswetgeving en vrouwenbesnijdenis, maar ook oversluimerende verschillen tussen man en vrouw: ongewensteaanrakingen, het gebrek aan vrouwen aan de top of de loonkloof. Het is een complexe stroming waarin gelijke kansen voor ieder mens centraal staan in een wereld waarin juist iedereen verschilt.

Feminisme zat een tijd in een verdomhoekje, ziet Anneke Smelik, hoogleraar Visuele Cultuur aan de Radboud Universiteit (RU). 'Het cliché bestond dat feministen allemaal lelijke lesbische vrouwen in paarse tuinbroeken zijn, maar dat is natuurlijk helemaal niet zo.' Tegenwoordig lijkt feminisme juist in de mode: Kim Kardiashian en Nicki Minaj identificeren zich ermee, Madonna en Rihanna dragen feministische shirts en sinds modehuis Dior in 2017 een shirt met 'The future is female' de catwalk opstuurde, hangen ook winkels als H&M, Forever21 en Primark vol met 'Girl power' en '#feminist'.

Een hippere beeldvorming omtrent het feminisme lijkt positief, maar het is maar de vraag in hoeverre zulke 'activistische' shirts de stroming helpen. Feministen, bedrijven of kleermakers: wie plukken daadwerkelijk de vruchten van deze 'geëmancipeerde' shirts? 

Holle woorden
Journalist Emy Demkes twijfelt of een boodschap op een T-shirt leidt tot meer bewustwording of interesse. Voor De Correspondent schrijft ze artikelen waarin ze de kledingindustrie onder de loep neemt. 'Ik denk dat veel mensen zo'n shirt dragen om met de hype mee te gaan, zonder dat ze eigenlijk weten wat het feminisme inhoudt of waarom het belangrijk is om voor vrouwenrechten op te komen. Het kan natuurlijk zo zijn dat jongeren die aanvankelijk niets met feminisme hebben door de trend geïnteresseerd raken in de boodschap achter de ideologie, maar ik denk niet dat die groep heel groot is.'

Ook Libby van Dalen, lid van feministisch platform De Bovengrondse, denkt dat er twee kanten aan feministische shirts zitten. 'Het normaliseert feminisme en kanop die manier de ideologie een positiever imago geven. Feminisme was namelijk heel lang een "vies" woord.' Anderzijds kan de commercialisering van feminisme ervoor zorgen dat de boodschap verzwakt en alleen de tekst overblijft, denkt Van Dalen. 'Misschien komt het woord loste staan van de strijd voor gelijkheid.'

'Feminisme was heel lang een "vies" woord.'

Dat betekent echter niet dat het slecht is om een shirt met feministische leuzen te dragen. 'Als het dragen van zulke shirts een manier is om feminisme uit te dragen, is dat oké. Door bewust te kiezen voor een shirt met zo'n boodschap, maak je hoe dan ook een statement. Soms kan activisme beginnen met een T-shirt', gaat Van Dalen verder. Smelik denkt echter dat de kans klein is dat feministische shirts meer bewustwording creëren. 'Het kan positief zijn als jonge, hippe meiden zichzelf als feminist zien, maar uiteindelijk hebben de bedrijven die zulke shirts maken een winstoogmerk en daardoor verwatert de feministische gedachte.' Op het moment dat bedrijven iets oppakken, is de angel er volgens Smelik namelijk al uit. 

'In de tijd dat iedereen met een Che Guavara-shirt rondliep, was ook niet iedereen communist. Het was gewoon hip.' Deze commercialisering is een trend die niet alleen in mode plaatsvindt. 'Eigenlijk zie je dat bijna alles op dit moment heel snel in een kapitalistisch systeem wordt opgenomen, met het doel om zo snel mogelijk zo veel mogelijk winst te maken.'

Een feministisch verhaal
Volgens Smelik kan het feminisme gebruikt worden als een verhaal om de verkoop van producten te stimuleren. Om te zorgen dat mensen producten blijven kopen, moet de urgentie van zo'n nieuw product namelijk duidelijk gemaakt worden. Daarom veranderen trends constant. 'Je ziet dat overal', vertelt Smelik. 'Niet alleen in de mode, maar ook bij gadgets of superfoods. Er wordt telkens een nieuw verhaal verzonnen om trends te laten zien.' Het narratief kan bijvoorbeeld eerst zijn dat een jurkje met sneakers combineren comfortabel en cool is. Een korte tijd later kan dit echter veranderen naar het aanprijzen van oncomfortabele hoge hakken, die de consumentkrachtig of vrouwelijk zouden laten voelen.

'Wie het allerminste halen uit deze 'feministische' trend, zijn de vrouwen die de kledingstukken maken.'

Hoewel het voornamelijk verkooptrucs zijn, kan zo'n narratief misschien ook worden ingezet voor iets goeds. Voor duurzame kleding, bijvoorbeeld. Smelik ziet een omslagin de bewustwording rondom duurzaamheid en arbeidsomstandigheden. 'Iedereen was stil toen ik drie jaar geleden een verhaal vertelde over duurzaamheid, maar nu kennen steeds meer mensen van de schaduwkanten van de kledingindustrie.' Misschien bereikt de mode binnenkort een punt van zelfbewustzijn waarin duurzaamheid het nieuwe narratief wordt, met een opdruk als 'This shirt is sustainable'. Sommige bedrijven gebruiken duurzaamheid al om hun producten aan te prijzen. Een voorbeeld is cosmeticamerk Lush, dat de hashtag '#BeCrueltyFree' op een 'shampoo bar' heeft gedrukt. Wellicht kan feministische kleding op eenzelfde manier een rol spelen in destrijd voor gelijke rechten.

Hypocriete productie
Op zo'n punt is de kledingindustrie echter nog lang niet. Wie namelijk het allerminste halen uit deze 'feministische' trend, zijn de vrouwen die de kledingstukken maken. Op het gebied van duurzaamheid en arbeidsomstandigheden wringt de schoen namelijk pas echt. Het gros van de shirts met feministische leuzen wordt in elkaar gezet dooronderbetaalde vrouwen in slechte werkomstandigheden.

'Bijna alle kleding wordt gemaakt in Bangladesh, India of China', vertelt Demkes. 'Allemaal landen waarvan heel duidelijk uit rapporten naar voren komt dat het slecht is gesteld met arbeidsomstandigheden.' In de kledingindustrie zijn voornamelijk vrouwen werkzaam tussen de twintig en dertig jaar, die weinig betaald krijgen en moeilijk rondkomen. De eigenaren van fabrieken zijn veelal mannen en er is regelmatig sprake van seksueel misbruik. 'Vrouwen kunnen vaak nergens terecht met hun verhaal en er is ook niemand die voor hen opkomt', aldus Demkes. 'Het is nogal vreemd om met een T-shirt rond te lopen dat voor feminisme pleit, terwijl het tot stand is gekomen door vrouwenuitbuiting.'

Er zijn feministische shirts die duurzaam en eerlijk worden geproduceerd door kleine bedrijven, maar in een markt die gedomineerd wordt door grote ketens is het over het algemeen moeilijk om als consument te controleren waar je shirt precies vandaan komt. Veel merken zijnleren waar je shirt precies vandaan komt. Veel merken zijn niet transparant over hun productieketens - luxe merken zelfsnog minder dan goedkope merken, blijkt uit onderzoek van de internationale duurzaamheidsorganisatie Fashion Revolution.

'Het is bijna onmogelijk om niet hypocriet te zijn.'

'Kijk goed naar het bedrijf waar je iets van koopt', adviseert Demkes. 'Bij grote ketens die een verdienmodel hebben dat gebaseerd is op snelle productie voor zo min mogelijk geld, weet je eigenlijk al dat de kans groot is dat arbeiders worden uitgebuit.' Er zijn een paar initiatieven die kunnen helpen bij het uitzoeken van duurzame merken, zoals de website Rankabrand. Gewoon afstappen op de winkelmedewerker kan volgens Demkes ook veel opheldering geven: 'Als diegene niet kan vertellen waar het kledingstuk is gemaakt of door wie, weet je eigenlijk al dat er iets niet goed zit.'

Slechte werkomstandigheden, het risico op de uitholling van de ideologie en vooral veel winst voor bedrijven: hoe goed zo’n modieus statement ook bedoeld is, er lijken niet veel voordelen te zitten aan de feministische T-shirts van grote bedrijven. Toch heeft het volgens Van Dalen geen zin om vrouwen die zulke shirts dragen te bekritiseren. 'Het is bijna onmogelijk om niet "hypocriet" te zijn. Je moet vooral kritisch zijn tegenover grote bedrijven.'

 

 

 

Lees meer

Kleren maken de vrouw

Feminisme is in de mode. Van Dior tot Forever21: shirts met teksten als 'The future is female' en 'Girl power' zijn in elke maat en voor elk budget te verkrijgen. Maar wie is er nu eigenlijk gebaat bij deze 'feministische' shirts?

Tekst: Aaricia Kayzer en Floor Toebes
Illustratie: Inge Spoelstra 

THE FUTURE IS FEMALE

 

Feminisme anno 2019 gaat over grote thema's zoals abortuswetgeving en vrouwenbesnijdenis, maar ook oversluimerende verschillen tussen man en vrouw: ongewenste aanrakingen, het gebrek aan vrouwen aan de top of de loonkloof. Het is een complexe stroming waarin gelijke kansen voor ieder mens centraal staan in een wereld waarin juist iedereen verschilt.

Feminisme zat een tijd in een verdomhoekje, ziet Anneke Smelik, hoogleraar Visuele Cultuur aan de Radboud Universiteit (RU). 'Het cliché bestond dat feministen allemaal lelijke lesbische vrouwen in paarse tuinbroeken zijn, maar dat is natuurlijk helemaal niet zo.' Tegenwoordig lijkt feminisme juist in de mode: Kim Kardiashian en Nicki Minaj identificeren zich ermee, Madonna en Rihanna dragen feministische shirts en sinds modehuis Dior in 2017 een shirt met 'The future is female' de catwalk opstuurde, hangen ook winkels als H&M, Forever21 en Primark vol met 'Girl power' en '#feminist'.

Een hippere beeldvorming omtrent het feminisme lijkt positief, maar het is maar de vraag in hoeverre zulke 'activistische' shirts de stroming helpen. Feministen, bedrijven of kleermakers: wie plukken daadwerkelijk de vruchten van deze 'geëmancipeerde' shirts? 

Holle woorden
Journalist Emy Demkes twijfelt of een boodschap op een T-shirt leidt tot meer bewustwording of interesse. Voor De Correspondent schrijft ze artikelen waarin ze de kledingindustrie onder de loep neemt. 'Ik denk dat veel mensen zo'n shirt dragen om met de hype mee te gaan, zonder dat ze eigenlijk weten wat het feminisme inhoudt of waarom het belangrijk is om voor vrouwenrechten op te komen. Het kan natuurlijk zo zijn dat jongeren die aanvankelijk niets met feminisme hebben door de trend geïnteresseerd raken in de boodschap achter de ideologie, maar ik denk niet dat die groep heel groot is.'

Ook Libby van Dalen, lid van feministisch platform De Bovengrondse, denkt dat er twee kanten aan feministische shirts zitten. 'Het normaliseert feminisme en kanop die manier de ideologie een positiever imago geven. Feminisme was namelijk heel lang een "vies" woord.' Anderzijds kan de commercialisering van feminisme ervoorzorgen dat de boodschap verzwakt en alleen de tekst overblijft, denkt Van Dalen. 'Misschien komt het woord loste staan van de strijd voor gelijkheid.'

'Feminisme was heel lang een "vies" woord.'

Dat betekent echter niet dat het slecht is om een shirt met feministische leuzen te dragen. 'Als het dragen van zulke shirts een manier is om feminisme uit te dragen, is dat oké. Door bewust te kiezen voor een shirt met zo'n boodschap, maak je hoe dan ook een statement. Soms kan activisme beginnen met een T-shirt', gaat Van Dalen verder. Smelik denkt echter dat de kans klein is dat feministische shirts meer bewustwording creëren. 'Het kan positief zijn als jonge, hippe meiden zichzelf als feminist zien, maar uiteindelijk hebben de bedrijven die zulke shirts maken een winstoogmerk en daardoor verwatert de feministische gedachte.' Op het moment dat bedrijven iets oppakken, is de angel er volgens Smelik namelijk al uit. 

'In de tijd dat iedereen met een Che Guavara-shirt rondliep, was ook niet iedereen communist. Het was gewoon hip.' Deze commercialisering is een trend die niet alleen in mode plaatsvindt. 'Eigenlijk zie je dat bijna alles op dit moment heel snel in een kapitalistisch systeem wordt opgenomen, met het doel om zo snel mogelijk zo veel mogelijk winst te maken.'

Een feministisch verhaal
Volgens Smelik kan het feminisme gebruikt worden als een verhaal om de verkoop van producten te stimuleren. Om te zorgen dat mensen producten blijven kopen, moet de urgentie van zo'n nieuw product namelijk duidelijk gemaakt worden. Daarom veranderen trends constant. 'Je ziet dat overal', vertelt Smelik. 'Niet alleen in de mode, maar ook bij gadgets of superfoods. Er wordt telkens een nieuw verhaal verzonnen om trends te laten zien.' Het narratief kan bijvoorbeeld eerst zijn dat een jurkje met sneakers combineren comfortabel en cool is. Een korte tijd later kan dit echter veranderen naar het aanprijzen van oncomfortabele hoge hakken, die de consumentkrachtig of vrouwelijk zouden laten voelen.

'Wie het allerminste halen uit deze 'feministische' trend, zijn de vrouwen die de kledingstukken maken.'

Hoewel het voornamelijk verkooptrucs zijn, kan zo'n narratief misschien ook worden ingezet voor iets goeds. Voor duurzame kleding, bijvoorbeeld. Smelik ziet een omslagin de bewustwording rondom duurzaamheid en arbeidsomstandigheden. 'Iedereen was stil toen ik drie jaar geleden een verhaal vertelde over duurzaamheid, maar nu kennen steeds meer mensen van de schaduwkanten van de kledingindustrie.' Misschien bereikt de mode binnenkort een punt van zelfbewustzijn waarin duurzaamheid het nieuwe narratief wordt, met een opdruk als 'This shirt is sustainable'. Sommige bedrijven gebruiken duurzaamheid al om hun producten aan te prijzen. Een voorbeeld is cosmeticamerk Lush, dat de hashtag '#BeCrueltyFree' op een 'shampoo bar' heeft gedrukt. Wellicht kan feministische kleding op eenzelfde manier een rol spelen in destrijd voor gelijke rechten.

Hypocriete productie
Op zo'n punt is de kledingindustrie echter nog lang niet. Wie namelijk het allerminste halen uit deze 'feministische' trend, zijn de vrouwen die de kledingstukken maken. Op het gebied van duurzaamheid en arbeidsomstandigheden wringt de schoen namelijk pas echt. Het gros van de shirts met feministische leuzen wordt in elkaar gezet dooronderbetaalde vrouwen in slechte werkomstandigheden.

'Bijna alle kleding wordt gemaakt in Bangladesh, India of China', vertelt Demkes. 'Allemaal landen waarvan heel duidelijk uit rapporten naar voren komt dat het slecht is gesteld met arbeidsomstandigheden.' In de kledingindustrie zijn voornamelijk vrouwen werkzaam tussen de twintig en dertig jaar, die weinig betaald krijgen en moeilijk rondkomen. De eigenaren van fabrieken zijn veelal mannen en er is regelmatig sprake van seksueel misbruik. 'Vrouwen kunnen vaak nergens terecht met hun verhaal en er is ook niemand die voor hen opkomt', aldus Demkes. 'Het is nogal vreemd om met een T-shirt rond te lopen dat voor feminisme pleit, terwijl het tot stand is gekomen door vrouwenuitbuiting.'

Er zijn feministische shirts die duurzaam en eerlijk worden geproduceerd door kleine bedrijven, maar in een markt die gedomineerd wordt door grote ketens is het over het algemeen moeilijk om als consument te controleren waar je shirt precies vandaan komt. Veel merken zijnleren waar je shirt precies vandaan komt. Veel merken zijn niet transparant over hun productieketens - luxe merken zelfsnog minder dan goedkope merken, blijkt uit onderzoek van de internationale duurzaamheidsorganisatie Fashion Revolution.

'Het is bijna onmogelijk om niet hypocriet te zijn.'

'Kijk goed naar het bedrijf waar je iets van koopt', adviseert Demkes. 'Bij grote ketens die een verdienmodel hebben dat gebaseerd is op snelle productie voor zo min mogelijk geld, weet je eigenlijk al dat de kans groot is dat arbeiders worden uitgebuit.' Er zijn een paar initiatieven die kunnen helpen bij het uitzoeken van duurzame merken, zoals de website Rankabrand. Gewoon afstappen op de winkelmedewerker kan volgens Demkes ook veel opheldering geven: 'Als diegene niet kan vertellen waar het kledingstuk is gemaakt of door wie, weet je eigenlijk al dat er iets niet goed zit.'

Slechte werkomstandigheden, het risico op de uitholling van de ideologie en vooral veel winst voor bedrijven: hoe goed zo’n modieus statement ook bedoeld is, er lijken niet veel voordelen te zitten aan de feministische T-shirts van grote bedrijven. Toch heeft het volgens Van Dalen geen zin om vrouwen die zulke shirts dragen te bekritiseren. 'Het is bijna onmogelijk om niet "hypocriet" te zijn. Je moet vooral kritisch zijn tegenover grote bedrijven.'

 

 

 

Lees meer

Koken voor een betere wereld

Elk jaar verspillen we in Nederland per persoon veertig kilo voedsel dat nog prima eetbaar is. Het collectief Guerilla Kitchen gaat in Nijmegen door weer en wind om dit voedsel te redden van de prullenbak. Deze restjes worden elke week omgetoverd naar een chic driegangendiner in hippiebroeinest De Klinker.

Tekst: Jonathan Janssen en Rindert Oost
Foto's: Carlijn Hoogeboom, Marije de Winter en Hieke Zoon

Dit artikel verscheen eerder in de derde editie van ANS.

Guerilla1 750x

In de stromende regen staat de roodharige Antonia Stanojevic voor een Turkse supermarkt aan de Willemsweg met twee kratten vol groenten te wachten. Breed glimlachend komt Newroz Ayvere, een man met een lange baard en een wilde haardos, aan op een felgekleurde bakfiets. 'Hoe is de vangst?' vraagt hij nieuwsgierig. Stanojevic antwoordt dat de winkelier van de supermarkt vooral spruitjes en boontjes overhad. Met een vluchtige blik in de tas ziet Ayvere ook champignons liggen. 'Daar kan ik wel wat mee', concludeert hij tevreden.

Om voedselverspilling te bestrijden, gaan vrijwilligers als Stanojevic en Ayvere elke donderdag namens het collectief Guerilla Kitchen langs supermarkten om voedsel op te halen dat anders wordt weggegooid. In De Klinker, een ontmoetingsplek in het centrum van Nijmegen, staat een team klaar dat het opgehaalde voedsel verwerkt tot een driegangenmaaltijd. Doe-het-zelf speelt een grote rol bij het tot stand komen van de maaltijd, gasten helpen vaak een handje mee in de keuken. 'Wie zin heeft, mag aanschuiven, maar er wordt verwacht dat je zelf opschept en je eigen vaat doet', legt Stanojevic uit. 'Als betaling kun je een vrijwillige donatie doen voor een wisselend goed doel.'

'We bedenken niet van tevoren wat we gaan koken, dat doen we gaandeweg tijdens de bereiding.'

Jagen en verzamelen
Succesvol is de tocht langs de supermarkten niet altijd, zo blijkt vandaag. De oogst blijft voorlopig steken op de groentes van de eerste supermarkt, want de volgende twee in Bottendaal hebben helaas niets over. Ondanks de tegenslagen en de aanhoudende regen praten Stanojevic en Ayvere vrolijk door. Bij de vierde winkel is er gelukkig goed nieuws. Groentewinkel Özer Can Bazar heeft twee bakken vol fruit en groente over en de eigenaar overhandigt deze met plezier aan de vrijwilligers van Guerilla Kitchen. 'Ik vind het goed dat ze langskomen. Anders moet ik eten weggooien dat eigenlijk nog goed is', vertelt hij.

Eindhalte is De Klinker, een voormalig krakerspand en thuishaven van Guerilla Kitchen. De Klinker en Guerilla Kitchen vormen onderdeel van De Grote Broek, een links collectief dat het gelijknamige pand beheert. Het pand biedt onderdak aan tal van organisaties met een soortgelijke ideologie. De Klinker is het restaurant in het linkse bolwerk en beschikt over een bar en een ruime keuken, met een bij elkaar geraapte inventaris. Vanuit milieuoverwegingen is alles wat uit de keuken van De Klinker komt veganistisch. Als Stanojevic en Ayvere hun buit uitstallen, blijkt de vangst qua hoeveelheid tegen te vallen. Ayvere blijft echter positief. 'Het is roeien met de riemen die je hebt. We gooien er vandaag wel wat rijst en bonen uit de voorraad bij.' Het wordt al snel duidelijk dat een relaxte sfeer in de keuken belangrijk is. Ayvere, van huis uit IT'er maar hier de officieuze chef, maakt zelf nog geen aanstalten om te gaan koken. 'Eerst even een bakje koffie.' Het inventariseren en het treffen van de eerste voorbereidingen laat hij vooralsnog over aan anderen. 'Het is toch prachtig dat als je mensen loslaat en hun eigen ding laat doen, dat daar dan iets lekkers uitrolt', zegt hij triomfantelijk. 'We bedenken niet van tevoren wat we gaan koken, dat doen we gaandeweg tijdens de bereiding', legt Ayvere uit. 'Vandaag ging ik mee langs de winkels, maar normaal sta ik in de keuken als de vrijwilligers het eten brengen. Dan word ik al snel razend enthousiast door alles wat binnenkomt en begin ik met fantaseren over een mogelijk menu.'

guerilla3 400xGedoogde groenten
'Het idee achter Guerilla Kitchen begon in Amsterdam', vertelt Ayvere, terwijl hij de groenten in een kolossale wok omschept. 'Een vriend van me deed daar veel aan dumpsterdiven, het zoeken van eetbaar voedsel in afvalcontainers van winkels en restaurants. Na een tijdje had hij zoveel eten dat hij besloot in zijn huiskamer een aantal diners voor gasten van te maken. Zo had hij het gevoel dat hij iets terug kon geven aan de samenleving.' Ongeveer een jaar geleden waaide het concept over naar Nijmegen en werd er bij De Klinker een soortgelijk diner bereid. Dit sloeg zodanig aan dat een groep enthousiaste vrijwilligers van De Grote Broek het overnam en sindsdien heeft voortgezet. Het dumpsterdiven wordt Guerilla4 350xinmiddels niet meer gedaan. 'Toen we net begonnen in Nijmegen kon dat nog wel, maar het bleek niet echt rendabel toen het eenmaal groter werd en helemaal legaal was het ook niet', vervolgt Stanojevic.

Ook de huidige aanpak, het ophalen van voedsel bij supermarkten, bevindt zich in een grijs gebied van de wetgeving. Volgens de Warenwet zijn supermarkten verplicht voedsel dat over datum is weg te gooien. 'Het verkopen van voedsel met een verlopen houdbaarheidsdatum is wettelijk niet toegestaan, maar nergens staat expliciet dat supermarkten het voedsel niet mogen doneren', vertelt Ayvere. 'Dus we hebben te maken met een soort gedoogbeleid.' Grote ketens, zoals de Albert Heijn en de Coop, beroepen zich veelvuldig op de Warenwet en willen organisaties als Guerilla Kitchen niet helpen. 'Daarom gaan we langs bij de kleine, onafhankelijke supermarkten waar de kwaliteitscontrole minder streng is.' Niet alleen de wet leidt tot voedselverspilling. Het beleid dat supermarkten hanteren doet groente en fruit met vlekjes en oneffenheden snel in de afvalbak verdwijnen. 'We proberen hierom druk uit te voeren op de grote supermarktketens door middel van demonstraties en sociale media', voegt Stanojevic daar aan toe.

'Vooral internationale studenten lijken hier hun plekje wel te vinden.'

Bananenrepubliek
Koken vanuit de huiskamer zoals in Amsterdam is er niet bij in Nijmegen. 'Het afgelopen jaar zijn we flink gegroeid en elke donderdagavond komen er nu zo'n zestig tot tachtig mensen eten', vertelt Ayvere trots. 'De hele filosofie berust op doe-het-zelf. Elke avond springt een aantal gasten bij in de keuken.' De doe-het-zelf mentaliteit zorgt niet alleen voor gevarieerd eten, maar ook voor een gezellige sfeer onder de gasten. In de eetzaal vinden spontane gesprekken plaats.

De koffiemokken zijn inmiddels vervangen door snij- en schilmesjes en het toneel verplaatst zich van de bar naar de keuken. Er wordt snel ergens een muziekboxje vandaan getoverd, zodat met vrolijke gitaarmuziek op de achtergrond het werk nu echt kan beginnen. Het keukenteam gaat helemaal uit hun dak als ze de bananen in de tas ontdekken: 'Banana bread!' roepen ze blij. De keuze voor het nagerecht is gemaakt.

Guerilla2 450xEten voor een goed doel
De bezoekers van Guerilla Kitchen zijn divers. 'We hebben een aantal vaste gasten, veel studenten en families met kinderen', somt Ayvere op. 'Vooral internationale studenten lijken hier hun plekje wel te vinden.' Ook valt op dat ook veel hippies zich hier op hun gemak voelen. Geneeskundestudent Sanne Oldewarris is voor het eerst bij Guerilla Kitchen. 'Via-via hoorde ik van dit concept van het recyclen van voedsel en het klonk wel cool.' Voor bezoeker Shad Raouf is dit al de vijfde keer. Ook hij kwam bij Guerilla Kitchen vanwege het concept, maar hij vindt de ontspannen sfeer ook belangrijk. 'Ik kan hier lekker mijn eigen ding doen, ik kan gaan lezen of helpen in de keuken. Het eten is vaak lekker, al zat er de laatste keer wel erg veel kurkuma in het eten', lacht hij. Dat er niet zuinig om wordt gegaan met kurkuma, is te proeven aan de groentesoep, maar dat maakt de ongeveer veertig man in zaal niks uit. Ze scheppen snel hun kommetje vol.

Aangezien de ingrediënten door supermarkten worden gedoneerd en de specerijen uit de voorraad van de Klinker komen, maakt Guerilla Kitchen geen kosten. Alle vrijwillige donaties van de gasten gaan naar een goed doel. 'De laatste weken hebben we geld opgehaald voor een onderkomen voor vluchtelingen in Bosnië', vertelt Ayvere. Guerilla Kitchen zet de projecten zelf op en er reist ook altijd iemand mee om te kijken of alles goed verloopt. 'We willen niet dat ons geld op de verkeerde plek terecht komt.' Vorig jaar zijn ze met een grote groep in een busje naar Marokko vertrokken. 'Daar hebben we een soort internetcafé opgezet voor vluchtelingen.'

...
Lees meer

Koken voor een betere wereld

Elk jaar verspillen we in Nederland per persoon veertig kilo voedsel dat nog prima eetbaar is. Het collectief Guerilla Kitchen gaat in Nijmegen door weer en wind om dit voedsel te redden van de prullenbak. Deze restjes worden elke week omgetoverd naar een chic driegangendiner in hippiebroeinest De Klinker.

Tekst: Jonathan Janssen en Rindert Oost
Foto's: Carlijn Hoogeboom, Marije de Winter en Hieke Zoon

Dit artikel verscheen eerder in de derde editie van ANS.

Guerilla1 750x

In de stromende regen staat de roodharige Antonia Stanojevic voor een Turkse supermarkt aan de Willemsweg met twee kratten vol groenten te wachten. Breed glimlachend komt Newroz Ayvere, een man met een lange baard en een wilde haardos, aan op een felgekleurde bakfiets. 'Hoe is de vangst?' vraagt hij nieuwsgierig. Stanojevic antwoordt dat de winkelier van de supermarkt vooral spruitjes en boontjes overhad. Met een vluchtige blik in de tas ziet Ayvere ook champignons liggen. 'Daar kan ik wel wat mee', concludeert hij tevreden.

Om voedselverspilling te bestrijden, gaan vrijwilligers als Stanojevic en Ayvere elke donderdag namens het collectief Guerilla Kitchen langs supermarkten om voedsel op te halen dat anders wordt weggegooid. In De Klinker, een ontmoetingsplek in het centrum van Nijmegen, staat een team klaar dat het opgehaalde voedsel verwerkt tot een driegangenmaaltijd. Doe-het-zelf speelt een grote rol bij het tot stand komen van de maaltijd, gasten helpen vaak een handje mee in de keuken. 'Wie zin heeft, mag aanschuiven, maar er wordt verwacht dat je zelf opschept en je eigen vaat doet', legt Stanojevic uit. 'Als betaling kun je een vrijwillige donatie doen voor een wisselend goed doel.'

'We bedenken niet van tevoren wat we gaan koken, dat doen we gaandeweg tijdens de bereiding.'

Jagen en verzamelen
Succesvol is de tocht langs de supermarkten niet altijd, zo blijkt vandaag. De oogst blijft voorlopig steken op de groentes van de eerste supermarkt, want de volgende twee in Bottendaal hebben helaas niets over. Ondanks de tegenslagen en de aanhoudende regen praten Stanojevic en Ayvere vrolijk door. Bij de vierde winkel is er gelukkig goed nieuws. Groentewinkel Özer Can Bazar heeft twee bakken vol fruit en groente over en de eigenaar overhandigt deze met plezier aan de vrijwilligers van Guerilla Kitchen. 'Ik vind het goed dat ze langskomen. Anders moet ik eten weggooien dat eigenlijk nog goed is', vertelt hij.

Eindhalte is De Klinker, een voormalig krakerspand en thuishaven van Guerilla Kitchen. De Klinker en Guerilla Kitchen vormen onderdeel van De Grote Broek, een links collectief dat het gelijknamige pand beheert. Het pand biedt onderdak aan tal van organisaties met een soortgelijke ideologie. De Klinker is het restaurant in het linkse bolwerk en beschikt over een bar en een ruime keuken, met een bij elkaar geraapte inventaris. Vanuit milieuoverwegingen is alles wat uit de keuken van De Klinker komt veganistisch. Als Stanojevic en Ayvere hun buit uitstallen, blijkt de vangst qua hoeveelheid tegen te vallen. Ayvere blijft echter positief. 'Het is roeien met de riemen die je hebt. We gooien er vandaag wel wat rijst en bonen uit de voorraad bij.' Het wordt al snel duidelijk dat een relaxte sfeer in de keuken belangrijk is. Ayvere, van huis uit IT'er maar hier de officieuze chef, maakt zelf nog geen aanstalten om te gaan koken. 'Eerst even een bakje koffie.' Het inventariseren en het treffen van de eerste voorbereidingen laat hij vooralsnog over aan anderen. 'Het is toch prachtig dat als je mensen loslaat en hun eigen ding laat doen, dat daar dan iets lekkers uitrolt', zegt hij triomfantelijk. 'We bedenken niet van tevoren wat we gaan koken, dat doen we gaandeweg tijdens de bereiding', legt Ayvere uit. 'Vandaag ging ik mee langs de winkels, maar normaal sta ik in de keuken als de vrijwilligers het eten brengen. Dan word ik al snel razend enthousiast door alles wat binnenkomt en begin ik met fantaseren over een mogelijk menu.'

guerilla3 400xGedoogde groenten
'Het idee achter Guerilla Kitchen begon in Amsterdam', vertelt Ayvere, terwijl hij de groenten in een kolossale wok omschept. 'Een vriend van me deed daar veel aan dumpsterdiven, het zoeken van eetbaar voedsel in afvalcontainers van winkels en restaurants. Na een tijdje had hij zoveel eten dat hij besloot in zijn huiskamer een aantal diners voor gasten van te maken. Zo had hij het gevoel dat hij iets terug kon geven aan de samenleving.' Ongeveer een jaar geleden waaide het concept over naar Nijmegen en werd er bij De Klinker een soortgelijk diner bereid. Dit sloeg zodanig aan dat een groep enthousiaste vrijwilligers van De Grote Broek het overnam en sindsdien heeft voortgezet. Het dumpsterdiven wordt Guerilla4 350xinmiddels niet meer gedaan. 'Toen we net begonnen in Nijmegen kon dat nog wel, maar het bleek niet echt rendabel toen het eenmaal groter werd en helemaal legaal was het ook niet', vervolgt Stanojevic.

Ook de huidige aanpak, het ophalen van voedsel bij supermarkten, bevindt zich in een grijs gebied van de wetgeving. Volgens de Warenwet zijn supermarkten verplicht voedsel dat over datum is weg te gooien. 'Het verkopen van voedsel met een verlopen houdbaarheidsdatum is wettelijk niet toegestaan, maar nergens staat expliciet dat supermarkten het voedsel niet mogen doneren', vertelt Ayvere. 'Dus we hebben te maken met een soort gedoogbeleid.' Grote ketens, zoals de Albert Heijn en de Coop, beroepen zich veelvuldig op de Warenwet en willen organisaties als Guerilla Kitchen niet helpen. 'Daarom gaan we langs bij de kleine, onafhankelijke supermarkten waar de kwaliteitscontrole minder streng is.' Niet alleen de wet leidt tot voedselverspilling. Het beleid dat supermarkten hanteren doet groente en fruit met vlekjes en oneffenheden snel in de afvalbak verdwijnen. 'We proberen hierom druk uit te voeren op de grote supermarktketens door middel van demonstraties en sociale media', voegt Stanojevic daar aan toe.

'Vooral internationale studenten lijken hier hun plekje wel te vinden.'

Bananenrepubliek
Koken vanuit de huiskamer zoals in Amsterdam is er niet bij in Nijmegen. 'Het afgelopen jaar zijn we flink gegroeid en elke donderdagavond komen er nu zo'n zestig tot tachtig mensen eten', vertelt Ayvere trots. 'De hele filosofie berust op doe-het-zelf. Elke avond springt een aantal gasten bij in de keuken.' De doe-het-zelf mentaliteit zorgt niet alleen voor gevarieerd eten, maar ook voor een gezellige sfeer onder de gasten. In de eetzaal vinden spontane gesprekken plaats.

De koffiemokken zijn inmiddels vervangen door snij- en schilmesjes en het toneel verplaatst zich van de bar naar de keuken. Er wordt snel ergens een muziekboxje vandaan getoverd, zodat met vrolijke gitaarmuziek op de achtergrond het werk nu echt kan beginnen. Het keukenteam gaat helemaal uit hun dak als ze de bananen in de tas ontdekken: 'Banana bread!' roepen ze blij. De keuze voor het nagerecht is gemaakt.

Guerilla2 450xEten voor een goed doel
De bezoekers van Guerilla Kitchen zijn divers. 'We hebben een aantal vaste gasten, veel studenten en families met kinderen', somt Ayvere op. 'Vooral internationale studenten lijken hier hun plekje wel te vinden.' Ook valt op dat ook veel hippies zich hier op hun gemak voelen. Geneeskundestudent Sanne Oldewarris is voor het eerst bij Guerilla Kitchen. 'Via-via hoorde ik van dit concept van het recyclen van voedsel en het klonk wel cool.' Voor bezoeker Shad Raouf is dit al de vijfde keer. Ook hij kwam bij Guerilla Kitchen vanwege het concept, maar hij vindt de ontspannen sfeer ook belangrijk. 'Ik kan hier lekker mijn eigen ding doen, ik kan gaan lezen of helpen in de keuken. Het eten is vaak lekker, al zat er de laatste keer wel erg veel kurkuma in het eten', lacht hij. Dat er niet zuinig om wordt gegaan met kurkuma, is te proeven aan de groentesoep, maar dat maakt de ongeveer veertig man in zaal niks uit. Ze scheppen snel hun kommetje vol.

Aangezien de ingrediënten door supermarkten worden gedoneerd en de specerijen uit de voorraad van de Klinker komen, maakt Guerilla Kitchen geen kosten. Alle vrijwillige donaties van de gasten gaan naar een goed doel. 'De laatste weken hebben we geld opgehaald voor een onderkomen voor vluchtelingen in Bosnië', vertelt Ayvere. Guerilla Kitchen zet de projecten zelf op en er reist ook altijd iemand mee om te kijken of alles goed verloopt. 'We willen niet dat ons geld op de verkeerde plek terecht komt.' Vorig jaar zijn ze met een grote groep in een busje naar Marokko vertrokken. 'Daar hebben we een soort internetcafé opgezet voor vluchtelingen.'

...
Lees meer

Lachen om levensvragen

Na twee succesvolle filosofische cabaretprogramma's heeft cabaretier en filosoof Tim Fransen nu een boek uitgebracht. In Brieven aan Koos beschrijft Fransen de inzichten die hij opdeed terwijl hij de grote denkers nareisde die hem zo inspireerden. 'Ik vind het troost bieden dat die grote filosofen ook maar gebrekkig en eenzaam bleken te zijn.'

Tekst: Jonathan Janssen
Foto's: Maartje Roks

Dit artikel verscheen eerder in de derde editie van ANS.

Ironisch genoeg stelt de 1,96 meter lange Tim Fransen voor om ANS te ontmoeten in pannenkoekenhuis De Kabouterhut in Middelburg. 'Kunnen jullie meteen zien hoe rock-'n-roll het bestaan van een cabaretier is.' Diezelfde avond treedt hij op in de plaatselijke schouwburg met zijn tweede show Het kromme hout der mensheid. Omringd door kabouterpoppen en met Nederlandstalige hits als Even aan mijn moeder vragen op de achtergrond trapt Fransen af met de stelling dat kabouter Dopey uit Sneeuwwitje en de zeven dwergen voor hem de belichaming van comedy is. 'Het personage Dopey gaat over mislukken, maar ook over lachen. Dat is wat comedy is voor mij.'

De dertigjarige Fransen staat al twaalf jaar op het podium als cabaretier. Sinds zijn afstuderen als filosoof aan de Universiteit van Amsterdam heeft hij twee goed ontvangen cabaretprogramma's gemaakt. Daarin wil hij laten zien dat filosofie voor ieders leven relevant kan zijn. In zijn eerste boek, Brieven aan Koos: avonturen van een zolderfilosoof, speelt filosofie wederom een belangrijke rol. Daarin beschrijft Fransen met droge humor hoe hij zijn filosofische helden achterna reist. Zo brengt hij een bezoek aan het geboortedorp van zijn favoriete filosoof Friedrich Nietzsche. Terwijl hij een pannenkoek met stroop naar binnen werkt, vertelt Fransen over zijn achtergrond als filosoof, het schrijven van het boek en de inzichten die hij op reis opdeed.

'Ik vind het jammer dat de academische filosofie zo beperkt blijft tot de universiteit.'

TIm Fransen 2 450xPublieksfilosoof
Hoe is een filosoof bij het cabaret beland? Fransen antwoordt dat de vraag eigenlijk andersom moet worden gesteld. 'Ik begon met comedy toen ik achttien was. De eerste jaren maakte ik vooral triviale grapjes, maar ik zocht naar diepere inhoud om over te vertellen. Ik had een soort intrinsieke behoefte om de wereld te begrijpen.' Juist toen hij inzag dat er geen absolute waarheid is, kwamen filosofie en cabaret voor hem samen. 'Als je op een gegeven moment accepteert dat er heel veel onzekerheid is, kun je daar misschien het beste mee omgaan door te lachen om de absurditeit van het leven.'

Ondanks dat hij cum laude afstudeerde, heeft Fransen nooit een carrière als universitair filosoof overwogen. 'Ik vind het jammer dat de academische filosofie zo beperkt blijft tot de universiteit. Filosofie is relevant voor heel veel mensen, niet alleen voor een beperkt groepje academici. Hoogleraren discussiëren bijvoorbeeld over iets kleins als een alinea in een boek van de achttiende-eeuwse filosoof Jean-Jacques Rousseau. Als je zoiets niet kan vertalen op een manier die mensen aanspreekt of die voor hen relevant is, kan je je afvragen of die ideeën er überhaupt toe doen.'

De koers waar Fransen uiteindelijk voor heeft gekozen, de publieksfilosofie, wordt door academici regelmatig afgedaan als een oppervlakkig en versimpeld aftreksel van de colleges bij de opleiding filosofie. Dat dit niet zo hoeft te zijn, illustreert Fransen aan de hand van de in 2015 overleden filosoof René Gude. Gude deed in de media regelmatig filosofische uitspraken in begrijpelijke taal. 'René liet zien dat filosofie geen zwaarmoedige zoektocht naar de waarheid hoeft te zijn, maar ook luchtig kan zijn en bruikbaar gereedschap biedt voor de omgang met het leven. Een publieksfilosoof moet niet alleen goed geïnformeerd zijn, maar filosofie ook goed kunnen overbrengen. Gude kon het grote publiek op een unieke manier aanspreken en beschikte tegelijkertijd over een enorme kennis van zaken.'

'Mijn eerste gedachte was: wie zit er nou te wachten op een boek met brieven?'

Crisis
'Na mijn afstuderen zat ik in een soort crisis. De structuur van mijn studie viel weg, comedy bood geen enkele regelmaat en ik was teleurgesteld in de filosofie, omdat de waarheid die ik zocht niet bleek te bestaan.' Zijn vrienden Gude en theatermaker Koos Terpstra adviseerden Fransen om uit zijn comfortzone te stappen en op reis te gaan. De filosoof besloot daarop niet zomaar te gaan backpacken, maar zijn wijsgerige idolen na te reizen. Zo bracht hij een bezoek aan de bibliotheek in Londen waar Karl Marx zijn magnum opus Das Kapital schreef. 'Om mijn indrukken van de reis goed te kunnen verwerken en te structureren schreef ik ze op in de vorm van brieven aan mijn vriend Koos. Hij kwam toen met het idee om die brieven te verwerken in een boek. Mijn eerste gedachte was: wie zit er nou te wachten op een boek met brieven?'

Toch kwam Fransen erachter dat hij zijn ideeën goed kwijt kan in de vorm van een boek. Bij het schrijven van het boek ervaarde hij meer vrijheid dan tijdens het schrijven voor zijn cabaretshows. 'Ik zat niet vast aan theaterwetmatigheden, ik hoefde niet meer elke zoveel tijd met een grap te komen. Daardoor had ik meer mogelijkheden om uit te weiden over een bepaalde filosofie.' Het schrijven leek uiteindelijk in veel opzichten op het werk als cabaretier. 'Negentig procent van de tijd is een cabaretier bezig met schrijven, dat wordt vaak onderschat.' Het verschil zit vooral in de connectie met het publiek. 'Het voelt fantastisch wanneer je aan het lachen van het publiek merkt dat ze je grap begrijpen.' Fransen voelt zich ook gelukkig als hij schrijft. 'Lekker achter mijn computertje zitten, op gezette tijden koffie halen, hele dagen kunnen inrichten zoals ik het wil. Het schrijven van een boek smaakt zeker naar meer.'

Tim Fransen 450xDe gebrekkige mens
Fransen ontdekte op reis dat de denkers die hij bewondert nogal gebrekkige en eenzame mensen waren. Zo stierf de grote Verlichtingsfilosoof Immanuel Kant waarschijnlijk als maagd, verwaarloosden Marx en Rousseau hun kinderen en deed Nietzsche de naam van zijn geboortedorp Röcken eer aan als buitensporige zelfbevrediger. 'We horen alleen over de grootse dingen die ze hebben gepresteerd, maar nooit over de vaak immense worstelingen die daarachter schuilgaan. In eerste instantie zou je nog een beetje jaloers kunnen zijn op die mannen. De teksten van Nietzsche over hoe we ons lijden moeten overwinnen om tot grootse prestaties te kunnen komen, worden heel tastbaar als je weet hoe hij werd afgewezen door zijn grote liefde en soms dagenlang met migraine op bed lag.'

Een van de belangrijkste inzichten die Fransen opdoet tijdens zijn reizen is dan ook dat gebreken ons als mensheid verbinden. 'Als wij onze kwetsbare kanten tonen, laten we zien dat we elkaar vertrouwen en dat vormt een band', legt hij uit. 'Het zijn onze prestaties die ons van elkaar onderscheiden. Iemand ontvangt letterlijk een "onderscheiding" wanneer hij iets bijzonders presteert. Op sociale media presenteren we ons van onze beste kant. Ik vertel ook op Facebook dat ik die en die prijs heb gewonnen. Ik zet er geen foto van mijn kalknagels op', bekent hij lachend. Serieus vervolgt hij: 'Ieder mens krijgt te maken met fundamentele gebreken als ouderdom en de dood. Dat schept een gevoel van gedeelde menselijkheid dat steeds meer nodig is door grensoverstijgende problemen als bijvoorbeeld klimaatverandering. Daar moeten we namelijk samen oplossingen voor bedenken. Desondanks verschuilen we ons steeds meer achter een onderscheidende nationale identiteit.' In zijn laatste brief aan Koos roept Fransen de mensheid daarom op om meer compassie en solidariteit op te brengen, aangezien we allemaal gebreken hebben.

'Het contrast tussen het hoogstaande en het ordinaire vind ik leuk.'

Couscoussalade
Naast filosofische vragen over mens en maatschappij stelt Fransen in zijn brieven ook luchtigere vragen. Zo vraagt hij zich af waarom mensen wijn drinken, terwijl druivensap eigenlijk veel lekkerder is. Zulke vragen komen ook naar boven wanneer de pannenkoeken worden geserveerd. 'Wanneer zou de pannenkoek uitgevonden zijn? En hoe kwamen de holbewoners aan voldoende vitamine C, nu we al ons fruit uit verre oorden halen?' Intellectuele en banale vragen en kwesties komen terug in zowel het boek als in zijn shows. 'Het contrast tussen het hoogstaande en het ordinaire vind ik leuk, maar is vooral belangrijk omdat ik anders het idee heb dat ik mezelf te serieus neem. Het komt ook terug in mijn tweede show, als ik vertel dat ik evenzeer van de muziek van Beethoven als van de muziek van de componist van het Koningslied, John Ewbank, kan genieten.'

Zoals Fransens

...
Lees meer

Lachen om levensvragen

Na twee succesvolle filosofische cabaretprogramma's heeft cabaretier en filosoof Tim Fransen nu een boek uitgebracht. In Brieven aan Koos beschrijft Fransen de inzichten die hij opdeed terwijl hij de grote denkers nareisde die hem zo inspireerden. 'Ik vind het troost bieden dat die grote filosofen ook maar gebrekkig en eenzaam bleken te zijn.'

Tekst: Jonathan Janssen
Foto's: Maartje Roks

Dit artikel verscheen eerder in de derde editie van ANS.

Ironisch genoeg stelt de 1,96 meter lange Tim Fransen voor om ANS te ontmoeten in pannenkoekenhuis De Kabouterhut in Middelburg. 'Kunnen jullie meteen zien hoe rock-'n-roll het bestaan van een cabaretier is.' Diezelfde avond treedt hij op in de plaatselijke schouwburg met zijn tweede show Het kromme hout der mensheid. Omringd door kabouterpoppen en met Nederlandstalige hits als Even aan mijn moeder vragen op de achtergrond trapt Fransen af met de stelling dat kabouter Dopey uit Sneeuwwitje en de zeven dwergen voor hem de belichaming van comedy is. 'Het personage Dopey gaat over mislukken, maar ook over lachen. Dat is wat comedy is voor mij.'

De dertigjarige Fransen staat al twaalf jaar op het podium als cabaretier. Sinds zijn afstuderen als filosoof aan de Universiteit van Amsterdam heeft hij twee goed ontvangen cabaretprogramma's gemaakt. Daarin wil hij laten zien dat filosofie voor ieders leven relevant kan zijn. In zijn eerste boek, Brieven aan Koos: avonturen van een zolderfilosoof, speelt filosofie wederom een belangrijke rol. Daarin beschrijft Fransen met droge humor hoe hij zijn filosofische helden achterna reist. Zo brengt hij een bezoek aan het geboortedorp van zijn favoriete filosoof Friedrich Nietzsche. Terwijl hij een pannenkoek met stroop naar binnen werkt, vertelt Fransen over zijn achtergrond als filosoof, het schrijven van het boek en de inzichten die hij op reis opdeed.

'Ik vind het jammer dat de academische filosofie zo beperkt blijft tot de universiteit.'

TIm Fransen 2 450xPublieksfilosoof
Hoe is een filosoof bij het cabaret beland? Fransen antwoordt dat de vraag eigenlijk andersom moet worden gesteld. 'Ik begon met comedy toen ik achttien was. De eerste jaren maakte ik vooral triviale grapjes, maar ik zocht naar diepere inhoud om over te vertellen. Ik had een soort intrinsieke behoefte om de wereld te begrijpen.' Juist toen hij inzag dat er geen absolute waarheid is, kwamen filosofie en cabaret voor hem samen. 'Als je op een gegeven moment accepteert dat er heel veel onzekerheid is, kun je daar misschien het beste mee omgaan door te lachen om de absurditeit van het leven.'

Ondanks dat hij cum laude afstudeerde, heeft Fransen nooit een carrière als universitair filosoof overwogen. 'Ik vind het jammer dat de academische filosofie zo beperkt blijft tot de universiteit. Filosofie is relevant voor heel veel mensen, niet alleen voor een beperkt groepje academici. Hoogleraren discussiëren bijvoorbeeld over iets kleins als een alinea in een boek van de achttiende-eeuwse filosoof Jean-Jacques Rousseau. Als je zoiets niet kan vertalen op een manier die mensen aanspreekt of die voor hen relevant is, kan je je afvragen of die ideeën er überhaupt toe doen.'

De koers waar Fransen uiteindelijk voor heeft gekozen, de publieksfilosofie, wordt door academici regelmatig afgedaan als een oppervlakkig en versimpeld aftreksel van de colleges bij de opleiding filosofie. Dat dit niet zo hoeft te zijn, illustreert Fransen aan de hand van de in 2015 overleden filosoof René Gude. Gude deed in de media regelmatig filosofische uitspraken in begrijpelijke taal. 'René liet zien dat filosofie geen zwaarmoedige zoektocht naar de waarheid hoeft te zijn, maar ook luchtig kan zijn en bruikbaar gereedschap biedt voor de omgang met het leven. Een publieksfilosoof moet niet alleen goed geïnformeerd zijn, maar filosofie ook goed kunnen overbrengen. Gude kon het grote publiek op een unieke manier aanspreken en beschikte tegelijkertijd over een enorme kennis van zaken.'

'Mijn eerste gedachte was: wie zit er nou te wachten op een boek met brieven?'

Crisis
'Na mijn afstuderen zat ik in een soort crisis. De structuur van mijn studie viel weg, comedy bood geen enkele regelmaat en ik was teleurgesteld in de filosofie, omdat de waarheid die ik zocht niet bleek te bestaan.' Zijn vrienden Gude en theatermaker Koos Terpstra adviseerden Fransen om uit zijn comfortzone te stappen en op reis te gaan. De filosoof besloot daarop niet zomaar te gaan backpacken, maar zijn wijsgerige idolen na te reizen. Zo bracht hij een bezoek aan de bibliotheek in Londen waar Karl Marx zijn magnum opus Das Kapital schreef. 'Om mijn indrukken van de reis goed te kunnen verwerken en te structureren schreef ik ze op in de vorm van brieven aan mijn vriend Koos. Hij kwam toen met het idee om die brieven te verwerken in een boek. Mijn eerste gedachte was: wie zit er nou te wachten op een boek met brieven?'

Toch kwam Fransen erachter dat hij zijn ideeën goed kwijt kan in de vorm van een boek. Bij het schrijven van het boek ervaarde hij meer vrijheid dan tijdens het schrijven voor zijn cabaretshows. 'Ik zat niet vast aan theaterwetmatigheden, ik hoefde niet meer elke zoveel tijd met een grap te komen. Daardoor had ik meer mogelijkheden om uit te weiden over een bepaalde filosofie.' Het schrijven leek uiteindelijk in veel opzichten op het werk als cabaretier. 'Negentig procent van de tijd is een cabaretier bezig met schrijven, dat wordt vaak onderschat.' Het verschil zit vooral in de connectie met het publiek. 'Het voelt fantastisch wanneer je aan het lachen van het publiek merkt dat ze je grap begrijpen.' Fransen voelt zich ook gelukkig als hij schrijft. 'Lekker achter mijn computertje zitten, op gezette tijden koffie halen, hele dagen kunnen inrichten zoals ik het wil. Het schrijven van een boek smaakt zeker naar meer.'

Tim Fransen 450xDe gebrekkige mens
Fransen ontdekte op reis dat de denkers die hij bewondert nogal gebrekkige en eenzame mensen waren. Zo stierf de grote Verlichtingsfilosoof Immanuel Kant waarschijnlijk als maagd, verwaarloosden Marx en Rousseau hun kinderen en deed Nietzsche de naam van zijn geboortedorp Röcken eer aan als buitensporige zelfbevrediger. 'We horen alleen over de grootse dingen die ze hebben gepresteerd, maar nooit over de vaak immense worstelingen die daarachter schuilgaan. In eerste instantie zou je nog een beetje jaloers kunnen zijn op die mannen. De teksten van Nietzsche over hoe we ons lijden moeten overwinnen om tot grootse prestaties te kunnen komen, worden heel tastbaar als je weet hoe hij werd afgewezen door zijn grote liefde en soms dagenlang met migraine op bed lag.'

Een van de belangrijkste inzichten die Fransen opdoet tijdens zijn reizen is dan ook dat gebreken ons als mensheid verbinden. 'Als wij onze kwetsbare kanten tonen, laten we zien dat we elkaar vertrouwen en dat vormt een band', legt hij uit. 'Het zijn onze prestaties die ons van elkaar onderscheiden. Iemand ontvangt letterlijk een "onderscheiding" wanneer hij iets bijzonders presteert. Op sociale media presenteren we ons van onze beste kant. Ik vertel ook op Facebook dat ik die en die prijs heb gewonnen. Ik zet er geen foto van mijn kalknagels op', bekent hij lachend. Serieus vervolgt hij: 'Ieder mens krijgt te maken met fundamentele gebreken als ouderdom en de dood. Dat schept een gevoel van gedeelde menselijkheid dat steeds meer nodig is door grensoverstijgende problemen als bijvoorbeeld klimaatverandering. Daar moeten we namelijk samen oplossingen voor bedenken. Desondanks verschuilen we ons steeds meer achter een onderscheidende nationale identiteit.' In zijn laatste brief aan Koos roept Fransen de mensheid daarom op om meer compassie en solidariteit op te brengen, aangezien we allemaal gebreken hebben.

'Het contrast tussen het hoogstaande en het ordinaire vind ik leuk.'

Couscoussalade
Naast filosofische vragen over mens en maatschappij stelt Fransen in zijn brieven ook luchtigere vragen. Zo vraagt hij zich af waarom mensen wijn drinken, terwijl druivensap eigenlijk veel lekkerder is. Zulke vragen komen ook naar boven wanneer de pannenkoeken worden geserveerd. 'Wanneer zou de pannenkoek uitgevonden zijn? En hoe kwamen de holbewoners aan voldoende vitamine C, nu we al ons fruit uit verre oorden halen?' Intellectuele en banale vragen en kwesties komen terug in zowel het boek als in zijn shows. 'Het contrast tussen het hoogstaande en het ordinaire vind ik leuk, maar is vooral belangrijk omdat ik anders het idee heb dat ik mezelf te serieus neem. Het komt ook terug in mijn tweede show, als ik vertel dat ik evenzeer van de muziek van Beethoven als van de muziek van de componist van het Koningslied, John Ewbank, kan genieten.'

Zoals Fransens

...
Lees meer

Leven in de brouwerij

Waar vroeger de bouillonblokjes van de band rolden in het Honigcomplex, brouwt Oersoep tegenwoordig haar bier. ANS nam een kijkje achter de schermen bij de experimentele bierbrouwers uit Nijmegen. 'Door te experimenteren, weten we met welke ingrediënten we bepaalde bieren kunnen combineren.'

Tekst: Vincent Veerbeek
Foto's: Jetkse Adams

Dit artikel verscheen eerder in de vierde editie van ANS.

Oersoep 750x

Wie een bezoek wil brengen aan de brouwerij van de Nijmeegse biermakers van Oersoep, moet eerst door Stoom heen. Dit café met hamburgers op houten plankjes en zelfgemaakte frisdrank is namelijk niet zomaar een hipstertent, maar de officiële "brewpub" van Oersoep. Te midden van oude stoombuizen en een betonnen vloer uit de tijd dat er nog soep werd gemaakt in het Honigcomplex wordt nu bier verkocht met opvallende etiketten en even kleurrijke namen als Sexy Motherbocker en Hopfather.

Die bieren worden enkele meters verderop gebrouwen. Hoewel het hart van de brouwerij een grote ruimte vol vergistingstanks is, gebeurt het echte werk in de vertrekken daaromheen. Hier wordt volop geëxperimenteerd en jaarlijks worden tientallen nieuwe biersmaken bedacht. Zoveel dat Danny Smink, brouwer en salesmanager bij Oersoep, de tel kwijt is. 'We hebben vijf vaste bieren, vier seizoensbieren, een reeks wildbieren en daarbovenop nog een heleboel specials. Soms brengen we wel zestig verschillende bieren per jaar uit.' Hoewel Oersoep net als iedere andere brouwer gerstenat produceert, dagen ze zichzelf constant uit om nieuwe bieren te verzinnen. 'Iedereen die een beetje wil worden geprikkeld qua smaak is bij ons aan het goede adres.'

'Een nieuw bierrecept bedenken begint vooral met het verzinnen van smaken, net zoals bij het koken.'

Bier voor fijnproevers
Oersoep werd in 2011 opgericht door schoonbroers Sander Kobes en Kick van Hout. De twee bierliefhebbers vonden het aanbod in Nederland te beperkt en besloten zelf aan de slag te gaan. 'Toen ik een jaar of zeven geleden begon met brouwen, waren zure of hele hoppige bieren in Nijmegen niet te krijgen, daarvoor moest je naar Amsterdam. Die kon je dus beter zelf maken', vertelt Kobes in een zithoek op de eerste verdieping van Stoom. Het brouwen begon met een kleine installatie thuis, maar dankzij een crowdfundingsactie en hulp van familie en vrienden konden ze binnen een jaar aan de slag op de huidige locatie. Vanaf dat moment ging het snel. De brouwerij is de afgelopen jaren steeds groter geworden en beslaat nu bijna drie verdiepingen. Het team is alles bij elkaar inmiddels vijftig man sterk en bestaat voor een groot deel uit vrijwilligers.

Oersoep is dus gestart om bepaalde soorten bier te maken, of "stijlen" in brouwersjargon. Bij het bedenken krijgt het hele team de kans om met ideeën te komen tijdens speciale brainstormsessies. Zelfs de koks van Stoom denken mee over nieuwe bieren die bij hun gerechten passen. Zeewier, lavendel en zelfs saffraan, het valt zo gek niet te bedenken of het gaat bij Oersoep het bier in. Ter illustratie laat Kobes een biertje proeven dat er verdacht geel uitziet. 'Deze is erg experimenteel.' Het is inderdaad geen doorsnee pils – het bier smaakt naar citroen maar is tegelijk zout en rokerig. 'Een nieuw bierrecept bedenken begint vooral met het verzinnen van smaken, net zoals bij het koken', legt Kobes uit. 'Het leuke aan bier is dat er een aantal vaste elementen zijn waar je mee kunt spelen, zoals hop en gist. Daar kun je allerlei ingrediënten bijgooien, net wat je zelf lekker vindt. Dit bier hebben we bijvoorbeeld gemaakt door gerookte citroen in zout water te leggen en dat aan het bier toe te voegen.'

oersoep 400xDansend door de brouwerij
Vanaf Stoom loop je door een onopvallende deur met het logo van Oersoep erop zo de brouwerij in. In een kleine, muffige ruimte staan graanzakken met labels als "pale ale malt". Elk brouwproces begint immers met graan, ook voor de meest exotische bieren. In het midden van de ruimte staat de schrootmachine. 'Daar zitten twee molens in die het graan op zo'n manier openbreken dat de smaak behouden blijft', legt Smink uit. Voor 1.000 liter van een laag-alcoholisch bier als Hopfather gaat er al snel 200 kilo graan doorheen. Hoe meer alcohol een biertje bevat, hoe meer graan er nodig is. Bij het oersoep 400x2schrootproces komt veel stof vrij, dus de brouwers dragen een speciale uitrusting die bij asbestbestrijding niet zou misstaan. Smink laat een van de maskers zien die de brouwers dragen tijdens het schroten. 'Hier is twee keer per week zo'n alien aan het werk.'

Als het graan klaar is voor gebruik gaat het de brouwketel in. Dit gebeurt in de grootste ruimte van de brouwerij, een enorm hoge zaal met glimmende vaten die doen denken aan een scène uit Breaking Bad. Het gebroken graan wordt eerst gefilterd, dan gekookt en vervolgens gekoeld. Tot slot gaat het brouwsel naar een van de grote tanks om te vergisten. Tegen de achterwand van de brouwerij staan vijf "kleine" tanks van 2.500 liter en twee joekels waar 4.000 liter in kan. 'De bieren dansen in de loop van het proces door de verschillende tanks heen', vertelt Smink terwijl hij trots de brouwerij rondkijkt. Zes tanks is echter te weinig voor de tientallen verschillende biersoorten die Oersoep maakt. Daarom worden sommige bieren elders gebrouwen onder toeziend oog van de Oersoepbrouwers. 'Een paar van onze vaste bieren worden bij andere brouwerijen gemaakt omdat we die in grotere hoeveelheden produceren.'

'Om de natuur helemaal haar gang te laten gaan, wordt het bier blootgesteld aan de buitenlucht.'

Brewin' in the wind
'Pas op, het is een gezellig waterballet hier', lacht Smink terwijl hij door plassen condens naar een donkere ruimte naast de grote hal loopt. Hier komen de wildbieren tot stand, een uniek proces. Anders dan bij regulier bier worden deze brouwsels na het eerste stadium van het proces niet in een metalen tank gestopt. In plaats daarvan gaat het bier in een rij metershoge houten vaten van 7.500 liter waar gisting plaatsvindt. Door de ouderwets ogende vaten, de bittere aroma's van bier en de stroachtige geur lijkt het alsof de Industriële Revolutie hier nog niet heeft plaatsgevonden. 'Die boerderijlucht, dat is wilde vergisting', verklaart Smink terwijl hij uitlegt dat elk wildbier een uniek vergistingsproces heeft, de zogeheten "biercultuur". In de grote vaten zitten bijvoorbeeld een Vlaams Rood, brettanomyces en een zware tripel, elk met hun eigen kenmerkende smaak. 'Deze culturen zitten er al in sinds we hier begonnen. Iedere maand halen we er 2.000 liter uit om te kijken hoe het smaakt en met welke andere ingrediënten we het kunnen combineren.' Van het bier dat eruit gaat, wordt na een proefsessie nieuw bier gemaakt. Tegelijk gaat eenzelfde hoeveelheid nieuw bier terug de vaten in, om ervoor te zorgen dat de culturen intact blijven.

Voor het maken van de Nijmeegse Lambiek is het proces nog ingewikkelder. Dit is volgens Smink een van de meest bijzondere bieren van Oersoep vanwege het authentieke brouwproces. In een kale ruimte vol juten zakken hop aan het plafond staat een oud bouillonbad waar 1.000 liter bier met een temperatuur van 90 graden Celsius ingaat. Om de natuur helemaal haar gang te laten gaan, wordt het vervolgens blootgesteld aan de buitenlucht. Als het buiten koud genoeg is, gaat de buitenmuur eruit en vindt op deze manier spontane koeling plaats. 'Dit kan alleen in de winter, omdat de lucht in de zomer te veel bacteriën bevat die schadelijk kunnen zijn voor het bier', vertelt Smink terwijl hij een foto van het proces laat zien. Het resultaat is een hoop stoom en bier dat letterlijk wordt vergist door de Nijmeegse natuur.

Oersoep 2401 Oersoep 2402 oersoep 2403

Schimmelbier
Onder heel andere omstandigheden wordt er geëxperimenteerd in de warmtekamer achter in de brouwerij. In deze ruimte, waar het normaal gesproken rond de 20 graden Celsius en pikdonker is, is het vergistingsproces live te volgen. Naast een rij grote plastic tanks staat een werkbank vol glazen potten, waarin drie verschillende soorten wilde gist worden toegevoegd aan bestaande bieren. 'Ook hier zie je moeder natuur aan het werk. Die wilde gist ontwikkelt een deken van schimmel om zichzelf te beschermen tegen schadelijke bacteriën. Door de vergisting van suikers ontstaat er vervolgens koolzuur, waardoor de schimmel opbloeit tot een bellenlandschap.' Hoewel het er misschien gek uitziet, verschilt het volgens Smink weinig van

...
Lees meer

Leven in de brouwerij

Waar vroeger de bouillonblokjes van de band rolden in het Honigcomplex, brouwt Oersoep tegenwoordig haar bier. ANS nam een kijkje achter de schermen bij de experimentele bierbrouwers uit Nijmegen. 'Door te experimenteren, weten we met welke ingrediënten we bepaalde bieren kunnen combineren.'

Tekst: Vincent Veerbeek
Foto's: Jetkse Adams

Dit artikel verscheen eerder in de vierde editie van ANS.

Oersoep 750x

Wie een bezoek wil brengen aan de brouwerij van de Nijmeegse biermakers van Oersoep, moet eerst door Stoom heen. Dit café met hamburgers op houten plankjes en zelfgemaakte frisdrank is namelijk niet zomaar een hipstertent, maar de officiële "brewpub" van Oersoep. Te midden van oude stoombuizen en een betonnen vloer uit de tijd dat er nog soep werd gemaakt in het Honigcomplex wordt nu bier verkocht met opvallende etiketten en even kleurrijke namen als Sexy Motherbocker en Hopfather.

Die bieren worden enkele meters verderop gebrouwen. Hoewel het hart van de brouwerij een grote ruimte vol vergistingstanks is, gebeurt het echte werk in de vertrekken daaromheen. Hier wordt volop geëxperimenteerd en jaarlijks worden tientallen nieuwe biersmaken bedacht. Zoveel dat Danny Smink, brouwer en salesmanager bij Oersoep, de tel kwijt is. 'We hebben vijf vaste bieren, vier seizoensbieren, een reeks wildbieren en daarbovenop nog een heleboel specials. Soms brengen we wel zestig verschillende bieren per jaar uit.' Hoewel Oersoep net als iedere andere brouwer gerstenat produceert, dagen ze zichzelf constant uit om nieuwe bieren te verzinnen. 'Iedereen die een beetje wil worden geprikkeld qua smaak is bij ons aan het goede adres.'

'Een nieuw bierrecept bedenken begint vooral met het verzinnen van smaken, net zoals bij het koken.'

Bier voor fijnproevers
Oersoep werd in 2011 opgericht door schoonbroers Sander Kobes en Kick van Hout. De twee bierliefhebbers vonden het aanbod in Nederland te beperkt en besloten zelf aan de slag te gaan. 'Toen ik een jaar of zeven geleden begon met brouwen, waren zure of hele hoppige bieren in Nijmegen niet te krijgen, daarvoor moest je naar Amsterdam. Die kon je dus beter zelf maken', vertelt Kobes in een zithoek op de eerste verdieping van Stoom. Het brouwen begon met een kleine installatie thuis, maar dankzij een crowdfundingsactie en hulp van familie en vrienden konden ze binnen een jaar aan de slag op de huidige locatie. Vanaf dat moment ging het snel. De brouwerij is de afgelopen jaren steeds groter geworden en beslaat nu bijna drie verdiepingen. Het team is alles bij elkaar inmiddels vijftig man sterk en bestaat voor een groot deel uit vrijwilligers.

Oersoep is dus gestart om bepaalde soorten bier te maken, of "stijlen" in brouwersjargon. Bij het bedenken krijgt het hele team de kans om met ideeën te komen tijdens speciale brainstormsessies. Zelfs de koks van Stoom denken mee over nieuwe bieren die bij hun gerechten passen. Zeewier, lavendel en zelfs saffraan, het valt zo gek niet te bedenken of het gaat bij Oersoep het bier in. Ter illustratie laat Kobes een biertje proeven dat er verdacht geel uitziet. 'Deze is erg experimenteel.' Het is inderdaad geen doorsnee pils – het bier smaakt naar citroen maar is tegelijk zout en rokerig. 'Een nieuw bierrecept bedenken begint vooral met het verzinnen van smaken, net zoals bij het koken', legt Kobes uit. 'Het leuke aan bier is dat er een aantal vaste elementen zijn waar je mee kunt spelen, zoals hop en gist. Daar kun je allerlei ingrediënten bijgooien, net wat je zelf lekker vindt. Dit bier hebben we bijvoorbeeld gemaakt door gerookte citroen in zout water te leggen en dat aan het bier toe te voegen.'

oersoep 400xDansend door de brouwerij
Vanaf Stoom loop je door een onopvallende deur met het logo van Oersoep erop zo de brouwerij in. In een kleine, muffige ruimte staan graanzakken met labels als "pale ale malt". Elk brouwproces begint immers met graan, ook voor de meest exotische bieren. In het midden van de ruimte staat de schrootmachine. 'Daar zitten twee molens in die het graan op zo'n manier openbreken dat de smaak behouden blijft', legt Smink uit. Voor 1.000 liter van een laag-alcoholisch bier als Hopfather gaat er al snel 200 kilo graan doorheen. Hoe meer alcohol een biertje bevat, hoe meer graan er nodig is. Bij het oersoep 400x2schrootproces komt veel stof vrij, dus de brouwers dragen een speciale uitrusting die bij asbestbestrijding niet zou misstaan. Smink laat een van de maskers zien die de brouwers dragen tijdens het schroten. 'Hier is twee keer per week zo'n alien aan het werk.'

Als het graan klaar is voor gebruik gaat het de brouwketel in. Dit gebeurt in de grootste ruimte van de brouwerij, een enorm hoge zaal met glimmende vaten die doen denken aan een scène uit Breaking Bad. Het gebroken graan wordt eerst gefilterd, dan gekookt en vervolgens gekoeld. Tot slot gaat het brouwsel naar een van de grote tanks om te vergisten. Tegen de achterwand van de brouwerij staan vijf "kleine" tanks van 2.500 liter en twee joekels waar 4.000 liter in kan. 'De bieren dansen in de loop van het proces door de verschillende tanks heen', vertelt Smink terwijl hij trots de brouwerij rondkijkt. Zes tanks is echter te weinig voor de tientallen verschillende biersoorten die Oersoep maakt. Daarom worden sommige bieren elders gebrouwen onder toeziend oog van de Oersoepbrouwers. 'Een paar van onze vaste bieren worden bij andere brouwerijen gemaakt omdat we die in grotere hoeveelheden produceren.'

'Om de natuur helemaal haar gang te laten gaan, wordt het bier blootgesteld aan de buitenlucht.'

Brewin' in the wind
'Pas op, het is een gezellig waterballet hier', lacht Smink terwijl hij door plassen condens naar een donkere ruimte naast de grote hal loopt. Hier komen de wildbieren tot stand, een uniek proces. Anders dan bij regulier bier worden deze brouwsels na het eerste stadium van het proces niet in een metalen tank gestopt. In plaats daarvan gaat het bier in een rij metershoge houten vaten van 7.500 liter waar gisting plaatsvindt. Door de ouderwets ogende vaten, de bittere aroma's van bier en de stroachtige geur lijkt het alsof de Industriële Revolutie hier nog niet heeft plaatsgevonden. 'Die boerderijlucht, dat is wilde vergisting', verklaart Smink terwijl hij uitlegt dat elk wildbier een uniek vergistingsproces heeft, de zogeheten "biercultuur". In de grote vaten zitten bijvoorbeeld een Vlaams Rood, brettanomyces en een zware tripel, elk met hun eigen kenmerkende smaak. 'Deze culturen zitten er al in sinds we hier begonnen. Iedere maand halen we er 2.000 liter uit om te kijken hoe het smaakt en met welke andere ingrediënten we het kunnen combineren.' Van het bier dat eruit gaat, wordt na een proefsessie nieuw bier gemaakt. Tegelijk gaat eenzelfde hoeveelheid nieuw bier terug de vaten in, om ervoor te zorgen dat de culturen intact blijven.

Voor het maken van de Nijmeegse Lambiek is het proces nog ingewikkelder. Dit is volgens Smink een van de meest bijzondere bieren van Oersoep vanwege het authentieke brouwproces. In een kale ruimte vol juten zakken hop aan het plafond staat een oud bouillonbad waar 1.000 liter bier met een temperatuur van 90 graden Celsius ingaat. Om de natuur helemaal haar gang te laten gaan, wordt het vervolgens blootgesteld aan de buitenlucht. Als het buiten koud genoeg is, gaat de buitenmuur eruit en vindt op deze manier spontane koeling plaats. 'Dit kan alleen in de winter, omdat de lucht in de zomer te veel bacteriën bevat die schadelijk kunnen zijn voor het bier', vertelt Smink terwijl hij een foto van het proces laat zien. Het resultaat is een hoop stoom en bier dat letterlijk wordt vergist door de Nijmeegse natuur.

Oersoep 2401 Oersoep 2402 oersoep 2403

Schimmelbier
Onder heel andere omstandigheden wordt er geëxperimenteerd in de warmtekamer achter in de brouwerij. In deze ruimte, waar het normaal gesproken rond de 20 graden Celsius en pikdonker is, is het vergistingsproces live te volgen. Naast een rij grote plastic tanks staat een werkbank vol glazen potten, waarin drie verschillende soorten wilde gist worden toegevoegd aan bestaande bieren. 'Ook hier zie je moeder natuur aan het werk. Die wilde gist ontwikkelt een deken van schimmel om zichzelf te beschermen tegen schadelijke bacteriën. Door de vergisting van suikers ontstaat er vervolgens koolzuur, waardoor de schimmel opbloeit tot een bellenlandschap.' Hoewel het er misschien gek uitziet, verschilt het volgens Smink weinig van

...
Lees meer

Middenpagina: Invulkleurplaat Han van Krieken

De Radboud Universiteit (RU) heeft 'aandacht voor diversiteit', zo legt de universiteit op haar website uit. Daarom onderneemt de RU actie om 'mannen en vrouwen van verschillende nationaliteiten in alle posities te benoemen en te behouden'. In 2020 wil de universiteit dat op elk mogelijk niveau minimaal 25 procent vrouwen en minimaal 25 procent mannen werken. Op een specifiek werkgebied zou de RU daar wel erg veel haast voor moeten maken: de rector magnificus is namelijk al 95 jaar zo wit en mannelijk als... nou ja, als de rector magnificus. Daarom verzorgt ANS een heuze invulkleurplaat van onze eigen Han van Krieken. Als de RU het niet voor elkaar krijgt, dan jij wel. 

Illustratie: Roos in't Velt

HvK middenpagina groot

 

Lees meer

Middenpagina: Nachtelijke ballenbak

Behalve enkele malloten met camera’s komt niemand voor zijn plezier om acht uur ’s avonds in het Grotiusgebouw. Terwijl keurig geklede rechtenstudenten zich blind staren op wetteksten, kruipen de leden van studentenfotografievereniging de Cycloop door het gebouw om ieder hoekje vast te leggen. De portier komt even vragen wat ze van plan zijn en gaat dan weer de klok in de gaten houden. De tijd gaat langzaam in het Grotiusgebouw.

Middenpagina Grotius foto 1

Middenpagina Grotius foto 2

Middenpagina Grotius Foto 3

Middenpagina Grotius Foto 4

 

Lees meer

Middenpagina: Nijmeegse zonsondergang

Vincent Veerbeek is een eerstejaars onderzoeksmasterstudent Historical, Literary and Cultural Studies die schoonheid zoekt in alledaagse zaken als zonsondergangen, schaduwen en het straatbeeld van Nijmegen. Deze foto biedt een blik op het silhouet van de Stevenskerk gezien vanaf de Waalbrug tegen het einde van een zonnige februaridag. Kijk voor meer vergezichten op @vincentsvistas.

Middenpagina ANS6 750x

 

Lees meer