Anna in Engeland: Time flies

Kunstgeschiedenisstudent Anna Koudijs verblijft een half jaar in Lincoln, Groot-Brittannië. Voor ANS schrijft ze elke maand over hoe zij als Nederlandse student de Brexit beleeft, maar ook over haar bevindingen in het land en het contact met de bewoners.

'Time flies by when you're having fun', en al helemaal als je het ook nog eens heel drukt hebt. Vier maanden geleden kwam ik aan in Lincoln. Aan de ene kant voelt het als de dag van gisteren, maar tegelijkertijd ook weer als een eeuwigheid geleden. Er is in de tussentijd zoveel gebeurd. Het semester loopt hier op zijn eind en terwijl ik de laatste opdrachten inlever, vertrekken de eerste uitwisselingsstudenten alweer terug naar hun eigen land. Ik ben hier gelukkig nog twee maanden om rustig alles af te maken. Daarnaast ga ik die tijd goed gebruiken om nog wat rond te reizen en zo nog te kunnen genieten van de Britse cultuur.

Niet alleen de uitwisselingsstudenten, maar ook steeds meer Engelse studenten beginnen de stad te verlaten nu het semester aan zijn einde komt. Hieraan kan ik merken dat het studentenleven in het Verenigd Koninkrijk toch beduidend anders is dan in Nederland. Waar je in Nederland als je eenmaal op kamers gaat, ook echt op kamers blijft, wonen Britse studenten tijdens de zomer gedurende een paar maanden weer bij hun ouders. Ook zodra ze afstuderen gaan ze vaak weer (tijdelijk) bij hun ouders wonen. Heel begrijpelijk als je kijkt naar de huurprijzen hier, maar zelf zou ik er niet aan moeten denken. Als je eenmaal gewend bent om op jezelf te wonen lijkt het mij een behoorlijke uitdaging om weer rekening te moeten houden met een hele familie in huis. Kortom, Lincoln begint langzaamaan leeg te lopen en schijnt een behoorlijke 'ghosttown' te worden zodra alle studenten naar huis zijn.

Hoewel het nog twee maanden duurt voordat ik weer naar huis ga, betrap ik mezelf erop dat ik af en toe al terugdenk aan mijn tijd hier. Hoe deze tot nu toe is verlopen, wat er terecht gekomen is van mijn soms toch wat irrealistische doelen en verwachtingen. Zo heb ik ondertussen de hoop op dat prachtige Britse accent wel opgegeven. Want ten eerste, wat is een Brits accent? Zoals ik in mijn column van maart al aangaf hebben ze hier om de twintig kilometer wel weer een ander. Daarnaast heb ik studenten om mij heen uit zoveel verschillende landen, dat mijn accent nu eerder een rare mengeling van Brits, Amerikaans, Nederlands en Italiaans lijkt te zijn. Ach, wat maakt het ook uit, als mensen me maar verstaan.

Ik kijk niet alleen terug op mijn tijd in Engeland, maar ik begin ook al een beetje vooruit te kijken naar mijn terugkeer in Nederland. Hoewel ik aan de ene kant best wel weer zin heb om terug naar huis te gaan, vind ik het ook wel eng. Ik heb het gevoel dat ik in een soort limbo beland ben. Doordat ik hier maar een half jaar woon, is er niet echt sprake van integratie. Je weet immers dat het voor een korte periode is, je weer naar huis gaat en de mensen om je heen weten dat ook. Echte relaties met mensen ga je niet aan. Maar een paar weken geleden bekroop mij opeens de angst of ik straks nog wel in mijn vertrouwde omgeving pas. Ik kijk er zo naar uit om weer terug te gaan naar mijn vrienden en familie, maar is die omgeving nog wel zo vertrouwd tegen die tijd als dat ik mij voorstel? Of ben ik door dat half jaar weg eigenlijk best wel vervreemd van mijn leefomgeving?

 

Lees meer

Anna in Engeland: Twee maanden thuis...

Kunstgeschiedenisstudent Anna Koudijs verblijft een half jaar in Lincoln, Groot-Brittannië. Voor ANS schrijft ze elke maand over hoe zij als Nederlandse student de Brexit beleeft, maar ook over haar bevindingen in het land en het contact met de bewoners.

Het is twee maandengeleden dat ik na een halfjaar studeren in het Verenigd Koninkrijk weer ben teruggekeerd naar de Lage Landen. Als ik het rationeel benader lijkt het pas twee maanden te zijn, maar het voelt als een eeuwigheid. Misschien zelfs alsof ik nooit weg ben geweest, alsof het allemaalmaareen droom was. Toch heb ik voor zes maanden in Engeland mogen wonen en is dit alweer mijn laatste column.

Het is echteenontzettend cliché, maar wat zijn die zes maanden snel gegaan. Nou ja, dat kan ik achteraf nu wel zeggen. Tijdens mijn buitenlandminor voelde het soms helemaal niet alsof de tijd voorbijvloog.Zo zag ikhalverwege mijn verblijf in Engelandsoms ontzettend op tegen demaandendie nog volgden. Eigenlijk besef je pas echt wat voor emotionele rollercoaster het is als je er al tot je nek toe inzit. Begrijp me niet verkeerd, het was een hele goede en leerzame ervaring en ik heb er zeker geen spijt van,ik denk alleen datsomsonderschat wordt hoe zwaar hetaf en toekan zijn.

Van andere studenten die mij voorgingen hoorde ik vooral de gave en onvergetelijke ervaringen en herinneringen die zij hebben meegemaakt en eraan over hebben gehouden. Natuurlijk geldtdatook absoluut voor mij en na een tijdje zijn dat de herinneringen die je waarschijnlijk het meest bij blijven. De ontzettend leuke mensen die ik heb mogen ontmoeten, mijn positieve ervaring met het onderwijs aan de universiteit in Lincoln,de mooie plekken die ik bezocht hebt, maar ook de lieve en leuke berichten die ik vanuit thuis heb mogen ontvangen en de mensen diebij mij op bezoek zijn gekomen.

Toch was afgelopen half jaar zeker geen vakantie (dusbij deze een waarschuwing: vraag me niet of mijn buitenlandminor niet gewoon een soort van vakantie was).Los van alle goede en leuke ervaringen was het namelijk gewoonkeihard werken.Hoe ik mijzelf ontwikkeld heb over de afgelopen paar maanden was alle moeite echter meer dan waard.Ikdurf dan ook best te zeggen dat ik trots ben op mezelf enopwat ik bereikt heb. Ongetwijfeldheeft iedereen tijdens een buitenlandverblijfzijneigen uitdaging. Voor de eenzit de moeilijkheid in het leren van een nieuwe taal, voor de ander misschienin het proberen vanzelfredzaam en zelfstandigtezijn. Hoewel ik mij op allerlei gebieden heb ontwikkeld, was de grootste uitdaging voor mij om me sociaal op te stellen en tegelijkertijd dicht bij mijzelf te blijven.Ik ben van naturevrijintrovert, maar heb mezelfgeleerd om medaar af en toe overheen te zetten.Misschien is dat wel waar een buitenlandminor het meeste omdraait, niet het zo ver weg zijn of het leren van een andere taal, maardie persoonlijke overwinningen, stapje voor stapje.

Wat ik hetmeest lastig vindsinds ik terug ben in Nederland zijn twee hele praktische dingen: fatsoenlijk Nederlands spreken en deelnemen aan het verkeer. Het lijkt alsof ik binnen een halfjaar de helft van mijn Nederlandse woordenschat kwijt ben geraakt, om overmijngrammatica maar niet te spreken. Het afschrijven van mijn scriptie in het Nederlandswerddaardooreen nog grotere uitdaging dan het al was. Ook voor het eerst weer autorijden wasmoeilijker dan ik had gedacht. Binnen een halfjaar was ik zo gewend aan het verkeer in het Verenigd Koninkrijk, dat ik in Nederland automatisch aan de linkerkant van de wegbegon te rijden. Ondertussen verzocht mijn moeder naast mij of ik toch maar even aan de rechter kant wilde gaan rijden, waarop ik dacht: 'huh, maar dat doe ik toch al?'.Vreemd genoeg lijkt het nu moeilijker en duurt het langer om weer te wennen, dan toen ik net in Engeland was.Misschien komt dit omdat ikditgewenningsprocesnualleen onderga, terwijl ik in Engeland allemaal andere studenten om mij heen had die in dezelfde situatie zaten.

Een vraag die mij al meerdere keren gesteld is, is of ik ooit terug zou willen.Wie weet wat de toekomst zal brengen. Voor nu ben ik in elk geval

...
Lees meer

Anna in Engeland: Typisch Nederlands?

Kunstgeschiedenisstudent Anna Koudijs verblijft een half jaar in Lincoln, Groot-Brittannië. Voor ANS schrijft ze elke maand over hoe zij als Nederlandse student de Brexit beleeft, maar ook over haar bevindingen in het land en het contact met de bewoners.

Eindelijk is het dan maart. Een maand waar ik vreemd genoeg naar heb uitgekeken. Al sinds ver voor mijn vertrek verwacht ik dat dit de meest turbulente maand van mijn verblijf zal worden. Momenteel staat op de planning dat het Verenigd Koninkrijk op 29 maart de Europese Unie verlaat. Hoewel ik hier zeker geen voorstander van ben, ben ik stiekem wel razend benieuwd wat ik ervan ga merken.

Na twee maanden in Engeland lijk ik aardig gewend te zijn aan het leven hier. Eigenlijk gaat dat best snel. Net zoals in Nederland kom je vanzelf in een ritme van studie en/of werk, sport, afspreken met vrienden en ga zo maar door. Toch was mijn start van de studie hier zeker niet vlekkeloos. Om de situatie te schetsen: je zit in college, keurig voorbereid met de opgegeven literatuur voor je. De docent begint aan zijn college en je begrijpt er helemaal niks van. Niet omdat het onderwerp te moeilijk is of omdat je niet goed voorbereid bent. Je verstaat simpelweg de docent en je medestudenten niet. Rationeel weet je dat ze Engels spreken, maar het lukt je niet om er wat van te maken. Doordat Lincoln in het midden van Engeland ligt, wonen hier studenten uit alle windstreken van het Verenigd Koninkrijk. Kortom, een heel scala aan verschillende accenten waar je aan moet wennen.

Gelukkig heb ik als Nederlandse een redelijk goed aanpassingsvermogen. Ik begin me langzaamaan echt te realiseren dat bepaalde eigenschappen die je hebt worden beïnvloed door het land of de omgeving waarin je woont. Zo is het voor Nederlanders heel normaal dat je minstens één vreemde taal beheerst. Maar dit is zeker niet vanzelfsprekend voor iedereen. Als ik vertel dat ik op school naast Engels ook verplicht Duits en Frans moest leren word ik enigszins ongelovig aangestaard. Met maximaal twee of drie uur rijden staan wij al in een ander land met een andere cultuur en taal. Als kleine bevolkingsgroep passen wij ons waar we ook gaan constant aan, dat zijn we gewend.

Dit betekent natuurlijk niet dat Nederlanders geen eigen identiteit hebben. Ik heb mezelf overigens nooit beschouwd als een typische Nederlander. Onze geliefde koningin sprak immers de fameuze woorden: 'De Nederlander bestaat niet'. Toch ben ik de afgelopen twee maanden geconfronteerd met het feit dat ik toch wel degelijk karakteristieken heb ik die als typisch Nederlands worden gezien. Overduidelijk is natuurlijk mijn uiterlijk: blond, blauwe ogen en relatief lang. Maar mijn meest prominent aanwezige Nederlandse eigenschap is misschien wel mijn manier van uitdrukken: direct en duidelijk. Of 'blunt' zoals ze het hier noemen. Sommigen kunnen het wel waarderen, maar over het algemeen reageren mensen vrij verbaasd of schrikken er zelfs een beetje van. Op dit gebied valt dan ook nog te werken aan mijn aanpassingsvermogen.

Met de Brexit op komst ben ik benieuwd wat de aankomende paar weken voor mij in petto hebben. Toch is dit geen veelbesproken onderwerp, zeker niet met Britten. Hoewel een enkele politicologiestudent graag met je in discussie gaat, hoef je eigenlijk geen poging te doen om er tegen een Engelsman over te beginnen. Als het toch ter sprake komt, gaat dit met veel gezucht en gesteun. Het is niet alleen een beladen en gevoelig onderwerp, maar mensen zijn er klaar mee. Klaar met de Brexit en met het politieke gekonkel van de afgelopen tweeëneenhalf jaar. Tussen de spannende momenten door, zoals stemmingen in het parlement, is er dan ook vooral sprake van een soort onverschilligheid: 'Let's get it over with'.

 

 

Lees meer

ANS bezocht: 5e editie InScience filmfestival

Woensdagavond werd de vijfde editie van het wetenschapsfilmfestival InScience in Nijmegen geopend. Niet alleen worden er veel wetenschappelijke films vertoond tijdens het evenement, ook verzorgen wetenschappers van verschillende universiteiten praatjes waarin dieper op de inhoud van de film wordt gegaan. Daarnaast zijn er interactieve activiteiten zoals een wetenschapslab van NEMO Amsterdam en zijn er mogelijkheden om Virtual Reality uit te proberen. Voor ieder wat wils.

Tekst: Myrte Nowee

Dit jaar staat InScience in teken van 'genetische modificatie'. De keuze voor het thema komt niet zomaar uit de lucht vallen: vorig jaar zouden er namelijk voor het eerst menselijke baby's genetisch gemodificeerd zijn. De mogelijkheden die eerst futuristisch leken werden plots realiteit. Het is daarom een onderwerp wat erg speelt onder wetenschappers en de algemene bevolking. Het festival werd hierom geopend met de documentaire Human Nature die dieper inging op hoe genetische modificatie, met behulp van een CRISPR-eiwit, überhaupt mogelijk is, samen met de ethische kwesties die bij de nieuwe mogelijkheden bij komen kijken.

Durven we aanpassingen te doen?
Achteraf legde hoogleraar Plantfysiologie Michel Haring de techniek, die hij zelf ook gebruikt, wat verder uit. 'Je kan met het eiwit ervoor zorgen dat kippen niet meer de kippengriep krijgen', vertelt Haring enthousiast. ‘Kunnen we nog meer kippen in één stal proppen’, grapt hij er semi-serieus achteraan. 'Of kijk naar Amerika, daar sterven jaarlijks 25 mensen doordat ze geraakt worden door de hoorns van koeien. Daar moeten we dus van af!' stelt Haring opzettelijk overdreven.

'Hoeveel weten wij daadwerkelijk van al onze genen dat we het aandurven daar aanpassingen in te maken?'

Na de ietwat wringende toekomstbeelden relativeert hij en slaat de overenthousiaste toon om naar een kritische blik over de gevaren van genetische modificatie. Want hoe mooi het ook klinkt: er gaat nog steeds veel mis. Daarbij lijkt onze techniek verder dan onze kennis en is het de vraag of we onszelf als mens misschien niet overschatten. 'Hoeveel weten wij daadwerkelijk van al onze genen dat we het aandurven daar aanpassingen in te maken?' is dan ook de kritische boodschap die Haring het publiek meegeeft.

Toegankelijk en belangrijk
Het publiek was duidelijk enthousiast. Niet alleen was de voorstelling volledig uitverkocht, ook kwamen er verdiepende vragen en zelfs toevoegingen over het onderwerp. Toch zat de zaal niet vol kenners. Er waren ook genoeg mensen die simpelweg 'meer wilden weten over het onderwerp', zoals twee kunstenaars die zich vooral aangetrokken voelden tot de paarse banaan die het logo van dit jaar vormt.

crispr 260xNa de officiële opening en de publieksvoorstelling borrelen medewerkers, sprekers en bezoekers van het festival nog wat na. De laagdrempeligheid en verdieping is iets wat veel mensen aanspreekt. Zo ook professor Dierfysiologie Gert Flik die donderdagmiddag zal spreken na de film Artifishal, over het ingrijpen van de mens op de levenscyclus van de zalm. 'Ik denk dat het heel belangrijk is dat de universiteit het kennisgat tussen wetenschappers en publiek kan dichten', aldus Flik, 'en film is daar een uitstekende methode voor.'

Het festival loopt nog tot en met zondag 10 november.

 

Lees meer

ANS bezocht: Foxlane bij Grote Prijs van Nederland

Zondag lieten de psychedelische melodieën van Foxlane de muren van poptempel Paradiso trillen tijdens de finale van Grote Prijs van Nederland. De Nijmeegse studentenband wist het hele publiek aan het dansen te krijgen en ging er dan ook met de publieksprijs vandoor. 'Dit was toch echt wel ons beste optreden ooit.'

Tekst: Julia Mars
Foto's: Mitzie Samuels en Valerie van Hazendonk

Sinds de Nijmeegse band vorig jaar de studentenband wedstrijd Kaf en Koren won, is de muzikale carrière van frontman Guus Timmermans, bassist Norman Samuels, gitarist Christaan Végh en drummer Joris van der Veeken in een stroomversnelling gekomen. Zo waren ze afgelopen zomer te vinden op meerdere festivals binnen en buiten Nederland, brachten ze hun eerste EP uit en kwam hun nummer Birmingham op de razend populaire Spotify-afspeellijst van Peaky Blinders terecht. Begin dit jaar scheef de band zich in voor Grote Prijs van Nederland, een competitie voor opkomend muzikaal talent. Zonder enige moeite bereikte de band de finale. Zondag was het eindelijk zo ver en namen ze het voor de laatste keer op tegen concurrentie.

Foxlane busNEC supportersbus
Foxlane moet het in de finale opnemen tegen vijf andere finalisten in de categorie bands/electronics Amartey, Samora, Out of Skin, Mexican Surf en Small Town Bandits. Minimaal de helft van het publiek in de zaal is gekleed in Foxlane-shirts en van het balkon hangt een vlag met daarop een enorme penis en de naam van de band, wat flinke indruk maakt op de concurrentie. Geheel in stijl is de entourage van zo'n zestig man sterk met de NEC-supportersbus van Nijmegen naar Paradiso gekomen. 'Het plan om de bus te regelen begon eigenlijk als een grap', legt Guus maandag uit, net wakker en nog met een kater. 'Toen kregen we geld van de Grote Prijs en konden we het plan ineens waarmaken.' Bij het vervoer van de trouwe fans is alles tot in de puntjes verzorgd, met bier gesponsord door Oersoep en liveoptredens van De Naakte Waarheid en Taveneer. Zo kan vanaf het begin van de avond niemand om de Nijmeegse band heen, ook al speelt Foxlane pas als vijfde.

Onheilige moshpit
De zaal is door de andere bands al goed opgewarmd, maar vanaf het moment dat Foxlane het podium betreedt, is duidelijk dat deze band het meeste los maakt bij het publiek. Het leger aan supporters onthaalt de band met een oorverdovend kabaal. De band begint het optreden met hun nog niet uitgebrachte nummer Halley's Comet. Het nummer valt in de smaak en de kenmerkende psychedelische gitaarklanken zorgen ervoor dat het publiek al snel in een flow komt. 'Iedereen kwam al meteen lekker los', zegt Timmermans tevreden. 'Daardoor kwamen wij er ook helemaal in.' Bij de hitsingle Birmingham, waarmee de band een tijdje geleden nog in het nieuws kwam, is het publiek niet meer te houden. Recht voor het podium ontstaat een moshpit waar niemand aan kon ontkomen en op die manier maken de trouwe fans van Foxlane de voormalige kerkzaal behoorlijk onheilig.

Foxlane optredenDe Grootste Winnaar van Nederland
Afropopartiest Amartey Amartey wint de juryprijs, maar na zo'n spectaculair optreden is het eigenlijk geen verrassing meer: aan het eind van de avond gaat Foxlane er met de publieksprijs vandoor. De band wint hiermee 750 euro werkbudget en drie studiosessies bij Q-Factory in Amsterdam. Vanuit hun sponsor komt daar nog een extra prijs bovenop, vertelt Guus. 'Omdat we hebben gewonnen krijgen we nog eens 100 gratis Oersoepbiertjes extra.' Zodra de band het podium verlaat, worden de leden om de hals gevlogen en opgetild door hun fans, die door het dolle heen zijn. Samen met de fans vierde de bandleden hun overwinning tot in de vroege uurtjes. 'Ik lag vanochtend pas om 8:00 uur in bed', zegt Guus nog slaperig. 'Maar Paradiso was echt ons beste optreden ooit.'

 

Lees meer

ANS bezocht: Gemeenteraadsverkiezingendebat

Afgelopen dinsdag gingen jonge kandidaten van de vijf grootste partijen in de Nijmeegse gemeenteraad met elkaar in debat op uitnodiging van ANS, studentenvakbond AKKU en Ovum Novum. Op de sociëteit van Ovum Novum kruisten politici Marieke Smit (GroenLinks), Casper Soetekouw (D66), Yurre Wieken (SP), Jop Tangelder (PvdA) en Nick de Graaf (VVD) de degens over diverse onderwerpen die studenten aangaan.

Minder malafide
Nadat de diverse sprekers zijn geïntroduceerd met een serieuze en een ludieke vraag, is het tijd voor de eerste stelling, die te maken heeft met de aanpak van huisjesmelkers. Het woord 'malafide' wordt herhaaldelijk in een adem genoemd met de term huisbaas. Hoe de verschillende kandidaten ook tegen het huurprobleem aankijken, de dagen van mensen als Ton Hendriks lijken geteld. Hierbij benadrukken met name Smit en Wieken dat er niet per se kwantitatief meer kamers moeten komen, maar wel kwalitatief betere, omdat veel van de kamers die er zijn te wensen overlaten. Soetekouw vindt het belangrijk om malafide pandeigenaren aan te pakken, omdat het grootste deel van de studentenkamers van particulieren is en daar dus ook de meeste problemen liggen.

Debat publiekOntgroeningen
Als tweede onderwerp komen de ontgroeningen van studentenverenigingen en disputen aan bod. Zich bewust van het feit dat dit onderwerp de aanwezige leden van Ovum Novum aan het hart gaat, besluiten de kandidaten het veilig te spelen en het belang van een bruisend studentenleven te benadrukken. Stuk voor stuk keuren ze excessen af, maar welke rol er precies voor de gemeente is weggelegd, is een heikel punt. Tangelder en De Graaf vinden het niet echt iets waar de gemeente veel aan kan doen, Wieken legt de verantwoordelijkheid in eerste plaats bij de Radboud Universiteit. Smit benadrukt het belang van samenwerking tussen studentenorganisaties en de gemeente om extreme voorvallen te voorkomen. Soetekouw sluit zich aan bij het belang van goed contact tussen de verschillende partijen. Hoewel geen van de kandidaten zelf een ontgroening heeft doorgemaakt, lopen de antwoorden op de vraag of ze mee zouden doen uiteen. 'We moeten niet ontgroenen maar vergroenen', vat Smit haar visie op de traditie samen, met het nodige gelach vanuit de zaal tot gevolg.

Geen wietplanten in de raadszaal
Na de pauze blijft het debat in de groene hoek en komt een stelling over de wietteelt aan bod. Op dit punt blijken de kandidaten redelijk eensgezind in hun oordeel. Nijmegen moet deelnemen aan het experiment om wietteelt te reguleren en zo criminaliteit tegen te gaan. Tangelder spreekt gekscherend over het invoeren van 'staatsplantages', waarna duidelijk wordt dat er nog wel onenigheid is over de precieze invulling en de rol die de gemeente krijgt. De teelt moet in elk geval voor een deel worden overgelaten aan experts, of dit nou wiettelers of tuinbouwers zijn, zodat de gemeente dit niet zelf hoeft te doen. Op de vraag wanneer de kandidaten zelf voor het laatst een jointje hebben opgestoken, lopen de antwoorden uiteen van 'vorige week' tot geheelonthouding.

'We moeten niet ontgroenen maar vergroenen.'

Bus, fiets, auto
Bij de vierde stelling, over de bereikbaarheid van Nijmegen en de campus, ontstaat meer discussie. De partijen zijn het erover eens dat bepaalde knelpunten, zoals de Heyendaalseweg, moeten worden aangepakt, maar welke voertuigen de meeste aandacht verdienen is niet duidelijk. Waar Smit en Wieken om milieuredenen vooral de nadruk leggen op fietsers en het openbaar vervoer, benadrukt De Graaf dat de belangen van automobilisten ook niet uit het oog moeten worden verloren. Ook de verbouwing van station Nijmegen en de mogelijkheid van een spoorlijn naar Kleef worden besproken, waar vooral Smit zich positief over uitspreekt. Wieken argumenteert daarnaast voor het behoud van de bussen door de Burchtstraat om het centrum voor iedereen bereikbaar te houden, iets waar de andere partijen fel op tegen zijn. Verder wordt gesproken over de mogelijkheden voor meer parkeerplekken in het centrum, een speerpunt van De Graaf, en nieuwe fietsenstallingen, iets waar vooral Soetekouw zich voor uitspreekt.

Debat kandidaten grootMilieu
Als laatste wagen de kandidaten zich aan het voorstel om een milieuzone in te voeren in de Nijmeegse binnenstad, waarbij bepaalde vervuilende voertuigen uit het centrum worden geweerd, hoewel niet helemaal duidelijk is welke precies. Waar Soetekouw en Tangelder voor maatregelen op dergelijke schaal zijn, hetzij met de nodige kanttekeningen, uiten de andere deelnemers zich om uiteenlopende redenen tegen het plan. De Graaf noemt het onderscheid tussen auto's die voor of na 2005 gemaakt zijn 'totale willekeur'. Wieken legt herhaaldelijk uit dat hij het een hopeloos plan vindt, omdat onderzoek heeft aangetoond dat het niet werkt, maar krijgt weinig reactie. Smit ziet liever een grootschaligere aanpak die op de hele stad betrekking heeft. Tijdens de discussie die volgt, pleit De Graaf voor een Europese aanpak omdat lokaal ingrijpen te veel kost en betrekkelijk weinig oplevert, terwijl de andere partijen hun eigen visies presenteren op hoe er het beste op lokaal niveau kan worden gehandeld.

Nadat de discussies over zijn, wordt de avond afgesloten met een borrel, waarbij sommige kandidaten elkaar nog even opzoeken om standpunten te vergelijken. De studenten gaan naar huis met een hoop nieuwe informatie over de grote thema's en de houding van de diverse partijen. Zo zijn ze hopelijk iets beter voorbereid op de keuze die op 21 maart zal moeten worden gemaakt.

 

Lees meer

ANS bezocht: Happietaria 2018

Voor de tiende keer is pop-uprestaurant Happietaria deze maand te vinden in Nijmegen, waarbij de opbrengst van elk diner wordt gedoneerd aan het goede doel. ANS schoof woensdag aan voor een Afrikaans geïnspireerde maaltijd.

Tekst: Julia Mars en Vincent Veerbeek
Foto’s: Vincent Veerbeek

Happietaria OpbrengstmeterAfrikaanse sfeer met een fotobooth
Het voormalige Bistro Allerlei in de Regulierstraat is omgetoverd tot een knusse eethoek met Afrikaanse details. Aan de muur prijken houten maskers die gedoneerd zijn door het Afrika Museum en boven de bar hangen vlaggetjes met Vlisco print. Hiermee wordt de aandacht getrokken naar het goede doel van dit jaar: een ontwikkelingsproject dat Eritrese vluchtelingen in Ethiopië helpt bij het volgen van een vakopleiding, omdat de situatie in hun thuisland onhoudbaar is. Op een scorebord bij de bar wordt de opbrengst van de actie bijgehouden. De tafels zijn romantisch aangekleed met een kaarsje en een rode roos. Haaks op de knusse sfeer staat in de hoek een twijfelachtige selfie-booth zoals die ook te vinden is in café TweeKeerBellen.

Voor ieder wat wils
Als voorgerecht zijn er verschillende opties, zoals een samboosa. Dit bladerdeeggebakje uit de Eritrese keuken, gevuld met groente, vult nauwelijks, maar is een aangenaam hapje vooraf. Voor wie zich liever aan iets minder exotisch waagt, is er ook de optie van een flinke portie bruschetta. Het is even zoeken onder de berg rucola, maar dan heb je ook wat.

Happietaria Voorgerecht 1Happietaria Voorgerecht 2

Voor de Nederlander
De 'Doro Wat', een Ethiopisch stoofgerecht met kip, wordt geserveerd met rijst en haricot verts. Het gerecht is duidelijk afgestemd op de Nederlandse bezoeker, want de rijst is nat en er moet aardig wat sriracha saus overheen worden gegooid voordat het voldoet aan de Ethiopische peperstandaarden. Ook voor het hoofdgerecht zijn er genoeg opties voor wie het liever wat dichter bij huis zoekt. De vegetarische ‘Happieburger’ smaakt uitstekend en is goed gevuld, met een nephamburger, de nodige groente en een mengsel van curry en mayonaise. Het geheel wordt geserveerd op een heerlijk broodje, dat dit gerecht helemaal afmaakt. De klassieke friet en salade ontbreken niet aan dit gerecht.

Happietaria Hoofdgerecht 2Happietaria Hoofdgerecht 1

Tuntelig toetje
Koffie met popcorn in een chocoladebootje is precies wat de naam doet denken. Creatief bedacht, maar wat lastig te consumeren. Het Eritrese chocoladebootje is ook terug te vinden bij de andere toetjes, zoals het crême brulée ijs. Waar het bootje met popcorn al lastig naar werken viel, brengt het bootje met ijs je poging je nagerecht elegant op te eten pas echt tot een zinken. Gelukkig is er voldoende chocola, banaan en slagroom om het geklungel met de bootjes te compenseren.

Happietaria Nagerecht 1Happietaria Nagerecht 2

Voor een maaltijd betaal je gemiddeld 18 euro en het geld gaat naar een project voor Eritrese vluchtelingen in Ethiopië. Happietaria is nog tot 13 maart te bezoeken.

 

Lees meer

ANS bezocht: Human Library

In de Mariënburg Bibliotheek, werden afgelopen zaterdag geen boeken maar mensen uitgeleend. Het idee is dat mensen een half uur in gesprek gaan met iemand die zij normaalgesproken niet snel zouden benaderen.

Tekst: Noah Kleijne en Myrte Nowee
Illustratie: Inge Spoelstra

Bij binnenkomst van de bibliotheek zien we verschillende mensen druk in gesprek aan kleine tafeltjes tegenover elkaar zitten. Een Jan Modaal is in gesprek met een gehandicapte transgender en een studente zit tegenover een politieman in uniform. Ook een man met spraakgebrek, een dragqueen en een ex-verslaafde vertellen een-op-een hun verhaal. Aan het eind van de bibliotheekhal staat een balie waar mensen zich kunnen aanmelden om een boek te lenen. Het is enigszins absurd om te zien hoe dat verloopt: op een digitaal bord staan de titels van de 'boeken' die geleend kunnen worden 'Parkinson is nog over, zullen we die maar doen?' Voor een initiatief dat om verbinding draait, lijkt dit een behoorlijk materialistische manier om met mensen om te gaan.

'Ik hoop dat ik hierdoor ook zelf beter kan verwoorden wat de ziekte inhoudt.'


Wegnemen vooroordelen
Deze gedachte blijkt echter al snel ongegrond. Er wordt zorgvuldig met de deelnemers omgegaan, zo worden namen niet bekend gemaakt en worden voor het 'uitlenen' de regels nog even besproken. 'Je mag alles vragen, maar je moet de boeken wel met respect behandelen' vertelt een bibliothecaresse voor ze ons naar de parkinsonpatiënt brengt. Hoewel het gesprek wat ongemakkelijk op gang komt - want wat vraag je aan iemand die op jonge leeftijd chronisch ziek is geworden - blijkt al snel dat het boek weet hoe hij met de situatie om moet gaan. De ongemakkelijkheid over zijn ziekte is iets wat hem vaak overkomt. Dat is dan ook de reden dat hij aanwezig is. 'Ik hoop dat ik hierdoor ook zelf beter kan verwoorden wat de ziekte inhoudt.'

Als student ben je je vaak niet bewust van je bevoordeelde positie, maar tegenover een chronisch zieke man mag je je behoorlijk gelukkig prijzen. Toch blijkt 'het boek' niet zonder hoop. De man in kwestie volgt bijvoorbeeld actief lessen in kickboksen om de symptomen van zijn ziekte te verminderen en de beste vader te kunnen zijn voor zijn kinderen. Aan het einde van het gesprek loop je als bezoeker met een vernieuwd perspectief de bibliotheek uit en de wereld in. Mensen waar je eerst enkel een stereotype beeld van had, komen bij de Human Library echt tot leven.


Internationaal concept
Dat was dan ook de kerngedachte van het project dat oorspronkelijk uit Denemarken komt. Het Deense jeugdinitiatief Stop the Violencezette in het jaar 2000 het plan op om jongeren meer kennis te geven van hun eigen vooroordelen. Ze nodigden een grote groep mensen uit en kregen het voor elkaar om diverse mensen vier dagen lang met elkaar te laten spreken. Het concept was een groot succes. Na de eerste editie in Kopenhagen volgden diverse festivals buiten Denemarken. Inmiddels heeft The Human Library partners in meer dan 70 landen rond de wereld.

'Ik had een oordeel klaar zonder de man zelf gesproken te hebben. Dat vond ik best bizar.'

Dat The Human Library deze menselijke vooroordelen probeert te doorbreken spreekt ook Mees Kanne, alumnus van Saxion Enschede, erg aan. 'In samenwerking met Human Library NL wil ik omstreeks maart in Enschede een eerste Human Library opzetten. Vandaag loop ik hier rond om inspiratie op te doen als vrijwilliger.' Zelf kwam hij in contact met het fenomeen toen hij in Tilburg een poster van een man met een gezicht vol tattoos spotte. 'Ik had een oordeel klaar zonder de man zelf gesproken te hebben. Dat vond ik best bizar.'

Voor het nieuwe jaar staan nog drie edities van de Human Library op de planning. Deelname is gratis.  

 

Lees meer

ANS bezocht: Kunstnacht 2019

Afgelopen zaterdag vond de negende editie van de Nijmeegse Kunstnacht plaats. ANS ging op pad en nam een kijkje bij de verschillende locaties.

Tekst en foto's: Noah Kleijne

"Controleer alle instellingen", "neem contact op met de klantenservice" en "indien mogelijk: omkeren". Het is een greep uit de teksten van Aafke Romeijn, die in de grote zaal van poppodium Doornroosje de Kunstnacht aftrapt. De Utrechtse schrijfster en singer-songwriter bracht dit voorjaar haar nieuwe album M uit en vanavond steelt ze met een aantal nieuwe nummers de show in Nijmegen.

Romeijn begint met donkere techno die wordt gecomplementeerd door een indrukwekkende lichtshow van collectief Het Blauwe Uur. Wanneer Romeijn met haar analoge synthesizer het nummer A15 inluidt, klinkt er plotseling luid gejuich vanuit het publiek. De intro lijkt namelijk verdacht veel op de alom bekende intro van Stranger Things. Een onoplettend luisteraar zou de muziek van Romeijn dan ook beschrijven als een bijeengeraapte mix van Spinvis en jaren 80 elektropop à la Kraftwerk. Die beschrijving doet haar volgens ons echter nogal tekort. Romeijn heeft haar eigen sound en weet met beperkte middelen een ongelofelijke trance te creëeren. Haar poëtische teksten zetten aan tot nadenken en stellen belangrijke thema’s zoals kwetsbaarheid en zwakte bloot. Kortom, een veelbelovend begin van de Kunstnacht.

wikkel 400xLugubere performance art
We vervolgen onze Kunstnacht in de Nijmeegse binnenstad waar we direct worden geconfronteerd met een knap stukje performance art. Achter LUX wordt een persoon met doek vastgebonden aan een boom. Het schouwspel ziet er nogal luguber uit, in een donkere straathoek staat een groot katrol, waarmee een bebaarde man met een norse blik witte doeken om het persoon wikkelt. Het wekt een soort behoefte op om in te grijpen. Helaas wist de 'wikkelende kunstenaar' - die door omstanders enigszins kwaad werd aangekeken - de 'crime scene' tijdig te verlaten. Volgens betrouwbare bronnen is de ingewikkelde persoon dezelfde avond nog vrijgekomen. Godzijdank.

De Nieuwe Oost
In de gloednieuwe artiestenfoyer van De Vereeniging presenteerde Ruben Chi daarna een voorproefje van zijn voorstelling Moving Sounds. Ruben Chi is een van de artiesten van de Nieuwe Oost - een kunstenaarscollectief van talentvolle jongeren uit het oosten van ons kikkerlandje. Wanneer wij plaatsnemen op de krukken valt ons op hoe minimalistisch het podium bezet is. Er wordt begonnen met welgeteld een basgitarist, een drummer en een gitarist! Later wordt duidelijk dat dit eigenlijk totaal niet uitmaakt omdat er behoorlijk wat multitalenten rondlopen bij De Nieuwe Oost. Na een jazzy melodie op de saxofoon, springt Chi moeiteloos het podium op om een hiphopchoreografie te performen. Een ander wisselt een druk dansduel af met een virtuoze drumsolo.

Hoewel wij erg onder de indruk zijn, lijkt het publiek wat minder betrokken te zijn. Enigszins teleurgesteld in het inlevingsvermogen van het publiek verruilen wij de binnenstad voor het Honigcomplex, op zoek naar wat meer leven in de brouwerij.

clown 400xKunst op je smoel bij het Honigcomplex
Bij aankomst op het Honigcomplex blijkt dat het contrast met de rustige binnenstad niet groter had kunnen zijn: gelach, gegier en gebrul vullen de verschillende met kunst gevulde ruimtes. We worden binnengetrokken bij Galerie Bart waar je namelijk heerlijk de echte diva uit kan hangen. In de galerie worden gewone bezoekers uitgenodigd om model te staan op sets die letterlijk zijn gekopieerd uit commercials van Chanel, Gucci en Prada. Dit gebeurt met een heerlijke kritische knipoog naar de misleidende reclamepraktijken van onze wereld. Met flinke over-the-top special effects zoals immense ventilatoren en opspringend water creëren twee kunstenaars het 'perfecte plaatje'.

Wij lopen verder rond het Honigcomplex en onze neus leidt ons naar de brouwerij van Oersoep. Tussen de biervaten presenteert Mensen Zeggen Dingen (een platform voor poëzie en performance) allerlei acts waarbij spoken word centraal staat. Wanneer we binnenkomen speelt er een groovy band op het podium, waar een swingende jongen in casual outfit zich laat begeleiden door zijn muzikantenvrienden. Het is niet compleet zuiver, maar dat mag de pret niet drukken. De leadzanger heeft een goede babbel en weet hoe hij moet rijmen.

Bizarre Brebl
De avond wordt na middernacht afgesloten in de Brebl, waar alleen de diehard kunstfanaten zich verzamelden voor een grote afterparty. De combinatie van deep house en spandex-ballet waar de feestbeesten zich in onder laten dompelen voelt aan als een psychedelische ervaring zonder drugs. Zeer verwarrend, maar niet minder vermakelijk. Kortom, de Kunstnacht 2019 was een meeslepende en geslaagde avond. Volgend jaar zijn wij er weer bij!

 

Lees meer

ANS bezocht: Onbederf'lijk Vers 2018

Poëziefestival Onbederf'lijk Vers vulde de binnenstad van Nijmegen in de nacht van 17 oktober opnieuw met mooie en aangrijpende verhalen. Op zes verschillende locaties droegen achttien dichters, waaronder zowel grote namen als opkomende talenten, hun beste poëzie voor.

OBV4 750x

Onbederf'lijk Vers is een gratis poëziefestival dat wordt georganiseerd door studenten van de Radboud Universiteit. Dit jaar stonden grote namen zoals Anne Vegter en Rodaan al Galidi op het programma, aangevuld door opkomende dichters. De avond bestond uit drie rondes waarin op zes verschillende locaties in de binnenstad drie tot vier sprekers gedichten voordroegen.

In café De Wunderkammer stonden Derek Otte, Timo Verbeek, Lev Avitan en Richard Nobbe op het programma. Het knusse café, dat ook wel het rariteitenkabinet van Nijmegen wordt genoemd, leende zich perfect als locatie voor poëzievoordracht. De gedimde sfeerverlichting, luie stoelen en opgezette dieren als decoratie zorgden voor een mysterieuze sfeer.

OBV1 450xStadsdichter van Rotterdam Derek Otte bijt de spits van de ronde af. Nonchalant onderuitgezakt op een stoel leest hij voor uit zijn bundel Regelgeving. Zijn gedichten zijn luchtig met een humoristische ondertoon, zoals zijn gedicht Lover op de cover (uitspraak: luver op de cuver) over stenenkolenengels. Lover of de cover / what is er on the hand / I try to speak English / but I fell through the mand. Vanuit de zaal klinkt gegniffel. Otte weet duidelijk hoe hij het publiek warm moet maken. Na een aantal van deze luchtige poëzie staat hij op. Zijn blik wordt ineens serieus. Antilliaan, zijn volgende voordracht, gaat over vooroordelen die mensen hebben tegenover etnische minderheden. Ondanks de omschakeling naar dit serieuze onderwerp blijft Otte dicht bij zijn eigen stijl en eindigt met een luchtige noot. 'Toch geloof ik dat we, als we er samen aan werken, vooroordelen kunnen voorkomen.'

OBV3 450xNa Otte is Timo Verbeek aan de beurt. De eerste indruk die Verbeek maakt is totaal anders dan die van zijn voorganger. Hij is achttien, nog ietwat onwennig en heeft een opvallende pilotenbril op. Ook Verbeek begint met het voordragen van gedichten uit zijn gedichtenbundel. 'Deze bundel heb ik voor mijn profielwerkstuk geschreven', vertelt hij. 'Daar ga ik jullie uit voorlezen.' De gedichten uit zijn bundel gaan dan ook vooral over tienerzaken: meisjes ontdekken en wilde nachten met vrienden. Zijn voordracht is aardig, maar Verbeek blijft verscholen achter zijn bundel. Pas bij zijn laatste gedicht, dat hij wel uit zijn hoofd kent, komt hij echt los. Het verhaal gaat over het verlies van zijn vader een aantal jaar geleden. Ditmaal gebruikt Verbeek grote handgebaren en een luide stem tijdens zijn voordracht. Het publiek is inmiddels stilgevallen, duidelijk geraakt door het verhaal.

Lev Avitan is de volgende spreker. Avitan is in Nijmegen en omstreken een bekende gast bij andere poëzieëvenementen zoals Mensen Zeggen Dingen. Kenmerkend aan hem zijn zijn harde, confronterende woorden die ieder aan het denken zetten. Dat Avitan sinds een jaar campusdichter van de Radboud Universiteit is, is goed te merken aan de onderwerpen van zijn gedichten. Avitan dicht over klimaatverandering en het vinden van eigen identiteit. In een gedicht dat gaat over seks met een meisje maakt hij ingewikkelde verwijzingen naar mythologie en muzieknoten. Door Avitans gevoel voor ritme en intonatie weet hij het publiek in zijn greep te houden, maar de academische ondertoon zorgt dat zijn gedichten minder persoonlijk aanvoelen dan die van zijn voorgangers.

De laatste spreker van de avond is Richard Nobbe. Nobbe heeft een humoristische stijl en zijn gedichten gaan vooral over dingen die hij in zijn alledaagse leven meemaakt. Zijn eerste gedicht gaat over snackbar Happy Corner. 'Terwijl ik daar laatst betaalde zei de eigenaar me "bedankt, kameraad"', leidt Nobbe zijn gedicht in. '"Kameraad", dat is iets wat alleen communisten zeggen. Daarom heet mijn volgende gedicht: Bij snackbar Happy Corner werken spionnen uit Noord Korea.' Het publiek moet lachen en daarmee is de toon voor zijn voordracht gezet. Gedichten over vloggen en de rijdende rechter volgen en met deze luchtige vorm van poëzie komt de avond tot een eind.

Na afloop was er in De Wunderkammer een afsluitende borrel, waar het publiek met elkaar en de aanwezige dichters konden napraten over de avond. De sprekers op Onbederf'lijk Vers waren ook dit jaar weer verrassend, vernieuwend, maar vooral divers.

 

 

Lees meer

ANS bezocht: Opening Elinor Ostromgebouw en C

Het Elinor Ostromgebouw is inmiddels al een maand in gebruik, maar afgelopen donderdag vond de officiële opening van het gebouw en de nieuwe theaterzaal C plaats. Eerst waren er toespraken met de nodige flauwe woordgrappen in de hal bij de ingang, gevolgd door een divers cultureel programma in C.

Foto's: Ted van Aanholt en Vincent Veerbeek

Geen glazen plafond
Opening EOS 1 ceremoniemeesterJan-Kees Helderman, voorzitter van de facultaire onderzoeksgroep Bedrijfskunde en ceremoniemeester tijdens de opening, trapt de middag af en vertelt over de naamgeving van het gebouw. Elinor Ostrom was de eerste vrouwelijke winnaar van de Nobelprijs voor economie. 'Het gebouw bestaat weliswaar uit veel glas, maar heeft geen glazen plafonds om te doorbreken', zegt Helderman. Later voegt Wilma de Koning, vice-voorzitter van het College van Bestuur, toe dat Ostrom zelf geen economie had gestudeerd maar politicologie, omdat ze als vrouw geen wiskunde op de middelbare school mocht volgen. Ostrom is dus het boegbeeld van gelijke kansen voor mannen en vrouwen.

Paul Hendriks, decaan van de Faculteit der Managementwetenschappen, blikt terug op het voormalige onderkomen van de faculteit, de Thomas van Aquinostraat (TvA). 'Ik verwacht dat de gemiddelde studietijd omlaag zal gaan, nu studenten niet meer zoveel tijd kwijt zijn met de weg vinden', zegt Hendriks. Hubert Bruls, burgemeester van Nijmegen en alumnus Politicologie is het met Hendriks eens. Bruls vertelt over zijn eigen studententijd en gebruikt een citaat van een Amerikaanse historica. '"Wij kleuren onze kijk op het verleden in door het heden." Niemand in de jaren 80 was positief over TvA.' Bruls is dan ook zeer blij met het nieuwe gebouw dat transparant en licht is, waar afdelingen elkaar zonder veel moeite kunnen vinden. De opening is officieel wanneer de ceremoniemeester na twee mislukte pogingen een fles champagne met een zwaard opent en iedereen het glas heft.

Opening EOS 3 LEFMuzikaliteit alom
Na de officiële opening van de nieuwe Managementfaculteit vinden er enkele optredens plaats in theaterzaal C. De groep LEF houdt een multidisciplinaire voorstelling genaamd Desire waarin onder andere zang, dans en theater verwerkt zijn. Op het podium liggen schijven van glas die ronddraaien en weerspiegelen op een groot doek, waar een schaduwspel te zien is. Na deze bevreemdende voorstelling is het podium voor Merlijn Twaalfhoven. In zijn praatje, getiteld Effects of artistic thinking, legt hij uit dat iedereen een kunstenaar in zich heeft. Dit demonstreert hij door het publiek aan het werk te zetten en zo samen een compositie te creëren. Het resultaat is misschien nog geen meesterwerk, maar het toont wel aan dat kunst maken niet alleen voor kunstenaars is. Het derde optreden van de avond is van Martine Bakker en Bobbie Wall, met de voorstelling Alleen als we samen mogen. Ze nemen het publiek met behulp van countrymuziek en dagboekfragmenten mee op een reis door het Amerikaanse zuiden, van Austin naar Nashville. Bakker vertelt en Wall zingt over hun vriendschap en wat het betekent om alleen of samen te zijn.

Opening EOS 4 operaOp avontuur
Nadat het publiek wat te eten of te drinken heeft gehaald buiten de zaal, gaat de show weer verder. Een lezing van Radboud Reflects volgt, waarin filosofen Simon Gusman en Arjen Kleinherenbrink met elkaar in gesprek gaan over waarom avonturen niet in het echte leven bestaan. 'De werkelijkheid heeft geen plot, want van te voren staat nog niks vast.' Mensen gaan vaak op reis om zichzelf te ontdekken. We hebben namelijk de drang om overal een betekenis achter te zoeken, waardoor we verslaafd raken aan avonturen. Zodra je het avontuur in je dagelijkse leven hebt verwerkt, is het echter geen avontuur meer. Na Radboud Reflects volgt een filmisch intermezzo van Cultuur op de Campus met korte films van Pixar over schattige vogels en robots in de ruimte. Tegen het eind van de avond is een operette van Carmina Ludicra te zien, die Les Cloches de Corneville spelen in N.E.C. t-shirts. Het is een mengsel van klassieke operamuziek in het Nederlands en grapjes tussendoor.

Tot slot speelt de Studenten Big Band Nijmegen tijdens de afterparty een combinatie van funk, jazz en fusion. Het nieuwe gebouw van Managementwetenschappen is in ieder geval feestelijk en creatief ingewijd door studenten en werknemers van de Radboud Universiteit. TvA zal hier niet erg gemist worden.

 

Lees meer

ANS bezocht: Popronde 2019

Afgelopen donderdag vond de 25ste editie van het reizende popfestival Popronde plaats. Traditiegetrouw trapte het gezelschap af in Nijmegen met maar liefst 110 van de in totaal 140 acts. ANS ging op pad en nam een kijkje bij vijf van de bands.  

Tekst: Julia Meilink
Foto: Queen's Pleasure                   

Hoewel er elders in het land slechts rond de 35 bands per locatie spelen, is dit aantal in Nijmegen dus aanzienlijk groter om het reizend festival groots af te trappen. Voor de bezoeker stonden er elk kwartier weer nieuwe bands op nieuwe locaties klaar. De keuzestress tussen alle verschillende artiesten is daarom alom bekend. Wanneer dan eindelijk een mooie route is uitgestippeld, blijkt het vaak toch te verleidelijk om even te stoppen bij een ander bandje.

Organische vocalen met elektronische beats
Op weg naar de eerste locatie werden we zo al naar binnen getrokken bij pop- en elektronica-act Quinn. Eenmaal binnen blijkt de groep de gok meer dan waard. Frontvrouw Quirine Bruynen trekt het publiek naar voren gedurende al het vuur dat losbarst tijdens haar optreden in de kleine maar knusse ruimte. Bovendien int ze verwondering door haar bloedzuivere gezang en ongelooflijke timing met de band. De toetsenist en de drummer pakten het publiek tijdens het optreden bovendien volledig in door het integreren van zowel intrinsieke synthesizerpartijen en pakkende beats met samples van de zanglijn. Spontaan afslaan naar een ander café kan dus bijna niet slecht uitpakken.   

Orgelsolo's en pianoriffs
Na een kwartiertje bij Quinn te hebben geluisterd, komt het besef dat het eigenlijk de band Tricklebolt was die op de planning stond. Bij binnenkomst bij café Black & Blue blijkt dat hun denderende riffs van er zeker mogen wezen. De band van het vijftal mannen, alle gezegend met een flinke bos hoofdhaar, staat als een huis. De lange mannen gecombineerd met de wijde broeken passen volledig met het nostalgische geluid dat de band vertolkt: het zou waarschijnlijk niet zijn opgevallen als Tricklebolt al een plaatje uit had gebracht in de jaren 70. Het effectenpaneel wordt goed benut door de gitaristen en er staat een heus hammondorgel op de bühne. De gitaristen leveren continu strak opgebouwde gitaarsolo's en na ook een aantal korte solo's van de organist te hebben gehoord, blijkt het al snel doodzonde dat het orgel niet gewoon op de voorgrond staat. Het publiek kan slechts vragen om één ding vaker te horen: orgelgeluid! Voor de Classic Rockliefhebber is Tricklebolt verplichte kost tijdens de Popronde.

Lange indietracks
Na de ouderwetse rock van Tricklebolt kan men bij café Selbachs in dezelfde straat binnenstromen om even bij te komen bij de band Seewolf. Waar het publiek aanvankelijk onder het genot van een biertje wegzwijmelt op de uitgebreide nummers uit het oeuvre, loopt het café al gauw wat voller met publiek dat zowel jong als oud is. Zo staat men binnen een mum van tijd schouder aan schouder te luisteren naar de warme klanken van de band. Hoewel de indienummers nogal vatbaar blijken voor het veel-van-hetzelfde-syndroom, weet de band de herhalende motieven toch interessant te kunnen overbrengen. De verrassende opbouw en de rust waarmee het geheel wordt gepresenteerd, leiden tot een interessant eindproduct.

Koningsgenot
Aan het Koningsplein is vlak na Seewolf heel iets anders te vinden: Queen's Pleasure.Het is de trotse producent van een flink staaltje experimentele muziek. Eerlijk is eerlijk, je moet ervan houden: een drummer die zichzelf net niet voor het hoofd slaat, een gitarist die ietwat onhandig van het drumstel afspringt en een zanger die amper boven de loeiharde begeleiding uit kan komen. Desalniettemin blijkt het een hoogtepunt van de avond. De rauwe vocalen worden tijdens de nummers volledig één met de hevige distortionvan de gitaarversterker en trekken het relatief kleine groepje toehoorders volledig mee in de muziek. Het publiek staat uiteindelijk zelfs gevaarlijk dicht bij de versterking, waarvan de volumeknop flink is aangedraaid. Net als het publiek lijkt het viertal op het podium geen last te hebben van de hoge frequentie decibellen: de mannen barsten allemaal van de energie. Richting het einde van het optreden in het compacte café zijn de toehoorders volledig weg van de intense ervaring die bij deze band komt kijken.   

Groove voor de verandering
Hoewel de naam anders doet vermoeden, mag het publiek de Destructive Penguins wel degelijk serieus nemen. Met een sound die doet denken aan een grote naam als The Cat Empire weet de band het gehele publiek met zich mee te krijgen. Het bruist echt in café het Alternatief en dat is ook helemaal niet vreemd: zelfs de meest stijve toeschouwers betrappen zichzelf erop mee te deinen met de rappende zanger en de ska-style begeleiding. Er werd zelfs meegezongen, wat nogal opmerkelijk is voor een act die voor een groot gedeelte van het publiek een dag eerder nog onbekend was. Het is het resultaat van de catchy refreinen en vele interactie met de gewillige heen-en-weerbewegende toehoorders. Met flink wat verve maken de trompetten en toetsen een afsluiter vol jazz. 

ANS kwam na het zien van de vijf gekozen bands tevreden thuis. Tegen de verwachtingen in wist de kleine selectie acts zeer verrassende en uiteenlopende kronkels in het muzikale veld te maken. Overtuigd door deze kleine greep uit het grote geheel van de popronde? Schroom dan niet om een stedentripje te maken naar een van de andere nog 37 aankomende steden die wal bieden aan het bijzondere reisgezelschap.

 

 

Lees meer

ANS bezocht: Race of the Classics 2018

Van 2 tot en met 8 april vond de dertigste editie van deRace of the Classics plaats, kortweg 'de Rees' genoemd, een studentenzeilrace op tallships. ANS trok een zeiljas aan en voegde zich bij Team Radboud Universiteit.

Tekst: Dennis van der Pligt
Foto's: Kevin May

Zeilen was ooit het pakkie-an van hard werkende zeelieden op vissers-, handels- en oorlogsschepen, met alle ontberingen van dien. Tegenwoordig is het vooral een hobby, volgens de stereotypering met name van kakkers. Bij de Race of the Classics zijn echter studenten van allerlei slag en uit diverse steden van de partij. Deze weeklange studentenzeilwedstrijd over de Noordzee wordt uitgevochten met tallships van dertig, veertig meter lang, die soms zo'n honderd jaar oud zijn. Dit jaar bestond de Rees uit drie etappes: Rotterdam-Ipswich, Ipswich-Scheveningen, Scheveningen-Beverwijk. Ook Nijmegen bracht een twaalfkoppige groep zeilenthousiastelingen bijeen: Team Radboud Universiteit mocht bij een ervaren bemanning aan boord van de Iris.

ANS bezocht RotC groepsfoto groot

Samen uit, samen thuis
Vol inspanning trekken vijf man de 'klauw' omhoog, een stuk hout waarmee de 'piek' vastzit aan de mast. Met evenveel inzet hijsen vier andere teamleden die piek omhoog, de dwarsbalk waaraan het imposante grootzeil is bevestigd. Langzaam maar zeker ontvouwt die witte doek zich in de richting van de lichtgrauwe Noordzeehemel. Het is hierbij belangrijk dat de piek schuin omhoog steekt. Als die omlaag bungelt, gaat het zeil klapperen. Al puffend moet een bemanningslid dus ook nog coördineren tussen de twee groepen. 'Klauw stoppen, piek door!' schalt het over het dek. Nadat negen paar ogen vanuit dikke zeiljassen inderdaad opmerken dat de klauw te hard gaat, klinkt al snel weer 'klauw door!'. Dan is plots een luid en eenvoudig 'ho!' hoorbaar. Het grootzeil staat, de groep hijgt. Samen happen ze naar lucht. Zeilen is een teamsport.

Ben, schipper, eigenaar en bewoner van de Iris, houdt vanaf het roer een oogje in het zeil en stuurt de andere drie bemanningsleden aan. Geregeld zeilen zij recreatief op soortgelijke vaartuigen. Team Radboud krijgt instructies van deze ervaren bemanning. Zonder zeebenen kun je dus gewoon meedoen. Op het tussendek leren enkele teamleden het 'opschieten' van touw, dat wil zeggen het netjes oprollen en vastknopen. Bemanningslid Hans wijst in de verte naar andere schepen in de Rees-vloot, en legt het verschil tussen kitsgetuigd en schoenergetuigd uit. 'De Iris zelf is kitsgetuigd, haar achterste mast is namelijk korter dan haar voorste.' Voor schoenergetuigd geldt het omgekeerde, zulke schepen doen ook mee. Samen vormen al die bolle zeilen van de diverse Rees-vloot een waar spektakel.

ANS bezocht RotC schepen groot

Met overgeven en overgave
Om niet zomaar uit hun nest te rollen, proberen de meesten zoveel mogelijk in de stabielere stuurboordbedden te liggen. Door de wind helt de Iris tijdens de eerste nacht immers flink over stuurboord. Na vier uur slaap zal de helft van het team de anderen afwisselen en het schip besturen, een routine die zich herhaalt. Sommige teamleden worden helaas wat zeeziek en voelen soms vooral de behoefte de Noordzee aan te vullen.

Bovendeks wordt ondertussen besloten dat een topzeil gestreken moet worden om het schip weer rechter te laten varen. Onder andere teamleden Rinske en Kevin krijgen deze taak, en met goede zin trekken ze aan de betreffende lijn. Vol overgave haalt Kevin met links, dan weer met rechts de lijn binnen, totdat hij op een zeker moment een totaal ander touwtje vastpakt. Bij de eerstvolgende ruk blaast ineens Rinskes reddingsvest op - daar was dat koordje dus van. Droogjes grinnikt bemanningslid Jan: 'Rinske is opgeblazen'.

De verbazing en lichte schrik maken plaats voor gelach, terwijl Engeland opdoemt. Eenmaal aan wal in Ipswich maken alle teams zich klaar voor het eerste feest. Hoewel het evenement in naam een race is, lijkt de organisatie helaas meer bezig met de festiviteiten dan met het competitie-element. Hoe de wedstrijd precies in elkaar steekt, blijft ook voor de schippers soms in mist gehuld.

ANS bezocht RotC boegspriet grootDe diepte van de zee
Met de oren gespitst luistert het team benedendeks naar bemanningslid Marjan, die de geheimen van de Noordzee blootlegt. De beginselen van het navigeren worden geleerd. Op de kaart staan allerlei tekens die vragen oproepen. 'Die boei geeft aan dat je er ten westen van moet blijven', legt Marjan uit. 'Daar voorbij is het water immers te laag.' Oude scheepswrakken die ook op de kaart staan, maken duidelijk dat laagwatergebieden ooit veel slachtoffers maakten. Ondanks de overzichtskaarten die enorme gebieden tonen, kan op zee zijn aanvoelen als een kleine wereld. Vanaf het achterdek overzie je immers het hele schip. De kleine deurtjes en bedjes versterken bovendien dit gevoel van een besloten omgeving.

Wanneer je echter over de reling de verre horizon hemel en zee ziet scheiden, begint te dagen hoe majestueus de wijde omgeving is. In de machtige Noordzee liggen uitgestrekte windmolenparken en dichtbevolkte vaarroutes voor reusachtige vrachtschepen. Al die mensencreaties werpen door de ondergaande zon lange schaduwen over het drukke water, een schouwspel waar het Nijmeegse team slaperig maar tevreden van geniet. Met raadselachtige strafpunten op de eindstand in Beverwijk wordt Team Radboud uiteindelijk dertiende van de negentien deelnemende schepen. Hoewel de organisatie maar een gebrekkig wedstrijdgevoel creëerde, werd de ervaring ruimschoots goed gemaakt door het ontstane teamgevoel.

 

Lees meer

ANS bezocht: Wintertuin 2019

Afgelopen weekend vond het literaire festival De Nieuwe Oost: Wintertuin plaats in poppodium Doornroosje in Nijmegen. ANS nam een kleine greep uit het programma en zag wat het festival te bieden had. 
 
Tekst: Julia Meilink
Foto's: Annelies Annevelink
 
 
 
Dit jaar nam het literaire festival ‘Gastvrijheid’ als zijn thema, waarbij het zich – volgens het programmaboekje – afvraagt welke verhalen zoal verwelkomend zijn en ‘welke stemmen aandacht aan je geven’.
Lekker zweverig dus, zoals je van een literair festival kunt verwachten. 
 
Ilja Leonard Pfeijffer
Bij binnenkomst in Doornroosje lijkt het een goed idee om te beginnen met wat voordrachten van de Kunstbende. Schijn bedriegt echter: in het café waar een vorm van vermaak zou moeten zijn, bevindt zich niets behalve een lange rij bij de bar. Na een kwartier te wachten, is het echt tijd om de hoop op te geven en te vertrekken richting de Rode Zaal. De hoofdattractie van de avond had spetterend kunnen zijn met Ilja Leonard Pfeijffer, wereldberoemd auteur in Nederland. Tevergeefs: het interviewgesprek van dichteres Els Moors met Ilja Leonard Pfeijffer is tenenkrommend en verloopt boven alles stroef. De twee lopen traag richting de twee banken die op het podium worden geplaatst en gaan ongemakkelijk zitten. ‘Misschien moeten we een korte samenvatting van het boek geven?’ vraagt Pfeijffer. ‘Laten we dat niet doen’, kapt Moors het gelijk af. Het is illustrerend voor de loop van het interview, waarbij Moors volledig vergeet dat het interview wordt gehouden voor een publiek, en niet voor haarzelf. 
De inhoud van het interview is dan ook niet erg noemenswaardig. Moors vraagt Pfeijffer om een citaat voor te lezen, en gaat er vervolgens niet verder op in. Het stellen van lastige en abstracte vragen hoeft niet persé een probleem te zijn bij een auteur als Pfeijffer maar bij de ingezette interviewtechnieken van Moors, werd het wel problematisch. Zo stelde ze vaak drie vragen achter elkaar waardoor zowel Pfeijffer als het publiek de draad kwijt raakte. Wanneer de auteur daar dan antwoord op probeerde te geven, werd deze vaak belerend onderbroken door ‘dat weet ik Ilja..’. Wat het publiek daarentegen wel of niet weet, lijkt Moors simpelweg niet veel te schelen. 
 
Opgepoetst
Het interview tussen Moors en Pfeijffer is gelukkig maar één onderdeel van Wintertuin, en doet het in het geheel geen recht. Het festival biedt een podium aan voor zowel beginnende als gevestigde auteurs en doet dit goed. Voor de luie bezoeker die namelijk geen zin heeft om op zoek te gaan naar de ‘Kleedkamers’ waar het een en ander zou moeten plaatsvinden, is er ook de optie om gewoon in de Rode Zaal te blijven zitten en daar een aantal onbekendere performers te zien. Na een korte programma is dat ook aan de orde bij het format ‘Opgepoetst’, waarbij rappers en dichters met elkaar in samenwerking gaan. We zien Yentl van Stokkum dichten, aangevuld met de rap van Raw Roets en andersom. De twee zijn duidelijk goed op elkaar ingespeeld en worden met groot applaus beloont. 
Opvallend is echter dat het thema ‘gastvrij’ nog niet echt aan bod is gekomen bij de Wintertuin, totdat daar het volgende stel opkomt. Terwijl rapper MaxiMilli een rap opvoert die weinig mensen uit het publiek zal hebben aangesproken, staat dichteres Elske van Lonkuyzen in de achtergrond te wachten op haar beurt. De populaire hiphopmuziek van de rapper zal vast ergens kwaliteit hebben, maar blijkt uitermate misplaatst in de context van het festival. Zodra Van Lonkhuyzen opkomt, verdwijnt de desoriëntatie van het publiek. Ze vertelt over de rol van vrouwen in rapmuziek en de manier waarop zij worden neergezet in de teksten. Het publiek kan zich inderdaad afvragen hoe gastvrij rapmuziek eigenlijk is voor vrouwen. Met een gezonde dosis humor en engagement begint ze voor te dragen en wordt continu ondersteund door het aanmoedigend applaus van het publiek. 
 
Alma Mathijsen & Thomas Verbogt
Wie nóg beter op elkaar ingespeeld zijn, zijn de twee auteurs die na Opgepoetst komen: Alma Mathijsen en Thomas Verbogt gaan onder leiding van een interviewster met elkaar in gesprek. Dichteres en schrijfster Mathijsen volgde op de Gerrit Rietveldacademie lessen van schrijver Verbogt, waar de twee nog graag over praten. Het is Wintertuin op zijn best: het gesprek is niet te diepgaand, maar zeker niet oppervlakkig. De twee zijn enthousiast en weten het begrijpelijk te houden. Verbogts grappen worden aangevuld met Mathijsens commentaar en vragen. Bovendien weet Mathijsen zelf ook zonder taboes een goed verhaal te vertellen. Zo vertelt ze openlijk over haar dramatische reactie op een relatiebreuk en wat het met haar deed. Ze schreef uiteindelijk een boek waarin iemand langzaam in een hond verandert, zodat deze voor eeuwig bij de ex-vriend kan blijven, tegen hem aan kan rijden en eindeloos mag janken als hij weg is. Verbogt paait op zijn manier het publiek met grapjes tussendoor, zijn persoonlijke verbintenis aan Nijmegen en hoe het slechts een bijzonder woord kan uitmaken of hij zijn dag heeft of niet. 
 
Al met al wist het festival goed terug te krabbelen na het teleurstellende interview van de hoofdattractie. Daar blijkt dan ook de kracht van Wintertuin: het voorzien van een podium aan minder bekende acts en het koppelen van bijzondere figuren. 

 

Lees meer

ANS cultuurtips november

Cultuur op de Campus geeft op ANS-Online maandelijks een aantal cultuurtips met toelichting. Het valt niet altijd mee om iets leuks te pikken uit de bomvolle cultuuragenda's. In Nijmegen is er veel aanbod, maar weten studenten wel hun weg hiernaartoe te vinden? Dit zijn de tips voor de maand september.

1. Loving Vincent | Film
November staat in het teken van de meest invloedrijke schilders uit de geschiedenis. De eerste film die we zullen draaien is 'Loving Vincent': de eerste compleet geschilderde speelfilm ter wereld. We beginnen de avond met een kort college door Jan Baetens over het leven van Vincent van Gogh. Tot dan!

Datum: 7 november
Tijd: 19:00-22:00
Locatie: Theaterzaal C
Entree: €3
Meer informatie: https://www.facebook.com/events/1134793906723941/

2. Op Hoop van Zegen speelt: No Exit
Drie mensen worden na hun dood samen in een kamer gebracht. Ze kennen elkaar niet en zijn elkaar nooit in hun levens tegengekomen. Waarom worden ze samengebracht? Zijn de anderen te vertrouwen? Is dit de hel? En zo ja, wat maakt deze kamer een hel dan?

"No Exit" is een ledeninitiatief van Leander Nikkels. In het stuk wordt de basis van het existentialisme in beeld gebracht. De voorstelling speelt op 22 en 23 november 2019 in theaterzaal C.

Datum: 22-23 november
Locatie: Theaterzaal C
Entree: €7,50
Meer informatie: https://www.studententheaterohvz.nl/

3. Wintertuinfestival: Dennis Storm over minimalisme | College
Dennis Storm presenteerde succesvolle programma’s als Spuiten en Slikken, 3 op Reis en Proefkonijnen, maar gooide een paar jaar geleden het roer volledig om. Hij ging terug naar de essentie, onderzocht dit proces en schreef twee boeken over zijn nieuwe leefstijl. Neem vanavond plaats in de collegebank voor een college over het hoe en waarom van minimalistisch leven. Uiteraard is er ook ruimte voor vragen uit de zaal. Kom, en laat je inspireren.

Dit programma organiseren we samen met Cultuur op de Campus.

Het Wintertuinfestival, dat van 27 t/m 30 november plaatsvindt in Nijmegen, gaat dit jaar over het begrip 'gastvrijheid'. Welke verhalen zijn verwelkomend? Welke stemmen geef je aandacht? Bekijk het hele programma op wintertuinfestival.nl.

Datum: 28 november
Tijd: 20:30-22:00
Locatie: CC3, Collegezalencomplex, Radboud universiteit
Entree: €5
Meer informatie: https://www.facebook.com/events/770308046751685/

 

 

 

Lees meer

ANS eet: Brownies&downieS

Van vreetschuur tot sterrenrestaurant: in deze rubriek verkent ANS Nijmeegse restaurants. Bieden ze culinaire hoogstandjes of zou je geld toe moeten krijgen? Deze editie: Brownies&downieS

Tekst: Madelon Thevis

In het centrum van Nijmegen, aan het eind van de Van Welderenstraat, is de Nijmeegse vestiging van Brownies&downieS te vinden, gevestigd in een monumentaal pand uit 1905. De lunchzaak is een van de vele franchise locaties waar wordt gewerkt met mensen met een verstandelijke beperking. Ondanks de klimop en de retro bakfiets voor de deur, is het lunchcafeetje niet heel opvallend tussen de vele cafés in de drukke straat. Bij binnenkomst wordt men vriendelijk begroet door twee blonde dames, bij wie er tegen de verwachting in geen sprake is van een verstandelijke beperking. Mede door de prachtige binnentuin en fleurige kussens op de hoekbankjes, proef je als gast meteen de fijne huiselijke sfeer.

brownies and downies 350xSharing = caring
Na een korte tijd komt een ober, welke wel tot de "downieS" behoort, de bestelling opnemen. Eén van de blonde serveersters begeleidt hem hierbij. Op de vraag welke soorten melk er beschikbaar zijn voor in de latte macchiato, antwoordt hij nadenkend dat ze gewone-, soja-, en karnemelk hebben. Hoewel de meesten niet voor de laatste optie zullen kiezen, is het toch een lieve optie. Het ruime voedselaanbod rijkt van warme boterhammen met kroket tot koude met gerookte zalm, en van salade met geitenkaas tot bananoffee pannenkoek. Onderaan de menukaart is een leuk concept te vinden, genaamd sharing = caring: een lunchplank voor twee personen. Voor de vraag wat we hier precies van kunnen verwachten, heeft de ober toch even de serveerster nodig. Ze helpt hem geduldig bij de uitleg en corrigeert hem waar nodig. Het blijkt een lunchplank met verschillende broodjes, dips, en een soep vooraf te zijn wat dan ook de keuze wordt.  

Al snel komt de latte macchiatoeraan. Deze wordt geserveerd op een klein dienblaadje, met een glaasje water, slagroom en uiteraard een mini-brownie erbij. De sojamelk geeft een lekkere nootachtige tint aan de warme drank. Tijdens het wachten op de lunchplank, vertelt de serveerster wat meer over het concept van de lunchroom. Voor de verstandelijk beperkten is het werken hier een invulling van de dagbesteding. Ze vertelt dat ze het leuk zouden vinden als er meer studenten zouden komen lunchen en dat ze al een tijdje nadenken over het invoeren van studentenkorting.
 

eten brownies and downies 350x2Stoeiende obers
De lunchplank wordt voorafgegaan door een romige en enigszins scherpe mosterdsoep. Tijdens dit heerlijke voorafje, stoeien twee van de obers wat met elkaar. Als, na wat geduw en gesjor, de een de ander een tik op zijn kruin verkoopt, grijpt de serveerster in. Aangezien het niet druk is deze vrijdagmiddag, gaat ze rustig met de jongens voorin het pand een bordspel spelen. De losse sfeer in het café geeft een soort huiskamergevoel en is erg relaxed. Wanneer het soepje bijna op is, arriveert de lunchplank al. Enthousiast, maar met enige moeite, vertelt de ober wat er op het plankje ligt. Per persoon krijg je twee belegde broodjes: één met zalm en één met pulled pork. Het ziet er goed uit, met de vele toppingen erop. Verder wordt de lunchplank gevuld door gefrituurde gehaktdeegrolletjes, vier sneetjes brood en daarbij een garnalen-, kaas- en tonijnsalade. Het is allemaal erg lekker, redelijk gezond en we zitten goed vol wanneer alle broodjes op zijn.

Bij het afrekenen vertelt de serveerster dat ze zojuist heeft geregeld dat studenten voortaan op vertoon van de collegekaart 10% korting krijgen op de gehele menukaart. Dit zorgt ervoor dat het totaal op 13,45 euro per persoon komt: goed te doen voor zo'n uitgebreide lunch, inclusief heerlijke latte macchiato. Mocht je iets minder te besteden hebben, dan staan er nog een hoop goedkopere lunchopties op de kaart, of kun je even binnenwandelen voor één (of meerdere) van de vijf verschillende soorten brownies. ​

Eindcijfer: 9 

 

Lees meer

ANS eet: Chidoz

Van vreetschuur tot sterrenrestaurant: in deze nieuwe rubriek verkent ANS Nijmeegse restaurants. Bieden ze culinaire hoogstandjes of zou je geld toe moeten krijgen? Deze editie: Chidoz in de Molenstraat.

Er is een nieuwe ster aan de Mexicaanse horizon: Chidoz. Op haar website belooft het restaurant 'Mexicaanse classics in een nieuw jasje' te serveren: 'Legendary burritoz, tacos, salads and bowls, met verrassende ingrediënten van over de hele wereld.' Oftewel: Mexicaanse klassiekers met een twist. Na vestigingen in Utrecht en Eindhoven, is dit het derde restaurant van de keten.

Chidoz hoopt zich vooral op prijs van de Sombrero-dragende concurrentie te onderscheiden. Dat is van het restaurant af te zien: waar bijvoorbeeld Popopopocatepetl en Don Pablo voorwaardige bediening hebben, moet je bij Chidoz zelf aan de toonbank bestellen, waarna je bestelling voor je neus wordt klaargemaakt. Als je gaat zitten zijn alle stoelen zijn aan de grond geschroefd. Het doet enigszins aan de McDonalds aan de overkant denken en ziet er niet heel gezellig uit. Enkele gekleurde banken zien er beter uit, maar deze zijn helaas bezet.

Tomaatoverdaad
De tortillia's, taco's en bowls zijn redelijk betaalbaar, maar niet overdreven goedkoop. Je kan zelf vanaf €8,75 een maaltijd samenstellen. Ook kan je kiezen uit vooraf samengestelde favourites. Ik kies voor het laatste en ga voor de Classic Tortillia (€10,20) met onder andere kip, rijst, zwarte bonen, kaas en guacamole. Als bijgerecht neem ik een Veggie Quesadilla (€3,50): een opgevouwen kleine tortillia met tomaten en kaas.

Die Quesadilla is enigszins waterig door de overdaad aan tomaat. Hier hadden ook gerust andere groenten (zoals mais of bonen) toegevoegd kunnen worden. Dat kan niet worden gezegd over de tortilla: die is werkelijk tot op de nok toe gevuld met verschillende soorten groentes. Elke twijfel over een te kleine maaltijd wordt tijdens de bereiding zorgvuldig de grond in geboord. Het smaakt allemaal prima, al verzuipt de op zich heerlijke kip in de overdaad aan groente.

Lachen verboden
De twee medewerkers zijn beleefd, al lijkt lachen achter de toonbank verboden te zijn. Hinderlijk: de caissière herhaalt de bestelling niet, waardoor het onduidelijk is of ze de juiste bestelling heeft aangeslagen. Omdat ik geen bonnetje krijg, betaal ik maar op hoop van zegen. De mannelijke medewerker vraagt halverwege of het eten smaakt en de vrouwelijke ruimt na afloop onze dienbladen op. Meer service dan je eigenlijk mag verwachten van een fastfood-restaurant, al ben ik met een drankje meegeteld toch bijna €17 kwijt.

Een paar kleine minpunten kunnen niet verhullen dat Chidoz een goede toevoeging is aan de Nijmeegse horecascene. De sfeer kan iets gezelliger en de maaltijden iets verfijnder, maar je krijgt een prima maaltijd voor een redelijke prijs. Eens te overwegen als je écht geen zin hebt om te koken.

Eindoordeel: 7,5

 

Lees meer

ANS eet: De Fest

Van vreetschuur tot sterrenrestaurant: in deze nieuwe rubriek verkent ANS Nijmeegse restaurants. Bieden ze culinaire hoogstandjes of zou je geld toe moeten krijgen? Deze editie: Cafetaria De Fest.

Gelegen in de wijk Brakkenstein is Cafetaria De Fest voor veel studenten die geen zin hebben om zelf te koken een vaste uitvalsbasis. In tentamenperiodes snel een frietje speciaal halen met je medestudenten of een uit de hand gelopen borrel afsluiten met een pizza, het zal velen bekend in de oren klinken. Toch blijkt bij aankomst al snel dat niet alleen studenten hun weg naar de buurtsnackbar vinden. Vanuit de hele wijk trekt De Fest klanten en het schijnt zelfs dat burgemeester Hubert Bruls een graag geziene gast is.

Hoewel het een doodgewone donderdag is, valt op dat het goed vol zit. Zodra de vriendelijke eigenaar je begroet met een 'Goedenavond! Hoe gaat het?', is meteen duidelijk waarom. Bang dat hij je nog herkent van vorige bezoeken, hoef je niet te zijn. Iedere bezoeker wordt warm welkom geheten: kinderen krijgen een lolly, hun ouders een oprechte handdruk.

Tafeltje dekje
Als iedere cafetaria heeft De Fest natuurlijk een uitgebreide lijst aan soorten friet en snacks, maar daar blijft het niet bij. Er is een ruim assortiment aan pizza's en het is donderdag, de dag die onder vaste gasten bekend (of berucht) staat als 'schoteldag'. Met korting kunnen hongerige studenten genieten van een kapsalon en een blikje fris. Toch besluit ik om voor een regulier snackbardiner te gaan: een rasfietje met en een kroket (3,75 euro).

DeFest400xDe hitte van de stomende frietpannen binnen en het lekkere weer buiten, maakt dat een aantal bezoekers plaatsneemt op het 'terras': drie plastic tafeltjes met stoelen. Als de friet gaar is, blijkt dat de service niet blijft bij de vriendelijke begroeting. Het eten wordt hoogstpersoonlijk naar je tafeltje gebracht. Waar de meeste snackbars hun friet serveren in een plastic bakje met een vorkje in je favoriete kleur als kers op de taart, krijg je je friet bij De Fest op een echt bord. Hoewel het aan de smaak niks verandert, doet het aan de sfeer veel goeds.

'Kom je hier vaker?'
Terwijl de buurtkat buiten rondloopt tussen de tafeltjes, is het tijd om te proeven. De friet is knapperig, de kroket goed gebakken en de mayonaise smaakt, nou ja, als mayonaise. Veel meer valt er van een snackbar ook niet te verwachten, maar voor de hype die De Fest onder veel studenten is, had ik er misschien toch wat meer van verwacht. Het is lekker, maar niet zo uitzonderlijk dat dit bij geen enkele andere snackbar te verkrijgen is.

Bij het terugbrengen van het bord, begint het echter te dagen waarom jong en oud hier zo graag komen. 'Heeft het gesmaakt?', vraagt de nog altijd even vriendelijke eigenaar. 'Jullie komen zeker nog een ijsje halen?' Als ook het ijsje weer met korting wordt overhandigd ('Het is wel goed zo') en de man je uitlaat met een vrolijk 'Bedankt hoor! Tot ziens!', roep je automatisch terug: 'Tot de volgende keer!'. Want friet kun je inderdaad overal eten, maar vriendelijke snackbareigenaren zijn er lang niet overal.

Eindoordeel: 9

 

Lees meer

ANS eet: De Ontmoeting

Van vreetschuur tot sterrenrestaurant: in deze nieuwe rubriek verkent ANS Nijmeegse restaurants. Bieden ze culinaire hoogstandjes of zou je geld toe moeten krijgen? Deze editie: De Ontmoeting

Op de hoek aan het begin van de Graafseweg staat het restaurant De Ontmoeting. Volgens de website het eerste totaal glutenvrije restaurant van Nederland, dat dagverse originele tapas serveert. De online menukaart belooft allerlei bijzondere gerechten zoals groentekroketjes met bietenpesto en een 'lasagna' van tongfilet. Bij aankomst blijkt het restaurant meer de uitstraling te hebben van een knus en ouderwets café dan dat van een chique restaurant. Met moderne lampen en hangende plantjes aan de muur is geprobeerd een wat eigentijdsere uitstraling te creëren maar dat komt niet echt van de grond. De ouderwetse donkere houtentafels en stoeltjes en de prominent aanwezige bar geven het geheel een huiselijke en wat gedateerde sfeer.


Ik zie ik zie….geen serveerster
Zodra de kaart is overhandigd vertelt de vriendelijke serveerster wat meer over het bestellen in rondes en over de voorgerechten. Ik besluit als voorgerecht het brood met aioli te nemen (brood met aioli €5,67). De huisgemaakte aioli is sterk van smaak en erg goed.  Het brood valt tegen; erg droog en het valt uit elkaar. Voor het bestellen van de eerste gerechtjes blijkt het lastig om de aandacht van de bediening te krijgen. De bediening heeft het enorm druk en lijkt onderbezet te zijn nu de hele zaak vol zit. Als het is gelukt om de aandacht te krijgen van de serveerster bestel ik de maxi sjips met rucolamayonaise (€5,92), de kipspiesjes in kokosmelk gemarineerd (€6,44) en de Pappadum met salade (€6,18). Alle gerechtjes in een keer bestellen lijkt me door de drukte wel handig.

WC koopje
Tijdens het wachten besluit ik even naar het toilet te gaan. De twee krakende steile trappen die daarvoor beklommen moeten worden maken het een uitdaging. Erg grappig is dat bij de toiletten allemaal boeken staan. de ontmoeting eten 350Een van die boeken trekt mijn aandacht. Toch maar even vragen of die misschien te koop zijn. Bij het navragen blijkt dat de boeken eigenlijk niet te koop zijn maar ik heb geluk en voor deze keer kan het wel. Ondertussen zijn al mijn gerechtjes aangekomen en is het tijd om ze te gaan proeven. De sjips zijn lekker knapperig en lijken een beetje op dunne gebakken aardappels. Helaas valt de pappadum met salade een beetje tegen: het koude gerecht past niet goed bij de warme gerechten en de dressing heeft een aparte smaak. De kipspiesjes zijn gelukkig heerlijk. De marinade van het vlees is goed in het vlees getrokken en de kipspiesjes zijn lekker mals. Het eten vult heel goed en aan het einde kan ik geen pap meer zeggen. Bij het afruimen vraagt de serveerster of het gesmaakt heeft en verontschuldigt zich dat het even duurde. Ondanks het wachten en de moeilijkheden rondom het bestellen maakte het lekkere eten en de behulpzame en vriendelijke bediening veel goed. De Ontmoeting is een leuk tentje om uit eten te gaan maar is niet geschikt voor een kleine beurs.

Eindoordeel: 7,5

 

Lees meer

ANS eet: Loket 13

Van vreetschuur tot sterrenrestaurant: in deze nieuwe rubriek verkent ANS Nijmeegse restaurants. Bieden ze culinaire hoogstandjes of zou je geld toe moeten krijgen? Deze editie: Vlaams Friethuis Loket 13

Tekst: Julia Meilink

Gelegen aan de grote markt gelegen staat het compacte Vlaams Friethuis Loket 13. Bij aankomst is het verrassend rustig. Het is zeven uur 's avonds op de vrijdag en de frituur knispert zachtjes op de achtergrond terwijl de frietboer een praatje maakt met een vaste klant. Ondertussen kijkt de hongerige passant verbijsterd naar de opties. De kleine snackbar, letterlijk een soort loket, heeft boordevol keuze. Zo kun je bij je frietje wel 22 verschillende frietsauzen en allerlei snacks uit eigen keuken bestellen: voor ieder wat wils.

Knapperig friet
Allereerst: de frietjes: deze hebben, zoals een goed frietje betaamt, een knapperig korstje gecombineerd met een juiste hoeveelheid zout. Een pluspunt is het feit dat - volgens de website van het friethuis zelf - de aardappels 'vers' zijn  en ter plaatse worden bered tot frietjes. Die lokale bereiding geldt tevens voor veel van de te kiezen sausjes. Een ander pluspunt aan het friethuis in het algemeen, is dat alle maaltijden worden verpakt in kartonnen bakjes en zakken en dat er wordt geprikt met houten vorkjes.

De grote hoeveelheid aan sauzen leidt tot het nodige rumoer aan de balie van het friethuis: moet er worden gekozen voor een romig, pittig of juist een zoetzuur sausje? Alhoewel de sauzen aardig wat kosten ('normale' sausjes: tussen 0,50 en 0,80 en 'premium' sauzen: 0,80 en 2,50) blijken deze de kosten meer dan waard te zijn. Het zoetzure Andalouse steekt vreemd genoeg nog saai uit tegenover de rest van de gekozen dips. Waar het sausje normaliter een goede smaakmaker bij de maaltijd zou zijn, steekt deze nu toch wat kariger af vergeleken met de andere gekozen sauzen.

friet 200xPittige tante
Twee daarvan zijn de Samurai en de Truffelmayonaise. Voor een pittige tante (of oom) zal de keuze voor de hete Samurai gauw zijn gemaakt. Deze lijkt in eerste instantie een romig sausje te zijn, maar verandert na een aantal onwetende seconden in een ware peper. Wie een apartere smaak dan de heerlijke truffelmayonaise bij z’n frietjes wil, kan opteren voor de kruidige tartaarsaus.

Naast de keuzestress voor sauzen, kwam het grote aanbod van zowel vegetarische als vleessnacks. Na een kort beraad met advies van een tiener die achter de kassa staat, wordt gekozen voor zowel zijn aanraders, de 'ambachtelijke vleeskroket' en de 'vegetarische kaaskroket' als voor andere, zoals de gewone kroket en de vegetarische bamischijf. Hoewel je met de vegetarische snacks prima thuis kunt komen, blijkt de ambachtelijke vleeskroket wegens zijn naam toch te hoge verwachtingen op te roepen.

Al met al beschikt het Vlaams Friethuis Loket 13 over een goede bediening, lekkere frietjes, bijzondere sausjes en smakelijke snacks. Zeker een aanrader voor zowel luie student die dichtbij als ver weg van het centrum woont.

Eindcijfer: 9

 

Lees meer