ANS bezocht: Gemeenteraadsverkiezingendebat

Afgelopen dinsdag gingen jonge kandidaten van de vijf grootste partijen in de Nijmeegse gemeenteraad met elkaar in debat op uitnodiging van ANS, studentenvakbond AKKU en Ovum Novum. Op de sociëteit van Ovum Novum kruisten politici Marieke Smit (GroenLinks), Casper Soetekouw (D66), Yurre Wieken (SP), Jop Tangelder (PvdA) en Nick de Graaf (VVD) de degens over diverse onderwerpen die studenten aangaan.

Minder malafide
Nadat de diverse sprekers zijn geïntroduceerd met een serieuze en een ludieke vraag, is het tijd voor de eerste stelling, die te maken heeft met de aanpak van huisjesmelkers. Het woord 'malafide' wordt herhaaldelijk in een adem genoemd met de term huisbaas. Hoe de verschillende kandidaten ook tegen het huurprobleem aankijken, de dagen van mensen als Ton Hendriks lijken geteld. Hierbij benadrukken met name Smit en Wieken dat er niet per se kwantitatief meer kamers moeten komen, maar wel kwalitatief betere, omdat veel van de kamers die er zijn te wensen overlaten. Soetekouw vindt het belangrijk om malafide pandeigenaren aan te pakken, omdat het grootste deel van de studentenkamers van particulieren is en daar dus ook de meeste problemen liggen.

Debat publiekOntgroeningen
Als tweede onderwerp komen de ontgroeningen van studentenverenigingen en disputen aan bod. Zich bewust van het feit dat dit onderwerp de aanwezige leden van Ovum Novum aan het hart gaat, besluiten de kandidaten het veilig te spelen en het belang van een bruisend studentenleven te benadrukken. Stuk voor stuk keuren ze excessen af, maar welke rol er precies voor de gemeente is weggelegd, is een heikel punt. Tangelder en De Graaf vinden het niet echt iets waar de gemeente veel aan kan doen, Wieken legt de verantwoordelijkheid in eerste plaats bij de Radboud Universiteit. Smit benadrukt het belang van samenwerking tussen studentenorganisaties en de gemeente om extreme voorvallen te voorkomen. Soetekouw sluit zich aan bij het belang van goed contact tussen de verschillende partijen. Hoewel geen van de kandidaten zelf een ontgroening heeft doorgemaakt, lopen de antwoorden op de vraag of ze mee zouden doen uiteen. 'We moeten niet ontgroenen maar vergroenen', vat Smit haar visie op de traditie samen, met het nodige gelach vanuit de zaal tot gevolg.

Geen wietplanten in de raadszaal
Na de pauze blijft het debat in de groene hoek en komt een stelling over de wietteelt aan bod. Op dit punt blijken de kandidaten redelijk eensgezind in hun oordeel. Nijmegen moet deelnemen aan het experiment om wietteelt te reguleren en zo criminaliteit tegen te gaan. Tangelder spreekt gekscherend over het invoeren van 'staatsplantages', waarna duidelijk wordt dat er nog wel onenigheid is over de precieze invulling en de rol die de gemeente krijgt. De teelt moet in elk geval voor een deel worden overgelaten aan experts, of dit nou wiettelers of tuinbouwers zijn, zodat de gemeente dit niet zelf hoeft te doen. Op de vraag wanneer de kandidaten zelf voor het laatst een jointje hebben opgestoken, lopen de antwoorden uiteen van 'vorige week' tot geheelonthouding.

'We moeten niet ontgroenen maar vergroenen.'

Bus, fiets, auto
Bij de vierde stelling, over de bereikbaarheid van Nijmegen en de campus, ontstaat meer discussie. De partijen zijn het erover eens dat bepaalde knelpunten, zoals de Heyendaalseweg, moeten worden aangepakt, maar welke voertuigen de meeste aandacht verdienen is niet duidelijk. Waar Smit en Wieken om milieuredenen vooral de nadruk leggen op fietsers en het openbaar vervoer, benadrukt De Graaf dat de belangen van automobilisten ook niet uit het oog moeten worden verloren. Ook de verbouwing van station Nijmegen en de mogelijkheid van een spoorlijn naar Kleef worden besproken, waar vooral Smit zich positief over uitspreekt. Wieken argumenteert daarnaast voor het behoud van de bussen door de Burchtstraat om het centrum voor iedereen bereikbaar te houden, iets waar de andere partijen fel op tegen zijn. Verder wordt gesproken over de mogelijkheden voor meer parkeerplekken in het centrum, een speerpunt van De Graaf, en nieuwe fietsenstallingen, iets waar vooral Soetekouw zich voor uitspreekt.

Debat kandidaten grootMilieu
Als laatste wagen de kandidaten zich aan het voorstel om een milieuzone in te voeren in de Nijmeegse binnenstad, waarbij bepaalde vervuilende voertuigen uit het centrum worden geweerd, hoewel niet helemaal duidelijk is welke precies. Waar Soetekouw en Tangelder voor maatregelen op dergelijke schaal zijn, hetzij met de nodige kanttekeningen, uiten de andere deelnemers zich om uiteenlopende redenen tegen het plan. De Graaf noemt het onderscheid tussen auto's die voor of na 2005 gemaakt zijn 'totale willekeur'. Wieken legt herhaaldelijk uit dat hij het een hopeloos plan vindt, omdat onderzoek heeft aangetoond dat het niet werkt, maar krijgt weinig reactie. Smit ziet liever een grootschaligere aanpak die op de hele stad betrekking heeft. Tijdens de discussie die volgt, pleit De Graaf voor een Europese aanpak omdat lokaal ingrijpen te veel kost en betrekkelijk weinig oplevert, terwijl de andere partijen hun eigen visies presenteren op hoe er het beste op lokaal niveau kan worden gehandeld.

Nadat de discussies over zijn, wordt de avond afgesloten met een borrel, waarbij sommige kandidaten elkaar nog even opzoeken om standpunten te vergelijken. De studenten gaan naar huis met een hoop nieuwe informatie over de grote thema's en de houding van de diverse partijen. Zo zijn ze hopelijk iets beter voorbereid op de keuze die op 21 maart zal moeten worden gemaakt.

 

Lees meer

ANS bezocht: Happietaria 2018

Voor de tiende keer is pop-uprestaurant Happietaria deze maand te vinden in Nijmegen, waarbij de opbrengst van elk diner wordt gedoneerd aan het goede doel. ANS schoof woensdag aan voor een Afrikaans geïnspireerde maaltijd.

Tekst: Julia Mars en Vincent Veerbeek
Foto’s: Vincent Veerbeek

Happietaria OpbrengstmeterAfrikaanse sfeer met een fotobooth
Het voormalige Bistro Allerlei in de Regulierstraat is omgetoverd tot een knusse eethoek met Afrikaanse details. Aan de muur prijken houten maskers die gedoneerd zijn door het Afrika Museum en boven de bar hangen vlaggetjes met Vlisco print. Hiermee wordt de aandacht getrokken naar het goede doel van dit jaar: een ontwikkelingsproject dat Eritrese vluchtelingen in Ethiopië helpt bij het volgen van een vakopleiding, omdat de situatie in hun thuisland onhoudbaar is. Op een scorebord bij de bar wordt de opbrengst van de actie bijgehouden. De tafels zijn romantisch aangekleed met een kaarsje en een rode roos. Haaks op de knusse sfeer staat in de hoek een twijfelachtige selfie-booth zoals die ook te vinden is in café TweeKeerBellen.

Voor ieder wat wils
Als voorgerecht zijn er verschillende opties, zoals een samboosa. Dit bladerdeeggebakje uit de Eritrese keuken, gevuld met groente, vult nauwelijks, maar is een aangenaam hapje vooraf. Voor wie zich liever aan iets minder exotisch waagt, is er ook de optie van een flinke portie bruschetta. Het is even zoeken onder de berg rucola, maar dan heb je ook wat.

Happietaria Voorgerecht 1Happietaria Voorgerecht 2

Voor de Nederlander
De 'Doro Wat', een Ethiopisch stoofgerecht met kip, wordt geserveerd met rijst en haricot verts. Het gerecht is duidelijk afgestemd op de Nederlandse bezoeker, want de rijst is nat en er moet aardig wat sriracha saus overheen worden gegooid voordat het voldoet aan de Ethiopische peperstandaarden. Ook voor het hoofdgerecht zijn er genoeg opties voor wie het liever wat dichter bij huis zoekt. De vegetarische ‘Happieburger’ smaakt uitstekend en is goed gevuld, met een nephamburger, de nodige groente en een mengsel van curry en mayonaise. Het geheel wordt geserveerd op een heerlijk broodje, dat dit gerecht helemaal afmaakt. De klassieke friet en salade ontbreken niet aan dit gerecht.

Happietaria Hoofdgerecht 2Happietaria Hoofdgerecht 1

Tuntelig toetje
Koffie met popcorn in een chocoladebootje is precies wat de naam doet denken. Creatief bedacht, maar wat lastig te consumeren. Het Eritrese chocoladebootje is ook terug te vinden bij de andere toetjes, zoals het crême brulée ijs. Waar het bootje met popcorn al lastig naar werken viel, brengt het bootje met ijs je poging je nagerecht elegant op te eten pas echt tot een zinken. Gelukkig is er voldoende chocola, banaan en slagroom om het geklungel met de bootjes te compenseren.

Happietaria Nagerecht 1Happietaria Nagerecht 2

Voor een maaltijd betaal je gemiddeld 18 euro en het geld gaat naar een project voor Eritrese vluchtelingen in Ethiopië. Happietaria is nog tot 13 maart te bezoeken.

 

Lees meer

ANS bezocht: Onbederf'lijk Vers 2018

Poëziefestival Onbederf'lijk Vers vulde de binnenstad van Nijmegen in de nacht van 17 oktober opnieuw met mooie en aangrijpende verhalen. Op zes verschillende locaties droegen achttien dichters, waaronder zowel grote namen als opkomende talenten, hun beste poëzie voor.

OBV4 750x

Onbederf'lijk Vers is een gratis poëziefestival dat wordt georganiseerd door studenten van de Radboud Universiteit. Dit jaar stonden grote namen zoals Anne Vegter en Rodaan al Galidi op het programma, aangevuld door opkomende dichters. De avond bestond uit drie rondes waarin op zes verschillende locaties in de binnenstad drie tot vier sprekers gedichten voordroegen.

In café De Wunderkammer stonden Derek Otte, Timo Verbeek, Lev Avitan en Richard Nobbe op het programma. Het knusse café, dat ook wel het rariteitenkabinet van Nijmegen wordt genoemd, leende zich perfect als locatie voor poëzievoordracht. De gedimde sfeerverlichting, luie stoelen en opgezette dieren als decoratie zorgden voor een mysterieuze sfeer.

OBV1 450xStadsdichter van Rotterdam Derek Otte bijt de spits van de ronde af. Nonchalant onderuitgezakt op een stoel leest hij voor uit zijn bundel Regelgeving. Zijn gedichten zijn luchtig met een humoristische ondertoon, zoals zijn gedicht Lover op de cover (uitspraak: luver op de cuver) over stenenkolenengels. Lover of de cover / what is er on the hand / I try to speak English / but I fell through the mand. Vanuit de zaal klinkt gegniffel. Otte weet duidelijk hoe hij het publiek warm moet maken. Na een aantal van deze luchtige poëzie staat hij op. Zijn blik wordt ineens serieus. Antilliaan, zijn volgende voordracht, gaat over vooroordelen die mensen hebben tegenover etnische minderheden. Ondanks de omschakeling naar dit serieuze onderwerp blijft Otte dicht bij zijn eigen stijl en eindigt met een luchtige noot. 'Toch geloof ik dat we, als we er samen aan werken, vooroordelen kunnen voorkomen.'

OBV3 450xNa Otte is Timo Verbeek aan de beurt. De eerste indruk die Verbeek maakt is totaal anders dan die van zijn voorganger. Hij is achttien, nog ietwat onwennig en heeft een opvallende pilotenbril op. Ook Verbeek begint met het voordragen van gedichten uit zijn gedichtenbundel. 'Deze bundel heb ik voor mijn profielwerkstuk geschreven', vertelt hij. 'Daar ga ik jullie uit voorlezen.' De gedichten uit zijn bundel gaan dan ook vooral over tienerzaken: meisjes ontdekken en wilde nachten met vrienden. Zijn voordracht is aardig, maar Verbeek blijft verscholen achter zijn bundel. Pas bij zijn laatste gedicht, dat hij wel uit zijn hoofd kent, komt hij echt los. Het verhaal gaat over het verlies van zijn vader een aantal jaar geleden. Ditmaal gebruikt Verbeek grote handgebaren en een luide stem tijdens zijn voordracht. Het publiek is inmiddels stilgevallen, duidelijk geraakt door het verhaal.

Lev Avitan is de volgende spreker. Avitan is in Nijmegen en omstreken een bekende gast bij andere poëzieëvenementen zoals Mensen Zeggen Dingen. Kenmerkend aan hem zijn zijn harde, confronterende woorden die ieder aan het denken zetten. Dat Avitan sinds een jaar campusdichter van de Radboud Universiteit is, is goed te merken aan de onderwerpen van zijn gedichten. Avitan dicht over klimaatverandering en het vinden van eigen identiteit. In een gedicht dat gaat over seks met een meisje maakt hij ingewikkelde verwijzingen naar mythologie en muzieknoten. Door Avitans gevoel voor ritme en intonatie weet hij het publiek in zijn greep te houden, maar de academische ondertoon zorgt dat zijn gedichten minder persoonlijk aanvoelen dan die van zijn voorgangers.

De laatste spreker van de avond is Richard Nobbe. Nobbe heeft een humoristische stijl en zijn gedichten gaan vooral over dingen die hij in zijn alledaagse leven meemaakt. Zijn eerste gedicht gaat over snackbar Happy Corner. 'Terwijl ik daar laatst betaalde zei de eigenaar me "bedankt, kameraad"', leidt Nobbe zijn gedicht in. '"Kameraad", dat is iets wat alleen communisten zeggen. Daarom heet mijn volgende gedicht: Bij snackbar Happy Corner werken spionnen uit Noord Korea.' Het publiek moet lachen en daarmee is de toon voor zijn voordracht gezet. Gedichten over vloggen en de rijdende rechter volgen en met deze luchtige vorm van poëzie komt de avond tot een eind.

Na afloop was er in De Wunderkammer een afsluitende borrel, waar het publiek met elkaar en de aanwezige dichters konden napraten over de avond. De sprekers op Onbederf'lijk Vers waren ook dit jaar weer verrassend, vernieuwend, maar vooral divers.

 

 

Lees meer

ANS bezocht: Opening Elinor Ostromgebouw en C

Het Elinor Ostromgebouw is inmiddels al een maand in gebruik, maar afgelopen donderdag vond de officiële opening van het gebouw en de nieuwe theaterzaal C plaats. Eerst waren er toespraken met de nodige flauwe woordgrappen in de hal bij de ingang, gevolgd door een divers cultureel programma in C.

Foto's: Ted van Aanholt en Vincent Veerbeek

Geen glazen plafond
Opening EOS 1 ceremoniemeesterJan-Kees Helderman, voorzitter van de facultaire onderzoeksgroep Bedrijfskunde en ceremoniemeester tijdens de opening, trapt de middag af en vertelt over de naamgeving van het gebouw. Elinor Ostrom was de eerste vrouwelijke winnaar van de Nobelprijs voor economie. 'Het gebouw bestaat weliswaar uit veel glas, maar heeft geen glazen plafonds om te doorbreken', zegt Helderman. Later voegt Wilma de Koning, vice-voorzitter van het College van Bestuur, toe dat Ostrom zelf geen economie had gestudeerd maar politicologie, omdat ze als vrouw geen wiskunde op de middelbare school mocht volgen. Ostrom is dus het boegbeeld van gelijke kansen voor mannen en vrouwen.

Paul Hendriks, decaan van de Faculteit der Managementwetenschappen, blikt terug op het voormalige onderkomen van de faculteit, de Thomas van Aquinostraat (TvA). 'Ik verwacht dat de gemiddelde studietijd omlaag zal gaan, nu studenten niet meer zoveel tijd kwijt zijn met de weg vinden', zegt Hendriks. Hubert Bruls, burgemeester van Nijmegen en alumnus Politicologie is het met Hendriks eens. Bruls vertelt over zijn eigen studententijd en gebruikt een citaat van een Amerikaanse historica. '"Wij kleuren onze kijk op het verleden in door het heden." Niemand in de jaren 80 was positief over TvA.' Bruls is dan ook zeer blij met het nieuwe gebouw dat transparant en licht is, waar afdelingen elkaar zonder veel moeite kunnen vinden. De opening is officieel wanneer de ceremoniemeester na twee mislukte pogingen een fles champagne met een zwaard opent en iedereen het glas heft.

Opening EOS 3 LEFMuzikaliteit alom
Na de officiële opening van de nieuwe Managementfaculteit vinden er enkele optredens plaats in theaterzaal C. De groep LEF houdt een multidisciplinaire voorstelling genaamd Desire waarin onder andere zang, dans en theater verwerkt zijn. Op het podium liggen schijven van glas die ronddraaien en weerspiegelen op een groot doek, waar een schaduwspel te zien is. Na deze bevreemdende voorstelling is het podium voor Merlijn Twaalfhoven. In zijn praatje, getiteld Effects of artistic thinking, legt hij uit dat iedereen een kunstenaar in zich heeft. Dit demonstreert hij door het publiek aan het werk te zetten en zo samen een compositie te creëren. Het resultaat is misschien nog geen meesterwerk, maar het toont wel aan dat kunst maken niet alleen voor kunstenaars is. Het derde optreden van de avond is van Martine Bakker en Bobbie Wall, met de voorstelling Alleen als we samen mogen. Ze nemen het publiek met behulp van countrymuziek en dagboekfragmenten mee op een reis door het Amerikaanse zuiden, van Austin naar Nashville. Bakker vertelt en Wall zingt over hun vriendschap en wat het betekent om alleen of samen te zijn.

Opening EOS 4 operaOp avontuur
Nadat het publiek wat te eten of te drinken heeft gehaald buiten de zaal, gaat de show weer verder. Een lezing van Radboud Reflects volgt, waarin filosofen Simon Gusman en Arjen Kleinherenbrink met elkaar in gesprek gaan over waarom avonturen niet in het echte leven bestaan. 'De werkelijkheid heeft geen plot, want van te voren staat nog niks vast.' Mensen gaan vaak op reis om zichzelf te ontdekken. We hebben namelijk de drang om overal een betekenis achter te zoeken, waardoor we verslaafd raken aan avonturen. Zodra je het avontuur in je dagelijkse leven hebt verwerkt, is het echter geen avontuur meer. Na Radboud Reflects volgt een filmisch intermezzo van Cultuur op de Campus met korte films van Pixar over schattige vogels en robots in de ruimte. Tegen het eind van de avond is een operette van Carmina Ludicra te zien, die Les Cloches de Corneville spelen in N.E.C. t-shirts. Het is een mengsel van klassieke operamuziek in het Nederlands en grapjes tussendoor.

Tot slot speelt de Studenten Big Band Nijmegen tijdens de afterparty een combinatie van funk, jazz en fusion. Het nieuwe gebouw van Managementwetenschappen is in ieder geval feestelijk en creatief ingewijd door studenten en werknemers van de Radboud Universiteit. TvA zal hier niet erg gemist worden.

 

Lees meer

ANS bezocht: Race of the Classics 2018

Van 2 tot en met 8 april vond de dertigste editie van deRace of the Classics plaats, kortweg 'de Rees' genoemd, een studentenzeilrace op tallships. ANS trok een zeiljas aan en voegde zich bij Team Radboud Universiteit.

Tekst: Dennis van der Pligt
Foto's: Kevin May

Zeilen was ooit het pakkie-an van hard werkende zeelieden op vissers-, handels- en oorlogsschepen, met alle ontberingen van dien. Tegenwoordig is het vooral een hobby, volgens de stereotypering met name van kakkers. Bij de Race of the Classics zijn echter studenten van allerlei slag en uit diverse steden van de partij. Deze weeklange studentenzeilwedstrijd over de Noordzee wordt uitgevochten met tallships van dertig, veertig meter lang, die soms zo'n honderd jaar oud zijn. Dit jaar bestond de Rees uit drie etappes: Rotterdam-Ipswich, Ipswich-Scheveningen, Scheveningen-Beverwijk. Ook Nijmegen bracht een twaalfkoppige groep zeilenthousiastelingen bijeen: Team Radboud Universiteit mocht bij een ervaren bemanning aan boord van de Iris.

ANS bezocht RotC groepsfoto groot

Samen uit, samen thuis
Vol inspanning trekken vijf man de 'klauw' omhoog, een stuk hout waarmee de 'piek' vastzit aan de mast. Met evenveel inzet hijsen vier andere teamleden die piek omhoog, de dwarsbalk waaraan het imposante grootzeil is bevestigd. Langzaam maar zeker ontvouwt die witte doek zich in de richting van de lichtgrauwe Noordzeehemel. Het is hierbij belangrijk dat de piek schuin omhoog steekt. Als die omlaag bungelt, gaat het zeil klapperen. Al puffend moet een bemanningslid dus ook nog coördineren tussen de twee groepen. 'Klauw stoppen, piek door!' schalt het over het dek. Nadat negen paar ogen vanuit dikke zeiljassen inderdaad opmerken dat de klauw te hard gaat, klinkt al snel weer 'klauw door!'. Dan is plots een luid en eenvoudig 'ho!' hoorbaar. Het grootzeil staat, de groep hijgt. Samen happen ze naar lucht. Zeilen is een teamsport.

Ben, schipper, eigenaar en bewoner van de Iris, houdt vanaf het roer een oogje in het zeil en stuurt de andere drie bemanningsleden aan. Geregeld zeilen zij recreatief op soortgelijke vaartuigen. Team Radboud krijgt instructies van deze ervaren bemanning. Zonder zeebenen kun je dus gewoon meedoen. Op het tussendek leren enkele teamleden het 'opschieten' van touw, dat wil zeggen het netjes oprollen en vastknopen. Bemanningslid Hans wijst in de verte naar andere schepen in de Rees-vloot, en legt het verschil tussen kitsgetuigd en schoenergetuigd uit. 'De Iris zelf is kitsgetuigd, haar achterste mast is namelijk korter dan haar voorste.' Voor schoenergetuigd geldt het omgekeerde, zulke schepen doen ook mee. Samen vormen al die bolle zeilen van de diverse Rees-vloot een waar spektakel.

ANS bezocht RotC schepen groot

Met overgeven en overgave
Om niet zomaar uit hun nest te rollen, proberen de meesten zoveel mogelijk in de stabielere stuurboordbedden te liggen. Door de wind helt de Iris tijdens de eerste nacht immers flink over stuurboord. Na vier uur slaap zal de helft van het team de anderen afwisselen en het schip besturen, een routine die zich herhaalt. Sommige teamleden worden helaas wat zeeziek en voelen soms vooral de behoefte de Noordzee aan te vullen.

Bovendeks wordt ondertussen besloten dat een topzeil gestreken moet worden om het schip weer rechter te laten varen. Onder andere teamleden Rinske en Kevin krijgen deze taak, en met goede zin trekken ze aan de betreffende lijn. Vol overgave haalt Kevin met links, dan weer met rechts de lijn binnen, totdat hij op een zeker moment een totaal ander touwtje vastpakt. Bij de eerstvolgende ruk blaast ineens Rinskes reddingsvest op - daar was dat koordje dus van. Droogjes grinnikt bemanningslid Jan: 'Rinske is opgeblazen'.

De verbazing en lichte schrik maken plaats voor gelach, terwijl Engeland opdoemt. Eenmaal aan wal in Ipswich maken alle teams zich klaar voor het eerste feest. Hoewel het evenement in naam een race is, lijkt de organisatie helaas meer bezig met de festiviteiten dan met het competitie-element. Hoe de wedstrijd precies in elkaar steekt, blijft ook voor de schippers soms in mist gehuld.

ANS bezocht RotC boegspriet grootDe diepte van de zee
Met de oren gespitst luistert het team benedendeks naar bemanningslid Marjan, die de geheimen van de Noordzee blootlegt. De beginselen van het navigeren worden geleerd. Op de kaart staan allerlei tekens die vragen oproepen. 'Die boei geeft aan dat je er ten westen van moet blijven', legt Marjan uit. 'Daar voorbij is het water immers te laag.' Oude scheepswrakken die ook op de kaart staan, maken duidelijk dat laagwatergebieden ooit veel slachtoffers maakten. Ondanks de overzichtskaarten die enorme gebieden tonen, kan op zee zijn aanvoelen als een kleine wereld. Vanaf het achterdek overzie je immers het hele schip. De kleine deurtjes en bedjes versterken bovendien dit gevoel van een besloten omgeving.

Wanneer je echter over de reling de verre horizon hemel en zee ziet scheiden, begint te dagen hoe majestueus de wijde omgeving is. In de machtige Noordzee liggen uitgestrekte windmolenparken en dichtbevolkte vaarroutes voor reusachtige vrachtschepen. Al die mensencreaties werpen door de ondergaande zon lange schaduwen over het drukke water, een schouwspel waar het Nijmeegse team slaperig maar tevreden van geniet. Met raadselachtige strafpunten op de eindstand in Beverwijk wordt Team Radboud uiteindelijk dertiende van de negentien deelnemende schepen. Hoewel de organisatie maar een gebrekkig wedstrijdgevoel creëerde, werd de ervaring ruimschoots goed gemaakt door het ontstane teamgevoel.

 

Lees meer

ANS eet: Chidoz

Van vreetschuur tot sterrenrestaurant: in deze nieuwe rubriek verkent ANS Nijmeegse restaurants. Bieden ze culinaire hoogstandjes of zou je geld toe moeten krijgen? Deze editie: Chidoz in de Molenstraat.

Er is een nieuwe ster aan de Mexicaanse horizon: Chidoz. Op haar website belooft het restaurant 'Mexicaanse classics in een nieuw jasje' te serveren: 'Legendary burritoz, tacos, salads and bowls, met verrassende ingrediënten van over de hele wereld.' Oftewel: Mexicaanse klassiekers met een twist. Na vestigingen in Utrecht en Eindhoven, is dit het derde restaurant van de keten.

Chidoz hoopt zich vooral op prijs van de Sombrero-dragende concurrentie te onderscheiden. Dat is van het restaurant af te zien: waar bijvoorbeeld Popopopocatepetl en Don Pablo voorwaardige bediening hebben, moet je bij Chidoz zelf aan de toonbank bestellen, waarna je bestelling voor je neus wordt klaargemaakt. Als je gaat zitten zijn alle stoelen zijn aan de grond geschroefd. Het doet enigszins aan de McDonalds aan de overkant denken en ziet er niet heel gezellig uit. Enkele gekleurde banken zien er beter uit, maar deze zijn helaas bezet.

Tomaatoverdaad
De tortillia's, taco's en bowls zijn redelijk betaalbaar, maar niet overdreven goedkoop. Je kan zelf vanaf €8,75 een maaltijd samenstellen. Ook kan je kiezen uit vooraf samengestelde favourites. Ik kies voor het laatste en ga voor de Classic Tortillia (€10,20) met onder andere kip, rijst, zwarte bonen, kaas en guacamole. Als bijgerecht neem ik een Veggie Quesadilla (€3,50): een opgevouwen kleine tortillia met tomaten en kaas.

Die Quesadilla is enigszins waterig door de overdaad aan tomaat. Hier hadden ook gerust andere groenten (zoals mais of bonen) toegevoegd kunnen worden. Dat kan niet worden gezegd over de tortilla: die is werkelijk tot op de nok toe gevuld met verschillende soorten groentes. Elke twijfel over een te kleine maaltijd wordt tijdens de bereiding zorgvuldig de grond in geboord. Het smaakt allemaal prima, al verzuipt de op zich heerlijke kip in de overdaad aan groente.

Lachen verboden
De twee medewerkers zijn beleefd, al lijkt lachen achter de toonbank verboden te zijn. Hinderlijk: de caissière herhaalt de bestelling niet, waardoor het onduidelijk is of ze de juiste bestelling heeft aangeslagen. Omdat ik geen bonnetje krijg, betaal ik maar op hoop van zegen. De mannelijke medewerker vraagt halverwege of het eten smaakt en de vrouwelijke ruimt na afloop onze dienbladen op. Meer service dan je eigenlijk mag verwachten van een fastfood-restaurant, al ben ik met een drankje meegeteld toch bijna €17 kwijt.

Een paar kleine minpunten kunnen niet verhullen dat Chidoz een goede toevoeging is aan de Nijmeegse horecascene. De sfeer kan iets gezelliger en de maaltijden iets verfijnder, maar je krijgt een prima maaltijd voor een redelijke prijs. Eens te overwegen als je écht geen zin hebt om te koken.

Eindoordeel: 7,5

 

Lees meer

ANS eet: De Fest

Van vreetschuur tot sterrenrestaurant: in deze nieuwe rubriek verkent ANS Nijmeegse restaurants. Bieden ze culinaire hoogstandjes of zou je geld toe moeten krijgen? Deze editie: Cafetaria De Fest.

Gelegen in de wijk Brakkenstein is Cafetaria De Fest voor veel studenten die geen zin hebben om zelf te koken een vaste uitvalsbasis. In tentamenperiodes snel een frietje speciaal halen met je medestudenten of een uit de hand gelopen borrel afsluiten met een pizza, het zal velen bekend in de oren klinken. Toch blijkt bij aankomst al snel dat niet alleen studenten hun weg naar de buurtsnackbar vinden. Vanuit de hele wijk trekt De Fest klanten en het schijnt zelfs dat burgemeester Hubert Bruls een graag geziene gast is.

Hoewel het een doodgewone donderdag is, valt op dat het goed vol zit. Zodra de vriendelijke eigenaar je begroet met een 'Goedenavond! Hoe gaat het?', is meteen duidelijk waarom. Bang dat hij je nog herkent van vorige bezoeken, hoef je niet te zijn. Iedere bezoeker wordt warm welkom geheten: kinderen krijgen een lolly, hun ouders een oprechte handdruk.

Tafeltje dekje
Als iedere cafetaria heeft De Fest natuurlijk een uitgebreide lijst aan soorten friet en snacks, maar daar blijft het niet bij. Er is een ruim assortiment aan pizza's en het is donderdag, de dag die onder vaste gasten bekend (of berucht) staat als 'schoteldag'. Met korting kunnen hongerige studenten genieten van een kapsalon en een blikje fris. Toch besluit ik om voor een regulier snackbardiner te gaan: een rasfietje met en een kroket (3,75 euro).

DeFest400xDe hitte van de stomende frietpannen binnen en het lekkere weer buiten, maakt dat een aantal bezoekers plaatsneemt op het 'terras': drie plastic tafeltjes met stoelen. Als de friet gaar is, blijkt dat de service niet blijft bij de vriendelijke begroeting. Het eten wordt hoogstpersoonlijk naar je tafeltje gebracht. Waar de meeste snackbars hun friet serveren in een plastic bakje met een vorkje in je favoriete kleur als kers op de taart, krijg je je friet bij De Fest op een echt bord. Hoewel het aan de smaak niks verandert, doet het aan de sfeer veel goeds.

'Kom je hier vaker?'
Terwijl de buurtkat buiten rondloopt tussen de tafeltjes, is het tijd om te proeven. De friet is knapperig, de kroket goed gebakken en de mayonaise smaakt, nou ja, als mayonaise. Veel meer valt er van een snackbar ook niet te verwachten, maar voor de hype die De Fest onder veel studenten is, had ik er misschien toch wat meer van verwacht. Het is lekker, maar niet zo uitzonderlijk dat dit bij geen enkele andere snackbar te verkrijgen is.

Bij het terugbrengen van het bord, begint het echter te dagen waarom jong en oud hier zo graag komen. 'Heeft het gesmaakt?', vraagt de nog altijd even vriendelijke eigenaar. 'Jullie komen zeker nog een ijsje halen?' Als ook het ijsje weer met korting wordt overhandigd ('Het is wel goed zo') en de man je uitlaat met een vrolijk 'Bedankt hoor! Tot ziens!', roep je automatisch terug: 'Tot de volgende keer!'. Want friet kun je inderdaad overal eten, maar vriendelijke snackbareigenaren zijn er lang niet overal.

Eindoordeel: 9

 

Lees meer

ANS eet: De Ontmoeting

Van vreetschuur tot sterrenrestaurant: in deze nieuwe rubriek verkent ANS Nijmeegse restaurants. Bieden ze culinaire hoogstandjes of zou je geld toe moeten krijgen? Deze editie: De Ontmoeting

Op de hoek aan het begin van de Graafseweg staat het restaurant De Ontmoeting. Volgens de website het eerste totaal glutenvrije restaurant van Nederland, dat dagverse originele tapas serveert. De online menukaart belooft allerlei bijzondere gerechten zoals groentekroketjes met bietenpesto en een 'lasagna' van tongfilet. Bij aankomst blijkt het restaurant meer de uitstraling te hebben van een knus en ouderwets café dan dat van een chique restaurant. Met moderne lampen en hangende plantjes aan de muur is geprobeerd een wat eigentijdsere uitstraling te creëren maar dat komt niet echt van de grond. De ouderwetse donkere houtentafels en stoeltjes en de prominent aanwezige bar geven het geheel een huiselijke en wat gedateerde sfeer.


Ik zie ik zie….geen serveerster
Zodra de kaart is overhandigd vertelt de vriendelijke serveerster wat meer over het bestellen in rondes en over de voorgerechten. Ik besluit als voorgerecht het brood met aioli te nemen (brood met aioli €5,67). De huisgemaakte aioli is sterk van smaak en erg goed.  Het brood valt tegen; erg droog en het valt uit elkaar. Voor het bestellen van de eerste gerechtjes blijkt het lastig om de aandacht van de bediening te krijgen. De bediening heeft het enorm druk en lijkt onderbezet te zijn nu de hele zaak vol zit. Als het is gelukt om de aandacht te krijgen van de serveerster bestel ik de maxi sjips met rucolamayonaise (€5,92), de kipspiesjes in kokosmelk gemarineerd (€6,44) en de Pappadum met salade (€6,18). Alle gerechtjes in een keer bestellen lijkt me door de drukte wel handig.

WC koopje
Tijdens het wachten besluit ik even naar het toilet te gaan. De twee krakende steile trappen die daarvoor beklommen moeten worden maken het een uitdaging. Erg grappig is dat bij de toiletten allemaal boeken staan. de ontmoeting eten 350Een van die boeken trekt mijn aandacht. Toch maar even vragen of die misschien te koop zijn. Bij het navragen blijkt dat de boeken eigenlijk niet te koop zijn maar ik heb geluk en voor deze keer kan het wel. Ondertussen zijn al mijn gerechtjes aangekomen en is het tijd om ze te gaan proeven. De sjips zijn lekker knapperig en lijken een beetje op dunne gebakken aardappels. Helaas valt de pappadum met salade een beetje tegen: het koude gerecht past niet goed bij de warme gerechten en de dressing heeft een aparte smaak. De kipspiesjes zijn gelukkig heerlijk. De marinade van het vlees is goed in het vlees getrokken en de kipspiesjes zijn lekker mals. Het eten vult heel goed en aan het einde kan ik geen pap meer zeggen. Bij het afruimen vraagt de serveerster of het gesmaakt heeft en verontschuldigt zich dat het even duurde. Ondanks het wachten en de moeilijkheden rondom het bestellen maakte het lekkere eten en de behulpzame en vriendelijke bediening veel goed. De Ontmoeting is een leuk tentje om uit eten te gaan maar is niet geschikt voor een kleine beurs.

Eindoordeel: 7,5

 

Lees meer

ANS eet: Prakkie - in 'n bakkie

Van vreetschuur tot sterrenrestaurant: in deze nieuwe rubriek verkent ANS Nijmeegse restaurants. Bieden ze culinaire hoogstandjes of zou je geld toe moeten krijgen? Deze editie: Prakkie - in 'n bakkie

Tekst en foto:Wouter van der Laan

Het concept van Prakkie - in 'n bakkie is simpel. Elke zondag verschijnt er een bericht op de Facebooksite het 'prakkie' van de komende week. Je kan je dan tot maandag twaalf uur aanmelden voor dit prakkie. Later op de dag kan je je bestelde gerecht tussen vijf en zeven 's avonds ophalen. Neem je zelf een bakje mee, dan krijg je 50 cent korting. Kortom, een prakkie in een bakkie.

Studentikoos kokkerellen
Chef en tevens trots eigenaar van dit concept is Wies van Riel. De studente Food Innovation maakt iedere maandagmiddag de balans op: voor hoeveel mensen kookt ze dit keer? Gemiddeld komen er zo’n twintig personen af op het wekelijkse prakkie. Vervolgens probeert Wies zo veel mogelijk verse ingrediënten te halen op de markt. Wat niet op de markt te krijgen is, koopt de studente in de supermarkt. Hierna duikt ze de keuken in met de ingewonnen ingrediënten. Waar? Gewoon in haar studentenhuis. Hier staat, na een middag kokkerrellen, een goed gevulde pan op het aanrecht. Klaar om in bakkies te belanden.

Tot zover de theorie, nu de praktijk. Eerlijk is eerlijk, het was even zoeken. In eerste instantie verwachtte ik niet op zoek te moeten naar een studentenhuis. Na enkele rondjes rondom het Koningsplein samen met mijn plastic bakje, vond ik de locatie. Via een openstaande deur belandde ik op een dakterras. Hier zat een tiental 'Prakkie - in 'n bakkie ambassadeurs' te genieten van de zomerse namiddag.

Na een enthousiaste kennismakingsronde volg ik de chef naar de keuken. Hier schept ze met een soeplepel de maaltijd van deze week in mijn bakje. Het doet me helaas een beetje denken aan een schoolkantine. Als ik vraag naar het idee achter Prakkie vertelt de studente me dat ze een gezonde optie wil bieden voor studenten en beginnend werkenden. 'Een groen studentikoos alternatief voor de ongezonde cafetariasnack om de week gezond te beginnen. Daar zet ik op in.'

prakkie wies 300xDakterras
Deze maandag staat er Kisir, oftewel bulgursalade met groene groentes, een pittenmix en geitenkaas op het menu. Precies wat je zoekt op een tropische dag. De ambassadeurs op het dakterras vragen nog vriendelijk of ik erbij kom zitten met mijn prakkie. Met de gastvrijheid en sfeer zit het daar wel goed. Vanwege tijdnood kies ik er toch voor om het prakkie mee te nemen en thuis op te eten.

Eenmaal thuisgekomen met het goed gevulde bakje, worden gelijk een aantal voordelen van dit initiatief zichtbaar. Geen lange kooktijden, minimale afwas en een studentikoze prijs van 6 euro voor een maaltijd (6,50 als je geen eigen bakje meeneemt). Vervolgens neem ik een paar happen. Het is een luchtig gerecht met een verfrissende smaak wat goed past bij de zomerse avond. De geitenkaas bindt de couscous, sperziebonen en pitten tot een smeuïg te eten geheel boordevol vitamines. Toch vind ik het gerecht na een paar happen een beetje droge kost worden. Gelukkig zorgt de watermeloen, die erbij zit als side dish, voor het frisje dat nodig is. Dit gerecht is al met al een gezonde aanrader met verfrissende smaken die de boventoon voeren.

Prakkie - in 'n bakkie is een degelijk concept. Je neemt een bakje mee, laat het vullen en eet het thuis - of op het balkon bij Wies - op. Het is duurzaam, goed te betalen en ook nog eens gezond. Het is dé studentikoze avondmaaltijd na een lange dag studeren.

De volgende keer blijf ik hangen, Wies!

Eindoordeel: 8.

 

Lees meer

ANS kijkt: 13 Reasons Why (2017-heden)

'Aflevering 13, 38.20 min: kijk niet!', dat schreeuwde het internet over het tweede seizoen van ​13 Reasons Why​. De specifieke scène zou te heftig zijn. Veel kijkers zullen echter te nieuwsgierig zijn geweest om zich te laten leiden door die waarschuwing, en zullen dan ook met afkeer op de bank hebben gezeten tijdens die grafische scène in de spannende seizoensfinale.

Tekst: Myrte Nowee

Welkom bij jouw bandje 
Het verhaal van het eerste seizoen draait om de zelfmoord van Hannah Baker (Katherine  Langford). Voordat ze stierf, nam ze dertien opnames op cassettebandjes op waarin  ze uitlegt waarom ze er een einde aan heeft gemaakt, elke reden gericht aan een persoon. De opnames worden afgeleverd bij iedereen die wordt genoemd. Een van die mensen is  Clay Jensen (Dylan Minnette), die de opnames luistert terwijl het gewone leven doorgaat. Alle dertien afleveringen zijn zo ingedeeld dat de cassettebandjes worden afgespeeld als voice-over, waardoor het publiek het heden te zien krijgt, vermengd met flashbacks over het verhaal van Hannah. Zo krijgt de kijker beetje bij beetje een completer beeld van waar Hannah's verdriet vandaan komt en hoe dit zich opbouwt. Ook geeft het inzicht in de onderlinge relaties tussen de hoofdpersonen over wie de opnames gaan. 

 

 

Roodkapje en de wolf 
Het tweede seizoen heeft een soortgelijke indeling, maar dit keer worden de afleveringen vanuit het perspectief verteld van de personen die moeten getuigen in de rechtszaak van Hannah's ouders tegen de school. Dit is heel interessant omdat het verhaal van Hannah nu door de ogen van andere mensen wordt getoond. Zo wordt haar personage van verschillende kanten belicht. Het verhaal van roodkapje is anders als de wolf het vertelt. Ook krijgt het verhaal hiermee meer lading en wordt de serie als geheel realistischer. Niemand is perfect en die imperfectie wordt op deze manier in beeld gebracht zonder dat het afbreuk doet aan je sympathie voor Hannah. 

Ook ziet de kijker de andere hoofdpersonen in het verhaal veranderen doordat zij nu hun eigen verhaal mogen vertellen en ze te maken krijgen met thema's als herstel en rouwverwerking. Daarnaast wordt door de rechtszaak goed in twijfel getrokken of de school wel daadwerkelijk verantwoordelijk is geweest voor Hannah's dood, wat de ouders van Hannah in de rechtszaak tegen de school claimen. Toen de makers de verhaallijn af hadden, stemden ze zelf over de zaak alsof zij het juryoordeel gaven, en werd het vijf tegen vijf. Missie geslaagd dus. 

Maatschappelijke problemen 
Het verhaal wordt in het tweede seizoen ook een stuk uitgebreider. Het verhaal draait allang niet meer alleen om Hannah, maar pakt ook andere kwesties aan die in Amerika voor veel problemen zorgen, zoals wapengeweld, seksueel geweld tegen vrouwen, racisme en het falen van het rechtssysteem. De makers willen met de serie dan ook een dialoog op gang brengen, en dat lijkt te zijn gelukt. Nog geen maand nadat het tweede seizoen van de Netflix serie online vond de Parents Television Council, een Amerikaanse lobbygroep tegen vloeken, geweld en seks in de media, dat hij offline gehaald moest worden. Hun belangrijkste reden hiervoor was een erg gewelddadige scène in de laatste aflevering. Maar is het censureren van geweld dat ook in het echt voorkomt verstandig? 

Voor ons in Nederland is het moeilijk te bevatten hoe waarheidsgetrouw de serie is gemaakt. Zelfs al gaat het er niet op iedere Amerikaanse middelbare school zo aan toe, het is minder aangedikt dan het misschien lijkt voor een Nederlands publiek. Dat wordt vooral duidelijk in Beyond the Reasons, een soort talkshow waarbij de makers en acteurs in gesprek gaan over de serie met specialisten, zoals doktoren, advocaten en psychiaters. De producenten leggen de keuzes uit die ze maakten en vertellen over het onderzoek dat ze hebben gedaan om de verhaallijnen te schrijven. Zo zijn ze bijvoorbeeld met een van de acteurs bij een afkickkliniek geweest om de fases van afkicken te bestuderen voor diens personage. 

En toen 
Dat de serie veel losmaakt is duidelijk, maar of hij meer problemen veroorzaakt of juist bijdraagt aan de oplossing moet nog blijken. Qua verhaalopbouw en acteerprestaties is de serie zelf in ieder geval van hoog niveau. Seizoen twee is wel wat minder sensationeel en wordt op IMDB ook iets lager beoordeeld. Waar in het eerste seizoen vanaf aflevering zes ongeveer de spanning er echt in ging zitten, moet het tweede seizoen het vooral van de laatste twee afleveringen hebben. Desalniettemin geeft het een mooie aanvulling op het verhaal. Het tweede seizoen heeft wederom een open einde en een derde seizoen is al beloofd. Katherine Langford heeft aangegeven niet mee te willen doen omdat het verhaal van Hannah nu af is naar haar idee, dus het is afwachten hoe de makers hiermee omgaan. 

Bij de spraakmakende scène in de laatste aflevering scène moet iedereen zelf beslissen of hij hem kijkt of niet. Zonder geluid terugkijken op YouTube is ook een goede optie. Het hele seizoen erom niet kijken is in ieder geval niet nodig.

 

 

Lees meer

ANS kijkt: A Series of Unfortunate Events (2017-heden)

'Look away, look away, there's nothing but horror and inconvenience on the way.' Met deze sinistere woorden begint elke aflevering van A Series of Unfortunate Events. Toch is wegkijken het laatste wat kijkers willen doen bij deze verfilming van de gelijknamige jeugdboekenreeks. Net als seizoen een biedt het tweede seizoen, dat sinds begin deze maand op Netflix te zien is, een hoogst vermakelijke combinatie van hilarische humor en diepzinnig drama.

Tekst: Vincent Veerbeek

Van de regen in de drup
Na de dood van hun ouders, die zijn omgekomen bij een mysterieuze brand, belanden Violet, Klaus en Sunny Baudelaire bij een ver familielid genaamd Count Olaf (Neil Patrick Harris). Hoewel de Baudelaires in eerste instantie goede hoop hebben op een liefhebbende voogd, blijkt al snel dat de twijfelachtige theateracteur echter alleen op de erfenis van hun ouders uit te zijn. Nadat de schurk door de mand valt, worden de kinderen bij een nieuwe voogd geplaatst. Vanaf daar volgt het verhaal van A Series of Unfortunate Events met name in het begin van de serie een vast patroon, waarbij de kinderen telkens bij een nieuwe voogd terechtkomen en hun best moeten doen om uit de klauwen van Count Olaf te blijven. Die duikt keer op keer op in de doorzichtige vermommingen, waarmee hij toch iedereen behalve de Baudelaires op het verkeerde been weet te zetten. Na het vinden van een geheimzinnig foto van hun ouders en een groep onbekenden beginnen de Baudelaires langzaam het mysterie rond hun ouders en de schimmige organisatie waar zij lid van waren te ontrafelen.

Boek in beeld
Hoewel sommige elementen uit de boeken in de serie zijn aangedikt, zoals de nadrukkelijkere aanwezigheid van verteller Lemony Snicket, is de televisieserie in veel opzichten een trouwe bewerking van de oorspronkelijke boeken. De televisiebewerking slaagt er vooral in het gevoel van de brontekst over te brengen. De taalspelletjes, duistere humor en karikatuurachtige personages zijn kenmerkend voor de boeken en worden in de serie waarheidsgetrouw verwerkt. Net als de boeken zit de tv-serie vol literaire verwijzingen, van personages vernoemd naar Edgar Allan Poe tot een stuk dialoog die bestaat uit de openingswoorden van Nabokov's Lolita. Tegelijkertijd erkent de serie haar eigen status als televisieprogramma, met veel knipogen en de nodige fourth wall breaking. Zo verwijzen sommige karakters expliciet naar termen als 'seizoenen' of 'afleveringen' waar je normaalgesproken een tijdsaanduiding zou verwachten. Ook worden op strategische momenten liedjes toegevoegd die niet in de boeken voorkwamen, maar uitstekend passen binnen de sfeer van het verhaal.

Schoonheidsfoutjes
Ondanks de vele positieve kanten van de serie, is A Series of Unfortunate Events geenszins een toonbeeld van perfectie. Omdat het is gebaseerd op een reeks jeugdboeken worden dingen soms tot in het oneindige toegelicht. Verteller Lemony Snicket, die keer op keer het verhaal onderbreekt om een woord of uitdrukking toe te lichten met de woorden 'a phrase which here means', gaat op een gegeven moment vervelen, zeker omdat de helft van zijn uitleg overbodig is en soms bijna aanvoelt als een onderschatting van de kijker. De makers van de serie lijken zich hier tot op zekere hoogte van bewust, want veel personages doen precies hetzelfde tegenover de Baudelaires, met steevast als antwoord van Klaus: 'We know what that means.' De Baudelaires zijn niet zo dom als mensen denken en de kijker ook niet.

Een ander kenmerk van de serie dat uiteindelijk gaat vervelen, is de manier waarop sommige personages worden weggezet. Zeker in het begin worden keer op keer dezelfde karaktereigenschappen benadrukt, waardoor de meeste personages karikaturen van zichzelf zijn. Violet vindt graag dingen uit en Sunny zet het liefst overal haar tanden in, terwijl Count Olaf kwaadaardig en ijdel is. Gelukkig maakt de serie ook hier flinke vooruitgang naarmate het tweede seizoen vordert en de nadruk verschuift naar de tol die de gebeurtenissen eisen op de personages. Zo is er in een van de laatste afleveringen van seizoen twee zelfs een scène waarin Count Olaf wordt geconfronteerd met zijn daden. Hier schemert plots een andere, meer onzekere kant van de slechterik door. Het roer wordt niet direct omgegooid, maar wel wordt langzaam duidelijk dat de personages meer zijn dan de typetjes die in het begin worden geïntroduceerd.

Hoewel A Series of Unfortunate Events dus de nodige schoonheidsfoutjes bevat, zijn deze makkelijk te vergeven vanwege het vlotte tempo, de mooi vormgegeven omgevingen en de vaak zwartgallige humor. Zo krijgt de serie het voor elkaar niet alleen de inhoud van de boeken goed te verfilmen, maar ook de sfeer daarvan. Daarmee krijgt het iets voor elkaar waar veel andere verfilmingen, ook de eerdere filmversie van A Series of Unfortunate Events, de mist ingaan.

 

Lees meer

ANS kijkt: Altered Carbon (2018-heden)

Personages inAltered Carbon bestaan net als mensen in onze wereld uit een lichaam en een geest. De geest, gedragingen en persoonlijkheid worden echter opgeslagen op een harde schijf die qua uiterlijk veel weg heeft van een fidget spinner. Het lichaam is maar een omhulsel waarin deze harde schijf geplaatst wordt. Dit lichaam is – als je rijk genoeg bent – te vervangen, aan te passen en te kopiëren. Sinds begin februari is de nieuwe sciencefictionserieAltered Carbon op Netflix te zien. Weet deze zich te onderscheiden van het al zo ruime aanbod op dit videostreamplatform?

Tekst: Siebe Konst

Cyberpunk gemixt met sciencefiction
Altered Carbon is gebaseerd op het gelijknamige boek uit 2002 van de Engelse schrijver Richard K. Morgan en speelt zich af in het jaar 2358. Technologie uit andere werelden heeft voor robots en lasers gezorgd maar dus ook voor onsterfelijkheid. De producenten hebben veel aandacht besteed om de wereld uit het boek op het televisiescherm te krijgen en de serie ziet er dan ook prachtig uit. De omgevingen lijken op die uit Blade Runner of Total Recall met cyberpunk elementen. Het is een wereld die ondanks alle nieuwe technologie en rijkdom vol zit met criminaliteit en armoede. Hoewel er wordt verwezen naar andere planeten speelt de serie zich af op aarde.

Moord en mysterie
Het verhaal draait om Takeshi Kovacs, gespeeld door Joel Kinnaman. Kinnaman is al bekend van de Netflix-serie House of Cards en de film Suicide Squad. Takeshi wordt 250 jaar nadat zijn oude lichaam is vernietigd onvrijwillig wakker gemaakt en in een totaal nieuwe huid gestopt. Dit lichaam is uitgerust met kungfu, spierkracht en snelheid. Hij komt echter al gauw tot de realisatie dat hij niet zomaar is teruggehaald. Takeshi moet namelijk de moord op Laurens Bancroft (gespeeld door James Purefoy) oplossen. Alleen hij kan dit omdat hij een Envoy is, een soort supersoldaat die razendsnel nieuwe lichamen kan adopteren. Tevens is hij de laatste in zijn soort en emoties zijn vrijwel niet aanwezig bij hem. Dat is handig, want zo kan Takeshi erg objectief blijven tijdens het onderzoek. De andere hoofdrol is weggelegd voor Martha Higareda, die politieagente Kristin Ortega speelt. Zij heeft de taak Takeshi te babysitten.

Zoveelste Netflix-serie?
Hoewel er tegenwoordig talloze sciencefictionseries op Netflix te vinden zijn, is Altered Carbon uniek omdat doodgaan in deze serie in veel gevallen slechts tijdelijk is. Je vervangt je lichaam toch net zo makkelijk weer voor een nieuw exemplaar, mits je genoeg geld hebt, of je laat het klonen. De harde schijf laten kopiëren, waardoor je eigenlijk bijna onsterfelijk bent, is ook geen enkel probleem. Hierdoor kan de serie met zijn karakters een oneindig aantal richtingen op en kan elk karakter door verschillende acteurs gespeeld worden. Zo is Bancroft bijvoorbeeld degene die Takeshi terug laat halen uit de voorlopige dood om zijn eigen moord op te lossen. Dit is slechts een van vele plotwendingen in deze serie. Wie Altered Carbon maar zijdelings volgt, zal moeite hebben het verhaal bij te benen. Daar is de serie gewoonweg veel te complex voor. Gelukkig wordt de kijker beloond met genoeg dramatische, mooie en spannende content.

Tientallen verhaallijnen
Doordat de serie zich in het begin richt op een beperkt aantal personages, is het voor de kijker nog wel te volgen. Gaandeweg komen er echter in rap tempo karakters en verhalen bij en kan het plot wat verwarrend worden. Als je de setting echt leuk vindt en hierdoor gemotiveerd kan blijven kijken. is het de kijktijd zeker waard. Wat de serie verder verrijkt, is het uitstekende samenspel tussen Takeshi en Kristin. De karakteropbouw is diep met voldoende achtergrond en toch blijft het gissen wat de motieven zijn van de karakters. Niks is zo simpel als het lijkt. Dit is een kracht, maar dus ook een zwakte. De serie kan een ontelbaar aantal richtingen op. Dit zorgt voor verassingen en voor verwarring, zoals subplots die tijdelijk wegvallen en elders hervat worden of karakters die verdwijnen en met een totaal ander uiterlijk in een andere aflevering opduiken. Dit alles maakt Altered Carbon een uitdagende serie.

Altered Carbon is sinds vorige maand te zien op Netflix en bevat naast een uitstekend verhaal ook spectaculaire visuals en uitstekend geportretteerde personages. Het is nog onzeker of er een tweede seizoen komt. Wat we wel weten is dat Joel Kinnaman zeer waarschijnlijk niet meedoet doordat hij verdergaat bij concurrent Amazon. Normaal is het een doodsteek voor een serie als het hoofdpersonage vervangen wordt. Door de constructie van Altered Carbon is dit echter allemaal mogelijk.

 

Lees meer

ANS kijkt: Annihilation (2018)

Recent verscheen Annihilation op Netflix, een sciencefiction horrorfilm die het verhaal vertelt van bioloog Lena. Ze betreedt een wereld waarin alles wat ze heeft geleerd over flora en fauna op wankele benen komt te staan. Regisseur Alex Garland baseerde de film op Jeff VanderMeers gelijknamige boek. De film was bedoeld voor het grote scherm, maar na een beperkte bioscooprelease in Canada, China en de Verenigde Staten leidden de tegenvallende resultaten toch tot een dealtje met Netflix. Jammer, want een werkje van dit kaliber verdient zonder twijfel een Ultra IMAX 3000 3D Deluxe behandeling.

Tekst: Max Wolf

Bestemming onbekend
Kane (Oscar Iscaar), de echtgenoot van Lena (Natalie Portman), keert een jaar na zijn vermissing van een geheime missie zonder aankondiging terug naar huis. Hij weet bijna niets meer van het afgelopen jaar en stort binnen enkele minuten na thuiskomst in. Wanneer Lena en hij onderweg zijn naar het ziekenhuis wordt de ambulance onderschept door een groep geheime soldaten die hen meenemen naar Area X, een militaire basis. Dit gebied bevindt zich in de buurt van 'The Shimmer', een groeiend elektromagnetisch veld dat alles opslokt in zijn pad. Lena krijgt te horen dat haar man op expeditie is geweest in The Shimmer in een poging de origine en effecten ervan op het opgeslokte gebied te achterhalen. Hij blijkt de enige van talloze expeditieleden te zijn die de tocht heen en terug overleefde. Kane raakt in een coma waardoor Lena alsmaar nieuwsgieriger wordt naar The Shimmer. Ze is ontzettend nieuwsgierig en wil weten wat haar echtgenoot heeft meegemaakt. Hierdoor besluit ze mee te gaan met de volgende expeditie. Samen met vier andere vrouwen gaat ze op een zelfmoordmissie waarin ze hoopt antwoorden te vinden die haar man kunnen redden.

Oprechte angst
Hoe dichter het expeditieteam bij de oorsprong komt, hoe vreemder de omgeving wordt. Met name de flora en fauna blijken meer aangetast te zijn met elke stap die het team zet. Het is dan ook de kracht van deze film om oprecht eng te zijn zonder in elke scène een jumpscare in te bouwen. Angstaanjagend zijn zonder je daarvoor hartaanvallen te hoeven bezorgen is voor weinig horrorfilms weggelegd. Alex Garland bereikt dat effect echter met gemak. De combinatie van kunstzinnige visuals, buitenaards klinkende muziek en de setting in een droomwereld (die tegelijk een nachtmerrie is) geven de film een sfeer die je zonder twijfel peentjes laat zweten.

Diepere vraag
Hoe dieper het expeditieteam komt, hoe meer de wetenschappelijke leden van het groepje erachter lijken te komen wat The Shimmer doet met de individuen die het betreden. Vormgegeven als een vloeiende substantie van magistraal gebroken wit licht lijkt The Shimmer het DNA van al het levende wat het betreedt in een blender te gooien. Zo zien teamleden hun vingerafdrukken veranderen, lijken planten menselijke vormen aan te nemen en vice versa. Het verklaart de mate waarin vorige expedities vermoedelijk hun toerekeningsvatbaarheid verloren om vervolgens nooit meer terug te keren.

Deze verklaring opent niet alleen een deur voor de filmmakers om hun fantasie op de vrije loop te laten, maar het stelt ook een diepere vraag. Teamleden worden stukje bij beetje anders, zowel fysiek als mentaal. In het begin van te film is al te zien dat Lena de expeditie overleeft, ze wordt immers in een van de allereerste shots ondervraagd over alle gebeurtenissen die tijdens haar tocht hebben plaatsgevonden. Toch zie je per scène dat ze een stuk anders uit The Shimmer gekomen is. Het is alsof het verhaal je hiermee bijna toejuicht om in een existentiële crisis te belanden wanneer Lena niet meer volmondig kan zeggen dat ze daadwerkelijk Lena is. Aan welke eigenschappen en kenmerken ontleen je je identiteit als alles constant verandert? Als kijker houdt de film je door deze vraag nog langdurig in zijn greep.

Desalniettemin is het makkelijk om Annihilation te ervaren als vaag en onbegrijpelijk als je niet je concentratie erbij houdt. Wellicht dat dat heeft geleid tot de tegenvallende bioscoopbezoeken in de Verenigde Staten, Canada en China. Toch is de film een verademing voor liefhebbers van het sci-fi horrorgenre omdat het zonder goedkope trucjes eng is. Complexer staat niet gelijk aan beter, maar Alex Garland en Natalie Portman kunnen nog weleens het tegenbewijs zijn voor dat statement.

 

Lees meer

ANS kijkt: Arrested Development (2003-heden)

Waar gecancelde series vroeger in de vergetelheid raakten of vereeuwigd werden door fans op het internet, is de kans tegenwoordig groter dat Netflix of een ander streamingplatform ermee aan de haal gaat. Zo ook de serie Arrested Development. Bijna even turbulent als het verhaal van de Bluth-familie die in Arrested Development centraal staat, is de productiegeschiedenis van de serie zelf. Na drie succesvolle seizoenen op de Amerikaanse televisie ging de stekker er in 2006 uit en leek de toekomst onzeker. Pas in 2011 besloot Netflix de rechten te kopen en drie jaar later verscheen een rommelig vierde seizoen. Inmiddels zijn de hoofdrolspelers beroemd en drukbezet, maar het is toch gelukt om iedereen opnieuw bij elkaar te krijgen. Zo is er nu na vijf jaar een half vijfde seizoen, de rest volgt later dit jaar.

Zootje ongeregeld
De serie vat zichzelf samen in de iconische zin waar elke aflevering mee begint. 'Now the story of a wealthy family who lost everything and the one son who had no choice but to keep them all together.' Die zoon is Michael Bluth, gespeeld door Jason Bateman. Wanneer vader George Bluth wordt gearresteerd voor investeringsfraude met zijn vastgoedbedrijf moet de familie zich aanpassen aan hun nieuwe, minder weelderige levensstijl. Michael, de enige rationele van het zootje ongeregeld, ziet zich gedwongen alle zeilen bij te zetten om te voorkomen dat zijn familie zich verder in het ongeluk stort. Van moederskindje Buster tot wereldvreemde zus Lindsey en haar excentrieke man Tobias, de Bluths zijn stuk voor stuk compleet labiel. In de eerste drie seizoenen staan dan ook de gevolgen van de arrestatie van vader George voor deze chaotische familie centraal.

Om de serie nieuw leven in te kunnen blazen, werden voor het vierde seizoen nog meer financiële moeilijkheden bedacht en zijn dit keer alle familieleden elkaar uit het oog verloren. Hierdoor staat elke aflevering een individueel personage centraal in plaats van de hele cast. Dit vierde seizoen was zo'n puinhoop dat de makers later besloten een "remix" van het seizoen uit te brengen met normale afleveringen waarin meer dan een personage centraal staat. Ook seizoen vijf maakt een terugkeer naar de oorspronkelijke vorm, waarbij het grootste deel van de cast in elke aflevering te zien is. Dan pas wordt duidelijk hoezeer de serie profiteert van de chemie tussen de personages.

Oude koeien
De humor van Arrested Development is ronduit bizar te noemen. Belachelijke misverstanden en de meest absurdistische typetjes, niets lijkt te gek. Het is vooral bijzonder hoe de serie desondanks geloofwaardig en leuk weet te blijven. Een groot deel van de humor is bovendien gebaseerd op running gags en veel grappen worden in de loop van de seizoenen opgebouwd en herhaald. Helaas worden vijftien jaar na dato nog steeds dezelfde grappen gerecycled, waardoor het soms allemaal erg uitgemolken aanvoelt. Michaels zoon George Michael blijft bijvoorbeeld worstelen met zijn gevoelens voor nicht Maeby, die in seizoen vijf nog steeds misbruik van hem maakt. Een ander kenmerk van de typische Arrested Development-humor is de stem van producent Ron Howard, die de perikelen van de Bluths aan elkaar praat. De droge vertelstem die beschrijft wat er gebeurt en daarbij vaak de personages tegenspreekt, is ook in seizoen vijf nog altijd bron van grote hilariteit. Helaas speelt hij zelf ook mee in het vierde en het vijfde seizoen en wordt algauw duidelijk dat hij beter de serie vanaf de zijlijn had kunnen blijven becommentariëren.

Politiek vermaak
Een groot deel van de humor komt bovendien van de politieke ondertoon die Arrested Development eigen is. De Bluths zijn een stelletje typische Republikeinen, die niets snappen van mensen buiten hun eigen rijke, blanke bubbel. Het is duidelijk dat de eerste seizoenen uit het tijdperk van George W. Bush stammen, met de nodige verwijzingen naar zijn presidentschap. Het is dan ook jammer dat de politieke humor die in de eerste seizoenen nog enigszins subtiel is, tot zulke proporties wordt opgeblazen in het nieuwste seizoen. Beeldschermen met nieuwsbeelden van Donald Trump op de achtergrond en de meest voor de hand liggende grappen. Die overcompensatie is vooral jammer omdat seizoen vier puur toevallig de spijker op de kop sloeg. Veel elementen uit dat seizoen doen denken aan het presidentschap van Trump, met grappen over een muur langs de Mexicaanse grens en een omstreden politicus. En dat in 2013, twee jaar voordat Trump met veel bombarie zijn presidentscampagne begon.

Het is bewonderenswaardig dat iemand na het tenenkrommende vierde seizoen nog zin had om meer Arrested Development te maken. Seizoen vijf mag dan iets beter zijn, na vijftien jaar is het eindeloos herhalen van grappen en verwijzingen wel en beetje klaar. Het is daarom te hopen dat de serie met de tweede helft van dit seizoen afscheid kan nemen zonder nog meer gezichtsverlies te lijden.

 

Lees meer

ANS kijkt: BlacKkKlansman (2018)

Het is een komedie, en grappig is de film zeker, maar BlacKkKlansman laat het publiek met een onheilspellend en ambigu gevoel achter.

Tekst: Aafke van Pelt

Op het eerste gezicht lijkt de op een waargebeurd verhaal gebaseerde film BlacKkKlansman misschien een komedie. Het verhaal speelt zich af in Colorado in de jaren zeventig, toen rassenscheiding in Amerika nog een groot probleem vormde. Een Afro-Amerikaanse politieagent, Ron Stallworth (John Davis Washington), doet zich voor als een blanke man aan de telefoon en weet zo een plek te veroveren binnen de Ku Klux Klan (KKK) en te kijken wat de ze precies van plan zijn. Een soort undercover-missie, dus, om de plannen te ondermijnen. De KKK is een extreemrechtse organisatie die bekend staat om geweld tegen niet alleen zwarte mensen, maar ook tegen homoseksuelen en Joden. Wanneer de KKK Stallworth wil ontmoeten stuurt hij zijn blanke collega Flip Zimmerman naar de Klan om zich als Stallworth voor te doen.

Niet om mee te spotten
BlacKkKlansman balanceert tussen komedie en confrontatie. De film neemt een humoristische ondertoon aan om het zware onderwerp, geweld vanuit de KKK, wat lichter en makkelijker maken. Want ondanks de vele scherpe grappen is de KKK niet iets om zomaar mee te spotten, en de regisseur, Spike Lee, was zich hier erg van bewust. De humor - het bespotten van de KKK, het grappige concept, de zelfspot van meerdere personages in de film - wordt gebruikt om te onderstrepen hoe belachelijk de Klan eigenlijk was (en nog steeds is), en hoe belachelijk het eigenlijk is om homofobisch, racistisch of antisemitisch te zijn. De Klanleden worden afgebeeld als dom, wereldvreemd en gek op wapens - er is geen positief aspect te vinden binnen de Klan.

Confrontatie
Ondanks de grappen en het spotten met de leden van de KKK is de film geen klucht. Lee schroomt niet om het geweld tegen zwarte mensen echt te laten zien. De kijker zal zich soms ongemakkelijk voelen, droevig zelfs. Personages vertellen levensechte verhalen over het lynchen van onschuldige mensen op straat, alleen om de kleur van hun huid. Het is een confrontatie waar het publiek niet omheen kan. De spanning in deze film wordt extra benadrukt omdat je als kijker niet zeker weet of het goed komt – het kan evengoed mislopen.

Een waarschuwing
In BlacKkKlansman weet Lee de balans tussen humor en politiek goed te vinden. Nergens wordt dit duidelijker dan aan het einde. Door een flash-forward naar het heden, naar beelden van speeches van president Trump en opstanden op straat laat BlacKkKlansman zien dat, ondanks het feit dat het verhaal van Stallworth goed afliep, de strijd nog niet afgelopen is. De extreemrechtse bewegingen komen weer steeds sterker naar voren en het idee van de KKK lijkt ineens niet zo belachelijk en onrealistisch meer. Het is een waarschuwing. Als er niets gebeurt, lijkt de film te zeggen, zullen mensen zoals Stallworth weer nodig zijn en zo ver mogen we het niet laten komen.

 

Lees meer

ANS kijkt: BoJack Horseman, seizoen vijf (2018)

Seizoen 5 van BoJack Horseman bevindt zich op metaterrein. Voor veel fans is het makkelijk om BoJacks misstappen met de mantel der liefde te bedekken, maar seizoen 5 dwingt kijkers tot een confrontatie: is BoJack nog wel goed te praten?

BoJack Horseman is, kort samengevat, een tragikomische animatieserie over een vergane Hollywoo(d)ster (en tevens paard), BoJack Horseman (Will Arnett). Na vijf seizoenen laat de serie zich echter moeilijk samenvatten in één zin. Daarvoor heeft de serie teveel lagen en thematische diepgang. Daarnaast zijn de side characters inmiddels net zo uitgediept als BoJack zelf. Waar de serie in seizoen 4 dieper is ingegaan op de familiegeschiedenis van BoJack, focust seizoen 5 zich – uitzonderingen daargelaten – voornamelijk op het heden. BoJack heeft een nieuwe rol te pakken als Philbert, een detective in de gelijknamige serie die geproduceerd wordt door Princess Carolyn (Amy Sedaris). Die laatste is ondertussen druk bezig met het vervullen van een babywens. Goede vriendin Diane (Alison Brie) en 'concullega' Mr. Peanutbutter (Paul F. Tompkins) staan voor een langverwachte wending in hun relatie, BoJacks voormalige publicist Ana Spanakopita (Angela Bassett) en esteemed character acress Margo Martindale (Margo Martindale) maken een redelijk onheilspellende comeback. Naast de reeds bekende personages worden er in seizoen 5 een paar nieuwe karakters geïntroduceerd, die elk wat toevoegen aan het verhaal, maar tot nu toe vooral bestaan als ondersteuning van de bestaande personages.

Verklaren, niet vergeven
Het seizoen draait thematisch gezien om confrontatie en vergeving. In seizoen 1 doet BoJack een smeekbede aan Diane, toen zijn ghostwriter: 'I need you to tell me that I'm a good person'. Sindsdien heeft BoJack praktisch het tegenovergestelde gedaan van zichzelf verbeteren. Keer op keer heeft hij zich egoïstisch gedagen, hij heeft bijna seks gehad met een minderjarige en was een belangrijke enabler in de overdosis van zijn voormalige collega. Het antwoord op die smeekbede zou dus volmondig 'nee' kunnen zijn, maar de serie zocht liever de complexiteit van dit oordeel op. Drugsgebruik, een slechte jeugd en een depressie maken het makkelijk om BoJacks gedrag te verklaren.
Verklaren is echter niet hetzelfde als goedpraten, zo maakt seizoen 5 duidelijk. De serie reflecteert op zichzelf en op de kijker door veel toespelingen (of expliciete opmerkingen) te maken over foute, rijke, machtige mannen in Hollywood die keer op keer over de schreef gaan. Hun misdaden worden door producenten, fans, journalisten en andere beroemdheden vaak al te snel vergeven. Ook voor kijkers is het makkelijk om BoJacks gedrag goed te praten, omdat hij gevoelsmatig, zelfs na zoveel misstappen, een sympathieke antiheld is. Tegen het einde van seizoen 5 valt die sympathie echter bruut weg en even zijn er nog maar weinig redenen om op een goed einde voor BoJack te hopen.

Gewaagd experiment
Seizoen 5 blinkt niet alleen inhoudelijk uit. Ook visueel en vormtechnisch is het een sterk seizoen. Naast wat vreemde hoeken – het is altijd raar om een geanimeerd figuur plots in zij- of zelfs onderaanzicht te zien – zitten er prachtige beelden tussen. Ook de meer experimentele afleveringen zijn grotendeels geslaagd. 'Free Churro' is bijvoorbeeld een monoloog van een half uur en maakt bijzonder veel indruk, hoewel het makkelijk is de aandacht tijdens het kijken af en toe te laten verslappen. Teveel van zulke vormexperimenten achter elkaar worden soms een beetje overweldigend, maar BoJack Horseman blijft deels een comedy en daarom zijn er over het algemeen genoeg lichthartige momenten om te compenseren. Aflevering 3, 'Planned Obsolesence', is absurdistisch en enorm grappig, maar geeft daarnaast een verdiepende inkijk in de manier waarop BoJacks voormalige huisgenoot Todd (Aaron Paul) met zijn aseksualiteit omgaat.

De makers van BoJack Horseman hebben de afgelopen seizoenen een antiheld gecreëerd die zichzelf langzaam heeft afgebroken. Nu moet BoJack eindelijk echt verantwoordelijkheid nemen voor zichzelf. Hierdoor voelt het seizoen als een perfecte opzet voor een afsluitend seizoen. Of dit met of zonder happy ending gaat zijn, laat zich raden. In een typische BoJackstijl zou er waarschijnlijk überhaupt niet zoiets als een volledig gelukkig of ongelukkig einde bestaan, slechts een einde.

 

Lees meer

ANS kijkt: Brooklyn Nine-Nine (2013 heden) ★★★★★

Het was een grote schok voor fans toen de Amerikaanse zender Fox een jaar geleden na vijf seizoenen de stekker uit politiecomedy Brooklyn Nine-Nine trok. Een storm aan kritiek volgde en binnen 24 uur werd de serie overgenomen door Fox-concurrent NBC. Gelukkig maar, want het nieuwste seizoen van Nine-Nine laat zien dat de serie nog veel te bieden heeft.

Politieperikelen
Brooklyn Nine-Nine toont het dagelijks leven van een ongeorganiseerd politiebureau in de New Yorkse wijk Brooklyn. Het eerste seizoen van de serie begint met de aanstelling van een nieuwe chef, Raymond Holt (Andre Braugher), een stoïcijnse man die orde moet brengen in de chaotische afdeling. Zijn strenge beleid levert hem grote bewondering van de regeltrouwe agent Amy Santiago (Melissa Fumero), maar bij de infantiele detective Jake Peralta (Andy Samberg) haalt Holt het bloed onder de nagels vandaan. Deze spanning vormt de basis voor de rest van de serie, waarbij de hoofdpersonages keer op keer worden meegesleurd in de meest over-de-top stunts en uitdagingen van hun collega’s. Zo vormen politiezaken de set-up voor zowel een flinke dosis karakterontwikkeling als voor ontelbare humoristische situaties. Van gijzelingen tot seriemoordenaars, er is weinig waar Brooklyn Nine-Nine geen humoristische draai aan weet te geven.

Humor voorop
Brooklyn Nine-Nine mag dan in naam een politieserie zijn, het is in de eerste plaats een comedy en in tegenstelling tot series als CSI neemt het zichzelf dan ook allesbehalve serieus. Vooral in de cold opens, een losse scène voor de begintune van een televisieaflevering, komt de humor goed tot zijn recht. Deze korte sketches hebben vaak niets met de rest van de aflevering te maken, maar zijn daardoor des te grappiger. Misschien wel het beste voorbeeld hiervan is een openingsscène uit seizoen vijf waar Jake een rij verdachten I Want It That Way van The Backstreet Boys laat zingen om een moordenaar op te sporen. Een minuut puur goud die perfect in de serie past, maar daar tegelijk bovenuit stijgt.

Het is interessant om te zien hoe bizar goed de combinatie van drama en comedy tot zijn recht komt in Brooklyn Nine-Nine. Vooral omdat de serie om onderwerpen draait als bureaucratie en politiewerk, die in elk opzicht totaal ongeschikt lijken voor comedy. Niets is echter minder waar: Brooklyn Nine-Nine weet de beste humor van onze tijd te leveren. In dat opzicht heeft het wel iets weg van Parks and Recreation, de geniale serie die Nine-Nine producent Michael Schur eerder maakte over de lokale politiek van Pawnee, een fictief stadje in het midden van de Verenigde Staten. Het geheim van de formule is waarschijnlijk de cast, want net als haar spirituele voorgangers draait Brooklyn Nine-Nine om een groep mensen die aanvoelt als een hele vreemde familie die elkaar perfect aanvullen.

Maatschappelijk randje
Toch heeft Brooklyn Nine-Nine meer te bieden dan alleen hoogstaand vermaak. Zo zit er ook een onverwacht sterke sociale dimensie in. Ook hier zijn de personages en de ontwikkelingen die ze doormaken in de loop van de serie van groot belang, want de cast is divers en hun karakters zo mogelijk nog meer. Neem Raymond Holt, die als zwarte homoseksuele man heeft moeten strijden zijn voor zijn plek in de politietop. De serie laat zijn achtergrond onder andere via flashbacks zien die niet alleen grappig zijn, maar een diepere laag hebben. Op soortgelijke wijze komt een van de hoofdpersonages in seizoen vijf als biseksueel uit de kast komt. Hoewel hier wel een aflevering aan wordt gewijd, wordt er daarna niet meer in het bijzonder bij stilgestaan.

Niet alle maatschappijkritiek is echter even subtiel, zoals een aflevering in seizoen vijf waar politiegeweld en racisme tegen zwarte Amerikanen aan de kaak wordt gesteld. In het zesde seizoen kan ook het #MeToo-tijdperk niet onbesproken blijven. In deze afleveringen voert maatschappijkritiek opeens wél de boventoon, al is het in een luchtig jasje. Het resultaat is niet altijd even diepgaand en dat valt ook eigenlijk niet te verwachten, maar voor pure feel-good televisie is het interessant om te zien dat Brooklyn Nine-Nine toch deze keuzes maakt. In plaats van genoegen te nemen met een diverse cast, neemt het ook de extra moeite om te proberen een expliciete boodschap uit te dragen, wat enig lef vergt voor een serie als deze.

Al met al is Brooklyn Nine-Nine het beste te omschrijven als een wollige comedyserie die humor weet te vinden in iets wat eigenlijk niet half zo grappig zou moeten zijn. Dat het daarbij af en toe zelfs kritisch is en ook nog een gevoelige snaar weet te raken is hoogst bewonderenswaardig.

 

Lees meer

ANS kijkt: Call Me by Your Name (2017)

Als coming of age-drama verteltCall Me by Your Name het verhaal van een tiener die bezig is zichzelf en zijn seksualiteit te ontdekken. De Italiaanse regisseur Luca Guadagnino heeft de gelijknamige roman, geschreven door André Aciman, vertaald in een passievolle film, deze week genomineerd voor een Oscar. Terecht noemt acteur Timothée Chalamet de film waarin Armie Hammer en hij een uitzonderlijk knappe prestatie leveren 'een viering van de liefde', want dat is het zeker.

Tekst: Edwin Jonkman

Rusten onder perzikbomen
De zeventienjarige Elio (Timothée Chalamet) woont met zijn ouders in een villa op het rustieke Italiaanse platteland. Het is de zomer van 1983 als de charmante twintiger Oliver (Armie Hammer), een Amerikaanse student, overkomt om bij de familie te verblijven. Iedereen in het dorp is onder de indruk van zijn verschijning – behalve Elio. Tenminste, dat is wat hij de buitenwereld wil doen geloven. Hij vindt de nonchalante manier waarop Oliver de familie met 'later' gedag zegt maar arrogant. Terwijl Elio de nieuwkomer al fietsend wegwijs maakt in de omgeving, ontstaat er echter een bijzondere chemie tussen de twee. Rustend onder de perzikbomen en badend in een waterbassin, groeien ze door hun gedeelde passie voor kunst en literatuur dichter naar elkaar toe. Zichtbaar worstelt Elio met zijn gevoelens. Met meiden flirten doet hij vaak, maar nu is Oliver de enige naar wie hij verlangt. Getalenteerd als hij is, maken Elio's prachtige pianoklanken diepe indruk op de Amerikaan. De vriendschap die ontstaat, wordt hechter en hechter. Uiteindelijk lucht Elio zijn hart bij de man over wie hij zo vaak droomt. Wat volgt is een memorabele zomer waarin de liefde zich van haar mooiste kanten laat zien. Een bijkomend geluk is de verrassende bemoediging waarmee Elio's ouders, en in het bijzonder zijn vader (Michael Stuhlbarg), de nieuw bewandelde paden van hun zoon omarmen.

Volledige toewijding
Het boek van de Amerikaanse schrijver André Aciman, die zelf een gastrol heeft in de film, vormde de basis voor dit immens pakkende verhaal. Toch is het de cast die de film zijn natuurlijke charme geeft. Timothée Chalamet, pas 22 jaar en nog maar net afgestudeerd van de theaterschool, heeft zijn personage Elio zo geloofwaardig neergezet, dat je als kijker niets anders kan dan je mee te laten slepen met zijn stroom van emoties. Voor de film leerde hij Italiaans spreken en piano spelen: het bewijs voor de volledige toewijding waarmee hij zich deze rol eigen heeft weten te maken. Een doorbraak voor de jonge acteur, die eveneens in de race is voor een Oscar, en ongetwijfeld het begin van een glorieuze carrière. Chalamet en Armie Hammer (31), bekend van onder andere J. Edgar (2011) en The Lone Ranger (2013), hadden amper drie weken de tijd om zich samen voor te bereiden op hun rollen. Dat het zo goed klikte tussen de twee is dus weliswaar puur geluk maar een zegen voor de film. Hun interacties lijken zo oprecht en levendig, dat het een genot is om naar te kijken.

Gevoelens blootgelegd
Call Me By Your Name zet op unieke wijze LHBT-personages neer, zonder terug te vallen op stereotypes, onbegrip of afkeuring door de omgeving, zoals dat wel het centrale thema was in de veelgeprezen film Moonlight (2016). Een relatie tussen twee mannen die zo puur en sensueel wordt weergegeven, vormt een welkome verademing voor de kijker. De onmisbare soundtrack maakt het verhaal nog krachtiger. Vrolijke discodeuntjes uit de jaren tachtig worden afgewisseld met nieuwe nummers van Sufjan Stevens, die hij speciaal voor de film schreef. Vooral Mystery of Love is erg lovenswaardig, omdat de melancholische tekst precies de gevoelens van Elio blootlegt. Een ander aspect waarmee regisseur Luca Guadagnino zijn film naar een hoger niveau tilt, is de cinematografie. Bijna tastbaar voelen de beelden, die op locatie in Noord-Italië gefilmd zijn, van het mediterrane landschap en idyllische dorpjes. Als kijker verlang je terug naar de warme zomers die je zelf ooit hebt beleefd en daarmee is het doel van de film bereikt.

Iedereen die wel eens hopeloos verliefd is geweest, kan zich herkennen in de persoonlijke worstelingen van de hoofdpersonages. Door subliem acteerwerk is dit verhaal met recht een ode aan de liefde te noemen. Tel daar de Italiaanse zon bij op en het geheel laat een verblindende indruk achter bij de kijker. Of Call Me by Your Name een Oscar in de wacht sleept – 4 maart zullen we het weten – doet er eigenlijk niet zoveel toe. Als een film zo subtiel emoties van vreugde weet op te wekken, dat de kijker plots een traan over zijn wang voelt rollen, is dat de grootste waardering die de makers zich kunnen wensen.

 

Lees meer

ANS kijkt: Deadpool 2 (2018)

2017 was een goed filmjaar voor liefhebbers van het superheldengenre. Batman vs. Superman: Dawn of Justice, Wonder Woman en Thor: Ragnarokzijn slechts een paar voorbeelden. De kijker zou bijna gaan twijfelen of er nog wel iets over is voor de overige filmhelden om te redden. Deadpool gooit het over een hele ander boeg: de wereld is verdoemd en niemand heeft behoefte aan nog een politiek correcte held. Het leven als super(anti)held bestaat in deze uiterst vermakelijke actiefilm dan ook uit egocentrisme, lol en veel te foute humor.

Antiheld
Deadpool 2 gaat over de gelijknamige humoristische en immorele antiheld. Deadpool, gespeeld door Ryan Reynolds, geeft maar om twee dingen: zichzelf en zijn liefje Vanessa, gespeeld door Morena Baccarin. Hiernaast doodt hij de tijd door zoveel mogelijk bad guys af te slachten, superhelden belachelijk te maken en diepe gesprekken te voeren over de toekomst met zijn chauffeur. Deadpools leven verandert wanneer hij door een ingrijpende gebeurtenis in een depressie belandt. Alles lijkt uitzichtloos en het helpt niet mee dat hij nagenoeg onsterfelijk is door zijn superkrachten. Doodgaan is geen optie en nadat de zoveelste zelfmoordpoging is mislukt, belandt hij bij de X-Men. De cast uit de originele X-Men films kon door auteursrechten echter niet in deze film verschijnen. Geen Wolverine in deze film dus. Normaal gesproken zou dit afdoen aan de geloofwaardigheid van een superheldenfilm, maar Deadpool gebruikt het ontbreken van de originele cast juist om het razend populaire Marvel-universum belachelijk te maken. Wolverine, the Avengers en zelfs het concurrerende DC-universum, alles en iedereen moet het ontgelden. Op die manier weet Deadpool 2 zich wederom te onderscheiden van alle andere superheldenfilms die ooit gemaakt zijn.

Kinderen geen bezwaar
Vanessa heeft een kinderwens, maar vindt dat Deadpool nog niet klaar is om een kind op te voeden. Hij moet daarom eerst bewijzen dat hij een goede vader zal zijn. Gelukkig komt hij op een missie een jonge mutant in nood tegen, gespeeld door de perfect gecaste Julian Dennison. Deze superheld in wording kan vuur uit zijn handen schieten en kampt hiernaast met de nodige puberproblemen. Hij ziet Deadpool wonderbaarlijk genoeg als het perfecte rolmodel om hem naar volwassenheid te leiden. Wat volgt is een achtbaanrit van explosies, gescheld en indrukwekkende gevechtsscènes. De moeilijk op te voeden tiener is op zich niet zo’n groot probleem, maar helaas voor Deadpool is er ook een antagonist in de vorm van de chagrijnige tijdreiziger Cable, gespeeld door Josh Brolin (bekend als Thanos uit The Avengers). Dit reizen door de tijd en dimensies geeft het simpele plot iets meer lagen en wat meer verdieping. Als blijkt dat Deadpool het toch allemaal niet meer alleen aankan, vormt hij noodgedwongen een super(anti)helden team. Dit team bestaat uit een groep bijzondere mensen die ook een knipoog vormen naar The Avengers en Justice League. Door de film heen voert humor de boventoon en het plot wordt nergens echt complex. Dit in tegenstelling tot het uitgebreidere Marvel-universum, waar je alle films moet hebben gezien omdat er anders geen touw aan vast te knopen is.

Vierde dimensie
Naast de talloze verwijzingen naar andere superhelden maakt ook de verhaalvertelling in Deadpool 2 het een unieke film in het heldengenre. Naast zijn vermogen om in leven te blijven, is Deadpool als enige superheld in staat om tegen het publiek te praten en buiten de film te treden. Dit nemen de films waarheidsgetrouw over uit de originele stripboeken. De film volgt daarmee ook de toon van het eerste deel in de manier waarop wordt verteld wat er in de film en daarbuiten gebeurt. Het enige gemis aan de film is dat Reynolds als Deadpool continu de show blijft stelen, inclusief de bijbehorende screen time, waardoor er weinig ruimte overblijft voor de bijrollen. Jammer, want het zijn op zichzelf best boeiende karakters. Deadpool trekt zich hier echter niets van aan en schakelt zonder pardon het ene naar het andere personage uit. Gelukkig is Reynolds’ ego niet te groot voor wat zelfspot en in de film maakt hij herhaaldelijk zijn missers Green Lantern en X-Men Origins: Wolverine belachelijk.

Niet alleen de film zelf is grappig. De makers hebben daarnaast ongelofelijk veel moeite gestopt in het online promoten van de film, ook hier met de nodige satire. Eigenlijk zijn de bijkomende posts op Facebook of Twitter dan ook deel van de film en kan hier net zo hard om worden gelachen. Deadpool 2 bewijst wederom dat het superheldengenre nog een lange houdbaarheidsdatum heeft. De film behoudt gelukkig het eigenwijze karakter van het origineel en het is te hopen dat de eeuwig levende antiheld terugkomt voor een derde deel.

 

Lees meer

ANS kijkt: Peaky Blinders, seizoen 4 (2017)

Netflix stelt teleur. De nieuwste films en series laten vaak enige tijd op zich wachten. Maar precies op het moment dat zij het meest nodig is, laat Netflix het publiek niet in steek. Al een dag nadat BBC Two de laatste aflevering heeft uitgezonden, staat het hele vierde seizoen van Peaky Blinders online. De gebeden van fans zijn verhoord. De Shelby’s en kompanen zijn terug. In de eerste drie seizoenen heeft de familie al aangetoond uit het hardste hout gesneden te zijn, maar seizoen vier bevestigt dit beeld eens te meer. Het derde seizoen liet ons met samengeknepen billen en zweet op het voorhoofd achter. Wat zou Shelby Company Limited verder moeten nu vier van de grootste kopstukken zijn opgepakt?

Tekst: Roy van den Heuvel

Daar gaan we weer 
De trouwe kijker hoeft gelukkig niet lang in spanning te blijven. In de eerste scène van het nieuwe seizoen worden de gevangengenomen Arthur, John en Michael gebroederlijk naar een kale, grijze ruimte overgebracht. Voor hen hangen drie geknoopte touwen klaar. Ook Polly wordt door de dienstdoende agenten richting haar touw begeleid. Wanneer de vier met het touw rond hun keel de dood tegemoet kijken, spreekt Arthur op de voor hem zo karakteristieke wijze de in de serie welbekende zin uit: 'In the bleak midwinter.' Dit stukje tekst komt uit een gedicht van de Engelse schrijver Christina Rossetti en in de serie heeft deze zin een symbolische betekenis. Het gedicht zou namelijk uitgesproken worden als een van de Peaky Blinders het niet zou redden ten tijde van hun dienst in de Eerste Wereldoorlog, kort voor de gebeurtenissen van de serie.

Zoals de kijker van hem gewend is, weet Thomas Shelby alles op het laatste moment te redden. Tot hun grote verbazing worden alle vier de ten dode opgeschreven Peaky Blinders van het touw ontdaan en vrijgelaten. Meteen daarna wordt duidelijk dat Arthur en John een andere weg hebben ingeslagen. De twee kiezen ervoor – vooral op aandringen van hun echtgenotes – zich te ontdoen van Shelby Company Limited. Hoe lang zullen ze dit volhouden?

Even een klein eerbetoon 
Iemand die niet ongenoemd kan blijven, is Tom Hardy. Een sowieso al geweldige acteur die in de serie het personage Alfred "Alfie" Solomons speelt, een Joodse bendeleider uit London. Alfie is misschien wel even gewelddadig en onvoorspelbaar als Thomas, maar er is iets aan dit personage waardoor alles klopt. We leren hem al in het begin van seizoen twee kennen, maar in het vierde seizoen is hij weergaloos. Alfie is een geweldige onderhandelaar, die bekend staat om zijn gewelddadige uitbarstingen. Hardy's taalgebruik is heel verwarrend, maar juist hierdoor weet hij zijn tegenstanders te intimideren en domineert hij iedereen in zijn omgeving. BBC, deze man verdient zijn eigen spin-off.

Shelby versus Changretta 
In het vierde seizoen komt bovendien de Italiaanse familie Changretta terug, deze kennen we al uit seizoen drie. Nadat de Peaky Blinders in datzelfde seizoen besloten hebben het café van Vicente Changretta, de vader van de familie, plat te branden, komt de charismatische Italiaan verhaal halen bij John en Artur Shelby. Vanaf dat moment gaat het moorden tussen de twee bendes over en weer. Omdat Vicente Changretta zich zwaar beledigd voelt door de Peaky Blinders besluit hij wraak te nemen. En hoe. Hij laat niemand minder dan Grace Shelby, de enige echte liefde van Thomas vermoorden. Thomas Shelby is in de serie al een redelijk bloeddorstige, door de oorlog getraumatiseerde bendeleider, maar zo kil en koud als tegenover Vicente hebben we hem nog niet gezien. De Shelbys weten Vicente snel op te sporen en nemen hem gevangen. Waar Thomas van plan was om de Italiaan de hele nacht te laten lijden, denk Arthur daar anders over. Hij kan de pijn van de oude Vicente niet aanzien en verlost hem uit zijn lijden.

De toon is hiermee gezet en de jacht op Thomas Shelby is begonnen. Het wordt een ware Italiaanse vendetta; oog om oog, tand om tand. Dit vierde seizoen draait dan ook vooral om de jacht van Luca Changretta, de zoon van Vicente, op Thomas Shelby. Via iedereen die Thomas liefheeft, wil Luca hem een onmeetbare pijn laten voelen. Verdere details over de vendetta zouden te veel weggeven over het seizoen. Iedereen die de serie nog niet heeft gekeken, wordt aangeraden zich zo snel mogelijk achter hun laptop te planten. 'By order of the Peaky Blinders!'

 

Lees meer