ANS bezocht: Foxlane bij Grote Prijs van Nederland

Zondag lieten de psychedelische melodieën van Foxlane de muren van poptempel Paradiso trillen tijdens de finale van Grote Prijs van Nederland. De Nijmeegse studentenband wist het hele publiek aan het dansen te krijgen en ging er dan ook met de publieksprijs vandoor. 'Dit was toch echt wel ons beste optreden ooit.'

Tekst: Julia Mars
Foto's: Mitzie Samuels en Valerie van Hazendonk

Sinds de Nijmeegse band vorig jaar de studentenband wedstrijd Kaf en Koren won, is de muzikale carrière van frontman Guus Timmermans, bassist Norman Samuels, gitarist Christaan Végh en drummer Joris van der Veeken in een stroomversnelling gekomen. Zo waren ze afgelopen zomer te vinden op meerdere festivals binnen en buiten Nederland, brachten ze hun eerste EP uit en kwam hun nummer Birmingham op de razend populaire Spotify-afspeellijst van Peaky Blinders terecht. Begin dit jaar scheef de band zich in voor Grote Prijs van Nederland, een competitie voor opkomend muzikaal talent. Zonder enige moeite bereikte de band de finale. Zondag was het eindelijk zo ver en namen ze het voor de laatste keer op tegen concurrentie.

Foxlane busNEC supportersbus
Foxlane moet het in de finale opnemen tegen vijf andere finalisten in de categorie bands/electronics Amartey, Samora, Out of Skin, Mexican Surf en Small Town Bandits. Minimaal de helft van het publiek in de zaal is gekleed in Foxlane-shirts en van het balkon hangt een vlag met daarop een enorme penis en de naam van de band, wat flinke indruk maakt op de concurrentie. Geheel in stijl is de entourage van zo'n zestig man sterk met de NEC-supportersbus van Nijmegen naar Paradiso gekomen. 'Het plan om de bus te regelen begon eigenlijk als een grap', legt Guus maandag uit, net wakker en nog met een kater. 'Toen kregen we geld van de Grote Prijs en konden we het plan ineens waarmaken.' Bij het vervoer van de trouwe fans is alles tot in de puntjes verzorgd, met bier gesponsord door Oersoep en liveoptredens van De Naakte Waarheid en Taveneer. Zo kan vanaf het begin van de avond niemand om de Nijmeegse band heen, ook al speelt Foxlane pas als vijfde.

Onheilige moshpit
De zaal is door de andere bands al goed opgewarmd, maar vanaf het moment dat Foxlane het podium betreedt, is duidelijk dat deze band het meeste los maakt bij het publiek. Het leger aan supporters onthaalt de band met een oorverdovend kabaal. De band begint het optreden met hun nog niet uitgebrachte nummer Halley's Comet. Het nummer valt in de smaak en de kenmerkende psychedelische gitaarklanken zorgen ervoor dat het publiek al snel in een flow komt. 'Iedereen kwam al meteen lekker los', zegt Timmermans tevreden. 'Daardoor kwamen wij er ook helemaal in.' Bij de hitsingle Birmingham, waarmee de band een tijdje geleden nog in het nieuws kwam, is het publiek niet meer te houden. Recht voor het podium ontstaat een moshpit waar niemand aan kon ontkomen en op die manier maken de trouwe fans van Foxlane de voormalige kerkzaal behoorlijk onheilig.

Foxlane optredenDe Grootste Winnaar van Nederland
Afropopartiest Amartey Amartey wint de juryprijs, maar na zo'n spectaculair optreden is het eigenlijk geen verrassing meer: aan het eind van de avond gaat Foxlane er met de publieksprijs vandoor. De band wint hiermee 750 euro werkbudget en drie studiosessies bij Q-Factory in Amsterdam. Vanuit hun sponsor komt daar nog een extra prijs bovenop, vertelt Guus. 'Omdat we hebben gewonnen krijgen we nog eens 100 gratis Oersoepbiertjes extra.' Zodra de band het podium verlaat, worden de leden om de hals gevlogen en opgetild door hun fans, die door het dolle heen zijn. Samen met de fans vierde de bandleden hun overwinning tot in de vroege uurtjes. 'Ik lag vanochtend pas om 8:00 uur in bed', zegt Guus nog slaperig. 'Maar Paradiso was echt ons beste optreden ooit.'

 

Lees meer

ANS bezocht: Gemeenteraadsverkiezingendebat

Afgelopen dinsdag gingen jonge kandidaten van de vijf grootste partijen in de Nijmeegse gemeenteraad met elkaar in debat op uitnodiging van ANS, studentenvakbond AKKU en Ovum Novum. Op de sociëteit van Ovum Novum kruisten politici Marieke Smit (GroenLinks), Casper Soetekouw (D66), Yurre Wieken (SP), Jop Tangelder (PvdA) en Nick de Graaf (VVD) de degens over diverse onderwerpen die studenten aangaan.

Minder malafide
Nadat de diverse sprekers zijn geïntroduceerd met een serieuze en een ludieke vraag, is het tijd voor de eerste stelling, die te maken heeft met de aanpak van huisjesmelkers. Het woord 'malafide' wordt herhaaldelijk in een adem genoemd met de term huisbaas. Hoe de verschillende kandidaten ook tegen het huurprobleem aankijken, de dagen van mensen als Ton Hendriks lijken geteld. Hierbij benadrukken met name Smit en Wieken dat er niet per se kwantitatief meer kamers moeten komen, maar wel kwalitatief betere, omdat veel van de kamers die er zijn te wensen overlaten. Soetekouw vindt het belangrijk om malafide pandeigenaren aan te pakken, omdat het grootste deel van de studentenkamers van particulieren is en daar dus ook de meeste problemen liggen.

Debat publiekOntgroeningen
Als tweede onderwerp komen de ontgroeningen van studentenverenigingen en disputen aan bod. Zich bewust van het feit dat dit onderwerp de aanwezige leden van Ovum Novum aan het hart gaat, besluiten de kandidaten het veilig te spelen en het belang van een bruisend studentenleven te benadrukken. Stuk voor stuk keuren ze excessen af, maar welke rol er precies voor de gemeente is weggelegd, is een heikel punt. Tangelder en De Graaf vinden het niet echt iets waar de gemeente veel aan kan doen, Wieken legt de verantwoordelijkheid in eerste plaats bij de Radboud Universiteit. Smit benadrukt het belang van samenwerking tussen studentenorganisaties en de gemeente om extreme voorvallen te voorkomen. Soetekouw sluit zich aan bij het belang van goed contact tussen de verschillende partijen. Hoewel geen van de kandidaten zelf een ontgroening heeft doorgemaakt, lopen de antwoorden op de vraag of ze mee zouden doen uiteen. 'We moeten niet ontgroenen maar vergroenen', vat Smit haar visie op de traditie samen, met het nodige gelach vanuit de zaal tot gevolg.

Geen wietplanten in de raadszaal
Na de pauze blijft het debat in de groene hoek en komt een stelling over de wietteelt aan bod. Op dit punt blijken de kandidaten redelijk eensgezind in hun oordeel. Nijmegen moet deelnemen aan het experiment om wietteelt te reguleren en zo criminaliteit tegen te gaan. Tangelder spreekt gekscherend over het invoeren van 'staatsplantages', waarna duidelijk wordt dat er nog wel onenigheid is over de precieze invulling en de rol die de gemeente krijgt. De teelt moet in elk geval voor een deel worden overgelaten aan experts, of dit nou wiettelers of tuinbouwers zijn, zodat de gemeente dit niet zelf hoeft te doen. Op de vraag wanneer de kandidaten zelf voor het laatst een jointje hebben opgestoken, lopen de antwoorden uiteen van 'vorige week' tot geheelonthouding.

'We moeten niet ontgroenen maar vergroenen.'

Bus, fiets, auto
Bij de vierde stelling, over de bereikbaarheid van Nijmegen en de campus, ontstaat meer discussie. De partijen zijn het erover eens dat bepaalde knelpunten, zoals de Heyendaalseweg, moeten worden aangepakt, maar welke voertuigen de meeste aandacht verdienen is niet duidelijk. Waar Smit en Wieken om milieuredenen vooral de nadruk leggen op fietsers en het openbaar vervoer, benadrukt De Graaf dat de belangen van automobilisten ook niet uit het oog moeten worden verloren. Ook de verbouwing van station Nijmegen en de mogelijkheid van een spoorlijn naar Kleef worden besproken, waar vooral Smit zich positief over uitspreekt. Wieken argumenteert daarnaast voor het behoud van de bussen door de Burchtstraat om het centrum voor iedereen bereikbaar te houden, iets waar de andere partijen fel op tegen zijn. Verder wordt gesproken over de mogelijkheden voor meer parkeerplekken in het centrum, een speerpunt van De Graaf, en nieuwe fietsenstallingen, iets waar vooral Soetekouw zich voor uitspreekt.

Debat kandidaten grootMilieu
Als laatste wagen de kandidaten zich aan het voorstel om een milieuzone in te voeren in de Nijmeegse binnenstad, waarbij bepaalde vervuilende voertuigen uit het centrum worden geweerd, hoewel niet helemaal duidelijk is welke precies. Waar Soetekouw en Tangelder voor maatregelen op dergelijke schaal zijn, hetzij met de nodige kanttekeningen, uiten de andere deelnemers zich om uiteenlopende redenen tegen het plan. De Graaf noemt het onderscheid tussen auto's die voor of na 2005 gemaakt zijn 'totale willekeur'. Wieken legt herhaaldelijk uit dat hij het een hopeloos plan vindt, omdat onderzoek heeft aangetoond dat het niet werkt, maar krijgt weinig reactie. Smit ziet liever een grootschaligere aanpak die op de hele stad betrekking heeft. Tijdens de discussie die volgt, pleit De Graaf voor een Europese aanpak omdat lokaal ingrijpen te veel kost en betrekkelijk weinig oplevert, terwijl de andere partijen hun eigen visies presenteren op hoe er het beste op lokaal niveau kan worden gehandeld.

Nadat de discussies over zijn, wordt de avond afgesloten met een borrel, waarbij sommige kandidaten elkaar nog even opzoeken om standpunten te vergelijken. De studenten gaan naar huis met een hoop nieuwe informatie over de grote thema's en de houding van de diverse partijen. Zo zijn ze hopelijk iets beter voorbereid op de keuze die op 21 maart zal moeten worden gemaakt.

 

Lees meer

ANS bezocht: Happietaria 2018

Voor de tiende keer is pop-uprestaurant Happietaria deze maand te vinden in Nijmegen, waarbij de opbrengst van elk diner wordt gedoneerd aan het goede doel. ANS schoof woensdag aan voor een Afrikaans geïnspireerde maaltijd.

Tekst: Julia Mars en Vincent Veerbeek
Foto’s: Vincent Veerbeek

Happietaria OpbrengstmeterAfrikaanse sfeer met een fotobooth
Het voormalige Bistro Allerlei in de Regulierstraat is omgetoverd tot een knusse eethoek met Afrikaanse details. Aan de muur prijken houten maskers die gedoneerd zijn door het Afrika Museum en boven de bar hangen vlaggetjes met Vlisco print. Hiermee wordt de aandacht getrokken naar het goede doel van dit jaar: een ontwikkelingsproject dat Eritrese vluchtelingen in Ethiopië helpt bij het volgen van een vakopleiding, omdat de situatie in hun thuisland onhoudbaar is. Op een scorebord bij de bar wordt de opbrengst van de actie bijgehouden. De tafels zijn romantisch aangekleed met een kaarsje en een rode roos. Haaks op de knusse sfeer staat in de hoek een twijfelachtige selfie-booth zoals die ook te vinden is in café TweeKeerBellen.

Voor ieder wat wils
Als voorgerecht zijn er verschillende opties, zoals een samboosa. Dit bladerdeeggebakje uit de Eritrese keuken, gevuld met groente, vult nauwelijks, maar is een aangenaam hapje vooraf. Voor wie zich liever aan iets minder exotisch waagt, is er ook de optie van een flinke portie bruschetta. Het is even zoeken onder de berg rucola, maar dan heb je ook wat.

Happietaria Voorgerecht 1Happietaria Voorgerecht 2

Voor de Nederlander
De 'Doro Wat', een Ethiopisch stoofgerecht met kip, wordt geserveerd met rijst en haricot verts. Het gerecht is duidelijk afgestemd op de Nederlandse bezoeker, want de rijst is nat en er moet aardig wat sriracha saus overheen worden gegooid voordat het voldoet aan de Ethiopische peperstandaarden. Ook voor het hoofdgerecht zijn er genoeg opties voor wie het liever wat dichter bij huis zoekt. De vegetarische ‘Happieburger’ smaakt uitstekend en is goed gevuld, met een nephamburger, de nodige groente en een mengsel van curry en mayonaise. Het geheel wordt geserveerd op een heerlijk broodje, dat dit gerecht helemaal afmaakt. De klassieke friet en salade ontbreken niet aan dit gerecht.

Happietaria Hoofdgerecht 2Happietaria Hoofdgerecht 1

Tuntelig toetje
Koffie met popcorn in een chocoladebootje is precies wat de naam doet denken. Creatief bedacht, maar wat lastig te consumeren. Het Eritrese chocoladebootje is ook terug te vinden bij de andere toetjes, zoals het crême brulée ijs. Waar het bootje met popcorn al lastig naar werken viel, brengt het bootje met ijs je poging je nagerecht elegant op te eten pas echt tot een zinken. Gelukkig is er voldoende chocola, banaan en slagroom om het geklungel met de bootjes te compenseren.

Happietaria Nagerecht 1Happietaria Nagerecht 2

Voor een maaltijd betaal je gemiddeld 18 euro en het geld gaat naar een project voor Eritrese vluchtelingen in Ethiopië. Happietaria is nog tot 13 maart te bezoeken.

 

Lees meer

ANS bezocht: Kunstnacht 2019

Afgelopen zaterdag vond de negende editie van de Nijmeegse Kunstnacht plaats. ANS ging op pad en nam een kijkje bij de verschillende locaties.

Tekst en foto's: Noah Kleijne

"Controleer alle instellingen", "neem contact op met de klantenservice" en "indien mogelijk: omkeren". Het is een greep uit de teksten van Aafke Romeijn, die in de grote zaal van poppodium Doornroosje de Kunstnacht aftrapt. De Utrechtse schrijfster en singer-songwriter bracht dit voorjaar haar nieuwe album M uit en vanavond steelt ze met een aantal nieuwe nummers de show in Nijmegen.

Romeijn begint met donkere techno die wordt gecomplementeerd door een indrukwekkende lichtshow van collectief Het Blauwe Uur. Wanneer Romeijn met haar analoge synthesizer het nummer A15 inluidt, klinkt er plotseling luid gejuich vanuit het publiek. De intro lijkt namelijk verdacht veel op de alom bekende intro van Stranger Things. Een onoplettend luisteraar zou de muziek van Romeijn dan ook beschrijven als een bijeengeraapte mix van Spinvis en jaren 80 elektropop à la Kraftwerk. Die beschrijving doet haar volgens ons echter nogal tekort. Romeijn heeft haar eigen sound en weet met beperkte middelen een ongelofelijke trance te creëeren. Haar poëtische teksten zetten aan tot nadenken en stellen belangrijke thema’s zoals kwetsbaarheid en zwakte bloot. Kortom, een veelbelovend begin van de Kunstnacht.

wikkel 400xLugubere performance art
We vervolgen onze Kunstnacht in de Nijmeegse binnenstad waar we direct worden geconfronteerd met een knap stukje performance art. Achter LUX wordt een persoon met doek vastgebonden aan een boom. Het schouwspel ziet er nogal luguber uit, in een donkere straathoek staat een groot katrol, waarmee een bebaarde man met een norse blik witte doeken om het persoon wikkelt. Het wekt een soort behoefte op om in te grijpen. Helaas wist de 'wikkelende kunstenaar' - die door omstanders enigszins kwaad werd aangekeken - de 'crime scene' tijdig te verlaten. Volgens betrouwbare bronnen is de ingewikkelde persoon dezelfde avond nog vrijgekomen. Godzijdank.

De Nieuwe Oost
In de gloednieuwe artiestenfoyer van De Vereeniging presenteerde Ruben Chi daarna een voorproefje van zijn voorstelling Moving Sounds. Ruben Chi is een van de artiesten van de Nieuwe Oost - een kunstenaarscollectief van talentvolle jongeren uit het oosten van ons kikkerlandje. Wanneer wij plaatsnemen op de krukken valt ons op hoe minimalistisch het podium bezet is. Er wordt begonnen met welgeteld een basgitarist, een drummer en een gitarist! Later wordt duidelijk dat dit eigenlijk totaal niet uitmaakt omdat er behoorlijk wat multitalenten rondlopen bij De Nieuwe Oost. Na een jazzy melodie op de saxofoon, springt Chi moeiteloos het podium op om een hiphopchoreografie te performen. Een ander wisselt een druk dansduel af met een virtuoze drumsolo.

Hoewel wij erg onder de indruk zijn, lijkt het publiek wat minder betrokken te zijn. Enigszins teleurgesteld in het inlevingsvermogen van het publiek verruilen wij de binnenstad voor het Honigcomplex, op zoek naar wat meer leven in de brouwerij.

clown 400xKunst op je smoel bij het Honigcomplex
Bij aankomst op het Honigcomplex blijkt dat het contrast met de rustige binnenstad niet groter had kunnen zijn: gelach, gegier en gebrul vullen de verschillende met kunst gevulde ruimtes. We worden binnengetrokken bij Galerie Bart waar je namelijk heerlijk de echte diva uit kan hangen. In de galerie worden gewone bezoekers uitgenodigd om model te staan op sets die letterlijk zijn gekopieerd uit commercials van Chanel, Gucci en Prada. Dit gebeurt met een heerlijke kritische knipoog naar de misleidende reclamepraktijken van onze wereld. Met flinke over-the-top special effects zoals immense ventilatoren en opspringend water creëren twee kunstenaars het 'perfecte plaatje'.

Wij lopen verder rond het Honigcomplex en onze neus leidt ons naar de brouwerij van Oersoep. Tussen de biervaten presenteert Mensen Zeggen Dingen (een platform voor poëzie en performance) allerlei acts waarbij spoken word centraal staat. Wanneer we binnenkomen speelt er een groovy band op het podium, waar een swingende jongen in casual outfit zich laat begeleiden door zijn muzikantenvrienden. Het is niet compleet zuiver, maar dat mag de pret niet drukken. De leadzanger heeft een goede babbel en weet hoe hij moet rijmen.

Bizarre Brebl
De avond wordt na middernacht afgesloten in de Brebl, waar alleen de diehard kunstfanaten zich verzamelden voor een grote afterparty. De combinatie van deep house en spandex-ballet waar de feestbeesten zich in onder laten dompelen voelt aan als een psychedelische ervaring zonder drugs. Zeer verwarrend, maar niet minder vermakelijk. Kortom, de Kunstnacht 2019 was een meeslepende en geslaagde avond. Volgend jaar zijn wij er weer bij!

 

Lees meer

ANS bezocht: Onbederf'lijk Vers 2018

Poëziefestival Onbederf'lijk Vers vulde de binnenstad van Nijmegen in de nacht van 17 oktober opnieuw met mooie en aangrijpende verhalen. Op zes verschillende locaties droegen achttien dichters, waaronder zowel grote namen als opkomende talenten, hun beste poëzie voor.

OBV4 750x

Onbederf'lijk Vers is een gratis poëziefestival dat wordt georganiseerd door studenten van de Radboud Universiteit. Dit jaar stonden grote namen zoals Anne Vegter en Rodaan al Galidi op het programma, aangevuld door opkomende dichters. De avond bestond uit drie rondes waarin op zes verschillende locaties in de binnenstad drie tot vier sprekers gedichten voordroegen.

In café De Wunderkammer stonden Derek Otte, Timo Verbeek, Lev Avitan en Richard Nobbe op het programma. Het knusse café, dat ook wel het rariteitenkabinet van Nijmegen wordt genoemd, leende zich perfect als locatie voor poëzievoordracht. De gedimde sfeerverlichting, luie stoelen en opgezette dieren als decoratie zorgden voor een mysterieuze sfeer.

OBV1 450xStadsdichter van Rotterdam Derek Otte bijt de spits van de ronde af. Nonchalant onderuitgezakt op een stoel leest hij voor uit zijn bundel Regelgeving. Zijn gedichten zijn luchtig met een humoristische ondertoon, zoals zijn gedicht Lover op de cover (uitspraak: luver op de cuver) over stenenkolenengels. Lover of de cover / what is er on the hand / I try to speak English / but I fell through the mand. Vanuit de zaal klinkt gegniffel. Otte weet duidelijk hoe hij het publiek warm moet maken. Na een aantal van deze luchtige poëzie staat hij op. Zijn blik wordt ineens serieus. Antilliaan, zijn volgende voordracht, gaat over vooroordelen die mensen hebben tegenover etnische minderheden. Ondanks de omschakeling naar dit serieuze onderwerp blijft Otte dicht bij zijn eigen stijl en eindigt met een luchtige noot. 'Toch geloof ik dat we, als we er samen aan werken, vooroordelen kunnen voorkomen.'

OBV3 450xNa Otte is Timo Verbeek aan de beurt. De eerste indruk die Verbeek maakt is totaal anders dan die van zijn voorganger. Hij is achttien, nog ietwat onwennig en heeft een opvallende pilotenbril op. Ook Verbeek begint met het voordragen van gedichten uit zijn gedichtenbundel. 'Deze bundel heb ik voor mijn profielwerkstuk geschreven', vertelt hij. 'Daar ga ik jullie uit voorlezen.' De gedichten uit zijn bundel gaan dan ook vooral over tienerzaken: meisjes ontdekken en wilde nachten met vrienden. Zijn voordracht is aardig, maar Verbeek blijft verscholen achter zijn bundel. Pas bij zijn laatste gedicht, dat hij wel uit zijn hoofd kent, komt hij echt los. Het verhaal gaat over het verlies van zijn vader een aantal jaar geleden. Ditmaal gebruikt Verbeek grote handgebaren en een luide stem tijdens zijn voordracht. Het publiek is inmiddels stilgevallen, duidelijk geraakt door het verhaal.

Lev Avitan is de volgende spreker. Avitan is in Nijmegen en omstreken een bekende gast bij andere poëzieëvenementen zoals Mensen Zeggen Dingen. Kenmerkend aan hem zijn zijn harde, confronterende woorden die ieder aan het denken zetten. Dat Avitan sinds een jaar campusdichter van de Radboud Universiteit is, is goed te merken aan de onderwerpen van zijn gedichten. Avitan dicht over klimaatverandering en het vinden van eigen identiteit. In een gedicht dat gaat over seks met een meisje maakt hij ingewikkelde verwijzingen naar mythologie en muzieknoten. Door Avitans gevoel voor ritme en intonatie weet hij het publiek in zijn greep te houden, maar de academische ondertoon zorgt dat zijn gedichten minder persoonlijk aanvoelen dan die van zijn voorgangers.

De laatste spreker van de avond is Richard Nobbe. Nobbe heeft een humoristische stijl en zijn gedichten gaan vooral over dingen die hij in zijn alledaagse leven meemaakt. Zijn eerste gedicht gaat over snackbar Happy Corner. 'Terwijl ik daar laatst betaalde zei de eigenaar me "bedankt, kameraad"', leidt Nobbe zijn gedicht in. '"Kameraad", dat is iets wat alleen communisten zeggen. Daarom heet mijn volgende gedicht: Bij snackbar Happy Corner werken spionnen uit Noord Korea.' Het publiek moet lachen en daarmee is de toon voor zijn voordracht gezet. Gedichten over vloggen en de rijdende rechter volgen en met deze luchtige vorm van poëzie komt de avond tot een eind.

Na afloop was er in De Wunderkammer een afsluitende borrel, waar het publiek met elkaar en de aanwezige dichters konden napraten over de avond. De sprekers op Onbederf'lijk Vers waren ook dit jaar weer verrassend, vernieuwend, maar vooral divers.

 

 

Lees meer

ANS bezocht: Opening Elinor Ostromgebouw en C

Het Elinor Ostromgebouw is inmiddels al een maand in gebruik, maar afgelopen donderdag vond de officiële opening van het gebouw en de nieuwe theaterzaal C plaats. Eerst waren er toespraken met de nodige flauwe woordgrappen in de hal bij de ingang, gevolgd door een divers cultureel programma in C.

Foto's: Ted van Aanholt en Vincent Veerbeek

Geen glazen plafond
Opening EOS 1 ceremoniemeesterJan-Kees Helderman, voorzitter van de facultaire onderzoeksgroep Bedrijfskunde en ceremoniemeester tijdens de opening, trapt de middag af en vertelt over de naamgeving van het gebouw. Elinor Ostrom was de eerste vrouwelijke winnaar van de Nobelprijs voor economie. 'Het gebouw bestaat weliswaar uit veel glas, maar heeft geen glazen plafonds om te doorbreken', zegt Helderman. Later voegt Wilma de Koning, vice-voorzitter van het College van Bestuur, toe dat Ostrom zelf geen economie had gestudeerd maar politicologie, omdat ze als vrouw geen wiskunde op de middelbare school mocht volgen. Ostrom is dus het boegbeeld van gelijke kansen voor mannen en vrouwen.

Paul Hendriks, decaan van de Faculteit der Managementwetenschappen, blikt terug op het voormalige onderkomen van de faculteit, de Thomas van Aquinostraat (TvA). 'Ik verwacht dat de gemiddelde studietijd omlaag zal gaan, nu studenten niet meer zoveel tijd kwijt zijn met de weg vinden', zegt Hendriks. Hubert Bruls, burgemeester van Nijmegen en alumnus Politicologie is het met Hendriks eens. Bruls vertelt over zijn eigen studententijd en gebruikt een citaat van een Amerikaanse historica. '"Wij kleuren onze kijk op het verleden in door het heden." Niemand in de jaren 80 was positief over TvA.' Bruls is dan ook zeer blij met het nieuwe gebouw dat transparant en licht is, waar afdelingen elkaar zonder veel moeite kunnen vinden. De opening is officieel wanneer de ceremoniemeester na twee mislukte pogingen een fles champagne met een zwaard opent en iedereen het glas heft.

Opening EOS 3 LEFMuzikaliteit alom
Na de officiële opening van de nieuwe Managementfaculteit vinden er enkele optredens plaats in theaterzaal C. De groep LEF houdt een multidisciplinaire voorstelling genaamd Desire waarin onder andere zang, dans en theater verwerkt zijn. Op het podium liggen schijven van glas die ronddraaien en weerspiegelen op een groot doek, waar een schaduwspel te zien is. Na deze bevreemdende voorstelling is het podium voor Merlijn Twaalfhoven. In zijn praatje, getiteld Effects of artistic thinking, legt hij uit dat iedereen een kunstenaar in zich heeft. Dit demonstreert hij door het publiek aan het werk te zetten en zo samen een compositie te creëren. Het resultaat is misschien nog geen meesterwerk, maar het toont wel aan dat kunst maken niet alleen voor kunstenaars is. Het derde optreden van de avond is van Martine Bakker en Bobbie Wall, met de voorstelling Alleen als we samen mogen. Ze nemen het publiek met behulp van countrymuziek en dagboekfragmenten mee op een reis door het Amerikaanse zuiden, van Austin naar Nashville. Bakker vertelt en Wall zingt over hun vriendschap en wat het betekent om alleen of samen te zijn.

Opening EOS 4 operaOp avontuur
Nadat het publiek wat te eten of te drinken heeft gehaald buiten de zaal, gaat de show weer verder. Een lezing van Radboud Reflects volgt, waarin filosofen Simon Gusman en Arjen Kleinherenbrink met elkaar in gesprek gaan over waarom avonturen niet in het echte leven bestaan. 'De werkelijkheid heeft geen plot, want van te voren staat nog niks vast.' Mensen gaan vaak op reis om zichzelf te ontdekken. We hebben namelijk de drang om overal een betekenis achter te zoeken, waardoor we verslaafd raken aan avonturen. Zodra je het avontuur in je dagelijkse leven hebt verwerkt, is het echter geen avontuur meer. Na Radboud Reflects volgt een filmisch intermezzo van Cultuur op de Campus met korte films van Pixar over schattige vogels en robots in de ruimte. Tegen het eind van de avond is een operette van Carmina Ludicra te zien, die Les Cloches de Corneville spelen in N.E.C. t-shirts. Het is een mengsel van klassieke operamuziek in het Nederlands en grapjes tussendoor.

Tot slot speelt de Studenten Big Band Nijmegen tijdens de afterparty een combinatie van funk, jazz en fusion. Het nieuwe gebouw van Managementwetenschappen is in ieder geval feestelijk en creatief ingewijd door studenten en werknemers van de Radboud Universiteit. TvA zal hier niet erg gemist worden.

 

Lees meer

ANS bezocht: Popronde 2019

Afgelopen donderdag vond de 25ste editie van het reizende popfestival Popronde plaats. Traditiegetrouw trapte het gezelschap af in Nijmegen met maar liefst 110 van de in totaal 140 acts. ANS ging op pad en nam een kijkje bij vijf van de bands.  

Tekst: Julia Meilink
Foto: Queen's Pleasure                   

Hoewel er elders in het land slechts rond de 35 bands per locatie spelen, is dit aantal in Nijmegen dus aanzienlijk groter om het reizend festival groots af te trappen. Voor de bezoeker stonden er elk kwartier weer nieuwe bands op nieuwe locaties klaar. De keuzestress tussen alle verschillende artiesten is daarom alom bekend. Wanneer dan eindelijk een mooie route is uitgestippeld, blijkt het vaak toch te verleidelijk om even te stoppen bij een ander bandje.

Organische vocalen met elektronische beats
Op weg naar de eerste locatie werden we zo al naar binnen getrokken bij pop- en elektronica-act Quinn. Eenmaal binnen blijkt de groep de gok meer dan waard. Frontvrouw Quirine Bruynen trekt het publiek naar voren gedurende al het vuur dat losbarst tijdens haar optreden in de kleine maar knusse ruimte. Bovendien int ze verwondering door haar bloedzuivere gezang en ongelooflijke timing met de band. De toetsenist en de drummer pakten het publiek tijdens het optreden bovendien volledig in door het integreren van zowel intrinsieke synthesizerpartijen en pakkende beats met samples van de zanglijn. Spontaan afslaan naar een ander café kan dus bijna niet slecht uitpakken.   

Orgelsolo's en pianoriffs
Na een kwartiertje bij Quinn te hebben geluisterd, komt het besef dat het eigenlijk de band Tricklebolt was die op de planning stond. Bij binnenkomst bij café Black & Blue blijkt dat hun denderende riffs van er zeker mogen wezen. De band van het vijftal mannen, alle gezegend met een flinke bos hoofdhaar, staat als een huis. De lange mannen gecombineerd met de wijde broeken passen volledig met het nostalgische geluid dat de band vertolkt: het zou waarschijnlijk niet zijn opgevallen als Tricklebolt al een plaatje uit had gebracht in de jaren 70. Het effectenpaneel wordt goed benut door de gitaristen en er staat een heus hammondorgel op de bühne. De gitaristen leveren continu strak opgebouwde gitaarsolo's en na ook een aantal korte solo's van de organist te hebben gehoord, blijkt het al snel doodzonde dat het orgel niet gewoon op de voorgrond staat. Het publiek kan slechts vragen om één ding vaker te horen: orgelgeluid! Voor de Classic Rockliefhebber is Tricklebolt verplichte kost tijdens de Popronde.

Lange indietracks
Na de ouderwetse rock van Tricklebolt kan men bij café Selbachs in dezelfde straat binnenstromen om even bij te komen bij de band Seewolf. Waar het publiek aanvankelijk onder het genot van een biertje wegzwijmelt op de uitgebreide nummers uit het oeuvre, loopt het café al gauw wat voller met publiek dat zowel jong als oud is. Zo staat men binnen een mum van tijd schouder aan schouder te luisteren naar de warme klanken van de band. Hoewel de indienummers nogal vatbaar blijken voor het veel-van-hetzelfde-syndroom, weet de band de herhalende motieven toch interessant te kunnen overbrengen. De verrassende opbouw en de rust waarmee het geheel wordt gepresenteerd, leiden tot een interessant eindproduct.

Koningsgenot
Aan het Koningsplein is vlak na Seewolf heel iets anders te vinden: Queen's Pleasure.Het is de trotse producent van een flink staaltje experimentele muziek. Eerlijk is eerlijk, je moet ervan houden: een drummer die zichzelf net niet voor het hoofd slaat, een gitarist die ietwat onhandig van het drumstel afspringt en een zanger die amper boven de loeiharde begeleiding uit kan komen. Desalniettemin blijkt het een hoogtepunt van de avond. De rauwe vocalen worden tijdens de nummers volledig één met de hevige distortionvan de gitaarversterker en trekken het relatief kleine groepje toehoorders volledig mee in de muziek. Het publiek staat uiteindelijk zelfs gevaarlijk dicht bij de versterking, waarvan de volumeknop flink is aangedraaid. Net als het publiek lijkt het viertal op het podium geen last te hebben van de hoge frequentie decibellen: de mannen barsten allemaal van de energie. Richting het einde van het optreden in het compacte café zijn de toehoorders volledig weg van de intense ervaring die bij deze band komt kijken.   

Groove voor de verandering
Hoewel de naam anders doet vermoeden, mag het publiek de Destructive Penguins wel degelijk serieus nemen. Met een sound die doet denken aan een grote naam als The Cat Empire weet de band het gehele publiek met zich mee te krijgen. Het bruist echt in café het Alternatief en dat is ook helemaal niet vreemd: zelfs de meest stijve toeschouwers betrappen zichzelf erop mee te deinen met de rappende zanger en de ska-style begeleiding. Er werd zelfs meegezongen, wat nogal opmerkelijk is voor een act die voor een groot gedeelte van het publiek een dag eerder nog onbekend was. Het is het resultaat van de catchy refreinen en vele interactie met de gewillige heen-en-weerbewegende toehoorders. Met flink wat verve maken de trompetten en toetsen een afsluiter vol jazz. 

ANS kwam na het zien van de vijf gekozen bands tevreden thuis. Tegen de verwachtingen in wist de kleine selectie acts zeer verrassende en uiteenlopende kronkels in het muzikale veld te maken. Overtuigd door deze kleine greep uit het grote geheel van de popronde? Schroom dan niet om een stedentripje te maken naar een van de andere nog 37 aankomende steden die wal bieden aan het bijzondere reisgezelschap.

 

 

Lees meer

ANS bezocht: Race of the Classics 2018

Van 2 tot en met 8 april vond de dertigste editie van deRace of the Classics plaats, kortweg 'de Rees' genoemd, een studentenzeilrace op tallships. ANS trok een zeiljas aan en voegde zich bij Team Radboud Universiteit.

Tekst: Dennis van der Pligt
Foto's: Kevin May

Zeilen was ooit het pakkie-an van hard werkende zeelieden op vissers-, handels- en oorlogsschepen, met alle ontberingen van dien. Tegenwoordig is het vooral een hobby, volgens de stereotypering met name van kakkers. Bij de Race of the Classics zijn echter studenten van allerlei slag en uit diverse steden van de partij. Deze weeklange studentenzeilwedstrijd over de Noordzee wordt uitgevochten met tallships van dertig, veertig meter lang, die soms zo'n honderd jaar oud zijn. Dit jaar bestond de Rees uit drie etappes: Rotterdam-Ipswich, Ipswich-Scheveningen, Scheveningen-Beverwijk. Ook Nijmegen bracht een twaalfkoppige groep zeilenthousiastelingen bijeen: Team Radboud Universiteit mocht bij een ervaren bemanning aan boord van de Iris.

ANS bezocht RotC groepsfoto groot

Samen uit, samen thuis
Vol inspanning trekken vijf man de 'klauw' omhoog, een stuk hout waarmee de 'piek' vastzit aan de mast. Met evenveel inzet hijsen vier andere teamleden die piek omhoog, de dwarsbalk waaraan het imposante grootzeil is bevestigd. Langzaam maar zeker ontvouwt die witte doek zich in de richting van de lichtgrauwe Noordzeehemel. Het is hierbij belangrijk dat de piek schuin omhoog steekt. Als die omlaag bungelt, gaat het zeil klapperen. Al puffend moet een bemanningslid dus ook nog coördineren tussen de twee groepen. 'Klauw stoppen, piek door!' schalt het over het dek. Nadat negen paar ogen vanuit dikke zeiljassen inderdaad opmerken dat de klauw te hard gaat, klinkt al snel weer 'klauw door!'. Dan is plots een luid en eenvoudig 'ho!' hoorbaar. Het grootzeil staat, de groep hijgt. Samen happen ze naar lucht. Zeilen is een teamsport.

Ben, schipper, eigenaar en bewoner van de Iris, houdt vanaf het roer een oogje in het zeil en stuurt de andere drie bemanningsleden aan. Geregeld zeilen zij recreatief op soortgelijke vaartuigen. Team Radboud krijgt instructies van deze ervaren bemanning. Zonder zeebenen kun je dus gewoon meedoen. Op het tussendek leren enkele teamleden het 'opschieten' van touw, dat wil zeggen het netjes oprollen en vastknopen. Bemanningslid Hans wijst in de verte naar andere schepen in de Rees-vloot, en legt het verschil tussen kitsgetuigd en schoenergetuigd uit. 'De Iris zelf is kitsgetuigd, haar achterste mast is namelijk korter dan haar voorste.' Voor schoenergetuigd geldt het omgekeerde, zulke schepen doen ook mee. Samen vormen al die bolle zeilen van de diverse Rees-vloot een waar spektakel.

ANS bezocht RotC schepen groot

Met overgeven en overgave
Om niet zomaar uit hun nest te rollen, proberen de meesten zoveel mogelijk in de stabielere stuurboordbedden te liggen. Door de wind helt de Iris tijdens de eerste nacht immers flink over stuurboord. Na vier uur slaap zal de helft van het team de anderen afwisselen en het schip besturen, een routine die zich herhaalt. Sommige teamleden worden helaas wat zeeziek en voelen soms vooral de behoefte de Noordzee aan te vullen.

Bovendeks wordt ondertussen besloten dat een topzeil gestreken moet worden om het schip weer rechter te laten varen. Onder andere teamleden Rinske en Kevin krijgen deze taak, en met goede zin trekken ze aan de betreffende lijn. Vol overgave haalt Kevin met links, dan weer met rechts de lijn binnen, totdat hij op een zeker moment een totaal ander touwtje vastpakt. Bij de eerstvolgende ruk blaast ineens Rinskes reddingsvest op - daar was dat koordje dus van. Droogjes grinnikt bemanningslid Jan: 'Rinske is opgeblazen'.

De verbazing en lichte schrik maken plaats voor gelach, terwijl Engeland opdoemt. Eenmaal aan wal in Ipswich maken alle teams zich klaar voor het eerste feest. Hoewel het evenement in naam een race is, lijkt de organisatie helaas meer bezig met de festiviteiten dan met het competitie-element. Hoe de wedstrijd precies in elkaar steekt, blijft ook voor de schippers soms in mist gehuld.

ANS bezocht RotC boegspriet grootDe diepte van de zee
Met de oren gespitst luistert het team benedendeks naar bemanningslid Marjan, die de geheimen van de Noordzee blootlegt. De beginselen van het navigeren worden geleerd. Op de kaart staan allerlei tekens die vragen oproepen. 'Die boei geeft aan dat je er ten westen van moet blijven', legt Marjan uit. 'Daar voorbij is het water immers te laag.' Oude scheepswrakken die ook op de kaart staan, maken duidelijk dat laagwatergebieden ooit veel slachtoffers maakten. Ondanks de overzichtskaarten die enorme gebieden tonen, kan op zee zijn aanvoelen als een kleine wereld. Vanaf het achterdek overzie je immers het hele schip. De kleine deurtjes en bedjes versterken bovendien dit gevoel van een besloten omgeving.

Wanneer je echter over de reling de verre horizon hemel en zee ziet scheiden, begint te dagen hoe majestueus de wijde omgeving is. In de machtige Noordzee liggen uitgestrekte windmolenparken en dichtbevolkte vaarroutes voor reusachtige vrachtschepen. Al die mensencreaties werpen door de ondergaande zon lange schaduwen over het drukke water, een schouwspel waar het Nijmeegse team slaperig maar tevreden van geniet. Met raadselachtige strafpunten op de eindstand in Beverwijk wordt Team Radboud uiteindelijk dertiende van de negentien deelnemende schepen. Hoewel de organisatie maar een gebrekkig wedstrijdgevoel creëerde, werd de ervaring ruimschoots goed gemaakt door het ontstane teamgevoel.

 

Lees meer

ANS eet: Chidoz

Van vreetschuur tot sterrenrestaurant: in deze nieuwe rubriek verkent ANS Nijmeegse restaurants. Bieden ze culinaire hoogstandjes of zou je geld toe moeten krijgen? Deze editie: Chidoz in de Molenstraat.

Er is een nieuwe ster aan de Mexicaanse horizon: Chidoz. Op haar website belooft het restaurant 'Mexicaanse classics in een nieuw jasje' te serveren: 'Legendary burritoz, tacos, salads and bowls, met verrassende ingrediënten van over de hele wereld.' Oftewel: Mexicaanse klassiekers met een twist. Na vestigingen in Utrecht en Eindhoven, is dit het derde restaurant van de keten.

Chidoz hoopt zich vooral op prijs van de Sombrero-dragende concurrentie te onderscheiden. Dat is van het restaurant af te zien: waar bijvoorbeeld Popopopocatepetl en Don Pablo voorwaardige bediening hebben, moet je bij Chidoz zelf aan de toonbank bestellen, waarna je bestelling voor je neus wordt klaargemaakt. Als je gaat zitten zijn alle stoelen zijn aan de grond geschroefd. Het doet enigszins aan de McDonalds aan de overkant denken en ziet er niet heel gezellig uit. Enkele gekleurde banken zien er beter uit, maar deze zijn helaas bezet.

Tomaatoverdaad
De tortillia's, taco's en bowls zijn redelijk betaalbaar, maar niet overdreven goedkoop. Je kan zelf vanaf €8,75 een maaltijd samenstellen. Ook kan je kiezen uit vooraf samengestelde favourites. Ik kies voor het laatste en ga voor de Classic Tortillia (€10,20) met onder andere kip, rijst, zwarte bonen, kaas en guacamole. Als bijgerecht neem ik een Veggie Quesadilla (€3,50): een opgevouwen kleine tortillia met tomaten en kaas.

Die Quesadilla is enigszins waterig door de overdaad aan tomaat. Hier hadden ook gerust andere groenten (zoals mais of bonen) toegevoegd kunnen worden. Dat kan niet worden gezegd over de tortilla: die is werkelijk tot op de nok toe gevuld met verschillende soorten groentes. Elke twijfel over een te kleine maaltijd wordt tijdens de bereiding zorgvuldig de grond in geboord. Het smaakt allemaal prima, al verzuipt de op zich heerlijke kip in de overdaad aan groente.

Lachen verboden
De twee medewerkers zijn beleefd, al lijkt lachen achter de toonbank verboden te zijn. Hinderlijk: de caissière herhaalt de bestelling niet, waardoor het onduidelijk is of ze de juiste bestelling heeft aangeslagen. Omdat ik geen bonnetje krijg, betaal ik maar op hoop van zegen. De mannelijke medewerker vraagt halverwege of het eten smaakt en de vrouwelijke ruimt na afloop onze dienbladen op. Meer service dan je eigenlijk mag verwachten van een fastfood-restaurant, al ben ik met een drankje meegeteld toch bijna €17 kwijt.

Een paar kleine minpunten kunnen niet verhullen dat Chidoz een goede toevoeging is aan de Nijmeegse horecascene. De sfeer kan iets gezelliger en de maaltijden iets verfijnder, maar je krijgt een prima maaltijd voor een redelijke prijs. Eens te overwegen als je écht geen zin hebt om te koken.

Eindoordeel: 7,5

 

Lees meer

ANS eet: De Fest

Van vreetschuur tot sterrenrestaurant: in deze nieuwe rubriek verkent ANS Nijmeegse restaurants. Bieden ze culinaire hoogstandjes of zou je geld toe moeten krijgen? Deze editie: Cafetaria De Fest.

Gelegen in de wijk Brakkenstein is Cafetaria De Fest voor veel studenten die geen zin hebben om zelf te koken een vaste uitvalsbasis. In tentamenperiodes snel een frietje speciaal halen met je medestudenten of een uit de hand gelopen borrel afsluiten met een pizza, het zal velen bekend in de oren klinken. Toch blijkt bij aankomst al snel dat niet alleen studenten hun weg naar de buurtsnackbar vinden. Vanuit de hele wijk trekt De Fest klanten en het schijnt zelfs dat burgemeester Hubert Bruls een graag geziene gast is.

Hoewel het een doodgewone donderdag is, valt op dat het goed vol zit. Zodra de vriendelijke eigenaar je begroet met een 'Goedenavond! Hoe gaat het?', is meteen duidelijk waarom. Bang dat hij je nog herkent van vorige bezoeken, hoef je niet te zijn. Iedere bezoeker wordt warm welkom geheten: kinderen krijgen een lolly, hun ouders een oprechte handdruk.

Tafeltje dekje
Als iedere cafetaria heeft De Fest natuurlijk een uitgebreide lijst aan soorten friet en snacks, maar daar blijft het niet bij. Er is een ruim assortiment aan pizza's en het is donderdag, de dag die onder vaste gasten bekend (of berucht) staat als 'schoteldag'. Met korting kunnen hongerige studenten genieten van een kapsalon en een blikje fris. Toch besluit ik om voor een regulier snackbardiner te gaan: een rasfietje met en een kroket (3,75 euro).

DeFest400xDe hitte van de stomende frietpannen binnen en het lekkere weer buiten, maakt dat een aantal bezoekers plaatsneemt op het 'terras': drie plastic tafeltjes met stoelen. Als de friet gaar is, blijkt dat de service niet blijft bij de vriendelijke begroeting. Het eten wordt hoogstpersoonlijk naar je tafeltje gebracht. Waar de meeste snackbars hun friet serveren in een plastic bakje met een vorkje in je favoriete kleur als kers op de taart, krijg je je friet bij De Fest op een echt bord. Hoewel het aan de smaak niks verandert, doet het aan de sfeer veel goeds.

'Kom je hier vaker?'
Terwijl de buurtkat buiten rondloopt tussen de tafeltjes, is het tijd om te proeven. De friet is knapperig, de kroket goed gebakken en de mayonaise smaakt, nou ja, als mayonaise. Veel meer valt er van een snackbar ook niet te verwachten, maar voor de hype die De Fest onder veel studenten is, had ik er misschien toch wat meer van verwacht. Het is lekker, maar niet zo uitzonderlijk dat dit bij geen enkele andere snackbar te verkrijgen is.

Bij het terugbrengen van het bord, begint het echter te dagen waarom jong en oud hier zo graag komen. 'Heeft het gesmaakt?', vraagt de nog altijd even vriendelijke eigenaar. 'Jullie komen zeker nog een ijsje halen?' Als ook het ijsje weer met korting wordt overhandigd ('Het is wel goed zo') en de man je uitlaat met een vrolijk 'Bedankt hoor! Tot ziens!', roep je automatisch terug: 'Tot de volgende keer!'. Want friet kun je inderdaad overal eten, maar vriendelijke snackbareigenaren zijn er lang niet overal.

Eindoordeel: 9

 

Lees meer

ANS eet: De Ontmoeting

Van vreetschuur tot sterrenrestaurant: in deze nieuwe rubriek verkent ANS Nijmeegse restaurants. Bieden ze culinaire hoogstandjes of zou je geld toe moeten krijgen? Deze editie: De Ontmoeting

Op de hoek aan het begin van de Graafseweg staat het restaurant De Ontmoeting. Volgens de website het eerste totaal glutenvrije restaurant van Nederland, dat dagverse originele tapas serveert. De online menukaart belooft allerlei bijzondere gerechten zoals groentekroketjes met bietenpesto en een 'lasagna' van tongfilet. Bij aankomst blijkt het restaurant meer de uitstraling te hebben van een knus en ouderwets café dan dat van een chique restaurant. Met moderne lampen en hangende plantjes aan de muur is geprobeerd een wat eigentijdsere uitstraling te creëren maar dat komt niet echt van de grond. De ouderwetse donkere houtentafels en stoeltjes en de prominent aanwezige bar geven het geheel een huiselijke en wat gedateerde sfeer.


Ik zie ik zie….geen serveerster
Zodra de kaart is overhandigd vertelt de vriendelijke serveerster wat meer over het bestellen in rondes en over de voorgerechten. Ik besluit als voorgerecht het brood met aioli te nemen (brood met aioli €5,67). De huisgemaakte aioli is sterk van smaak en erg goed.  Het brood valt tegen; erg droog en het valt uit elkaar. Voor het bestellen van de eerste gerechtjes blijkt het lastig om de aandacht van de bediening te krijgen. De bediening heeft het enorm druk en lijkt onderbezet te zijn nu de hele zaak vol zit. Als het is gelukt om de aandacht te krijgen van de serveerster bestel ik de maxi sjips met rucolamayonaise (€5,92), de kipspiesjes in kokosmelk gemarineerd (€6,44) en de Pappadum met salade (€6,18). Alle gerechtjes in een keer bestellen lijkt me door de drukte wel handig.

WC koopje
Tijdens het wachten besluit ik even naar het toilet te gaan. De twee krakende steile trappen die daarvoor beklommen moeten worden maken het een uitdaging. Erg grappig is dat bij de toiletten allemaal boeken staan. de ontmoeting eten 350Een van die boeken trekt mijn aandacht. Toch maar even vragen of die misschien te koop zijn. Bij het navragen blijkt dat de boeken eigenlijk niet te koop zijn maar ik heb geluk en voor deze keer kan het wel. Ondertussen zijn al mijn gerechtjes aangekomen en is het tijd om ze te gaan proeven. De sjips zijn lekker knapperig en lijken een beetje op dunne gebakken aardappels. Helaas valt de pappadum met salade een beetje tegen: het koude gerecht past niet goed bij de warme gerechten en de dressing heeft een aparte smaak. De kipspiesjes zijn gelukkig heerlijk. De marinade van het vlees is goed in het vlees getrokken en de kipspiesjes zijn lekker mals. Het eten vult heel goed en aan het einde kan ik geen pap meer zeggen. Bij het afruimen vraagt de serveerster of het gesmaakt heeft en verontschuldigt zich dat het even duurde. Ondanks het wachten en de moeilijkheden rondom het bestellen maakte het lekkere eten en de behulpzame en vriendelijke bediening veel goed. De Ontmoeting is een leuk tentje om uit eten te gaan maar is niet geschikt voor een kleine beurs.

Eindoordeel: 7,5

 

Lees meer

ANS eet: Loket 13

Van vreetschuur tot sterrenrestaurant: in deze nieuwe rubriek verkent ANS Nijmeegse restaurants. Bieden ze culinaire hoogstandjes of zou je geld toe moeten krijgen? Deze editie: Vlaams Friethuis Loket 13

Tekst: Julia Meilink

Gelegen aan de grote markt gelegen staat het compacte Vlaams Friethuis Loket 13. Bij aankomst is het verrassend rustig. Het is zeven uur 's avonds op de vrijdag en de frituur knispert zachtjes op de achtergrond terwijl de frietboer een praatje maakt met een vaste klant. Ondertussen kijkt de hongerige passant verbijsterd naar de opties. De kleine snackbar, letterlijk een soort loket, heeft boordevol keuze. Zo kun je bij je frietje wel 22 verschillende frietsauzen en allerlei snacks uit eigen keuken bestellen: voor ieder wat wils.

Knapperig friet
Allereerst: de frietjes: deze hebben, zoals een goed frietje betaamt, een knapperig korstje gecombineerd met een juiste hoeveelheid zout. Een pluspunt is het feit dat - volgens de website van het friethuis zelf - de aardappels 'vers' zijn  en ter plaatse worden bered tot frietjes. Die lokale bereiding geldt tevens voor veel van de te kiezen sausjes. Een ander pluspunt aan het friethuis in het algemeen, is dat alle maaltijden worden verpakt in kartonnen bakjes en zakken en dat er wordt geprikt met houten vorkjes.

De grote hoeveelheid aan sauzen leidt tot het nodige rumoer aan de balie van het friethuis: moet er worden gekozen voor een romig, pittig of juist een zoetzuur sausje? Alhoewel de sauzen aardig wat kosten ('normale' sausjes: tussen 0,50 en 0,80 en 'premium' sauzen: 0,80 en 2,50) blijken deze de kosten meer dan waard te zijn. Het zoetzure Andalouse steekt vreemd genoeg nog saai uit tegenover de rest van de gekozen dips. Waar het sausje normaliter een goede smaakmaker bij de maaltijd zou zijn, steekt deze nu toch wat kariger af vergeleken met de andere gekozen sauzen.

friet 200xPittige tante
Twee daarvan zijn de Samurai en de Truffelmayonaise. Voor een pittige tante (of oom) zal de keuze voor de hete Samurai gauw zijn gemaakt. Deze lijkt in eerste instantie een romig sausje te zijn, maar verandert na een aantal onwetende seconden in een ware peper. Wie een apartere smaak dan de heerlijke truffelmayonaise bij z’n frietjes wil, kan opteren voor de kruidige tartaarsaus.

Naast de keuzestress voor sauzen, kwam het grote aanbod van zowel vegetarische als vleessnacks. Na een kort beraad met advies van een tiener die achter de kassa staat, wordt gekozen voor zowel zijn aanraders, de 'ambachtelijke vleeskroket' en de 'vegetarische kaaskroket' als voor andere, zoals de gewone kroket en de vegetarische bamischijf. Hoewel je met de vegetarische snacks prima thuis kunt komen, blijkt de ambachtelijke vleeskroket wegens zijn naam toch te hoge verwachtingen op te roepen.

Al met al beschikt het Vlaams Friethuis Loket 13 over een goede bediening, lekkere frietjes, bijzondere sausjes en smakelijke snacks. Zeker een aanrader voor zowel luie student die dichtbij als ver weg van het centrum woont.

Eindcijfer: 9

 

Lees meer

ANS eet: Prakkie - in 'n bakkie

Van vreetschuur tot sterrenrestaurant: in deze nieuwe rubriek verkent ANS Nijmeegse restaurants. Bieden ze culinaire hoogstandjes of zou je geld toe moeten krijgen? Deze editie: Prakkie - in 'n bakkie

Tekst en foto:Wouter van der Laan

Het concept van Prakkie - in 'n bakkie is simpel. Elke zondag verschijnt er een bericht op de Facebooksite het 'prakkie' van de komende week. Je kan je dan tot maandag twaalf uur aanmelden voor dit prakkie. Later op de dag kan je je bestelde gerecht tussen vijf en zeven 's avonds ophalen. Neem je zelf een bakje mee, dan krijg je 50 cent korting. Kortom, een prakkie in een bakkie.

Studentikoos kokkerellen
Chef en tevens trots eigenaar van dit concept is Wies van Riel. De studente Food Innovation maakt iedere maandagmiddag de balans op: voor hoeveel mensen kookt ze dit keer? Gemiddeld komen er zo’n twintig personen af op het wekelijkse prakkie. Vervolgens probeert Wies zo veel mogelijk verse ingrediënten te halen op de markt. Wat niet op de markt te krijgen is, koopt de studente in de supermarkt. Hierna duikt ze de keuken in met de ingewonnen ingrediënten. Waar? Gewoon in haar studentenhuis. Hier staat, na een middag kokkerrellen, een goed gevulde pan op het aanrecht. Klaar om in bakkies te belanden.

Tot zover de theorie, nu de praktijk. Eerlijk is eerlijk, het was even zoeken. In eerste instantie verwachtte ik niet op zoek te moeten naar een studentenhuis. Na enkele rondjes rondom het Koningsplein samen met mijn plastic bakje, vond ik de locatie. Via een openstaande deur belandde ik op een dakterras. Hier zat een tiental 'Prakkie - in 'n bakkie ambassadeurs' te genieten van de zomerse namiddag.

Na een enthousiaste kennismakingsronde volg ik de chef naar de keuken. Hier schept ze met een soeplepel de maaltijd van deze week in mijn bakje. Het doet me helaas een beetje denken aan een schoolkantine. Als ik vraag naar het idee achter Prakkie vertelt de studente me dat ze een gezonde optie wil bieden voor studenten en beginnend werkenden. 'Een groen studentikoos alternatief voor de ongezonde cafetariasnack om de week gezond te beginnen. Daar zet ik op in.'

prakkie wies 300xDakterras
Deze maandag staat er Kisir, oftewel bulgursalade met groene groentes, een pittenmix en geitenkaas op het menu. Precies wat je zoekt op een tropische dag. De ambassadeurs op het dakterras vragen nog vriendelijk of ik erbij kom zitten met mijn prakkie. Met de gastvrijheid en sfeer zit het daar wel goed. Vanwege tijdnood kies ik er toch voor om het prakkie mee te nemen en thuis op te eten.

Eenmaal thuisgekomen met het goed gevulde bakje, worden gelijk een aantal voordelen van dit initiatief zichtbaar. Geen lange kooktijden, minimale afwas en een studentikoze prijs van 6 euro voor een maaltijd (6,50 als je geen eigen bakje meeneemt). Vervolgens neem ik een paar happen. Het is een luchtig gerecht met een verfrissende smaak wat goed past bij de zomerse avond. De geitenkaas bindt de couscous, sperziebonen en pitten tot een smeuïg te eten geheel boordevol vitamines. Toch vind ik het gerecht na een paar happen een beetje droge kost worden. Gelukkig zorgt de watermeloen, die erbij zit als side dish, voor het frisje dat nodig is. Dit gerecht is al met al een gezonde aanrader met verfrissende smaken die de boventoon voeren.

Prakkie - in 'n bakkie is een degelijk concept. Je neemt een bakje mee, laat het vullen en eet het thuis - of op het balkon bij Wies - op. Het is duurzaam, goed te betalen en ook nog eens gezond. Het is dé studentikoze avondmaaltijd na een lange dag studeren.

De volgende keer blijf ik hangen, Wies!

Eindoordeel: 8.

 

Lees meer

ANS eet: Smokehouse de Kronenburger

Van vreetschuur tot sterrenrestaurant: in deze rubriek verkent ANS Nijmeegse restaurants. Bieden ze culinaire hoogstandjes of zou je geld toe moeten krijgen? Deze editie: Smokehouse de Kronenburger. 

Tekst:Jochem Snijders en Inge Spoelstra

De Lange Hezelstraat is een bijzondere straat. Ze puilt uit van de eettentjes en excentrieke winkels. Of het nu de smalte van de straat is die het knus maakt of het feit dat er veel niche-winkeltjes zitten, je vindt er de leukste tentjes. Zo ook de Smokehouse de Kronenburger. 

In het voorbijgaan doet het exterieur vermoeden dat het om een snackbar gaat: de grote puntzak friet en de grotere hoorn softijs vallen als eerst op, beide van plastic. In tweede instantie vallen ons de rustieke banken en de smoker,een type barbeque om vlees of vis langzaam op te garen, op en de tekst Smokehouse de Kronenburger: hamburgers, spareribs

ans eet burger 250xGéén cafetaria
Smokehouse de Kronenburger is een burgertent. Natuurlijk is er friet te krijgen, maar verwacht geen kroketten, frikandellen en kaassoufflés. Dat soort gedrochten vergeet je ook al snel wanneer je het brede scala aan burgers bekijkt. Zo zijn er de Mediterraanse burger, de Joniburger ('het kleine zusje van de Kronenburger') en de Kronenburger ('de grote broer van de Joniburger'). Ook de vegetariër kan zijn hart ophalen met het uitgebreide aanbod aan vegetarische en veganistische burgers zoals de Vergeten Groentenburger en de Saffraan-Polenta-Champignonburger. Zelfs als je al een groot deel van de kaart hebt geproefd, blijft er iets verrassends tussen zitten. 

Dit keer viel de keus op de cheesy fries,zoete aardappelfrietjes, de Zon-Tomaat-Bloemkoolburger en de Zalmburger. De cheesy fries waren royaal belegd met een kleurrijke garnering van kaas, guacamole, pico de gallo, mayonaise en ketchup. Een twist op de welbekende kapsalon, maar zonder de kebab. De zoete aardappelfrietjes waren knapperig en licht besprenkeld met rozemarijn, wat uitstekend bij de smaak van de zoete aardappelen pastte. Ook de burgers waren verrassend. Zelfs als je normaal niet van bleke broccoli zou houden laten de zongedroogde tomaten die ook in de burger zitten, je de groente in een geheel nieuw licht zien. De zalmburger met dille en hollandaisesaus was alles wat je van een zalm kon wensen. Het geheim daarvan zit hem in het kopen van goede zalm en 'niet te lang doorbakken, die fout maken veel mensen', aldus de eigenaar. Voor dit alles betaal je ongeveer 15 euro per persoon, maar hierbij moet worden opgemerkt dat dit qua hoeveelheid meer dan no was.

Uitstekende sfeer
Naast het eten is de sfeer in de Kronenburger ook niet onbelangrijk. Deze wordt verzorgd door AJ, de eigenaar en tevens de maker en bedenker van de burgers. Je waant je soms in de woonkamer - of keuken - van een verre oom. Naast dat hij voor de bestelling iedere gast de tijd neemt, maakt hij graag een praatje. Over de vreemde gasten die hij soms ontvangt, zoals de escortdame die van zijn telefoon gebruik wilde maken om een klant te bellen; het cateringbedrijf dat hij in de VS had of zijn visie op het runnen van een horecagelegenheid ('Ik wil de mensen niks aansmeren; als ze het lekker vinden, komen ze vanzelf vaker terug'). Deze kleine gesprekken en de toewijding waarmee AJ zijn eten klaarmaakt geven een bezoek aan de Kronenburger iets persoonlijks dat je niet in iedere eetgelegenheid terugvindt.

Eindoordeel
Er zijn veel plekken in de stad waar je friet en iets erbij kunt eten. Wil je echter dat naast je honger gestild ook je smaakpapillen gestreeld worden, dan is Smokehouse de Kronenburger een aanrader. De knapperige friet, de verrassende burgers, en de toewijding en vriendelijkheid van de eigenaar zorgen ervoor dat je graag nog eens terugkomt de andere keuzes op de kaart te ontdekken.

Cijfer: 8

 

Lees meer

ANS kijkt: 13 Reasons Why (2017-heden)

'Aflevering 13, 38.20 min: kijk niet!', dat schreeuwde het internet over het tweede seizoen van ​13 Reasons Why​. De specifieke scène zou te heftig zijn. Veel kijkers zullen echter te nieuwsgierig zijn geweest om zich te laten leiden door die waarschuwing, en zullen dan ook met afkeer op de bank hebben gezeten tijdens die grafische scène in de spannende seizoensfinale.

Tekst: Myrte Nowee

Welkom bij jouw bandje 
Het verhaal van het eerste seizoen draait om de zelfmoord van Hannah Baker (Katherine  Langford). Voordat ze stierf, nam ze dertien opnames op cassettebandjes op waarin  ze uitlegt waarom ze er een einde aan heeft gemaakt, elke reden gericht aan een persoon. De opnames worden afgeleverd bij iedereen die wordt genoemd. Een van die mensen is  Clay Jensen (Dylan Minnette), die de opnames luistert terwijl het gewone leven doorgaat. Alle dertien afleveringen zijn zo ingedeeld dat de cassettebandjes worden afgespeeld als voice-over, waardoor het publiek het heden te zien krijgt, vermengd met flashbacks over het verhaal van Hannah. Zo krijgt de kijker beetje bij beetje een completer beeld van waar Hannah's verdriet vandaan komt en hoe dit zich opbouwt. Ook geeft het inzicht in de onderlinge relaties tussen de hoofdpersonen over wie de opnames gaan. 

 

 

Roodkapje en de wolf 
Het tweede seizoen heeft een soortgelijke indeling, maar dit keer worden de afleveringen vanuit het perspectief verteld van de personen die moeten getuigen in de rechtszaak van Hannah's ouders tegen de school. Dit is heel interessant omdat het verhaal van Hannah nu door de ogen van andere mensen wordt getoond. Zo wordt haar personage van verschillende kanten belicht. Het verhaal van roodkapje is anders als de wolf het vertelt. Ook krijgt het verhaal hiermee meer lading en wordt de serie als geheel realistischer. Niemand is perfect en die imperfectie wordt op deze manier in beeld gebracht zonder dat het afbreuk doet aan je sympathie voor Hannah. 

Ook ziet de kijker de andere hoofdpersonen in het verhaal veranderen doordat zij nu hun eigen verhaal mogen vertellen en ze te maken krijgen met thema's als herstel en rouwverwerking. Daarnaast wordt door de rechtszaak goed in twijfel getrokken of de school wel daadwerkelijk verantwoordelijk is geweest voor Hannah's dood, wat de ouders van Hannah in de rechtszaak tegen de school claimen. Toen de makers de verhaallijn af hadden, stemden ze zelf over de zaak alsof zij het juryoordeel gaven, en werd het vijf tegen vijf. Missie geslaagd dus. 

Maatschappelijke problemen 
Het verhaal wordt in het tweede seizoen ook een stuk uitgebreider. Het verhaal draait allang niet meer alleen om Hannah, maar pakt ook andere kwesties aan die in Amerika voor veel problemen zorgen, zoals wapengeweld, seksueel geweld tegen vrouwen, racisme en het falen van het rechtssysteem. De makers willen met de serie dan ook een dialoog op gang brengen, en dat lijkt te zijn gelukt. Nog geen maand nadat het tweede seizoen van de Netflix serie online vond de Parents Television Council, een Amerikaanse lobbygroep tegen vloeken, geweld en seks in de media, dat hij offline gehaald moest worden. Hun belangrijkste reden hiervoor was een erg gewelddadige scène in de laatste aflevering. Maar is het censureren van geweld dat ook in het echt voorkomt verstandig? 

Voor ons in Nederland is het moeilijk te bevatten hoe waarheidsgetrouw de serie is gemaakt. Zelfs al gaat het er niet op iedere Amerikaanse middelbare school zo aan toe, het is minder aangedikt dan het misschien lijkt voor een Nederlands publiek. Dat wordt vooral duidelijk in Beyond the Reasons, een soort talkshow waarbij de makers en acteurs in gesprek gaan over de serie met specialisten, zoals doktoren, advocaten en psychiaters. De producenten leggen de keuzes uit die ze maakten en vertellen over het onderzoek dat ze hebben gedaan om de verhaallijnen te schrijven. Zo zijn ze bijvoorbeeld met een van de acteurs bij een afkickkliniek geweest om de fases van afkicken te bestuderen voor diens personage. 

En toen 
Dat de serie veel losmaakt is duidelijk, maar of hij meer problemen veroorzaakt of juist bijdraagt aan de oplossing moet nog blijken. Qua verhaalopbouw en acteerprestaties is de serie zelf in ieder geval van hoog niveau. Seizoen twee is wel wat minder sensationeel en wordt op IMDB ook iets lager beoordeeld. Waar in het eerste seizoen vanaf aflevering zes ongeveer de spanning er echt in ging zitten, moet het tweede seizoen het vooral van de laatste twee afleveringen hebben. Desalniettemin geeft het een mooie aanvulling op het verhaal. Het tweede seizoen heeft wederom een open einde en een derde seizoen is al beloofd. Katherine Langford heeft aangegeven niet mee te willen doen omdat het verhaal van Hannah nu af is naar haar idee, dus het is afwachten hoe de makers hiermee omgaan. 

Bij de spraakmakende scène in de laatste aflevering scène moet iedereen zelf beslissen of hij hem kijkt of niet. Zonder geluid terugkijken op YouTube is ook een goede optie. Het hele seizoen erom niet kijken is in ieder geval niet nodig.

 

 

Lees meer

ANS kijkt: A Series of Unfortunate Events (2017-heden)

'Look away, look away, there's nothing but horror and inconvenience on the way.' Met deze sinistere woorden begint elke aflevering van A Series of Unfortunate Events. Toch is wegkijken het laatste wat kijkers willen doen bij deze verfilming van de gelijknamige jeugdboekenreeks. Net als seizoen een biedt het tweede seizoen, dat sinds begin deze maand op Netflix te zien is, een hoogst vermakelijke combinatie van hilarische humor en diepzinnig drama.

Tekst: Vincent Veerbeek

Van de regen in de drup
Na de dood van hun ouders, die zijn omgekomen bij een mysterieuze brand, belanden Violet, Klaus en Sunny Baudelaire bij een ver familielid genaamd Count Olaf (Neil Patrick Harris). Hoewel de Baudelaires in eerste instantie goede hoop hebben op een liefhebbende voogd, blijkt al snel dat de twijfelachtige theateracteur echter alleen op de erfenis van hun ouders uit te zijn. Nadat de schurk door de mand valt, worden de kinderen bij een nieuwe voogd geplaatst. Vanaf daar volgt het verhaal van A Series of Unfortunate Events met name in het begin van de serie een vast patroon, waarbij de kinderen telkens bij een nieuwe voogd terechtkomen en hun best moeten doen om uit de klauwen van Count Olaf te blijven. Die duikt keer op keer op in de doorzichtige vermommingen, waarmee hij toch iedereen behalve de Baudelaires op het verkeerde been weet te zetten. Na het vinden van een geheimzinnig foto van hun ouders en een groep onbekenden beginnen de Baudelaires langzaam het mysterie rond hun ouders en de schimmige organisatie waar zij lid van waren te ontrafelen.

Boek in beeld
Hoewel sommige elementen uit de boeken in de serie zijn aangedikt, zoals de nadrukkelijkere aanwezigheid van verteller Lemony Snicket, is de televisieserie in veel opzichten een trouwe bewerking van de oorspronkelijke boeken. De televisiebewerking slaagt er vooral in het gevoel van de brontekst over te brengen. De taalspelletjes, duistere humor en karikatuurachtige personages zijn kenmerkend voor de boeken en worden in de serie waarheidsgetrouw verwerkt. Net als de boeken zit de tv-serie vol literaire verwijzingen, van personages vernoemd naar Edgar Allan Poe tot een stuk dialoog die bestaat uit de openingswoorden van Nabokov's Lolita. Tegelijkertijd erkent de serie haar eigen status als televisieprogramma, met veel knipogen en de nodige fourth wall breaking. Zo verwijzen sommige karakters expliciet naar termen als 'seizoenen' of 'afleveringen' waar je normaalgesproken een tijdsaanduiding zou verwachten. Ook worden op strategische momenten liedjes toegevoegd die niet in de boeken voorkwamen, maar uitstekend passen binnen de sfeer van het verhaal.

Schoonheidsfoutjes
Ondanks de vele positieve kanten van de serie, is A Series of Unfortunate Events geenszins een toonbeeld van perfectie. Omdat het is gebaseerd op een reeks jeugdboeken worden dingen soms tot in het oneindige toegelicht. Verteller Lemony Snicket, die keer op keer het verhaal onderbreekt om een woord of uitdrukking toe te lichten met de woorden 'a phrase which here means', gaat op een gegeven moment vervelen, zeker omdat de helft van zijn uitleg overbodig is en soms bijna aanvoelt als een onderschatting van de kijker. De makers van de serie lijken zich hier tot op zekere hoogte van bewust, want veel personages doen precies hetzelfde tegenover de Baudelaires, met steevast als antwoord van Klaus: 'We know what that means.' De Baudelaires zijn niet zo dom als mensen denken en de kijker ook niet.

Een ander kenmerk van de serie dat uiteindelijk gaat vervelen, is de manier waarop sommige personages worden weggezet. Zeker in het begin worden keer op keer dezelfde karaktereigenschappen benadrukt, waardoor de meeste personages karikaturen van zichzelf zijn. Violet vindt graag dingen uit en Sunny zet het liefst overal haar tanden in, terwijl Count Olaf kwaadaardig en ijdel is. Gelukkig maakt de serie ook hier flinke vooruitgang naarmate het tweede seizoen vordert en de nadruk verschuift naar de tol die de gebeurtenissen eisen op de personages. Zo is er in een van de laatste afleveringen van seizoen twee zelfs een scène waarin Count Olaf wordt geconfronteerd met zijn daden. Hier schemert plots een andere, meer onzekere kant van de slechterik door. Het roer wordt niet direct omgegooid, maar wel wordt langzaam duidelijk dat de personages meer zijn dan de typetjes die in het begin worden geïntroduceerd.

Hoewel A Series of Unfortunate Events dus de nodige schoonheidsfoutjes bevat, zijn deze makkelijk te vergeven vanwege het vlotte tempo, de mooi vormgegeven omgevingen en de vaak zwartgallige humor. Zo krijgt de serie het voor elkaar niet alleen de inhoud van de boeken goed te verfilmen, maar ook de sfeer daarvan. Daarmee krijgt het iets voor elkaar waar veel andere verfilmingen, ook de eerdere filmversie van A Series of Unfortunate Events, de mist ingaan.

 

Lees meer

ANS kijkt: Altered Carbon (2018-heden)

Personages inAltered Carbon bestaan net als mensen in onze wereld uit een lichaam en een geest. De geest, gedragingen en persoonlijkheid worden echter opgeslagen op een harde schijf die qua uiterlijk veel weg heeft van een fidget spinner. Het lichaam is maar een omhulsel waarin deze harde schijf geplaatst wordt. Dit lichaam is – als je rijk genoeg bent – te vervangen, aan te passen en te kopiëren. Sinds begin februari is de nieuwe sciencefictionserieAltered Carbon op Netflix te zien. Weet deze zich te onderscheiden van het al zo ruime aanbod op dit videostreamplatform?

Tekst: Siebe Konst

Cyberpunk gemixt met sciencefiction
Altered Carbon is gebaseerd op het gelijknamige boek uit 2002 van de Engelse schrijver Richard K. Morgan en speelt zich af in het jaar 2358. Technologie uit andere werelden heeft voor robots en lasers gezorgd maar dus ook voor onsterfelijkheid. De producenten hebben veel aandacht besteed om de wereld uit het boek op het televisiescherm te krijgen en de serie ziet er dan ook prachtig uit. De omgevingen lijken op die uit Blade Runner of Total Recall met cyberpunk elementen. Het is een wereld die ondanks alle nieuwe technologie en rijkdom vol zit met criminaliteit en armoede. Hoewel er wordt verwezen naar andere planeten speelt de serie zich af op aarde.

Moord en mysterie
Het verhaal draait om Takeshi Kovacs, gespeeld door Joel Kinnaman. Kinnaman is al bekend van de Netflix-serie House of Cards en de film Suicide Squad. Takeshi wordt 250 jaar nadat zijn oude lichaam is vernietigd onvrijwillig wakker gemaakt en in een totaal nieuwe huid gestopt. Dit lichaam is uitgerust met kungfu, spierkracht en snelheid. Hij komt echter al gauw tot de realisatie dat hij niet zomaar is teruggehaald. Takeshi moet namelijk de moord op Laurens Bancroft (gespeeld door James Purefoy) oplossen. Alleen hij kan dit omdat hij een Envoy is, een soort supersoldaat die razendsnel nieuwe lichamen kan adopteren. Tevens is hij de laatste in zijn soort en emoties zijn vrijwel niet aanwezig bij hem. Dat is handig, want zo kan Takeshi erg objectief blijven tijdens het onderzoek. De andere hoofdrol is weggelegd voor Martha Higareda, die politieagente Kristin Ortega speelt. Zij heeft de taak Takeshi te babysitten.

Zoveelste Netflix-serie?
Hoewel er tegenwoordig talloze sciencefictionseries op Netflix te vinden zijn, is Altered Carbon uniek omdat doodgaan in deze serie in veel gevallen slechts tijdelijk is. Je vervangt je lichaam toch net zo makkelijk weer voor een nieuw exemplaar, mits je genoeg geld hebt, of je laat het klonen. De harde schijf laten kopiëren, waardoor je eigenlijk bijna onsterfelijk bent, is ook geen enkel probleem. Hierdoor kan de serie met zijn karakters een oneindig aantal richtingen op en kan elk karakter door verschillende acteurs gespeeld worden. Zo is Bancroft bijvoorbeeld degene die Takeshi terug laat halen uit de voorlopige dood om zijn eigen moord op te lossen. Dit is slechts een van vele plotwendingen in deze serie. Wie Altered Carbon maar zijdelings volgt, zal moeite hebben het verhaal bij te benen. Daar is de serie gewoonweg veel te complex voor. Gelukkig wordt de kijker beloond met genoeg dramatische, mooie en spannende content.

Tientallen verhaallijnen
Doordat de serie zich in het begin richt op een beperkt aantal personages, is het voor de kijker nog wel te volgen. Gaandeweg komen er echter in rap tempo karakters en verhalen bij en kan het plot wat verwarrend worden. Als je de setting echt leuk vindt en hierdoor gemotiveerd kan blijven kijken. is het de kijktijd zeker waard. Wat de serie verder verrijkt, is het uitstekende samenspel tussen Takeshi en Kristin. De karakteropbouw is diep met voldoende achtergrond en toch blijft het gissen wat de motieven zijn van de karakters. Niks is zo simpel als het lijkt. Dit is een kracht, maar dus ook een zwakte. De serie kan een ontelbaar aantal richtingen op. Dit zorgt voor verassingen en voor verwarring, zoals subplots die tijdelijk wegvallen en elders hervat worden of karakters die verdwijnen en met een totaal ander uiterlijk in een andere aflevering opduiken. Dit alles maakt Altered Carbon een uitdagende serie.

Altered Carbon is sinds vorige maand te zien op Netflix en bevat naast een uitstekend verhaal ook spectaculaire visuals en uitstekend geportretteerde personages. Het is nog onzeker of er een tweede seizoen komt. Wat we wel weten is dat Joel Kinnaman zeer waarschijnlijk niet meedoet doordat hij verdergaat bij concurrent Amazon. Normaal is het een doodsteek voor een serie als het hoofdpersonage vervangen wordt. Door de constructie van Altered Carbon is dit echter allemaal mogelijk.

 

Lees meer

ANS kijkt: Annihilation (2018)

Recent verscheen Annihilation op Netflix, een sciencefiction horrorfilm die het verhaal vertelt van bioloog Lena. Ze betreedt een wereld waarin alles wat ze heeft geleerd over flora en fauna op wankele benen komt te staan. Regisseur Alex Garland baseerde de film op Jeff VanderMeers gelijknamige boek. De film was bedoeld voor het grote scherm, maar na een beperkte bioscooprelease in Canada, China en de Verenigde Staten leidden de tegenvallende resultaten toch tot een dealtje met Netflix. Jammer, want een werkje van dit kaliber verdient zonder twijfel een Ultra IMAX 3000 3D Deluxe behandeling.

Tekst: Max Wolf

Bestemming onbekend
Kane (Oscar Iscaar), de echtgenoot van Lena (Natalie Portman), keert een jaar na zijn vermissing van een geheime missie zonder aankondiging terug naar huis. Hij weet bijna niets meer van het afgelopen jaar en stort binnen enkele minuten na thuiskomst in. Wanneer Lena en hij onderweg zijn naar het ziekenhuis wordt de ambulance onderschept door een groep geheime soldaten die hen meenemen naar Area X, een militaire basis. Dit gebied bevindt zich in de buurt van 'The Shimmer', een groeiend elektromagnetisch veld dat alles opslokt in zijn pad. Lena krijgt te horen dat haar man op expeditie is geweest in The Shimmer in een poging de origine en effecten ervan op het opgeslokte gebied te achterhalen. Hij blijkt de enige van talloze expeditieleden te zijn die de tocht heen en terug overleefde. Kane raakt in een coma waardoor Lena alsmaar nieuwsgieriger wordt naar The Shimmer. Ze is ontzettend nieuwsgierig en wil weten wat haar echtgenoot heeft meegemaakt. Hierdoor besluit ze mee te gaan met de volgende expeditie. Samen met vier andere vrouwen gaat ze op een zelfmoordmissie waarin ze hoopt antwoorden te vinden die haar man kunnen redden.

Oprechte angst
Hoe dichter het expeditieteam bij de oorsprong komt, hoe vreemder de omgeving wordt. Met name de flora en fauna blijken meer aangetast te zijn met elke stap die het team zet. Het is dan ook de kracht van deze film om oprecht eng te zijn zonder in elke scène een jumpscare in te bouwen. Angstaanjagend zijn zonder je daarvoor hartaanvallen te hoeven bezorgen is voor weinig horrorfilms weggelegd. Alex Garland bereikt dat effect echter met gemak. De combinatie van kunstzinnige visuals, buitenaards klinkende muziek en de setting in een droomwereld (die tegelijk een nachtmerrie is) geven de film een sfeer die je zonder twijfel peentjes laat zweten.

Diepere vraag
Hoe dieper het expeditieteam komt, hoe meer de wetenschappelijke leden van het groepje erachter lijken te komen wat The Shimmer doet met de individuen die het betreden. Vormgegeven als een vloeiende substantie van magistraal gebroken wit licht lijkt The Shimmer het DNA van al het levende wat het betreedt in een blender te gooien. Zo zien teamleden hun vingerafdrukken veranderen, lijken planten menselijke vormen aan te nemen en vice versa. Het verklaart de mate waarin vorige expedities vermoedelijk hun toerekeningsvatbaarheid verloren om vervolgens nooit meer terug te keren.

Deze verklaring opent niet alleen een deur voor de filmmakers om hun fantasie op de vrije loop te laten, maar het stelt ook een diepere vraag. Teamleden worden stukje bij beetje anders, zowel fysiek als mentaal. In het begin van te film is al te zien dat Lena de expeditie overleeft, ze wordt immers in een van de allereerste shots ondervraagd over alle gebeurtenissen die tijdens haar tocht hebben plaatsgevonden. Toch zie je per scène dat ze een stuk anders uit The Shimmer gekomen is. Het is alsof het verhaal je hiermee bijna toejuicht om in een existentiële crisis te belanden wanneer Lena niet meer volmondig kan zeggen dat ze daadwerkelijk Lena is. Aan welke eigenschappen en kenmerken ontleen je je identiteit als alles constant verandert? Als kijker houdt de film je door deze vraag nog langdurig in zijn greep.

Desalniettemin is het makkelijk om Annihilation te ervaren als vaag en onbegrijpelijk als je niet je concentratie erbij houdt. Wellicht dat dat heeft geleid tot de tegenvallende bioscoopbezoeken in de Verenigde Staten, Canada en China. Toch is de film een verademing voor liefhebbers van het sci-fi horrorgenre omdat het zonder goedkope trucjes eng is. Complexer staat niet gelijk aan beter, maar Alex Garland en Natalie Portman kunnen nog weleens het tegenbewijs zijn voor dat statement.

 

Lees meer

ANS kijkt: Arrested Development (2003-heden)

Waar gecancelde series vroeger in de vergetelheid raakten of vereeuwigd werden door fans op het internet, is de kans tegenwoordig groter dat Netflix of een ander streamingplatform ermee aan de haal gaat. Zo ook de serie Arrested Development. Bijna even turbulent als het verhaal van de Bluth-familie die in Arrested Development centraal staat, is de productiegeschiedenis van de serie zelf. Na drie succesvolle seizoenen op de Amerikaanse televisie ging de stekker er in 2006 uit en leek de toekomst onzeker. Pas in 2011 besloot Netflix de rechten te kopen en drie jaar later verscheen een rommelig vierde seizoen. Inmiddels zijn de hoofdrolspelers beroemd en drukbezet, maar het is toch gelukt om iedereen opnieuw bij elkaar te krijgen. Zo is er nu na vijf jaar een half vijfde seizoen, de rest volgt later dit jaar.

Zootje ongeregeld
De serie vat zichzelf samen in de iconische zin waar elke aflevering mee begint. 'Now the story of a wealthy family who lost everything and the one son who had no choice but to keep them all together.' Die zoon is Michael Bluth, gespeeld door Jason Bateman. Wanneer vader George Bluth wordt gearresteerd voor investeringsfraude met zijn vastgoedbedrijf moet de familie zich aanpassen aan hun nieuwe, minder weelderige levensstijl. Michael, de enige rationele van het zootje ongeregeld, ziet zich gedwongen alle zeilen bij te zetten om te voorkomen dat zijn familie zich verder in het ongeluk stort. Van moederskindje Buster tot wereldvreemde zus Lindsey en haar excentrieke man Tobias, de Bluths zijn stuk voor stuk compleet labiel. In de eerste drie seizoenen staan dan ook de gevolgen van de arrestatie van vader George voor deze chaotische familie centraal.

Om de serie nieuw leven in te kunnen blazen, werden voor het vierde seizoen nog meer financiële moeilijkheden bedacht en zijn dit keer alle familieleden elkaar uit het oog verloren. Hierdoor staat elke aflevering een individueel personage centraal in plaats van de hele cast. Dit vierde seizoen was zo'n puinhoop dat de makers later besloten een "remix" van het seizoen uit te brengen met normale afleveringen waarin meer dan een personage centraal staat. Ook seizoen vijf maakt een terugkeer naar de oorspronkelijke vorm, waarbij het grootste deel van de cast in elke aflevering te zien is. Dan pas wordt duidelijk hoezeer de serie profiteert van de chemie tussen de personages.

Oude koeien
De humor van Arrested Development is ronduit bizar te noemen. Belachelijke misverstanden en de meest absurdistische typetjes, niets lijkt te gek. Het is vooral bijzonder hoe de serie desondanks geloofwaardig en leuk weet te blijven. Een groot deel van de humor is bovendien gebaseerd op running gags en veel grappen worden in de loop van de seizoenen opgebouwd en herhaald. Helaas worden vijftien jaar na dato nog steeds dezelfde grappen gerecycled, waardoor het soms allemaal erg uitgemolken aanvoelt. Michaels zoon George Michael blijft bijvoorbeeld worstelen met zijn gevoelens voor nicht Maeby, die in seizoen vijf nog steeds misbruik van hem maakt. Een ander kenmerk van de typische Arrested Development-humor is de stem van producent Ron Howard, die de perikelen van de Bluths aan elkaar praat. De droge vertelstem die beschrijft wat er gebeurt en daarbij vaak de personages tegenspreekt, is ook in seizoen vijf nog altijd bron van grote hilariteit. Helaas speelt hij zelf ook mee in het vierde en het vijfde seizoen en wordt algauw duidelijk dat hij beter de serie vanaf de zijlijn had kunnen blijven becommentariëren.

Politiek vermaak
Een groot deel van de humor komt bovendien van de politieke ondertoon die Arrested Development eigen is. De Bluths zijn een stelletje typische Republikeinen, die niets snappen van mensen buiten hun eigen rijke, blanke bubbel. Het is duidelijk dat de eerste seizoenen uit het tijdperk van George W. Bush stammen, met de nodige verwijzingen naar zijn presidentschap. Het is dan ook jammer dat de politieke humor die in de eerste seizoenen nog enigszins subtiel is, tot zulke proporties wordt opgeblazen in het nieuwste seizoen. Beeldschermen met nieuwsbeelden van Donald Trump op de achtergrond en de meest voor de hand liggende grappen. Die overcompensatie is vooral jammer omdat seizoen vier puur toevallig de spijker op de kop sloeg. Veel elementen uit dat seizoen doen denken aan het presidentschap van Trump, met grappen over een muur langs de Mexicaanse grens en een omstreden politicus. En dat in 2013, twee jaar voordat Trump met veel bombarie zijn presidentscampagne begon.

Het is bewonderenswaardig dat iemand na het tenenkrommende vierde seizoen nog zin had om meer Arrested Development te maken. Seizoen vijf mag dan iets beter zijn, na vijftien jaar is het eindeloos herhalen van grappen en verwijzingen wel en beetje klaar. Het is daarom te hopen dat de serie met de tweede helft van dit seizoen afscheid kan nemen zonder nog meer gezichtsverlies te lijden.

 

Lees meer

ANS kijkt: BlacKkKlansman (2018)

Het is een komedie, en grappig is de film zeker, maar BlacKkKlansman laat het publiek met een onheilspellend en ambigu gevoel achter.

Tekst: Aafke van Pelt

Op het eerste gezicht lijkt de op een waargebeurd verhaal gebaseerde film BlacKkKlansman misschien een komedie. Het verhaal speelt zich af in Colorado in de jaren zeventig, toen rassenscheiding in Amerika nog een groot probleem vormde. Een Afro-Amerikaanse politieagent, Ron Stallworth (John Davis Washington), doet zich voor als een blanke man aan de telefoon en weet zo een plek te veroveren binnen de Ku Klux Klan (KKK) en te kijken wat de ze precies van plan zijn. Een soort undercover-missie, dus, om de plannen te ondermijnen. De KKK is een extreemrechtse organisatie die bekend staat om geweld tegen niet alleen zwarte mensen, maar ook tegen homoseksuelen en Joden. Wanneer de KKK Stallworth wil ontmoeten stuurt hij zijn blanke collega Flip Zimmerman naar de Klan om zich als Stallworth voor te doen.

Niet om mee te spotten
BlacKkKlansman balanceert tussen komedie en confrontatie. De film neemt een humoristische ondertoon aan om het zware onderwerp, geweld vanuit de KKK, wat lichter en makkelijker maken. Want ondanks de vele scherpe grappen is de KKK niet iets om zomaar mee te spotten, en de regisseur, Spike Lee, was zich hier erg van bewust. De humor - het bespotten van de KKK, het grappige concept, de zelfspot van meerdere personages in de film - wordt gebruikt om te onderstrepen hoe belachelijk de Klan eigenlijk was (en nog steeds is), en hoe belachelijk het eigenlijk is om homofobisch, racistisch of antisemitisch te zijn. De Klanleden worden afgebeeld als dom, wereldvreemd en gek op wapens - er is geen positief aspect te vinden binnen de Klan.

Confrontatie
Ondanks de grappen en het spotten met de leden van de KKK is de film geen klucht. Lee schroomt niet om het geweld tegen zwarte mensen echt te laten zien. De kijker zal zich soms ongemakkelijk voelen, droevig zelfs. Personages vertellen levensechte verhalen over het lynchen van onschuldige mensen op straat, alleen om de kleur van hun huid. Het is een confrontatie waar het publiek niet omheen kan. De spanning in deze film wordt extra benadrukt omdat je als kijker niet zeker weet of het goed komt – het kan evengoed mislopen.

Een waarschuwing
In BlacKkKlansman weet Lee de balans tussen humor en politiek goed te vinden. Nergens wordt dit duidelijker dan aan het einde. Door een flash-forward naar het heden, naar beelden van speeches van president Trump en opstanden op straat laat BlacKkKlansman zien dat, ondanks het feit dat het verhaal van Stallworth goed afliep, de strijd nog niet afgelopen is. De extreemrechtse bewegingen komen weer steeds sterker naar voren en het idee van de KKK lijkt ineens niet zo belachelijk en onrealistisch meer. Het is een waarschuwing. Als er niets gebeurt, lijkt de film te zeggen, zullen mensen zoals Stallworth weer nodig zijn en zo ver mogen we het niet laten komen.

 

Lees meer