Uit de kunst: World Press Photo 2017

Van 17 november tot en met 4 maart zijn bij het Afrika Museum in Berg en Dal de meest indrukwekkende persfoto's van het jaar te zien in de World Press Photo tentoonstelling van 2017. ANS liet zich niet tegenhouden door de code oranje en trotseerde de sneeuw om een kijkje te nemen.

Tekst: Tijn Oostenbrink
Foto's: Tijn Oostenbrink en Vincent Veerbeek

Ondanks het slechte weer hebben een handjevol bezoekers ook de sneeuwtocht durven wagen. De foto-expositie is verdeeld over twee zalen. De eerste zaal is compleet wit en lijkt immens door het hoge plafond. De foto's zijn zonder opmaak uitgestald op de witte muren en allemaal krijgen ze de ruimte die ze verdienen, of ze nu onderdeel zijn van een serie of op zichzelf staan. De aandacht gaat compleet naar de foto's en niks leidt af. Dit staat in scherp contrast met de tweede zaal. Deze bestaat uit twee verdiepingen en is een stuk donkerder. De foto's die hier hangen komen er bekaaid vanaf en dat is jammer, want ze zijn minstens zo indrukwekkend.

World Press BLM

Twee werelden, een foto
Wie de eerste zaal binnenloopt wordt gelijk geconfronteerd met een levensgrote foto van Ieisha Evans, gemaakt door Jonathan Bach tijdens een protest tegen politiegeweld in Baton Rouge. Wat de foto zo confronterend maakt, is het contrast in de compositie. Links lijkt het alsof de politie een terreurverdachte gaat oppakken, terwijl we rechts een vredig picknickveldje ontwaren met Iesha Evans op de voorgrond. Zij staat daar zo kalm en zo krachtig. Haar houding vergeleken met die van de agenten die haar arresteren is wat deze foto zo iconisch maakt. Zij strijdt voor de identiteit van de zwarte gemeenschap in de Verenigde Staten. Waarom is de kans dat een zwarte man vermoord wordt door politie negen keer zo groot als de kans dat een blanke man hetzelfde lot ondergaat? Zij en de Black Lives Matter-beweging staan op tegen dit onrecht en komen op voor de identiteit van een minderheid. Het menselijk leed dat hier zo expliciet wordt tentoongesteld lijkt onlosmakelijk verbonden met een thema: identiteit. Waar sommige fotoseries vooral het strijden voor een eigen identiteit vastleggen, tonen andere series juist de strijd voor het behoud van een identiteit.

Aanval is de beste verdedigingWorld Press rugby 2
Identiteit is een rode draad in de tentoonstelling.  In een andere serie neemt fotograaf Giovanni Capriotti ons mee naar Toronto, waar het eerste homovriendelijke rugbyteam van Canada zijn wedstrijden speelt. Ze creëren een ruimte waar homoseksuele rugbyspelers zichzelf kunnen zijn, zonder bang te hoeven zijn daarvoor vervolgd te worden. Het zijn dit soort series die het belang van embedded journalism benadrukken. Door langere tijd met de groep door te brengen, weet de fotograaf hun vertrouwen te winnen. Dat resulteert in de intieme momenten die Capriotti ook wist vast te leggen. De spelers strijden niet alleen op het rugbyveld, maar ook tegen stereotypering. Rugby zou te ruig en te mannelijk zijn voor homo's, maar deze mannen bewijzen het tegendeel. Zij zijn het zat dat hun identiteit word opgehangen aan hun seksuele voorkeur. Hun missie om bewustzijn te creëren voor dit probleem wordt verder verspreid door deze prachtige serie.

World Press IranOnder druk
Dat identiteit niet altijd statisch is, bewijst ook de reportage van Hossein Fatemi over zijn geboorteland Iran. Iran is sinds de islamitische revolutie van 1979 een streng conservatief en religieus land. Toch verspreiden westerse ideeën zich onder de jonge bevolking. Zij ontvangen de gehate westerse cultuur dagelijks via internet en satelliettelevisie in hun huiskamer en daarop staan fikse gevangenisstraffen. De foto's laten zien dat deze westerse invloeden doorwerken in het dagelijkse leven. De fotograaf heeft niet alleen oog voor deze ogenschijnlijk moderne aspecten van de Iraanse cultuur, maar weet ook de conservatieve en repressieve elementen genadeloos bloot te leggen. Zo zien we het spanningsveld van identiteit terug in de foto's. De nationale identiteit van Iran staat onder druk, maar kunnen we überhaupt nog wel spreken van een nationale identiteit? Nu globalisering en multiculturalisme zulke wijdverbreide begrippen zijn, lijkt het achterhaald om identiteit in een nationale context te plaatsen. Zeker in Iran, waar zulke tegenstrijdige beelden naast elkaar kunnen bestaan.

Identiteit in isolatie
Toch was er één serie die liet zien dat een identiteit ook behouden kan blijven. De serie Out-of-the-Way van Elena Asova toont het simplistische leven in een dorpje in het hoge noorden van Rusland. Het dorp is extreem geïsoleerd: er gaan twee helikoptervluchten per maand en elektriciteit is er alleen 's ochtends en 's avonds. Er zijn geen wegen, er is geen mobiel bereik en het dichtstbijzijnde dorp ligt ruim driehonderd kilometer verderop. Buitenstaanders komen hier niet en aan technologische vernieuwingen hebben de honderd bewoners geen behoefte. De fotografe werd slechts toegelaten omdat ze familie in het dorp heeft wonen. Waar in het westen onze identiteit constant onder druk staat en verandert, is dat hier gewoon een vaststaand gegeven. Het is er en het verandert niet. Wat zouden zij denken van het eeuwigdurende conflict over identiteit dat hier plaatsvindt?

World Press Rusland

De tentoonstelling in het Afrika Museum schijnt haar licht op belangrijke vraagstukken in de wereld, die krachtig in beeld worden gebracht door de soms gruwelijke foto's. De bezoeker wordt zo geconfronteerd met deze problemen op een manier die soms ongemakkelijk is, maar zeker een hoger doel dient. Zo krijgt het menselijk leed de aandacht die ze verdient. Naast het leed in de wereld is er ook ruimte voor de schoonheid. Prachtige portretten schitteren naast sport en natuurfoto's. In een tijd waarin de journalistiek zijn betrouwbare objectieve reputatie heeft verloren, moeten we dankbaar zijn voor een organisatie als de World Press Photo. De vakkundige jury zorgt ervoor dat de foto's zo waarheidsgetrouw mogelijk zijn middels een grondig verificatieproces en dit lijken ook de bezoekers te waarderen. Het recordaantal bezoekers van 2016 is dit jaar overtroffen.

 

Lees meer

Van brabo tot Brunswijk

Cabaretier Steven Brunswijk, die voorheen door het leven ging als de Braboneger, staat op 26 maart met zijn voorstelling in theaterzaal C in Nijmegen. In zijn nieuwe theatershow, Van Slaaf tot Meester, tilt hij zijn grappen tot een hoger niveau door racisme uit de taboesfeer te halen. 'Ik wakker een heleboel dingen aan bij mensen in de zaal, maar heel subtiel en zonder het in hun gezicht te drukken.'

Tekst: Julia Meilink 
Foto's: David van Haren

StevenBrunswijk1Door een filmpje dat viral ging op Dumpert, kwam Steven Brunswijk in 2011 terecht in de cabaretwereld. Vanaf toen werd hij als cabaretier onder de naam Braboneger gezien als een donkere Brabantse jongen die vooral 'lekker Brabants kon lullen'. Nu brengt hij met zijn theatershow nieuwe diepgang in zijn grappen en wil hij bekend staan onder de naam die hij sinds zijn geboorte draagt. In een café in een enorme industriële hal in zijn thuisstad Tilburg vraagt hij om een warme chocolademelk terwijl de zon buiten schijnt. Nadat hij enthousiast het kopje van het blad van een nietsvermoedende serveerster afgrist, begint hij te vertellen. 'Mijn vrienden spoorden me op jonge leeftijd al wel aan om grappenmaker te worden.' Desalniettemin kwam het grote succes van zijn humor pas met een filmpje dat een Rotterdamse collega filmde toen ze op een parkeerplaats aan het wachten waren. 'Ik was werkzaam als verkoper van alarmsystemen, maar ik deed niet echt wat. Het was meer een bezigheid', grapt hij. 'Een Rotterdamse collega vond mijn accent erg grappig en maakte een filmpje van me om naar zijn vrienden te sturen.' Niet alleen de vrienden van de collega bekeken de korte sketch: duizenden mensen zagen het nadat het op Dumpert werd gepubliceerd.

Een term met twee betekenissen
Brunswijk werd kort na het filmpje bij zijn publiek bekend onder de controversiële naam Braboneger, een naam die hem destijds in de schoot is geworpen. 'De media en PowNews hebben die naam bedacht, ik was daar helemaal niet mee bezig.' Ondertussen was er zeker wel ophef over de negatieve connotatie die het woord 'neger' zou hebben volgens donkere gemeenschappen. Toch droeg hij de naam zo'n zes jaar met overtuiging. Hoewel Brunswijk zijn verhaal begon met veel terloopse grapjes, slaat hij nu een serieuzere toon aan. 'Ik zag het woord helemaal niet op die manier. Ik denk dat het ermee te maken heeft dat er in Suriname twee groeperingen zijn: de creolen uit het bos en uit de stad. Mijn familie en ik stammen af van de creolen uit het bos die al vrij waren in 1760, 103 jaar voor de afschaffing van de slavernij. Mijn voorouders hebben met geweld op de slavenhandelaren gereageerd en men heeft ons daarom uiteindelijk gewoon vrij gelaten in het bos.' Brunswijk vertelt dat zijn familie en vrienden al generatie op generatie de term 'neger' zelf gebruiken. Omdat zij de term nooit verbonden met het gebruik ervan door slavenhandelaren, had het voor hen geen negatieve lading. Stadse creolen kregen hun vrijheid pas veel later in de geschiedenis, waardoor die negatieve connotatie volgens Brunswijk nog rondom de term hangt. 'Als je je vrijheid wel hebt genomen, dan is het een heel andere ervaring en dan hangt die negatieve lading ook niet meer zo om het woordje 'neger'.' 

'Ik zat bij 538, Jinek en Pauw, en daar wisten ze niet eens wat mijn echte naam was.'

Aan het begin van 2018 besloot de cabaretier de naam toch te laten varen. Die beslissing blijkt voort te komen uit een samenloop van langzame bewustwording en uiteindelijk een concreet moment waarop hij besloot dat de naam toch het podium moest verlaten. Brunswijk zelf vindt het lastig om precies aan te duiden wanneer hij begon te twijfelen aan de naam. 'Als je mensen één vinger geeft, dan nemen ze een hele hand. Het publiek ging steeds verder in het gebruiken van de term', begint hij zoekend maar zelfverzekerd. 'Ik zat bij 538, Jinek en Pauw, en daar wisten ze niet eens wat mijn echte naam was. Het jasje ging steeds strakker zitten.' Met het woord neger had hij vooralsnog geen problemen, maar hij realiseerde zich wel dat er ook een grote groep donkere mensen was die zich wel gekwetst voelde door de term. Daaronder vielen onder andere afstammelingen van de stadse creolen, wiens voorouders hun vrijheid pas later hebben gekregen. 'Het lijkt mij heel frustrerend als je jezelf nooit hebt kunnen vrijvechten, dan blijft de term generatie op generatie pijn doen. Als er een grote bevolkingsgroep is die dat woord heel kwetsend vindt, wie ben ik dan om met die term door te gaan? Ik heb toch een eigen naam.' Het concrete moment waarop Brunswijk besloot om daadwerkelijk onder zijn geboortenaam verder te gaan, kwam toen een oudere dame in het publiek van een Friese talkshow hem aansprak met "Brabonegertje". 'De toevoeging "tje" betekent altijd "minder", en dat is denigrerend', legt Brunswijk uit. Hij besloot daarom ter plekke zonder verder na te denken afstand te nemen van de naam.

StevenBrunswijk2Van Slaaf tot Meester
Zodoende ging de Braboneger voortaan weer fulltime door het leven als Steven Brunswijk, ook al was zijn familie het er nog steeds niet helemaal mee eens. 'Ze belden mij op en zeiden "Steven, dit is wie wij zijn, wij hebben de term altijd gebruikt en je moet er trots op zijn."' Na enige uitleg, wist hij ze toch te overtuigen dat het om hiervoor genoemde redenen beter was om de naam te laten varen. Zijn familie speelt een belangrijke rol in zijn leven, het waren dan ook zijn ouders die hem zeiden dat hij het dialect van de mensen moest spreken: het Tilburgs. Het unieke aan de Braboneger was dat hij de grappen maakte die de blanke bevolking niet waagde te maken, en dat nog wel met een tongval uit de regio. Bij dat theater kreeg Brunswijk zijn bedenkingen. 'Het leek alsof mensen verbaasd waren dat ik de taal zo goed beheers. Ik begon me daarom steeds meer af te vragen of mensen niet om de verkeerde redenen lachten. Waarom is het eigenlijk zo vreemd dat mensen er nog steeds van opkijken als een Surinamer goed geïntegreerd blijkt?' Het is de thematiek die leidend wordt voor zijn nieuwe show.

'Als je gaat kijken van het slavernijverleden tot aan cijfers van het CBS die zeggen dat Surinamers en Antilianen op dit moment de best geïntegreerde groepen immigranten zijn, dan is de periode die daartussenin zit heel interessant. Alles wat in de tussentijd gebeurde qua slavernij, discriminatie, achtergesteld worden, laat zien dat we van heel ver komen. Wat ik aan de donkere gemeenschap wil doorgeven is we still here, we still pushing it, we still going', vertelt Brunswijk trots. Van Slaaf tot Meester gaat over de reis van de donkere man en vrouw, vertolkt door een altijd opgewekte Brunswijk. Hij vertelt dat hij in zijn nieuwe show zijn best doet om de thematiek laagdrempelig te houden, en dat het echt niet alleen maar een uiteenzetting van de geschiedenis van zijn voorouders is. 'Ik heb een grap waarin ik uitleg dat het onmogelijk is dat Tarzan, een blanke gespierde man, een gorilla kan verslaan: het enige dat in deze wereld sterker is dan een gorilla, is de fantasie van een blanke man.'

'Ik laat mensen nadenken over het feit dat de medicijnaap in de Lion King als enige karakter een accent heeft, en dat dit een Surinaams accent is.'

Gemanipuleerd waar je bij staat
Wie denkt dat Brunswijk zijn platvloerse grappen zal changeren naar zwaarbeladen, politiek correcte humor, heeft het dus mis. De genoemde onderwerpen staan ver van het publiek af dat Brunswijk eerst had, die humor was voornamelijk bedoeld voor mensen die gewoon wilden lachen, zonder te veel diepgang en moraal. Een show met de titel Van Slaaf tot Meester, doet eerder denken aan een onderwerpen met veel meer diepgang. Dat kan een heel ander soort publiek aantrekken. Brunswijk kijkt tevreden als we die stelling aan hem poneren. Hij is er van overtuigd dat zijn theatershow nog wel dezelfde bevolkingsgroep aantrekt. 'Dat is het meppen van twee vliegen in één klap. Het zijn nu juist die mensen die rechts georiënteerd zijn, die gewoonlijk wat minder nadenken over dit soort onderwerpen, die ik van gedachten doe veranderen. Ze waren mijn harde humor gewend, maar bij mijn voorstelling komen ze nu achter allerlei dingen die ze nog niet wisten.'

Brunswijk zelf denkt dat hij meer teweeg kan brengen bij mensen dan activisten kunnen: 'Als iets in je gezicht wordt gedrukt, dan ben je daar niet van gediend. Het is juist belangrijk om empathisch vermogen te tonen en het te bekijken vanuit het perspectief van mensen die het in hun gezicht krijgen gedrukt.' Gedurende het interview wisselt Brunswijk voortdurend tussen serieuze statements en ludieke grappen. Als we hem moeten geloven, is dat hoe zijn voorstelling er ook uit gaat zien. 'Ik heb geprobeerd mijn grappen veel gelaagder te maken.' De blanke burger is zich er volgens hem bijvoorbeeld helemaal niet van bewust dat hij racistische opvattingen heeft. 'Ik laat mensen nadenken over het feit dat de medicijnaap in de Lion King als enige karakter een accent heeft, en dat dit een

...
Lees meer

Verbinding voor iedereen

Tussen 28 en 31 mei mogen studenten weer naar de stembus, maar wat valt er eigenlijk te kiezen? ANS spreekt de lijsttrekkers over de plannen van hun partij. Dit keer: Jessica Oudenampsen van asap.

Tekst en foto: Vincent Veerbeek

Studentenpartij asap wil deze verkiezingen voor het eerst in bijna achttien jaar een student Geneeskunde de Universitaire Studentenraad (USR) insturen. Dat is volgens lijsttrekker Jessica Oudenampsen hoog tijd, omdat de universitaire medezeggenschap de Faculteit der Medische Wetenschappen vaak als "anders" beschouwd, maar niemand weet hoe het precies zit. Oudenampsen is vijfdejaars student Geneeskunde en een echte veteraan in de medezeggenschap van de Faculteit der Medische Wetenschappen. Na een bestuursjaar bij de Studentenvereniging voor Onderwijs en Studie van de medische faculteit en twee jaar in de Opleidingscommissie heeft ze zich het afgelopen jaar ingezet als assessor. 'Ik heb eigenlijk alles op de medische faculteit wel gehad, maar ik vind de medezeggenschap nog steeds leuk.' Komend jaar wil ze zich in de USR niet alleen inzetten voor haar eigen faculteit, maar vooral de belangen van alle studenten behartigen. 'Ik denk dat ik een brug kan slaan tussen de medische faculteit en de rest van de universiteit.'

Jullie tienpuntenlijst voor de verkiezingen is net bekendgemaakt. Wat zijn de belangrijke thema's voor jullie dit jaar?
'Wij richten ons vooral op wat je naast je studie kunt doen en willen daarbij opnieuw aandacht besteden aan studentenwelzijn. Niet alleen studenten die negens halen verdienen waardering, maar ook studenten die iets naast hun studie doen. Persoonlijke ontwikkeling maakt je echt tot een academicus. Verder vinden we internationalisering heel belangrijk, zowel de kwaliteit van het Engelstalige onderwijs als het integreren van buitenlandse studenten. Daar willen we ook studentenwelzijn bij betrekken. Daarnaast is het interfacultaire onderwijs een beetje een ondergeschoven kindje op de Radboud Universiteit (RU), dus daar willen we verandering in brengen. We zijn nog steeds een brede universiteit, maar het keuzeonderwijs is niet bij alle faculteiten je van het.'

'Hoge cijfers zijn niet de enige manier om te excelleren.'

Hoe willen jullie het interfacultaire onderwijs stimuleren?
'Het harmoniseren van de roosters door overal het zevenwekenrooster in te voeren zou het makkelijker maken om een keuzevak bij een andere faculteit te volgen. Het aanbod van het keuzeonderwijs laat echter überhaupt te wensen over. Bij sommige opleidingen kun je maar een keuzevak doen, omdat het anders niet in de planning past. Dat is geen keuzeonderwijs en daar moet iets aan worden gedaan.'

Jessica Oudenampsen asap staandWat willen jullie doen om te zorgen dat studenten die iets naast hun studie doen meer worden gewaardeerd?
'Als je cum laude slaagt, is dat natuurlijk een grote prestatie, maar het gewicht dat daaraan wordt gehangen ten opzichte van andere zaken is te groot. Een zesje is niet goed genoeg meer, wat denk ik een mindset is van de maatschappij, maar ook iets waar de RU aan bijdraagt. De universiteit reikt bijvoorbeeld een prijs uit voor de meest excellente student en wil nu in plaats van de propedeuse een feest organiseren voor studenten die hun eerste jaar in een keer halen. Terwijl je als je een bestuursjaar hebt gedaan alleen een briefje aan het einde van je diploma krijgt. Daarom willen we de RU aansporen meer aandacht te besteden aan andere vorm van excellentie. Natuurlijk is het goed om hoge cijfers te halen, maar dat is niet het enige waarmee je kunt excelleren.'

Over excellentie gesproken, hoe staan jullie tegenover de ontwikkelingenrond de Radboud Honours Academy (RHA), zoals kortere programma's en minder nadruk op excellentie?
'Het afgelopen jaar is asap betrokken geweest bij het opstellen van een plan voor een vernieuwde RHA Dat plan is nu in de maak en we wachten het resultaat af. Natuurlijk hebben we daar aandacht voor, maar het is niet iets waar we extra hard op in willen zetten. Die veranderingen zijn al gaande, dus we vinden het belangrijker om tien nieuwe dingen te beloven.'

Dat jullie in willen zetten op internationalisering blijkt ook uit jullie kandidatenlijst, waar op nummer tien voor het eerst een internationale student te vinden is. Hoe is dat tot stand gekomen?
'Alara was al actief binnen asap, dus we hebben haar gevraagd voor de lijst. Het leek haar leuk om te doen, omdat ze aandacht wil vragen voor de positie van internationals en vindt dat die ook moeten worden vertegenwoordigd, omdat dat een belangrijke stap is om te integreren. We hopen zo de internationale studenten ook te bereiken en te zorgen dat ze überhaupt gaan stemmen.'

Hoe ben je zelf bij asap betrokken geraakt?
'Ik had als assessor het afgelopen jaar veel met de USR te maken. Naar aanleiding van het meerjareninvesteringsplan van de universiteit heb ik samen met de facultaire studentenraad van de Faculteit der Medische Wetenschappen een brief geschreven aan de hele USR om betere studieplekkenop de medische faculteit te eisen. Dat heeft asap toen opgepakt, waardoor ik veel contact met hen had. Zo is het balletje gaan rollen. De mensen van asap passen gewoon bij mij en ik kan me goed vinden in hun programma.'

Waarom denk je dat de medezeggenschap zo belangrijk is?
'Vaak hebben studenten praktische opmerkingen bij besluiten die vanuit de universiteit worden genomen, omdat ze andere ervaringen hebben dan bestuurders. Studenten doen dat bij alle medezeggenschapsorganen, zowel op universitair als op facultair niveau. Ik denk dat de RU heel erg openstaat voor de input van studenten en dat zorgt er ook voor dat we een goede universiteit hebben.'

'Wij kunnen met ons programma tien sterke beloftes doen.'

Denk je dat er zaken zijn die de USR anders kan doen volgend jaar?
'Dit jaar hebben de USR-leden veel samen opgetrokken en daardoor best veel kunnen bereiken. Ik wil dat vooral doorzetten. Gewoon samen de handen uit mouwen uitsteken en dan ook met zijn allen iets bereiken. Ik denk dat we gewoon zoveel mogelijk raakvlakken met elkaar moeten zoeken, waarbij we dan de nuances van asap kunnen doorvoeren. Natuurlijk zijn er altijd verschillen tussen de partijen, maar ik ben iemand die iedereen wil verbinden.'

Kijkend naar de verkiezingen, hoe willen jullie je gaan onderscheiden van concurrent AKKUraatd?
'Wij kunnen met ons programma tien sterke beloftes doen en ik denk dat we dit jaar een heel sterke tienpuntenlijst hebben die veel studenten zal aanspreken, ook eindelijk eens op de Faculteit der Medische Wetenschappen. Daarnaast hebben we een superleuke lijst en we doen veel samen, dus wij maken er een groot feest van. Ik hoop dat we dat straks ook met de kiezers gaan doen.'

Waarom moeten studenten op asap stemmen?
'Veel studenten ervaren stress, zeker actieve studenten. Wat je ook naast je studie doet, of het sport is, medezeggenschap, een bestuursjaar of mantelzorg, je moet de ruimte krijgen om dat te doen. Daarnaast moeten er goede werkplekken beschikbaar zijn, moet het makkelijker worden om flexibel te studeren en moeten weblectures voor iedereen beschikbaar zijn. Ik denk dat dat belangrijke punten zijn voor studenten, die aansluiten op wat er nu speelt.'

 

Lees meer

Vormgeving nieuwe website RU bekend

ANS liet in juni weten dat de website van de RU op de schop gaat. De universiteit krijgt eindelijk een mobiele website en ook de vormgeving wordt per 1 september anders. Zoals beloofd hier de voorbeelden van de pagina. Hopelijk hoef je door de veranderingen voortaan niet meer uren te zoeken naar de juiste informatie. We zijn benieuwd: wat vinden jullie? VORMGEVING_RU_2014 1

 

Lees meer

Website RU gaat op de schop

Vanaf september zou de nieuwe site van de RU 'responsive' moeten zijn volgens Pim van Zanen, Hoofd Corporate Communicatie. De huidige website van de RU is verouderd en ook de zoekfunctie is een doorn in het oog van menig student en medewerker. De vormgeving van de website wordt onder handen genomen en ook de navigatie gaat op de schop. Onder de website van de RU vallen zo'n 600 sites en 100.000 pagina's, een deel hiervan is al een aantal jaar niet bijgewerkt. 'We halen de bezem door de corporate sites, ook de Managementfaculteit en FNWI willen hun pagina's goed onderhanden nemen en alle verouderde websites verwijderen of updaten.' Van Zanen hoopt ook dat de andere faculteiten de nieuwe site als aanleiding zien om kritisch te kijken naar hun pagina's. Vanaf september schaalt de website, wanneer je deze op je telefoon of tablet bezoekt, mee. 'De homepagina ru.nl zal meer op extern contact gericht zijn, voor studenten en medewerkers komt er een duidelijk gedeelte om in te loggen in de studentenportal en straks ook een medewerkersportal. Nu zijn er nog geen afbeeldingen van hoe de website er uit gaat zien. Over een maand is er meer duidelijk.

 

Lees meer

Wetenschap in een speels jasje

Wanneer en hoe begint iets? Dit vraagstuk staat centraal in Oerknal Variaties, de nieuwste voorstelling van theatermaker Jan van den Berg. Met ondersteuning van gitarist Jacq Palinkx zullen muziek en spraak hand in hand gaan in dit wetenschappelijke theaterstuk. De voorstelling is tijdens het InScience Festival te zien, op zondag 11 november in theaterzaal C.

Tekst: Pieter Sloot
Foto's: ©Fotografie DigiDaan

Van den Berg studeerde theologie in Nijmegen, waarna hij naar Amsterdam trok. Hier studeerde hij enige tijd aan de regisseursopleiding van de theaterschool. De combinatie van die twee maken Van den Berg tot wat hij vandaag doet. 'Ik maak toneel en soms films over onderwerpen waar ik in eerste instantie niet zoveel vanaf weet. Het gebrek aan kennis daagt je verbeelding uit', aldus Van den Berg. Hij geeft de natuurwetenschappen als voorbeeld. 'Ik kom totaal niet uit de natuurwetenschappen maar ik heb gemerkt dat de natuurwetenschappen juist heel interessant zijn. Het speelt zich namelijk vaak af in regionen die niet met het blote oog te zien zijn.'

Wetenschappelijke inspiratie
Oerknal Variaties is de nieuwste show van Van den Berg. 'Het gaat over de variaties op het vraagstuk van wanneer en hoe iets begint. De oerknal is daar een voorbeeld van.' In een interview dat hij in de krant las, vond Van den Berg inspiratie voor zijn voorstelling. 'Een Nederlandse natuurkundige gaf aan dat hij de oerknal een zwaktebod vond. Hij vond het te makkelijk om te denken dat er in eerste instantie niks was en dat dan vrijwel alles opeens uit een enorme knal is ontstaan', vertelt Van den Berg. Deze uitspraak mondde uit in een voorstelling waarin een aantal ideeën over het begin van uiteenlopende dingen onder de loep genomen wordt. Zo wordt er onder andere nagedacht over het begin van het leven, de liefde en het universum.

Oerknalvariaties1 450xDaarnaast geeft Van Den Berg aan dat eigen onderzoek en gesprekken met talloze wetenschappers de inspiratie voor Oerknal Variaties vormen. 'Ik ga eerst op onderzoek uit, ik praat met wetenschappers, ik lees en ik denk. Na het schrijven ben ik met de muzikant en componist van de voorstelling samen gaan zitten om ervoor te zorgen dat de voorstelling niet alleen neer komt op praten maar ook op klank en verbeelding.' Van den Berg is erg enthousiast over de muziek in de voorstelling. 'De muziek is geweldig. Ik werk met Jacq Palinckx, hij gebruikt zijn gitaar op een manier die je nog nooit hebt gezien. De inhoud wordt zodoende niet alleen verteld via woorden maar ook via klank.'

Geen traditioneel theater
Van den Berg is zich ervan bewust dat de wetenschappelijke onderwerpen die hij behandelt niet altijd even toegankelijk zijn voor iedereen. Daarom ziet hij een mooie uitdaging voor de kunsten om alle mensen in contact te brengen met wetenschappelijke ontwikkelingen. Hij giet de wetenschappelijke kennis in een jasje dat door iedereen begrepen kan worden. Daarnaast geeft Van den Berg aan dat zijn voorstelling niet onder traditioneel theater te plaatsen is. 'Het is geen traditioneel toneel in de zin van dat er allemaal personages rondlopen. Ik vind het leuk om de opwinding van het denken met het publiek te delen', vertelt Van den Berg op ambitieuze toon. 'Het kan opwindend zijn om samen met je publiek een uur lang na te denken over dingen. En dan moet je zorgen dat dat speels gebeurt. Vandaar dat ik lichtvoetige teksten schrijf en met een muzikant samenwerk.'

Tot slot voegt Van den Berg toe dat hij het goed vindt dat er op de campus dingen gebeuren waardoor studenten cultuur tot zich kunnen nemen. 'De academische benadering is interessant en belangrijk, maar het mag wel eens opgeschud worden. Daarom lijkt deze voorstelling mij uitgelezen iets voor studenten. Alles wat gezegd wordt, is academisch verantwoord maar het wordt verteld op een manier die niet binnen de strikte regels van de wetenschap valt. Het is een mooi voorbeeld van hoe wetenschap contact kan maken met mensen buiten de wetenschap.'

Update: In samenspraak met de theatermakers heeft de organisatie helaas besloten om de voorstelling van aanstaande zondag te annuleren.

 

 

Lees meer

Wie wil er nou leraar worden?

Begin dit jaar kondigden docenten van alle niveaus aan dat zij op 15 maart gaan staken. Al maanden voeren leraren uit het basisonderwijs actie tegen de werkdruk en de lage salarissen. Ook in het middelbaar onderwijs spelen er problemen. De werkdruk is hoog en neemt alsmaar toe, onder andere door het aanhoudende lerarentekort. 'We zijn al twintig jaar bezig dit op de agenda te krijgen', vertelt Paulien Meijer, wetenschappelijk directeur van de Radboud Docenten Academie. 'Het is fijn dat iedereen nu wakker wordt, maar de vraag is of het niet al te laat is.'

Vicieuze cirkel
Die angst geldt onder meer voor de vakken Duits, Frans, wiskunde en natuurkunde, die kampen met het tekort. Omdat er in de komende jaren veel leraren met pensioen gaan, zal dit probleem waarschijnlijk alleen maar groter worden, zo bericht de VO-raad, een belangenvereniging van scholen. Het leidt tot een vicieuze cirkel, vertelt Meijer. 'Voor sommige vakken zijn al geen leraren meer, waardoor die vakken in de bovenbouw niet meer aangeboden worden. Daardoor gaan leerlingen dat vak ook minder vaak studeren, waardoor er geen leraren bijkomen.' Zo kan het gebeuren dat bepaalde vakken straks helemaal verdwijnen.

Toch docent
Oud RU-studenten Yentl Betjes (25, docent levensbeschouwing), Pieter van Engelen (42, docent wiskunde) en Simone Clarisse (24, docent wiskunde) kozen wel voor het leraarschap. ANS sprak hen over hun keuze.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: waarom de keuze voor het leraarschap?

Betjes: 'Tijdens mijn studie Religiewetenschappen kwam ik erachter dat veel mensen een mening hebben over religies, maar niet over die mening nadenken. Dat wilde ik veranderen. Ik vind namelijk dat iedereen goed is, ongeacht zijn of haar religie. Daarvoor had ik de politiek in kunnen gaan, maar dat is niets voor mij. Om een beter mening te kunnen vormen over religie, is het belangrijk dat jongeren er al vroeg over leren. Zodoende kwam ik terecht bij educatie. Daarnaast wilde ik niet de hele dag op kantoor zitten. Als ik met vrienden die ander werk doen afspreek en zij over hun werkdag vertellen, is het spannendste wat ze hebben meegemaakt een vergadering. Als leraar kom je elke dag wel thuis met de meest bizarre verhalen.'

Van Engelen: 'Bij mij ging dat wel anders. Ik ben een zij-instromer, ik heb al een andere carrière achter de rug. Op een gegeven moment kreeg ik de kans om les te geven op het conservatorium. Dat was het moment dat ik erachter kwam dat ik dat ook heel leuk vind. Om te kijken of ik het leraarschap wel echt iets voor mij zou zijn, ben ik nog een paar keer bij een docent in de les gaan zitten. Daarna heb ik me ingeschreven voor de docentenopleiding. Het voelde gewoon goed en ik ben nu nog steeds tevreden met mijn keuze.'

Clarisse: 'Ik geef al sinds de middelbare school bijles en dat vond ik heel leuk om te doen. Daarom heb ik tijdens mijn studie een educatie-minor gevolgd. Die was redelijk goed bevallen, alhoewel ik wel merkte dat mijn passie niet bij lesgeven aan de onderbouw lag. Ik ben toen toch de master educatie gaan doen om te onderzoeken of ik deze passie wel had bij het lesgeven aan de bovenbouw. Ik had voordat ik ging studeren niet echt verwacht dat ik docent wiskunde zou worden. Maar ik vond het vak al interessant op de middelbare school, daarom ben ik het gaan studeren. Dat in combinatie met het plezier dat ik had in het geven van bijlessen, maken dat ik nu op een school werk.'

'Ik merk namelijk wel dat ik echt boven de stof sta, ook als ik aan de bovenbouw lesgeef.'

Voor het worden van docent, is een hbo-diploma ook voldoende. Hebben jullie desondanks nog iets aan het universitaire gedachtegoed dat je tijdens je studie leerde?

Betjes: 'Jawel, in mijn dagelijks leven, maar niet zozeer tijdens het lesgeven. Zelfs bij de bovenbouw moet je, qua inhoud, drie stappen terug. Er zijn zo veel onderwerpen waar we het tijdens mijn studie over hadden, die ik nu niet behandel. Dat vind ik af en toe wel jammer.'

Clarisse: 'Dat herken ik wel. De dingen die ik op de universiteit heb geleerd, zijn erg nuttig. De theorie die ik heb geleerd gebruik ik natuurlijk om de les voor te bereiden. De universitaire denkwijze kom ik af en toe tegen binnen het vakdidactische aspect, maar verder niet zo veel. Ik vind het niet zozeer jammer dat we niet zo diep op de stof ingaan als tijdens mijn studie. Ik merk namelijk wel dat ik echt boven de stof sta, ook als ik aan de bovenbouw lesgeef. Dat geeft wel zelfvertrouwen.'

Betjes: 'Dat is wel waar. Ik probeer wel eens voorbeelden uit wetenschappelijk onderzoek te gebruiken, maar het werkt veel beter om op de actualiteit in te gaan. Dat staat veel dichter bij de leerlingen. Als ik een voorbeeld noem uit mijn opleiding, vinden ze dat vaak niet interessant. Daarom refereer ik vaak aan Netflix, als ik dat gebruik voor een voorbeeld, dan reageren de leerlingen met: "oh mevrouw, dat ken ik!" Voor mezelf heb ik veel aan de universitaire opleiding gehad, maar in het werk dat ik nu doe, heb ik er niet zo heel veel aan.'

Van Engelen: 'Ik denk dat die denkwijze wel degelijk terugkomt. Er wordt zelfs een verhitte discussie gevoerd over het vormgeven van het onderwijs naar wetenschappelijke inzichten. Ik zeg niet dat ik in elke les een wetenschappelijk artikel gebruik, maar die wetenschappelijke inzichten zorgen er wel voor dat ik dingen soms wat scherper neer kan zetten of dat ik mijn lessen net iets anders kan inrichten. Het is belangrijk dat je jezelf bloot durft te geven en je openstelt voor een ontwikkeling die verder gaat dan cognitieve ontwikkeling. Dat is waar de universiteit over het algemeen vrij goed in is.'

En dan de vraag die het meest cliché is: wat is het leukst aan docent zijn?

Van Engelen: 'Daarop heb ik cliché antwoord op: never a dull day. De dag loopt bijna altijd anders dan ik van tevoren had kunnen bedenken. Dat is niet in de laatste plaats omdat leerlingen veranderlijk zijn. Dat is hen overigens goed recht, het is namelijk ook verschrikkelijk leuk om te zien. Het leraarschap kan de ene dag volstrekt klote zijn, bijvoorbeeld meerdere lessen niet lopen zoals gewild. Maar het kan de volgende dag net zo goed weer helemaal prima zijn. Dat vind ik mooi.'

Betjes: 'Voor mij is dat het contact met de leerlingen. Het leukst vind ik het als ze naar me toekomen en zeggen: "goh mevrouw we hebben het over dit onderwerp gehad en ik zag dat in het nieuws." Dan merk je dat ze echt iets van je lessen hebben opgestoken.
Ik had vorig jaar een brugklas en die leerlingen komen nog wel eens naar me toe om te vragen of ze mij niet weer terug mogen voor de lessen levensbeschouwing. Dat is toch fijn om te horen. Ik hoop uiteindelijk meer in gesprek te kunnen gaan met de leerlingen, een debat houden kan heel goed in dit vak. Daarvoor is het contact met leerlingen heel belangrijk. Je moet daarvoor namelijk het vertrouwen van de leerlingen winnen.'

Clarisse: 'Wat ik heel mooi vind aan het leraarschap is dat het twee kanten opgaat. Wij proberen de leerlingen iets bij te brengen, maar over hoe je deze kennis overbrengt is ook heel veel te leren. Hoe pak je dat vakdidactische aspect aan? Dat vind ik heel interessant. Het vak bevat dus beide kanten, hoe kan ik de leerlingen en mijzelf zo goed mogelijk ontwikkelen? Ik vind het mooi dat er altijd wat te leren valt, zeker als je wil. Je kunt je altijd blijven ontwikkelen.'

 

 

Lees meer

Wie zijn het kaf en het koren? - Holsaby

Op 8 mei vindt de finale van Kaf en Koren plaats, een jaarlijkse muziekwedstrijd waarin beginnende studentenbands het tegen elkaar opnemen. In aanloop naar de slotavond in poppodium Merleyn spreekt ANS de drie finalisten. Dit keer: alternatieve pop/rockband Holsaby.

Tekst: Elisa Ros Villarte
Foto: Vincent Veerbeek

De alternatieve pop/rockband Holsaby begon in 2012 als een coverband waarmee ze nummers speelden die in het genre van boerenrock vallen. Na vier jaar besloot de band echter dat het tijd werd voor een meer stadse aanpak en is de band overgestapt naar het schrijven van eigen werk dat geïnspireerd is door onder andere De Staat en de Editors. De band komt uit de omgeving van Ravenstein en bestaat uit Sjouke Meerdink (zang en gitaar), Jesper van Griensven (drums en zang), Kevin Kuijpers (gitaar), Thomas van den Boogaard (toetsen en zang) en Gijs van Wijlen (basgitaar). Met hun eigen nummers heeft de band al opgetreden op cultuurpodium de Groene Engel in Oss, muziekfestivals Open Errup en Rock op de Keien. Dit jaar hebben ze vier nummers opgenomen en uitgebracht als single met als meest recente het lied Can't see you no more. 'Onze nummers zijn vooral live een echte sensatie', vertelt Thomas.

Holsaby FacebookThomas van den Boogaard en Sjouke Meerdink van Holsaby.

Waarom spelen jullie nu eigen werk in plaats van covers?
Sjouke: 'We waren uiteindelijk covers een beetje zat. Ik was thuis al best veel bezig met het schrijven van nummers, dus het leek me vet om die eigen teksten met de band uit te proberen. Uiteindelijk heb ik dat in de groep gegooid en zijn we overgestapt naar eigen werk.'
Thomas: 'Het heeft wel even geduurd voordat we met originele nummers naar buiten zijn getreden. Volgens mij hadden we de eerste samples al een jaar liggen voordat we definitief besloten om ons echt alleen te focussen op eigen nummers.'
Sjouke: 'Nadat we het besluit definitief hadden genomen, zochten we ook een andere bandnaam.'

Hoe zijn jullie op de naam Holsaby gekomen?
Sjouke: 'We waren op een avond een schietspelletje aan het spelen waarbij je een naam moest invoeren. Iedereen was aan het ouwehoeren en drukte met zijn controller willekeurig op letters, toen kwam er een woord met dezelfde klanken als "holsaby" op het scherm te staan.'
Thomas: 'Het heeft daarnaast in geen enkele taal een betekenis. Het is ons eigen taaltje. Als je onze bandnaam op Google intypt, mits goed gespeld, dan vind je daardoor meteen alles over onze band.'
Sjouke: 'Het is geen heel artistiek verhaal maar zo is het wel gebeurd. De beste ideeën krijg je met een avondje bier.'

Hoe zouden jullie je muziek omschrijven?
Thomas: 'Onze muziek is eigenlijk lastig te plaatsen. We omschrijven het zelf vaak als alternatieve rock en pop met een beetje indie.'
Sjouke: 'Dat komt doordat onze nummers niet op elkaar lijken. We proberen ook bewust afwisseling in de liedjes te houden, bijvoorbeeld door elementen van verschillende muziekstijlen te gebruiken.'
Thomas: 'Ons laatste nummer, Can't see you no more, is misschien zelfs een beetje dance-achtig en heeft een beetje een eighties vibe. Zelf maak ik graag gebruik van psychedelische geluiden.'
Sjouke: 'Ieder nummer heeft ook weer invloeden van andere bands, zoals De Staat, Kensington of Coldplay. We zijn nog druk bezig met het ontwikkelen van een eigen herkenbare sound.'
Thomas: 'We zijn volgens mij wel echt een band om live te zien. Ik krijg vaak te horen dat onze muziek live een stuk energieker klinkt dan op de opnames.'

Hoe komen jullie nummers tot stand?
Sjouke: 'Over het algemeen beginnen we eerst met de melodie en daar past dan een bepaalde feeling bij. Ik heb soms al wat zinnen op papier staan die ik dan gebruik maar het is niet dat ik van tevoren de hele tekst heb uitgeschreven. Jesper en ik schrijven allebei apart en we voegen later onze teksten samen. Hierdoor wordt bijvoorbeeld zijn tekst het refrein en die van mij het couplet. Zo krijg je leuke afwisselingen en wordt het een nummer van de hele band, niet van slechts een persoon.'

Wat zijn jullie plannen voor de toekomst?
Sjouke: 'We kijken erg uit naar de finale van Kaf en Koren en zijn nieuwsgierig naar wat daar uit gaat komen. Het is daarnaast belangrijk dat we onze setlist uitbreiden met meer eigen werk.'
Thomas: 'Voor de rest denk ik niet dat wij echte planners zijn. We geven ons op voor bandwedstrijden zonder er lang over na te denken. Verder blijven we ook gewoon lekker muziek maken en elke week steady repeteren.'

 

Lees meer

Wie zijn het kaf en het koren? - Smoking Alaska

Op 8 mei vindt de finale van studentenbandwedstrijd Kaf en Koren plaats. In aanloop naar de slotavond in poppodium Merleyn spreekt ANS de drie finalisten. Dit keer: indie-rockband Smoking Alaska.

Tekst en foto: Vincent Veerbeek

Smoking Alaska is een 'indie-alternatieve' rockband uit Duiven, bestaand uit Alex Nas (zang), Thijs Gieben (gitaar), Frank Peters (bas) en Wiebe Beernink (drums). De band ontstond in 2013 uit een eerdere formatie toen Alex zich aansloot bij het groepje Down Under. Hij nam de rol van zanger over van Thijs en dankzij Alex' bijzondere stemgeluid sloeg de band een nieuwe richting in. De band stond in januari in Paradiso, maar het begon dichter bij huis. De afgelopen jaren heeft de band meegedaan aan diverse muziekcompetities in de Achterhoek en de Liemers en stonden ze op Huntenpop. Na een eerste single en de EP Waiting for Response, met daarop vijf nummers, bracht de band in 2017 de single Into Motion uit, waarmee de mannen zichzelf echt op de kaart hebben gezet. De band is flink aan de weg aan het timmeren en probeert nu in Nijmegen door te breken. Over hun dromen voor de toekomst hoeven ze niet lang na te denken. 'Festivals als Lowlands, Down the Rabbit Hole of Best Kept Secret zijn wel echt de top voor mij', vertelt Frank.

Smoking Alaska FacebookVan links naar rechts: Wiebe Beernink, Alex Nas, Frank Peters en Thijs Gieben van Smoking Alaska.

Hoe komt jullie muziek tot stand?
Thijs: 'Je hoort vaak dat bands beginnen met de tekst, maar dat is bij ons eigenlijk juist de laatste stap. Onze nummers zijn sterk gebaseerd op de melodie.'
Alex: 'Iedereen is echt met zijn eigen partij bezig. Soms komt Frank bijvoorbeeld met een baslijn en de rest gooit zich erop en verzint daar zelf iets bij. Zo hebben we binnen een kwartier al een basis voor een nieuw nummer.'
Frank: 'Het is best een raar proces.'
Alex: 'Wanneer ik de tekst schrijf, is het nummer al zo goed als klaar. Dan luister ik naar de sfeer van het nummer en bedenk aan de hand daarvan welke kant ik op wil. Het is misschien makkelijker om het andersom te doen, maar ik denk dat je dan het risico loopt dat het qua betekenis niet goed aansluit. Eerst zing ik woorden die klinken als Engelse woorden, maar het eigenlijk niet zijn. Als ik dat terugluister, schieten me vanzelf dingen te binnen. Zo kwam ik voor onze nieuwe single bijvoorbeeld uit bij het woord cave.'

Waar gaan die teksten meestal over?
Alex: 'Vooral over mijn eigen ervaringen. Ik heb niet het meest interessante leven ooit, ik ben niet opgegroeid in de sloppenwijken. Maar elke emotie kan je mooi verbinden aan iets symbolisch en van daaruit werk ik verder. Het moet wel een beetje diepgaand blijven, ik wil niet te letterlijk zingen hoe ik me voel en daarom gebruik ik verwijzingen, bijvoorbeeld naar Plato's allegorie van de grot.'

Waar komt de naam van jullie band vandaan?
Alex: 'Het is eigenlijk heel lame, maar laat ik toch het echte verhaal vertellen. Frank omschreef een demo die ik had gemaakt als "twee ijsberen die aan het smoken zijn op Alaska". Ik dacht toen dat dat misschien wel cool zou zijn als bandnaam. Toen we uiteindelijk echt een band begonnen, hebben we heel veel ideeën opgeschreven. Smoking Alaska was daarvan de beste.'

Zijn er bands of artiesten waar jullie zelf graag naar luisteren?
Thijs: 'Muse. Ik heb vooral vroeger veel van hen geluisterd.'
Alex: 'Voor mij zijn er eigenlijk drie bands die ik al mijn hele leven tof vind. Dat zijn Panic at the Disco, Bombay Bicycle Club en Nothing but Thieves.'
Frank: 'Ik heb bij God geen idee. Het is heel breed, maar ik luister vooral veel vage, onlogische muziek, zoals moderne postpunk en shoegaze.'
Wiebe: 'Voor mij is Muse ook wel een favoriet.'

Jullie hebben inmiddels de nodige optredens gedaan. Is er een die jullie in het bijzonder is bijgebleven?
Wiebe: 'Ons eerste festival in België was op zich wel memorabel. Dat was heel goed geregeld, compleet met een overnachting. We dachten, dit wordt wat, maar uiteindelijk hebben we letterlijk alleen voor de crew van het festival gespeeld. Daar kwam echt niemand op af, maar het was wel een leuk weekend.'
Alex: 'Toen dachten we, we kunnen voorlopig beter in Nederland blijven.'

Wat zijn naast Kaf en Koren jullie plannen voor dit jaar?
Alex: 'We hebben net een nieuwe single uitgebracht, Allegory of the Cave, dat is de eerste van drie. Ergens de komende maanden gaan we de tweede single releasen en daar komt ook een clip bij. Een paar weken daarna komt er nog een derde single uit.'
Thijs: 'Het is eigenlijk een soort driegangenmenu, met deze single als voorgerecht. Het hoofdgerecht is het volgende nummer en de bijbehorende clip. Als toetje hebben we in de zomer een derde nummer.'

 

Lees meer

Wie zijn het kaf en het koren? - The First Resort

Op 8 mei vindt de finale van studentenbandwedstrijd Kaf en Koren plaats. In aanloop naar de slotavond in poppodium Merleyn spreekt ANS de drie finalisten. Dit keer: hardrockband The First Resort.

Tekst: Jasper Bakkers
Foto: Vincent Veerbeek

The First Resort is een hardrockband van Nijmeegse bodem, bestaand uit frontvrouw Janet Renders, gitaristen Robin Peeters en Erik-Jan van Drieënhuizen, bassist Kimon Onassis en drummer Twan Arts. De band is slechts een jaar bij elkaar, maar timmert al aardig aan de weg. Afgelopen november is hun eerste single When it is over uitgekomen, destijds als nummer 1 opgenomen in de FTM top 100, een hitlijst met nieuwe nummers van onbekende bands. Daar zijn in de tussentijd nog vijf eigen nummers bijgekomen en momenteel werkt de groep aan meer eigen materiaal voor hun eerste album. Inmiddels heeft de jonge band al meer dan twintig optredens achter de rug. Zo stonden ze op de Waalkade tijdens de zomerfeesten en is de band met enige regelmaat te vinden in Café Dollars. Afgelopen weekend had de band zelfs haar eerste optreden over onze landsgrenzen heen, in Duitsland, een land dat volgens Erik-Jan 'veel mogelijkheden biedt om door te breken als hardrockband.'

The First Resort FacebookVan links naar rechts: Twan Arts, Erik-Jan van Drieënhuizen, Janet Renders, Kimon Onassis en Robin Peeters

Hoe is jullie bandnaam tot stand gekomen?
Janet: 'Ik had de naam The Last Resort al een keer eerder opgeschreven, want ik vond het een leuke naam. Het bleek echter al de titel te zijn van een nummer van rockband Papa Roach. Later hebben we er daarom The First Resort van gemaakt. Muziek is voor ons namelijk een soort eerste uitweg. Als ik me slecht voel pak ik mijn gitaar of ga ik zingen. Dan voel ik me een stuk beter.'

In welk opzicht onderscheiden jullie je eigenlijk van andere (Nijmeegse) bands?
Erik-Jan: 'Nijmegen is een vrij alternatieve stad. Zeker op het gebied van muziek heeft Nijmegen veel aanbod aan hipsterbandjes. Dat is compleet anders dan onze stijl. Ik denk zelfs dat wij ook binnen de hardrockscene een opvallende band zijn, bijvoorbeeld omdat we female fronted zijn.'
Robin: 'Wij proberen wat minder braaf te zijn, er zijn veel bands die binnen de lijntjes kleuren. Wij gaan net iets buiten het gevestigde kader van hardrock, maar zorgen er wel voor dat onze muziek toegankelijk is.'
Kimon: 'Sommige mensen associëren hardrock al snel met metal en schreeuwen, maar daar blijven wij van weg. We maken het stevig, maar zijn niet te overdreven. Wij proberen echt een balans te vinden tussen in your face gitaarlawaai, catchy refreinen en rustige coupletten.'

Zijn er nog bepaalde artiesten die jullie daarbij inspireren?
Erik-Jan: 'Met name de grote rockbands uit de jaren 80 en 90 inspireren ons, zoals Guns N' Roses, AC/DC en Rage Against the Machine. Net als hen zijn wij recht voor zijn raap, met scheurende gitaren en een flinke bak geluid. Tegelijkertijd houden we ook van de wat meer new school rockbands van de afgelopen vijf à tien jaar, zoals Alter Bridge, Halestorm en The Pretty Reckless. We hebben ook een vrij moderne sound.'

Janet, jij hebt de tekst van jullie single geschreven. Waar kwam je inspiratie vandaan?
Janet: 'Het lied gaat over mijn gevoelens. Het liep destijds niet zo lekker met mijn ex, daar gaat het over. We hebben ontzettend veel ruzie gehad, eigenlijk over kleine domme dingen en uiteindelijk is onze relatie daarom ook tot een einde gekomen.'

Op welke prestatie zijn jullie tot nu toe het meest trots?
Erik-Jan: 'We zijn vooral tevreden met het eindresultaat van onze single en videoclip. En natuurlijk dat we in de finale van Kaf en Koren staan. Merleyn is in Nijmegen echt een bekend podium. Het is een eer dat we daar mogen optreden.'

8 mei is de finale. Wat verwachten jullie ervan?
Erik-Jan: 'Ik denk dat het heel tof wordt, omdat we goed kunnen spelen op een groot podium. Normaal spelen we in kleine kroegjes waar we amper op het podium passen.’
Kimon: 'Ik heb meerdere keren met mijn basgitaar Robin per ongeluk voor zijn bek geslagen, want we zijn redelijk actief op het podium. Juist in zo'n zaal als Merleyn kunnen we dat goed uiten.'
Robin: 'We zijn een erg energieke band bij een liveoptreden en gaan er compleet voor. We zijn vaak aan het eind best wel kapot, allemaal met bezwete gezichten. Maar we hebben superveel energie en dat slaat vaak ook over naar het publiek.'

 

Lees meer

Wie zijn het kaf en koren? - Leafless

Op dinsdag 23 april vindt de finale van studentenbandwedstrijd Kaf en Koren plaats. In aanloop naar de slotavond in poppodium Merleyn spreekt ANS de drie finalisten. Dit keer: progrockband Leafless.

Tekst: Joep Dorna
Foto: Vincent Veerbeek
Illustratie: Timon Vader

kafkoren leafless400xLeafless is een toegankelijke progrockband uit Nijmegen, bestaande uit gitarist en zanger Lex Crijns, drummer Rick de Kok en bassist Killian Maimon. De band ontstond ruim een jaar geleden als voortzetting van de vorige band van Lex en Rick. Waar veel bands eindeloos nadenken over de naam van hun band, is deze bij Leafless eigenlijk toevallig tot stand gekomen. 'Basically staat het niet echt ergens voor, maar het klinkt wel cool', vertelt bassist Killian. 'Sommige bands hebben een heel verhaal over hun naam. Onze naam heeft eigenlijk puur een woordspelingsachtergrond.' Recent lanceerde Leafless de single Fever Dream, als voorproefje op hun nieuwe EP. Als ze Kaf en Koren winnen, brengen ze deze EP direct uit, verklapt Lex. 'Als traktatie voor onze fans: mochten we winnen, dan krijgen onze fans een beloning.' Zo niet: dan komt de nieuwe plaat over een maand op Spotify te staan.

Hoe zouden jullie je muziek omschrijven?
Lex: 'Progressieve pop-rock.'
Rick: 'Lex en ik zaten eerder in een andere band, Mooksha. Daar maakten we moeilijke progrock: zachte stukken, harde stukken, rare maatsoorten. Dat was erg leuk, maar spreekt niet echt veel mensen aan. Nu willen we interessante muziek maken, maar ook zoveel mogelijk mensen bereiken.'
Lex: 'Precies. Muziek die nog steeds interessant is omdat er veel verrassende elementen inzitten, maar waar mensen wel een beetje voeling mee hebben.'

Hebben jullie een leider in de band?
Rick: 'Lex kind of. Ja, Lex is toch wel de leider.'
Lex: 'Maar het is wel stom, want die hebben we eigenlijk niet.'
Killian: 'Misschien kunnen we je leidend songwriter noemen?'
Rick: 'Het komt erop neer dat wij naar hem opkijken. Hij leidt de band muzikaal naar waar we naartoe willen. Maar als we bezig zijn hebben we alle drie evenveel zeggenschap in wat we gaan doen.'

Hoe komen jullie nummers tot stand?
Killian: 'Dat verschilt echt heel erg per nummer.'
Rick: 'Dat klopt, maar het merendeel van de nummers ontstaat doordat Lex een combo van refrein en een couplet bedacht heeft. Soms is een nummer dan eigenlijk al af.'
Lex: 'Het is een beetje fifty-fifty. Soms bedenk ik een nummer, soms komt er ergens een idee vandaan en maken we er samen iets van.'
Rick: 'We schrijven best veel over persoonlijke dingen. We hebben bijvoorbeeld het nummer Wrong With You over onzekere gevoelens over jezelf en angst wat anderen van je vinden. Ook hebben we nummers over ruzie maken en elkaar niet meer begrijpen. Eigenlijk gewoon over alle emoties uit het dagelijks leven.'

Wat is jullie hoogtepunt geweest tot nu toe?
Rick: 'We hebben al een EP opgenomen in een huiskamerstudio. Dat was echt fucking gaaf. Het winnen van de voorrondes van Kaf en Koren was ook hartstikke leuk.'
Killian juicht.
Rick: 'We hadden best sterke tegenstanders. Het werd ook spannend, vooral door de twee anderen die nu in de finale zitten. Op dat moment vond ik niet dat wij op dat niveau zaten.'

Leafless750x

Waren jullie zelf verbaasd dat jullie in de finale staan?
Rick: 'Ik was dat een beetje, want die andere twee bands waren gewoon heel erg sterk. De een betrok het publiek enorm bij het optreden, de ander was muzikaal heel goed. Wij hebben dat allebei wel een beetje, maar niet op het niveau van een topband.' 
Lex: 'Ik was zelf nogal verbaasd over de respons van het publiek: iedereen was echt enorm positief. Dat was eigenlijk de eerste avond waarvan ik dacht: wauw, mensen vinden ons cool.' 
Killian: 'Toen ik het publiek inkeek was ook echt het hele publiek naar ons aan het kijken. Toen dacht ik wel: dit is super vet.'

Waarmee grepen jullie de aandacht?
Rick wijst naar Killian, waarna Killian begint te lachen.
Killian: 'Ik denk gewoon onze performance.'
Lex: 'Killian heeft stage presence.'
Killian: 'Wij hebben alle drie wel stage presence. De jury zei achteraf: jullie zijn een vette band. En niet: jij bent een vette bassist.'
Lex: 'Dat klopt inderdaad, maar toch ben ik blij dat jij erbij zit.'
Rick: 'Ben je bekend met de term halo-effect? Dat effect vindt plaats als toeschouwers een deel van het geheel in een positief zien. Dan beoordelen ze de rest van het geheel ook positiever. Ik denk dat dat gebeurt bij jouw stage presence, dat ze mij en Lex ook iets beter beoordelen dan dat we eigenlijk zijn.'
Lex: 'Ja, precies. Dat is onze bandmening.'

 

Lees meer

Wie zijn het kaf en koren? - Misprint

Op dinsdag 23 april vindt de finale van studentenbandwedstrijd Kaf en Koren plaats. In aanloop naar de slotavond in poppodium Merleyn spreekt ANS de drie finalisten. Dit keer: Misprint.

Tekst: Irene Wilde
Foto: Vincent Veerbeek
Illustratie: Timon Vader

kafkoren misprint400xToen de bands van Jeroen Bakker (gitaar en zang) en Joris Moore (bas) uit elkaar vielen, besloten de studenten samen met Tom Verstappen (zang, toetsen en ukelele) een nieuwe formatie te vormen. Drummer Maartje van Zutphen werd erbij gevraagd en daar was Misprint, hoewel de naam niet zo makkelijk tot stand kwam als de band zelf. 'Daar hebben we echt lang over nagedacht', vertelt Tom lachend. 'Uiteindelijk hebben we gezegd dat iedereen bij de repetitie ideeën moesten aandragen en dat dat de deadline zou worden wanneer we een beslissing zouden maken', vult Maartje aan. 'Daar is ook niks uitgekomen, Misprint werd uiteindelijk bedacht door Joris die van de printer de melding 'misprint' kreeg toen hij iets probeerde af te drukken.'

 

Hoe zouden jullie je muziek omschrijven?
Tom: 'Profetische post-powerpolderpunkpop.'
Maartje: 'Ja, dat is het haha.'
Tom: 'We vinden het moeilijk om het zelf echt een naam te geven. We maken vooral wat we leuk vinden, en worden daarbij geïnspireerd door een hele hoop verschillende stijlen.'
Maartje: 'Ik vind het ook moeilijk om een band te noemen waarmee we onszelf vergelijken. Onze nummers kunnen aan de ene kant heel uptempo zijn, maar we hebben bijvoorbeeld ook wat rustige ballads.'
Tom: 'We hebben met de band een afspeellijst gemaakt waarin we allemaal nummers zetten die we vet vinden. Daar halen we inspiratie uit, maar ik denk dat we wel echt een eigen sound hebben ontwikkeld.'

Waar gaan jullie nummers over?
Tom: 'Meestal over de liefde. Ik beschouw mezelf wel als een hopeloze romanticus haha.'
Maartje: 'Tom schrijft eigenlijk bijna alle teksten van onze nummers, en dat gaat wel vaak over de liefde ja. Maar ook over politiek en maatschappijkritiek.'

Waarom schrijven jullie je teksten in het Nederlands?
Tom: 'Dat is niet vanzelf gegaan, daar hebben we als band lang over gediscussieerd. Onze eerste nummers waren ook in het Engels geschreven.'
Maartje: 'Dat sprak ons in eerste instantie meer aan omdat het een hardere taal is. We wilden namelijk graag een punkband zijn. Waar je in het Nederlands bijvoorbeeld 'verdorie' kan zeggen, wordt dat in het Engels al meteen 'fuck'. Maar toch voelde het niet goed omdat je je in het Engels moeilijker kunt uitdrukken dan in het Nederlands.'
Tom: 'We zijn daarom onze teksten in het Nederlands gaan schrijven, zodat we duidelijker de boodschap van het nummer over kunt brengen. Als je echt goed naar de teksten van Engelse bands luistert, kom je er vaak achter die eigenlijk nergens over gaan. Omdat mensen in het Nederlands echt naar je tekst luisteren is het daardoor ook een stuk kwetsbaarder.'

Misprint 400xDe voorronde van Kaf en Koren was jullie eerste optreden. Was dat niet spannend?
Tom: 'Ik vond het best mee vallen. Het was met Misprint mijn eerste optreden, maar ik had al wel podiumervaring met de Naakte Waarheid waar ook in speel.'
Maartje: 'Voor mij was dat wel anders. Ik was van tevoren wel best zenuwachtig, omdat ik al lang niet meer in een serieuzere bandformatie op het podium had gestaan. Toch vond ik het toen we eenmaal waren begonnen met spelen, heel erg meevallen. We hebben er met de hele band erg van genoten.'
Tom: 'Het publiek heeft daar ook wel een grote rol in gespeeld. Een hele hoop vrienden van ons stonden in de zaal en die gingen echt helemaal uit ons dak toen we aan het spelen waren. Dat heeft ons zoveel energie gegeven.'

En wat is, naast natuurlijk het winnen van Kaf en Koren, jullie droom voor de toekomst?
Tom zonder twijfel: 'Het Goffertstadion uitverkopen.'
Maartje: 'Haha ja, of Doornroosje.'
Tom: 'Groot durven dromen he. Binnen twee jaar een uitverkocht Goffertstadion zie ik wel zitten. Alhoewel het meedoen aan Kaf en Koren natuurlijk ook al geweldig is.'

 

Lees meer

Wie zijn het kaf en koren? - Vain Louie

Op dinsdag 23 april vindt de finale van studentenbandwedstrijd Kaf en Koren plaats. In aanloop naar de slotavond in poppodium Merleyn spreekt ANS de drie finalisten. Dit keer: Vain Louie

Tekst: Irene Wilde
Foto: Devlyn Jentjes
Illustratie: Timon Vader

kafkoren louie400x'Een stel boerenpummels uit Ewijk', zo omschrijven Ruben Jeurissen (zang), Scott Hoeks (gitaar), Thijs Janssen (gitaar), Willem Lam (bas) en Sander Jeurissen (drums) zichzelf. De in Ewijk geboren en getogen muzikanten vormen sinds 2014 de band Vain Louie. 'Scott en ik maakten altijd al muziek samen', legt Sander uit. 'Ruben kwam er toen al snel bij en Thijs hebben we tijdens oud en nieuw overgehaald toen hij dronken was.' Zonder bassist speelde Vain Louie haar eerste optreden, in het voorprogramma van een andere band. 'Ik stond toen in de zaal', vertelt Willem. 'Daar hebben ze mij overgehaald om bas te komen spelen in de band.'

Hoe zijn jullie op de naam Vain Louie gekomen?
Ruben: 'We gingen in 2014 met de hele band naar een optreden van Creative Posers in Parijs. Mijn vader ging ook mee, die is op de laatste dag nog van zijn fiets gevallen omdat hij met zijn wiel in de tramrails kwam.
Thijs: Maar wat heeft dat met onze naam te maken?'
Sander: 'Helemaal niks haha. Bij de Creative Posers zat een gitarist en die viel er eigenlijk een beetje buiten.'
Scott: 'Het waren allemaal metal dudes, en hij had een nette blouse aan en zijn haren strak naar achteren gekamd. Net of hij direct na zijn werk bij een bank het podium op was gestapt. We weten eigenlijk niet eens of hij Louie heet, maar ja. We waren in Frankrijk dus dat zal wel.'
Sander: 'Ja, en hij was dus een beetje ijdel. Dus toen hij ging spelen was het eigenlijk vain Louie.' 

Wat voor muziek spelen jullie?
Scott: 'Post-erotische dead metal swag. Met een twist.' 
Thijs: 'Hoe je het ook noemt, het blijft kutmuziek.'
Sander lachend: 'Ja, dat horen we het vaakst.' 
Ruben: 'Het omschrijven van onze muziek is echt lastig. Het gaat veel kanten op, want in metal heb je veel subgenres.'
Thijs: 'Kunnen we niet gewoon zeggen dat we een mix tussen hardcore en metal spelen?'
Ruben: 'Dat was een makkelijk antwoord geweest ja, haha. Hoewel onze muziek ook wel melodisch is en dat is metal niet per se.' 

Waar gaan jullie nummers over?
Scott: 'Over de liefde en over romantiek.'
Thijs: 'Pillowtalk.'
Ruben: 'Vooral over de kleine subtiele dingetjes die het leven soms net wat leuker maken. Dat lichten we uit. Zoals de lucht die in een zak chips zit. Die krijg je er gewoon gratis bij.' 
Sander: 'We hebben eigenlijk allemaal een topleven, dus we hebben niet zoveel te klagen. Dan schrijf je over de leuke dingen in het leven.' 
Ruben: 'Het nummer Connection lost gaat over het moment dat je je telefoon laat vallen en nog niet weet of het scherm gebarsten is of niet.' 

vainlouie750x

Jullie bestaan nu al ongeveer vijf jaar. Hoe is jullie muziek door de jaren heen veranderd?
Thijs: 'Persoonlijk vind ik de muziek die we maken nu leuker. Ik was eerst een beetje de rock-surfer dude in de band. Nu hou ik zelf ook meer van metal.' 
Ruben: 'Als je de nummers die we eerst maakten vergelijkt met wat we nu maken, zie je wel dat we echt gegroeid zijn.' 
Thijs: 'Ik denk ook dat onze smaak is veranderd.'
Ruben: 'Ik merk dat we steeds meer bezig zijn met de zang. We proberen iets melodischer te zijn in de zang en iets minder te schreeuwen.'
Sander: 'We proberen de balans te vinden tussen die twee: zingen en schreeuwen.' 

Van de finalisten van Kaf en Koren bestaan jullie al het langst. Is dit een voordeel voor jullie?
Ruben: 'Daar kan je niks over zeggen. We gaan er gewoon een leuk feestje van maken.' 
Sander: 'Het feit dat we naar de finale mogen, is voor ons al super.' 
Thijs: 'Die podiumervaring maakt denk ik ook niet veel uit. Misschien voor onszelf wel, maar het is maar net wat het publiek en de jury tof vinden.' 
Ruben: 'We hebben het gewoon heel erg naar ons zin als we aan het optreden zijn. De sfeer onderling is goed en dat is voor ons het belangrijkst.'

 

Lees meer