Lijsttrekkers asap en AKKUraatd in gesprek

Terwijl binnen de USR momenteel meningsverschillen zijn over onderlinge samenwerking, zaten de nieuwe lijsttrekkers van de studentenfracties gemoedelijk samen aan tafel. ANS interviewde Bart Zonneveld (AKKUraatd) en Thom Teulings (asap) over hun plannen voor komend jaar.

Tekst: Irene Wilde
Foto’s: Vincent Veerbeek


Lijsttrekkersinterview 2. 350x Lijsttrekkersinterview 350x



 

 

 

         

 

 

 

Bart Zonneveld: AKKUraatd                                                      Thom Teulings: asap

Natuurkundestudent Bart Zonneveld is binnen de Faculteit der Natuurkunde, Wiskunde en Informatica geen onbekende. Hij deed eerder een bestuursjaar bij zijn studievereniging, bij de koepelvereniging van de faculteit en vertegenwoordigde afgelopen jaar als assessor de studentbelangen bij het faculteitsbestuur. Komend jaar zal hij zich als lijsttrekker van AKKUraatd inzetten om onder andere het onderwijs flexibeler te maken. Thom Teulings, lijsttrekker van asap, heeft op de voorgrond misschien niet zoveel ervaring als Bart, maar op de achtergrond is hij al ruim drie jaar betrokken bij asap. Na een bestuursjaar en een jaar als lid van de zogenaamde 'schaduwfractie', wil hij zijn betrokkenheid bij asap komend jaar vergroten door namens de fractie deel uit te maken van de Universitaire Studentenraad (USR). ANS sprak de twee ambitieuze studenten over de plannen voor het komende jaar, en de overeenkomsten en verschillen tussen te twee partijen. 'Ik denk dat we elkaar goed kunnen aanvullen en tegelijkertijd kritisch op elkaar kunnen zijn.'


Waarom hebben jullie juist voor AKKUraatd of asap gekozen?
Bart: 'In mijn jaar als assessor heb ik veel contact gehad met de USR en ben ik met beide partijen in aanraking gekomen. Wat mij bij AKKUraatd heel erg aanspreekt, is dat het een grote fractie is waar daardoor alle verschillende geluiden in meegenomen worden.'
Thom: 'Ik ben via een studiegenootje bij asap terecht gekomen, en ik was meteen erg te spreken over de manier waarop de partij medezeggenschap invult. Het duidelijke en open karakter waarmee asap ook studenten proberen te bereiken die geen lid zijn van de partij, leidt tot veel nieuwe ideeën en inzichten.'


Waar gaan jullie je komend jaar voor inzetten?
Thom: 'Wat je in onze Tienpuntenlijst ziet, is dat een deel hele concrete plannen zijn en een ander deel juist ideeën zijn voor op langere termijn. Zo willen we op de langere termijn bijvoorbeeld de verschoolsing binnen de universiteit aanpakken. Je ziet namelijk dat studenten die naast hun studie iets willen doen, nog te vaak tegen regeltjes aanlopen waardoor het moeilijk is om die twee dingen te combineren.' 
Bart: 'Dit is ook een van onze belangrijke punten. AKKUraatd kent vier pijlers en een van die pijlers is ‘studentenleven voor iedereen’. Wij willen graag aandacht besteden aan studenten die naast hun studie moeten werken om hun collegegeld te kunnen betalen, of die als mantelzorger actief zijn. Daarom willen wij komend jaar het traject inzetten dat mogelijk maakt dat studenten per studiepunt betalen.'

 

'Soms heb je in plannen net een andere focus.'

 

Hebben jullie ook persoonlijke doelen die jullie komend jaar willen behalen?
Thom: 'Ja, dat ligt eigenlijk in lijn met asap en dat is het ruimte geven aan studenten om zich persoonlijk te ontwikkelen. Ik heb zelf vaak gemerkt dat je, zodra je je niet precies aan het studieprogramma houdt, tegen regels aanloopt. Het zou voor studenten makkelijker moeten worden om bijvoorbeeld vakken op een andere faculteit te volgen.' 
Bart: 'Het flexibel studeren gaat mij ook erg aan het hart omdat je merkt dat er nu veel studenten zijn die betalen voor iets dat ze niet gebruiken, terwijl het onderwijs al zo duur is zonder basisbeurs. Daarnaast vind ik duurzaamheid erg belangrijk. Ik zou graag zien dat de universiteit veel groener wordt en dat er buitenwerkplekken met stopcontacten komen.'

De standpunten van AKKUraatd en asap overlappen op best veel punten. Hoe zien jullie die samenwerking in de USR voor je?
Bart: 'Je ziet inderdaad dat onze plannen grofweg overeenkomen. Dit is ook logisch want beide partijen zitten in de USR om studentenbelangen te vertegenwoordigen, en die zijn over het algemeen wel gelijk. Ik denk dat we elkaar goed kunnen aanvullen en tegelijkertijd kritisch op elkaar kunnen zijn.' 
Thom: 'Zoals je merkt zijn het vooral nuanceverschillen. De doelstelling van asap is om vanuit het constructieve naar samenwerking te zoeken en samen aan tafel te gaan zitten.' 
Bart: 'Tegelijkertijd denken wij als AKKUraatd wel dat het mogelijk moet zijn om als fractie een eigen project uit te voeren en zou je eigen idealen na te streven. Soms heb je in plannen namelijk net een andere focus.'

Op dit moment is er wat onenigheid tussen de fracties en neemt AKKUraatd niet langer deel aan de interne samenwerking binnen de USR. Hoe kijken jullie hier tegenaan?
Bart: 'Er is iets misgegaan tussen de veertien leden van de USR waardoor het vertrouwen aan beide kanten is afgebrokkeld en dat is nooit meer goed hersteld. Dat is treurig, je ziet ook dat het persoonlijk veel met mensen doet. Thom en ik hebben hier al even contact over gehad, en hebben wel afgesproken van ‘hee, dit is niet hoe wij het gaan doen'.
Thom: 'Daar kan ik me voor een groot deel in vinden ja. Ik heb er vertrouwen in dat wij komend jaar goed kunnen samenwerken. Als asap zullen wij die samenwerking wel altijd bewust opzoeken en nastreven.'

 

'Ik heb er vertrouwen in dat wij komend jaar goed kunnen samenwerken.'

 

Zijn er verder dingen die jullie komend jaar anders willen doen?
Bart: 'Het mooie van AKKUraatd is dat het een partij is die wordt gedreven door idealisme, maar ik vind dat het realisme soms iets te veel uit het oog wordt verloren. Gelijk hebben en gelijk krijgen is helaas iets anders, dus ik denk dat het ook erg belangrijk is om bij ieder punt goed te kijken wat het juiste moment is en wie de juiste personen zijn om dit voor elkaar te krijgen.'
Thom: ‘Die slag naar het realisme is juist iets wat je bij asap al jaren terugziet. Het werken vanuit heldere doelen en eindpunten. 'Over de fractie van dit jaar ben ik eigenlijk heel tevreden en er zijn niet echt dingen die ik anders zou doen. Het enige waar nog wel verbetering in zit, is de communicatie naar de student. Het laten zien waar we mee bezig zijn en hoe de belangen van studenten daarin vertegenwoordigd worden.'

Tot slot: waarom moeten mensen op asap of AKKUraatd stemmen?
Bart: 'Aan de ene kant hebben wij idealen, maar aan de andere kant kunnen we ook laten zien dat wij in de loop van de jaren veel bereikt hebben. Dat komt door de manier waarop wij werken met een grote fractie gekoppeld aan een vakbond. We hebben veel mensen die zich betrokken voelen bij de partij en daardoor weten wij veel te bereiken. Ik denk dat dat de belangrijkste reden is om op AKKUraatd te stemmen.' 
Thom: 'asap heeft voor komend jaar heldere en concrete doelstellingen. Het stelsel van de USR met acht gekozen leden en zes koepellleden vraagt om samenwerking en het creeëren van draagvlak om voor studenten veel te kunnen bereiken. Ik nodig daarom iedereen uit om op een krachtige medezeggenschap te stemmen en hun stem aan asap te geven.'

gesprek 750x

 

 

Lees meer

Literatuurtip februari

Uit de allesomvattende brei van literaire werken een exemplaar kiezen voor in je boekenkast is geen kattenpis. Daarom plaatsen ANS en het literair tijdschrift Op Ruwe Planken maandelijks aanraders voor leesvoer online. Deze maand schreef Tom Verstappen de Literatuurtip. 

Februari heeft de naam een beetje een troosteloze maand te zijn. Maar in die melancholie is de groot mogelijke schoonheid te vinden. Voor deze literatuurtips heb ik daarom gekozen voor drie boeken in het thema 'weemoedige winteravonden'. Ga kopje onder, maar vergeet niet weer naar boven te komen.

De uitvreter, Titaantjes & Dichtertje - Nescio (1918)
'Jongens waren we – maar aardige jongens. Al zeg ik 't zelf. We zijn nu veel wijzer, stakkerig wijs zijn we, behalve Bavink, die mal geworden is.' Nescio – de man van de openingszinnen - was de auteur van een klein, maar wonderschoon oeuvre.  De invloed van deze eigenaardige Amsterdammer, met een voorliefde voor onze mooie Waalstad Nijmegen, is niet te onderschatten. Grote schrijvers als Remco Campert, Gerard Reve ('Ik voltooi eigenlijk geen bladzij, zonder dat ik tenminste een keer aan Nescio heb gedacht') en Louis Paul Boon ('Nooit werd er iets mooiers in onze hele Noord- en Zuid-Nederlandse literatuur geschreven.') zijn slechts drie schrijvers in de lange rij van bewonderaars. Zijn verhalen, doordrenkt met melancholie en hier een daar een snufje humor, blijven hun herkenbaarheid en kracht houden. Zelfs honderd jaar na dato. Nescio's taal heeft de tand des tijds met het zoveel gemak doorstaan en dat het nog lang bij ons zal blijven. En maar goed ook.

Julia - Otto de Kat (2009)
Net als bij dat andere bekende liefdesverhaal is Julia hier ook een onbereikbare liefde. De veel te onbekende schrijver Otto de Kat heeft met Julia een van mijn favoriete boeken geschreven. Protagonist Chris Dudok weent over de geschiedenis van Julia, een vrouw op wie hij intens verliefd werd maar door de oorlog uit het oog verloor en nooit meer terug vond. Julia is de persoon waar je wel verliefd op moet worden, Chris diegene die dit vol overgave doet. De simpele verhaallijn (man treurt over liefde die hij niet kan krijgen) wordt uitmuntend uitgespeeld door De Kat en krijgt een originele wending. Een boek dat meer aandacht verdient, gaat dat lezen!

Sneeuw - Orhan Pamuk (2002)
Het briljante boek van Nobelprijswinnaar Pamuk verhaalt over diverse ideeën en thema's; de oppositie tussen oost en west, religie en atheïsme, traditie tegenover vernieuwing. Toch is wat mij twee jaar na het lezen van de roman nog steeds het meest bij staat de sfeer van de roman. De wereld in het boek voelt gedempt, traag en donker met hier en daar een warm hoekje bij een kachel. Elk woord krijgt een betekenis mee, achter iedere handeling zit een berg symboliek. Toch doet het niks af aan het verhaal, een opmerkelijke prestatie. Bijzonder knap werk dat in symboliek en esthetiek uitblinkt zonder ooit de balans te verliezen. Ideaal voor een regenachtige middag.

 

Lees meer

Literatuurtip januari

Uit de allesomvattende brei van literaire werken een exemplaar kiezen voor in je boekenkast is geen kattenpis. Daarom plaatsen ANS en het literair tijdschrift Op Ruwe Plankenmaandelijks aanraders voor leesvoer online. Deze maand schreef Floor de Ruiter de Literatuurtip. Ze studeert Algemene Cultuurwetenschappen aan de RU.

Het materiële leven - Marguerite Duras
Het materiële leven is een klein boekje dat grote thema's behandelt. Verdeeld in korte hoofdstukken schrijft Duras – ook toneelschrijfster, regisseuse en feministe – over nagenoeg alles. Over haar ongewone, onstuimige leven, over politiek, schrijvers, seksualiteit, mannen, huizen, alcohol, over de dood. Sommige verhalen zijn zwaar, andere lichter, allemaal zijn ze even eerlijk. Het boekje zat wekenlang in mijn binnenzak en ook de inhoud blijf je gegarandeerd met je mee dragen.

De stenen dagboeken - Carol Shields
De stenen dagboeken is geen dagboek. Wel is het een bundeling verhalen, briefwisselingen, zelfs boodschappenlijstjes. Het is een archief van een leven. Niet per se een bewogen leven, maar juist daarom van belang. Het gaat over de onmogelijkheid om een leven te beschrijven, over de onbetrouwbaarheid van herinneringen, over de verhalen die anderen over je vertellen. Mijn favoriete boeken zijn boeken zoals deze: waarin weinig lijkt te gebeuren, maar waar je tussen de regels door moet lezen en de mooiste dingen ontdekt.

Alle verhalen - Gabriel García Márquez
Gabriel García Márquez schrijft over eenzaamheid, liefde en dood, in de meest bizarre verschijningsvormen. Hij trekt je zijn verhaalwerelden binnen – magische, vaak onmogelijke werelden die toch geloofwaardig aandoen. Het is zo'n zeldzame bundel waarbij je elke keer opnieuw baalt wanneer een verhaal is afgelopen. De verhalen blijven bij je en gek genoeg denk ik eraan terug alsof ik terugdenk aan een droom.

 

 

 

Lees meer

Man in the mirror: De regisseur

Columnist Niek van Ansem denkt veel na over het dagelijks leven. Maar of al dat reflecteren ook tot oplossingen leidt? Zijn gedachtes vragen op hun beurt namelijk ook weer om een flink staaltje doe-het-zelf psychoanalyse. Om zijn overvolle hoofd wat te luchten, deelt hij hier wat van zijn hersenspinsels.  ​

Ik heb al mijn hele leven het gevoel dat er iemand met me mee kijkt. Kijkt, maar ook mee luistert. Naar de zinnen die ik uitspreek en de woorden die ik opschrijf als ik een column aan het schrijven ben. Diegene ben ik zelf. Dat weet ik heel goed, maar toch speelt deze voortdurende zelfbespieding zich ook op een hoger niveau af dan het theater waar alles gebeurt. Eigenlijk zit ik constant achter de schijnwerpers: op de regisseursstoel voor mijn eigen toneelstuk.

Ik weet hoe het is om geregisseerd te worden. Ik heb namelijk ook ooit echt toneelgespeeld. En van alle repetities die ik meegemaakt heb, staat er me nog één bijzonder vers in het geheugen. We repeteerden met onze toneelgroep voor een opvoering en onze regisseur vertelde ons bevlogen over de uitdagingen van acteren. Hij had het daarbij over een soort 'derde oog' dat alle acteurs hebben: hun regisseursoog. Daarmee beoordeelt een toneelspeler zichzelf al tijdens het spelen van een scène, waardoor een natuurlijke acteerprestatie onmogelijk wordt.

Het voelt soms wel gek om mijn eigen regisseur te zijn… en om te realiseren dat dit niet alleen voor op het toneel geldt, maar voor mijn hele leven. Deze constante zelfreflectie zou op zich niet zo erg zijn als mijn kritische regisseursblik zou betekenen dat mijn leven constant meeslepende scènes oplevert. Helaas leidt mijn creatieve visie vaak genoeg ook tot een anticlimax.

Ik heb me geregeld in de kroeg afgevraagd wat ik ging zeggen tegen dat éne opvallende meisje bij de bar. Dat meisje was altijd een volslagen onbekende, maar dat is nou eenmaal zo als je uitgaat. Op dat soort momenten gooit de drang om te regisseren - te perfectioneren - geregeld roet in het eten. Sommige ontmoetingen moeten gewoon gebeuren, en door eindeloos te mijmeren over welke prachtige openingszinnen ik kan gebruiken om het ijs te breken, neem ik mezelf de woorden uit de mond. Ik weet ook niet hoe het komt. Ik heb misschien een diagnose, maar nog geen medicijn. Mindfulness, yoga, shocktherapie... Ik wil het allemaal nog eens proberen. Voor nu brengt het echter al rust om alleen maar even af te vragen, en te bedenken hoe een échte regisseur zijn acteurs aan zou pakken.

Onze regisseur wilde destijds rauw ondoordacht spel van ons zien. Hij probeerde dat bij ons te bereiken door ons een hele repetitie lang zware fysieke oefeningen te laten doen: opdrukken, door de zaal heen rennen, elkaar optillen en minutenlang vasthouden... Net zolang tot we bekaf waren. Vervolgens liet hij ons dan een scène spelen. Nog nahijgend speelden we misschien niet onze allerbeste scènes, maar daar dachten we door alle uitputting niet meer over na.

Het werkte.

 

Lees meer

Man in the mirror: Het mededogen in zwarte humor

Columnist Niek van Ansem denkt veel na over het dagelijks leven. Maar of al dat reflecteren ook tot oplossingen leidt? Zijn gedachtes vragen op hun beurt namelijk ook weer om een flink staaltje doe-het-zelf psychoanalyse. Om zijn overvolle hoofd wat te luchten, deelt hij hier wat van zijn hersenspinsels.  ​

Een jaar geleden ben ik met mijn familie in Auschwitz geweest. Het bezoek maakte op ieder van ons grote indruk. De paar dagen die we rondom dit bezoek in Krakau doorbrachten, waren dagen vol afschuw, bezinning en - vreemd genoeg - ook humor. Juist tijdens deze reis, waarin ik veel nadacht over wat er tijdens de Tweede Wereldoorlog is gebeurd, kwamen er bovengemiddeld veel grappen over deze gebeurtenissen in me op. Grappen die niet kunnen, omdat humor bij zoiets zwarts als de Holocaust niets te zoeken heeft. Of toch?

Het verschijnsel 'zwarte humor' vind ik intrigerend. Ik twijfel niet zozeer over de vraag óf zwarte humor kan: in mijn optiek moet je over ieder onderwerp - hoe zwaar ook - grappen kunnen maken. Wat mij echter wel fascineert, is de manier waarop zwarte humor zich verhoudt tot mijn medeleven. Bij iedere zwarte grap zijn er namelijk ook slachtoffers in beeld: slachtoffers van ziektes, rampen, misdaden. Als medemens vind ik het leed dat hen is overkomen allesbehalve grappig. Mijn zwarte humor en mijn mededogen zijn beide deel van wie ik ben, maar ze leven wel op gespannen voet met elkaar. Die spanning veroorzaakt soms ook een schuldgevoel dat zich samen met de hilariteit openbaart. Dat schuldgevoel is het innerlijke stemmetje dat 'die grap kan écht niet…' roept, terwijl hetzelfde stemmetje het ondertussen wel uitschatert van het lachen.

Dat ik mijn donkerste humor ondanks dat schuldgevoel toch liefdevol zijn gang laat gaan, lijkt onverenigbaar met mijn medeleven. Toch heeft de grofste grap bij mij juist ook veel te maken met mijn empathisch vermogen. Humor heeft in een zwarte context iets absurdistisch: de grap lijkt niet thuis te horen in het door en door trieste verhaal waar ze naar verwijst. Welbeschouwd is het noodlot echter niet veel minder absurdistisch - met name wanneer dit noodlot door andere mensen is veroorzaakt. Ik leef dagelijks een leven van logica, waarin ik de dingen die ik doe baseer op rationele verwachtingen van wat het me in de toekomst gaat brengen. Noodlot en slachtofferschap horen niet thuis in die wereld. Daarom vind ik de gruwelijkste gebeurtenissen ook zo moeilijk te bevatten. Dit maakt meeleven een belangrijke, maar allesbehalve een gemakkelijke opgave.

Ik kán me niet voorstellen hoe het is als een politiek regime ineens man en macht inschakelt om mij en mijn familie uit te roeien. Ik kan niet bedenken hoe het voelt als er op een doorsnee werkdag opeens een passagiersvliegtuig op mijn kantoorruimte afkomt, of als de stad waarin ik woon ineens gebombardeerd wordt. In mijn alledaagse leventje zijn dit te absurdistische scènes. Voor mij is het absurde van zwarte humor daarom een van de manieren om mijn meelevende kant aan te boren. Het stelt me enerzijds in staat om aan het onvoorstelbare tenminste iets van betekenis te geven, al is het maar een clou. Anderzijds zet het schuldgevoel dat met de grap komt me weer aan het denken.

Opdat het nooit wordt vergeten.

 

Lees meer

Man in the mirror: Kill your darlings

Columnist Niek van Ansem denkt veel na over het dagelijks leven. Maar of al dat reflecteren ook tot oplossingen leidt? Zijn gedachtes vragen op hun beurt namelijk ook weer om een flink staaltje doe-het-zelf psychoanalyse. Om zijn overvolle hoofd wat te luchten, deelt hij hier wat van zijn hersenspinsels.  ​

Nog niet zo lang geleden deed ik mee aan een poëzieworkshop. Deze workshop werd gegeven door een al wat oudere dichter. Aangezien hij al het een en ander had gepubliceerd, was ik erg benieuwd naar wat hij van mijn poëzie zou vinden. Toch had ik ook mijn bedenkingen. Toen ik zelf begon met het schrijven van gedichten, schreef ik omdat het me plezier gaf iets te maken wat voor mooi door kon gaan. Door zo'n binnenpretje te delen - laat staan het te onderwerpen aan kritiek - zou ik mezelf kwetsbaar maken. Ik was bang om bepaalde waarheden te ontdekken die ik liever niet had gekend.

Helaas zijn dit soort onprettige waarheden onvermijdelijk als je de openbaarheid opzoekt met zoiets intiems als je eigen gedichten. Door dit te doen, word je immers gedwongen om kritisch naar je eigen werk te kijken. Hierover wordt ook wel gezegd dat je als schrijver moet leren om grondig te schrappen. Hoe briljant en geestig dat ene zinnetje - dat éne ideetje - ook leek, je moet openstaan voor de mogelijkheid dat het je stuk minder goed maakt dan je aanvankelijk dacht.

'Kill your darlings!' zo opperde ook de dichter van de workshop. Hoe mooi en wijs het ook klinkt, deze denkwijze is niet altijd even prettig - en ook niet altijd even behulpzaam. Als ik kritisch terugkijk op sommige van de gedichten die ik de afgelopen jaren heb geschreven, dan moet ik toegeven dat ik daar wel meer in moet schrappen dan hier en daar een enkel zinnetje. Hele gedichten kunnen dan de prullenbak in. Maar zo keek ik er toen ik ze schreef niet naar. Toen vond ik het de beste poëzie die iemand ooit had geschreven - en dat is maar goed ook.

Onbescheidenheid wordt zelden gezien als een goede eigenschap. Toch is het die onbescheidenheid waardoor ik ging schrijven en ook ben blijven schrijven. De euforie die ik voelde als ik wist dat ik met een tekst op de goede weg zat, zorgde ervoor dat ik er vaak niet bij stilstond dat ik al uren bezig was. Vervolgens kon ik dan smoorverliefd zijn op het eindresultaat. Misschien is dat achteraf ten onrechte, maar als die teksten nooit mijn lievelingetjes waren geweest, dan zou ik nu niet meer schrijven. Door nu met mijn gedichten in de openbaarheid te treden, krijg ik soms kritiek die er niet om liegt. Hoe constructief die kritiek ook kan zijn, het maakt ook een stukje onbevangenheid kapot. Vermoord ik samen met mijn 'lievelingetjes' ook niet de liefde voor waar ik mee bezig ben?

Al met al denk ik dat ik er voor koos om naar die workshop te gaan omdat ik er in geloof dat die liefde wel wat stootjes kan hebben. Daarnaast zie ik in dat ik in mijn angst voor kritiek soms ook wel wat milder mag zijn voor de kritiek zelf. Na de desbetreffende workshop ging ik namelijk niet gedesillusioneerd, maar geïnspireerd naar huis. En vervolgens deed ik iets wat ik al in geen maanden meer had gedaan: ik schreef een nieuw gedicht.

 

 

 

Lees meer

Man in the mirror: Kill your darlings

Columnist Niek van Ansem denkt veel na over het dagelijks leven. Maar of al dat reflecteren ook tot oplossingen leidt? Zijn gedachtes vragen op hun beurt namelijk ook weer om een flink staaltje doe-het-zelf psychoanalyse. Om zijn overvolle hoofd wat te luchten, deelt hij hier wat van zijn hersenspinsels.  ​

Nog niet zo lang geleden deed ik mee aan een poëzieworkshop. Deze workshop werd gegeven door een al wat oudere dichter. Aangezien hij al het een en ander had gepubliceerd, was ik erg benieuwd naar wat hij van mijn poëzie zou vinden. Toch had ik ook mijn bedenkingen. Toen ik zelf begon met het schrijven van gedichten, schreef ik omdat het me plezier gaf iets te maken wat voor mooi door kon gaan. Door zo'n binnenpretje te delen - laat staan het te onderwerpen aan kritiek - zou ik mezelf kwetsbaar maken. Ik was bang om bepaalde waarheden te ontdekken die ik liever niet had gekend.

Helaas zijn dit soort onprettige waarheden onvermijdelijk als je de openbaarheid opzoekt met zoiets intiems als je eigen gedichten. Door dit te doen, word je immers gedwongen om kritisch naar je eigen werk te kijken. Hierover wordt ook wel gezegd dat je als schrijver moet leren om grondig te schrappen. Hoe briljant en geestig dat ene zinnetje - dat éne ideetje - ook leek, je moet openstaan voor de mogelijkheid dat het je stuk minder goed maakt dan je aanvankelijk dacht.

'Kill your darlings!' zo opperde ook de dichter van de workshop. Hoe mooi en wijs het ook klinkt, deze denkwijze is niet altijd even prettig - en ook niet altijd even behulpzaam. Als ik kritisch terugkijk op sommige van de gedichten die ik de afgelopen jaren heb geschreven, dan moet ik toegeven dat ik daar wel meer in moet schrappen dan hier en daar een enkel zinnetje. Hele gedichten kunnen dan de prullenbak in. Maar zo keek ik er toen ik ze schreef niet naar. Toen vond ik het de beste poëzie die iemand ooit had geschreven - en dat is maar goed ook.

Onbescheidenheid wordt zelden gezien als een goede eigenschap. Toch is het die onbescheidenheid waardoor ik ging schrijven en ook ben blijven schrijven. De euforie die ik voelde als ik wist dat ik met een tekst op de goede weg zat, zorgde ervoor dat ik er vaak niet bij stilstond dat ik al uren bezig was. Vervolgens kon ik dan smoorverliefd zijn op het eindresultaat. Misschien is dat achteraf ten onrechte, maar als die teksten nooit mijn lievelingetjes waren geweest, dan zou ik nu niet meer schrijven. Door nu met mijn gedichten in de openbaarheid te treden, krijg ik soms kritiek die er niet om liegt. Hoe constructief die kritiek ook kan zijn, het maakt ook een stukje onbevangenheid kapot. Vermoord ik samen met mijn 'lievelingetjes' ook niet de liefde voor waar ik mee bezig ben?

Al met al denk ik dat ik er voor koos om naar die workshop te gaan omdat ik er in geloof dat die liefde wel wat stootjes kan hebben. Daarnaast zie ik in dat ik in mijn angst voor kritiek soms ook wel wat milder mag zijn voor de kritiek zelf. Na de desbetreffende workshop ging ik namelijk niet gedesillusioneerd, maar geïnspireerd naar huis. En vervolgens deed ik iets wat ik al in geen maanden meer had gedaan: ik schreef een nieuw gedicht.

 

 

 

Lees meer

Muzikale cross-over in Brebl

Bijna anderhalf jaar geleden is De Studenten Bigband Nijmegen opgericht. Op 22 en 23 juni voeren ze hun vierde project op bij cultuurcoöperatie Brebl, dit in samenwerking met het Nijmeegs Studentenorkest. ANS keek mee bij de laatste repetities voor dit unieke concert. 'Iedereen is een beetje buiten hun comfortzone, maar dat maakt het heel leerzaam.'

Tekst: Vincent Veerbeek en Irene Wilde
Foto's: Danique Janssen en Vincent Veerbeek

Vlak voor een van de laatste repetities voor hun vierde grote concert vertelt dirigent en arrangeur Berend van Deelen hoe de afgelopen anderhalf jaar sinds de oprichting er voor de bigband heeft uitgezien. Inmiddels heeft de bigband al drie grote projecten achter de rug. 'Na ons eerste optreden in het Cultuurcafé hebben we nog twee grote projecten gedaan. Een daarvan was ook in het Cultuurcafé, de andere was een samenwerking met het Fontys Jazz Choir voor een show in theaterzaal C.' Naast deze grote voorstellingen heeft de bigband allerlei andere dingen gedaan, zowel voor de universiteit als voor diverse andere organisaties. 'Tussendoor hebben we veel optredens gehad. Zo hebben we gespeeld op Music Meeting en stonden we in het voorprogramma van het Nederlandse Studenten Jazzorkest in Doornroosje.'

Naast de vaste bezetting, bestaande uit vijf saxofonisten, vier trombonisten, vier trompettisten en een ritmesectie van gitaar, toetsen, basgitaar en percussie, zijn er het afgelopen jaar een fluitist en een zangeres bijgekomen. 'Normaal zit een fluit niet in een bigbandbezetting als los instrument, maar ik vond het een vet idee. Op die manier kun je een moderne vibe creëren, dat is voor mij als arrangeur heel leuk.' Qua naamsbekendheid is de Studenten Bigband inmiddels vooral op de Radboud Universiteit erg bekend. 'Volgens mij zijn we buiten de universiteit nog niet helemaal bij de jazzliefhebbers doorgedrongen. We hopen hen met dit optreden meer aan te spreken.'

SBBN 1

Samenspel
Voor hun huidige project besloot de bigband iets bijzonders te doen in samenwerking met het Nijmeegs Studentenorkest Collegium Musicum Carolinum, een symfonieorkest. Al snel ontstond het idee om Sylva te gaan spelen. Dit album is oorspronkelijk van de Amerikaanse jazzband Snarky Puppy en het Nederlandse Metropole Orkest, een soortgelijke samenwerking als die van de Nijmeegse studentenmuzikanten. 'Sylva is een plaat die aan de ene kant heel funky is, maar aan de andere kant ook symfonische invloeden heeft.' Veel bandleden zijn groot fan van dit project en toen het idee ontstond om samen te werken, werd dan ook al snel geopperd om Sylva te  doen. Wat dit project extra bijzonder maakt, is dat het album tot nu toe alleen is opgevoerd door Snarky Puppy en het Metropole Orkest zelf. 'Losse nummers worden weleens door anderen gespeeld, maar we hebben niks kunnen vinden over een andere uitvoering van het geheel.'

SBBN 4Nadat het plan er eenmaal was, was het aan Van Deelen als arrangeur de taak om het album om te zetten in muziek die de bigband en het orkest konden gaan spelen. 'Het is helemaal gedaan op basis van de audio, omdat er geen uitgeschreven stukken beschikbaar zijn', vertelt Van Deelen terwijl hij een enorm boekwerk met bladmuziek erbij pakt dat de halve tafel in beslag neemt. Bij het uitwerken moest hij ook rekening houden met verschillen tussen de oorspronkelijke uitvoering en de huidige samenstelling. 'Het Metropole Orkest is een stuk groter dan wij en we hebben ook instrumenten die niet in het origineel zitten. Zo hebben we een hobo toegevoegd, want dat leek ons leuk en er is iemand die dat goed kan en graag mee wilde doen.' Al met al heeft het uitwerken van de bladmuziek aardig wat tijd gekost. 'Ik denk dat ik in totaal iets van tweehonderd tot tweehonderdvijftig uur bezig ben geweest om vijf van de zes partijen uit te werken. Bandlid Willem de Wit heeft het zesde deel uitgewerkt. Het is een goede oefening om zoiets ingewikkelds uit te zoeken en werkend te maken voor deze bezetting.'

SBBN 3Trompetten in TvA
Om zo'n grote voorstelling op poten te zetten, moet er natuurlijk flink worden geoefend. In totaal kwam het hele gezelschap vier keer samen voor reguliere repetities en sloten de muzikanten zich daarnaast een weekend op in een kampeerboerderij om te repeteren. Met een kleine twee weken te gaan tot de voorstelling komt iedereen samen in TvA8 voor een gewone repetitie. Waar overdag studenten zitten te blokken, stromen rond zeven uur 's avonds de groezelige gangen van TvA8 vol met mensen die grote instrumenttassen meezeulen. Verdeeld over zes lokalen op de begane grond en in de kelder gaan de secties eerst apart hun onderdeel oefenen.

Na ongeveer een uur komen ze samen in een van de grotere lokalen om met zijn allen te repeteren. 'Qua ruimte is deze locatie wel oké als we met alleen de bigband zijn, maar de akoestiek is nogal slecht', vertelt Van Deelen. 'Nu zitten we er met de volledige bezetting en dat is erg krap, maar we kunnen niet echt anders.' Met een mixtape geïnspireerd op de televisieserie The Get Down op de achtergrond in een lokaal de drums opgezet. Als alles klaar staat, kan het oefenen beginnen. Terwijl de percussionisten in het lokaal ernaast de muren doen trillen, stemmen de houtblazers hun spel op elkaar af. 'Je zit nog steeds wat aan de hoge kant, een beetje als een conjunctuurgolf in een goed jaar', klinkt het tussen de muzikale vaktermen door. Aan het andere uiteinde van de gang staan de contrabassen, deels verstopt achter hun imposante muziekinstrumenten. Boven zit in een lokaal een groep violisten rustig in een kring te oefenen, in het lokaal naast hen blazen de trompettisten de longen uit hun lijf. Ondertussen loopt Van Deelen rond om te kijken hoe het bij iedereen gaat. 'Iedereen is een beetje buiten hun comfortzone, maar dat maakt het heel leerzaam. Veel van de klassieke mensen spelen voor het eerst met een ritmesectie. Voor de bigband gaan we meer de klassieke kant op qua toon en dynamiek.'

SBBN 2Net echt
Een week later oefenen de 35 muzikanten nog een keer met zijn allen voordat het echte spektakel begint. Dit keer niet in een benauwende collegezaal, maar op de plek waar het allemaal gaat gebeuren. De maandag voor de voorstelling is Brebl, een zaaltje bij het Honigcomplex, het toneel voor de generale repetitie. Voor een groot rood doek en tussen een hoop tassen en instrumentkoffers staan de muzikanten opgesteld. Terwijl de technicus de laatste draden en snoeren voor licht en geluid aanlegt, worden alle stukken een voor een doorgelopen en net zo lang geoefend totdat iedere noot perfect klinkt. Sommige stukken moeten van de dirigent hiervoor wel vier keer opnieuw. 'Nog een keertje dan, om het af te leren.' Als de laatste aantekeningen op de bladmuziek zijn gemaakt en de verschillende secties onderling nog de laatste noten hebben gefinetuned, wordt het hele stuk nog een keer helemaal doorgespeeld.

Voor Van Deelen is het een hele oefening om zoveel mensen aan te sturen. 'Bij een bigband hoef je niet zoveel te dirigeren omdat er een aparte sectie is die het ritme aangeeft. Symfoniemensen leunen daar veel meer op, dus ik moest het dirigeren wel een beetje bijspijkeren.' Wat opvalt tijdens de repetitie is dat zowel de bigband als het studentenorkest erg tot hun recht komen. 'We spelen Sylva omdat dit naar mijn idee het best gelukte cross-overproject ooit is.' Dat de studenten veel zin hebben in het echte optreden is duidelijk. Zonder te klagen spelen ze iedere noot net zo lang totdat hij er perfect inzit, en luisteren ze goed naar de aanwijzingen van de dirigent. Tussen de verschillende stukken door wordt er een hoop gelachen en de sfeer onderling is goed. Met name de trombonisten stelen de show met hun zelfbedachte danspasjes.

'We werken altijd naar een eindproject toe, maar daarnaast hebben we een hoop side-optredens.'

Toekomstmuziek
Hoewel bijna alle aandacht op dit moment bij de optredens van aankomend weekend is, gaat het gewone leven van de muzikanten ook door. 'We werken altijd naar een eindproject toe, maar daarnaast hebben we een hoop side-optredens', vertelt Van Deelen. Zo speelde de bigband begin deze maand voor het lustrum van de managementfaculteit en staat zelfs de dag voor het grote optreden nog een barbecue bij het Radboudumc op de planning. 'Voor die kleinere optredens repeteren we ook, maar de focus ligt bij ons eigen project.' Over wat er verder voor de Studenten Bigband in het verschiet ligt, kan Van Deelen nog niet al te veel vertellen. Grote plannen zijn er in elk geval al wel, met

...
Lees meer

NCTV introduceert Nationale Telefoonboom - De Hooiberg

De Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid (NCTV) introduceert de Nationale Telefoonboom. 'Het huidige systeem, waarbij er een sirene afgaat en mensen een sms-bericht krijgen, past niet meer in deze tijd', zegt Bert Alert, woordvoerder bij de NCTV. 'Wie gebruikt er nu nog SMS in 2019?'

Teskt: Katarina Laken

Het idee is simpel: iedere Nederlander krijgt een plekje in de nationale telefoonboom. In geval van een calamiteit, belt iedereen de twee personen onder zich. 'Onderzoekers van de Radboud Universiteit hebben berekend dat we met de Nationale Telefoonboom binnen acht uur iedereen in Nederland kunnen bereiken', vertelt Alert.

Politiek verdeeld
De Nationale Telefoonboom is daarmee zo'n twee dagen sneller dan alternatieve methodes, zoals het inhuren van stadsomroepers die huis aan huis de boodschap doorbrengen of het schrijven van brieven. Bovendien is het vele malen milieuvriendelijker dan het gebruik van vliegtuigen die flyers uitstrooien.

In de politiek wordt wisselend gereageerd op het voorstel. Fractievoorzitter van GroenLinks Jesse Klaver reageert uitgelaten over het project. 'Hoe meer bomen hoe beter!’ Niet iedereen is echter even positief. 'Wat als er gebeld moet worden op zondag?' vraagt Van der Staaij (SGP) zich af. Rutte (VVD) is op zijn beurt enthousiast: 'Dit noem ik nou de participatiemaatschappij op z'n best.'

 

telefoonboom 2

 

Lees meer

Nederlanders omarmen #doeslief campagne

In maart startte de campagne #doeslief. Het is een initiatief van Stichting Ideële Reclame (SIRE) die met de campagne mensen wilde wijzen op hun (onbewust) asociale gedrag.

Tekst: Myrte Nowee

De campagne bestond uit het mededelen van statistieken over negatief gedrag met daarna de boodschap 'doeslief' (spreek uit: doe eens lief). Zo stond op verschillende posters: 'Jaarlijks wordt 8 procent van de OV-medewerkers bespuugd, doeslief', te lezen en hoorde je in radiospotjes en op televisie boodschappen als: '146.571 scheldtweets met het woord 'kanker' in 2018, doeslief'.

SIRE is een onafhankelijke stichting die maatschappelijke onderwerpen die weinig of geen aandacht krijgen en dit eigenlijk wel verdienen onder aandacht wil brengen. Het doel van deze campagne was dan ook om mensen na te laten denken over hun gedrag in dagelijkse situaties. Uit onderzoek van SIRE bleek namelijk dat zaken als het negeren van kassamedewerkers in supermarkten, asociaal gedrag in het verkeer, geluidsoverlast, burenruzies, schelden en haatberichten op sociale media de laatste jaren allemaal zijn toegenomen. Ook bleek dat mensen zich vaak zelf niet bewust zijn van hun eigen negatieve gedrag, terwijl ze dit bij anderen wel opmerken en zich hieraan storen. De campagne met de hashtag #doeslief zou hier op een positieve verandering in moeten brengen.

Positieve reacties
De campagne heeft drie maanden gelopen en voor veel positieve reacties gezorgd vertelt Vanessa Alkemade, projectmanager van SIRE. 'Ik werk nu bijna vijf jaar bij SIRE, maar we hebben nog nooit zoveel reacties gehad, het lijkt wel of het omarmd wordt door heel Nederland.' Niet alleen op Facebook en Twitter werd de hashtag #doeslief flink gedeeld, ook telefonisch en via de mail stroomden de positieve verhalen binnen. 'Iedereen wil er iets mee doen', vertelt Alkemade. 'Soms zijn het mensen die er producten van willen maken zoals T-shirts, maar er zijn ook mensen die straatfeesten of activiteiten op scholen organiseren en om materialen van doeslief vragen.' Het succes van de campagne lijkt te zitten in de herkenbaarheid van het onderwerp. SIRE is om deze reden ook benaderd door verschillende beroepsgroepen die, net als de onderwerpen in de campagne, te maken krijgen met negatief gedrag. Zij vroegen dan om op maat gemaakte posters om ook hun gedeelte in dit verhaal te vertellen. 

Aangezien de campagne een van de succesvolste van SIRE lijkt te zijn, is het idee van een vervolg niet ondenkbaar. 'Normaal lopen onze campagnes een aantal maanden en gaan we dan weer door met een ander onderwerp, maar nu hebben we ons afgevraagd of we over een tijdje hier niet met een andere insteek mee verder zouden moeten gaan', aldus Alkemade. 'Voor nu is er echter niets concreets en is de campagne echt afgerond, maar ik sluit niets uit.'

 

Lees meer

Nieuwe kijk op de medezeggenschap

Tussen 28 en 31 mei mogen studenten weer naar de stembus, maar wat valt er eigenlijk te kiezen? ANS spreekt de lijsttrekkers over de plannen van hun partij. Dit keer: Gijs Kooistra van AKKUraatd.

Tekst en foto: Vincent Veerbeek

Vorige maand presenteerde AKKUraatd als eerste haar kandidaten voor de aankomende studentenverkiezingen, die zoals gebruikelijk in de laatste week van mei worden gehouden. Bovenaan de lijst staat Gijs Kooistra, derdejaarsstudent Politicologie en een nieuwkomer in de medezeggenschap. Toch kent hij de universiteit als zijn broekzak en heeft op verschillende plekken ervaring opgedaan, met commissiewerk bij studievereniging ismus, enkele Honoursprogramma's en een buitenlandsemester in Edinburgh. Kooistra is naar eigen zeggen idealistisch en heeft duidelijk grote ideeën voor de universiteit. 'Ik heb verschillende kanten van de universiteit gezien, waardoor ik andere ervaringen meeneem dan de meeste mensen in de medezeggenschap.'

Jullie verkiezingsprogramma is op dit moment nog niet bekendgemaakt. Kun je al iets vertellen over de punten waar jullie je op willen richten dit jaar?
'We hebben dezelfde pijlers als andere jaren, zoals duurzaamheid en een actief studentenleven voor iedereen. We hebben geprobeerd die kaders in te vullen met concrete plannen die we ook echt kunnen realiseren. Een heel belangrijke kwestie voor ons tijdens deze verkiezingen is Honours, waarbij twee punten vooral van belang zijn. Het eerste gaat over de inhoud, want hoewel de Radboud Honours Academy (RHA) veel mooie cursussen biedt, kun je nu vaak alleen meedoen als je je voor twee jaar committeert. Als je die grote programma's opknipt, kunnen studenten zich ook voor kortere cursussen aanmelden. Het is voor ons belangrijk dat Honours niet een elitair groepje is, zoals nu het geval is, maar dat het voor meer studenten toegankelijk wordt. Dat hangt samen met het tweede punt, want Honours wordt betaald door alle studenten, zeker nu er geld van de basisbeurs wordt geïnvesteerd in de RHA. Daarom moet Honours voor iedereen toegankelijk zijn.'

'Opleidingen moeten niet worden verplicht om te gaan verengelsen.'

Sommige zaken die je noemt, zoals de kortere programma's, is de RHA al van plan. Hoe zie je de rol van de Universitaire Studentenraad (USR) in die veranderingen? 
'Het probleem is vooral dat de plannen ons niet ver genoeg gaan. Ik vind dat ze een mooie stap zetten en dat moedigen we ook aan. In sommige gevallen kun je je nu aanmelden voor een programma van een jaar, maar dat zou nog veel korter moeten. De Honourslabs, kortere programma's van een maand of drie, zijn een mooie ontwikkeling en daar zouden er meer van moeten komen ter vervanging van de lange programma's. Daar willen we met AKKUraatd op in gaan zetten. Het is fijn dat er inspraak is beloofd, maar daar is volgens mij nog niet zoveel mee gebeurd.'

Wat zijn naast Honours andere belangrijke thema's voor jullie?
'Internationalisering is een groot punt, want hoewel het veel goeds oplevert, zitten er ook wel haken en ogen aan. Zo kan het gevolgen hebben voor de onderwijskwaliteit en hebben internationale studenten soms moeite met integreren. Onze lijn is dat we internationalisering willen faciliteren, maar niet forceren. Waar nodig moeten de middelen beschikbaar zijn, maar opleidingen en studieverenigingen moeten niet worden verplicht om te gaan verengelsen.'

Gijs AKKU staandHoe ben je zelf bij AKKUraatd terechtgekomen?
'Ik heb het altijd interessant gevonden hoe het bestuur op de universiteit werkt en het leek me heel leuk om me daar komend jaar voor in te zetten. Ik heb best wel wat ideeën over hoe de universiteit kan verbeteren, dus ben ik gaan kijken welke partij daar het beste bij past. Uiteindelijk heb ik gesolliciteerd bij AKKUraatd, omdat zij overkomen als de meest idealistische groep binnen de universiteit en dat past bij mij. Daarnaast is AKKUraatd er echt voor alle studenten. Ik kom zelf niet uit het bestuurswereldje, dus dat sprak me ook wel aan.'

In welk opzicht verschilt jouw blik van die van mensen met een bestuursachtergrond? 
'Ik heb verschillende kanten van het universiteitsleven meegemaakt en ik denk dat het een goede toevoeging kan zijn dat ik andere ervaringen heb dan de meeste mensen in de medezeggenschap. Ik weet bijvoorbeeld weer meer van wat er speelt binnen Honours. Daarnaast heb ik een half jaar in Edinburgh gestudeerd. Daar was ik zelf international, dus ik kan me inleven in de problemen waar buitenlandse studenten in Nijmegen tegenaan lopen. Dat zijn punten waar ik ervaring in heb, maar anderen misschien minder.'

Zijn er dingen die de USR volgend jaar anders kan doen? 
'De USR is op dit moment goed bezig met invloed uitoefenen op het College van Bestuur (CvB) en ik denk dat we daarmee door moeten gaan. We moeten de thema's die belangrijk zijn voor ons benadrukken om invloed af te dwingen. Het is heel belangrijk dat we ons constructief opstellen. Mocht het echter zo zijn dat het gewoon niet lukt, waar ik niet van uitga, dan mag je als partij best een beetje activistisch zijn. We kunnen bijvoorbeeld een ludieke actie organiseren, zoals we vorig jaar hebben gedaan tijdens de Gezamenlijke Vergadering over de besteding van het basisbeursgeld. Toen hebben we buttons uitgedeeld met daarop “€270”, het bedrag dat studenten inleveren. Bij zulke acties heb je als vakbond ook een voordeel.'

In welk opzicht willen jullie je onderscheiden van concurrent asap? 
'Ten eerste denk ik dat wij een sterk verhaal hebben over Honours, waar asap toch anders tegenover staat. Daarnaast heeft onze vakbond verschillende werkgroepen waar we informatie uit kunnen halen. Het is ook een voordeel dat we een lange geschiedenis hebben en veel ervaring. Tot slot hebben we een lijst met enthousiaste mensen van alle faculteiten die samen het verkiezingsprogramma hebben gemaakt en ook volgend jaar steun zullen geven.'

Wat maakt de medezeggenschap zo belangrijk?
'De universiteit is een grote gemeenschap en besluiten die worden genomen gaan veel studenten aan. Daarom is het belangrijk dat studenten worden vertegenwoordigd in die besluitvorming. Wij zouden het mooi vinden om een student in het College van Bestuur te hebben, maar zolang dat er niet is, heeft de USR een goed alternatief om invloed te hebben.'

'Het is belangrijk dat de USR veel stemmen krijgt, zodat we legitimiteit hebben tegenover het CvB.'

Zijn studenten buiten de medezeggenschap genoeg betrokken bij wat er speelt op de universiteit? 
'Ik denk het wel, maar hun problemen hoor je minder snel. Daarom hebben we hier ook een punt over in ons verkiezingsprogramma, omdat we willen proberen om studentenpanels op te zetten. Daarbij kunnen studenten bijvoorbeeld via online enquêtes haar stem laten horen. Op dit moment doen we al campusrondes, waarbij we op de faculteiten langsgaan om te kijken wat er speelt. Het is lastig, maar we proberen studenten wel te bereiken.'

Waarom moeten studenten op AKKUraatd stemmen tijdens de aankomende verkiezingen?
'Wij hebben een goed verkiezingsprogramma met concrete doelstellingen die bij onze idealen passen. Het is belangrijk dat de USR veel stemmen krijgt, zodat we legitimiteit hebben tegenover het CvB. Met meer stemmen vertegenwoordigen we meer studenten en worden we serieuzer genomen. We gaan er natuurlijk op inzetten om de punten in ons verkiezingsprogramma te realiseren, dus als mensen willen dat dat gebeurt, moeten ze op ons stemmen. Het belangrijkste is dat studenten überhaupt gaan stemmen.'

 

Lees meer

Nieuwe website RU, wat zijn de veranderingen?

Per 1 september zullen de hoofdwebpagina's van de RU, de website van de UB en de pagina's van afzonderlijke faculteiten er heel anders uit komen te zien. De websites zijn al sinds 2008 in hun huidige vorm in gebruik. 'Het werd dus wel eens tijd', meent Jeroen Buijs, hoofd online strategie en infrastructuur aan de RU en een van de eindverantwoordelijken voor het project. Wat gaat er precies veranderen? RU wil zich minder profileren met het woord 'Nijmegen', dus het logo zal veranderen. Daarnaast zal de enorme rode balk verdwijnen, zullen de vage blauwe lijnen op de achtergrond vervangen worden door foto's van de campus of studenten en zal er een footer komen. 'In deze balk onderaan de pagina's kunnen we allerlei informatie en vast links plaatsen, die nu nog bovenaan staan. Zo kunnen we het geheel een stuk overzichtelijker maken', aldus Buijs. 'Ook die rare flash-animatie gaat eruit, het wordt allemaal een stuk aantrekkelijker.' De lay-out is echter niet het belangrijkst. Faculteiten krijgen bovendien meer vrijheid om zich op hun sites te profileren en zelf de inhoud te bepalen, hoe fijn je in september kunt surfen zal voor een deel dus afhangen van je faculteit. Als het goed is zul je van de overgang zelf niet veel merken, in de nacht van 1 september worden de grote sites omgezet. 'Ze kunnen er dan maximaal een paar tellen uit liggen', zegt Buijs. Alle andere 'kleine' websites zoals die van de opleidingen zelf, zullen vanaf september geleidelijk worden vervangen. De deadline hiervoor ligt op 1 januari.

 

Lees meer

Opgetrommeld: De USR-verkiezingen zijn een welkome verfrissing

Politicologiestudent Jip Trommelen volgt niet alleen het nieuws, hij heeft er vaak ook nog een mening over. Op ANS-online schrijft hij iedere maand over de gebeurtenissen, groot of klein, die hem zijn opgevallen. 

Illustratie: Inge Spoelstra

Liefhebbers van verkiezingen konden hun geluk niet op de afgelopen maanden. Na de gemeenteraadsverkiezingen, Provinciale Statenverkiezingen en de Europese verkiezingen kunnen ze zich opmaken voor de Universitaire Studentenraad verkiezingen. Het lijkt het merendeel van de studenten echter weinig te boeien. De opkomst bij deze verkiezingen is doorgaans lager dan dat van een gemiddeld hoorcollege in juni.

Het probleem? Er zijn slechts twee partijen om op te stemmen en, laten we er niet omheen draaien, deze zijn praktisch hetzelfde. Zelfde verhaal, andere poppetjes. asap en AKKUraatd hadden nota bene tot voor kort een formeel samenwerkingsverband. Dit alles levert bepaald geen sexy campagne op. Dat kon anders, dachten ze bij AKKUraatd: die partij zei hun aandeel in de samenwerking op, iets waar asap op haar beurt niet van gediend was. Veel te lange open brieven en beschuldigingen in ‘de media’ volgden. Alles werd uit de kast getrokken om de verkiezingen relevant te maken. Ik hoop van harte dat het werkt en dat er dit jaar massaal wordt gestemd. De USR verkiezingen zijn transparant, een tikkeltje komisch en een welkome verfrissing ten opzichte van de politiek die in de Hofstad bedreven wordt.

In Den Haag werd namelijk weer eens een poging gedaan om studenten een oor aan te naaien. Na de verbroken beloftes rond het verkrijgen van een Hypotheek en extra investeringen in het onderwijs, werd het deze week tijd om de rente op studieschulden te verhogen. Dit plan heeft het ternauwernood niet gered, maar al met al schetsen deze maatregelen een somber beeld.

Als we VVD-kamerlid Daniel Koerhuis moeten geloven, wordt ook het krijgen van een huurwoning een lastig verhaal. Hij berekende dat jaarlijks 13% van de sociale huurwoningen naar statushouders gaat, wat betekent dat over 7,5 jaar álle woningen in bezit zijn van deze groep (7,5 * 13% = 100%) en je als afgestudeerde in de kou komt te staan.

Een angstig toekomstbeeld, maar het biedt ook perspectief. Wanneer je je herkansing Economie verprutst omdat je de door ASAP en AKKUraatd geregelde weblectures nu nóg niet hebt teruggekeken, kan je altijd nog tweede kamerlid worden bij de VVD.

 

Lees meer

Opgetrommeld: Alles verandert, ook het klimaat

Politicologiestudent Jip Trommelen volgt niet alleen het nieuws, hij heeft er vaak ook nog een mening over. Op ANS-online schrijft hij iedere maand over de gebeurtenissen, groot of klein, die hem zijn opgevallen. 

De afgelopen maand werd er korte metten gemaakt met veel dingen waar Nederlanders, jong en oud, mee opgegroeid zijn en aan gewend zijn geraakt. Niets is zeker, en een ommezwaai is sneller gemaakt dan je denkt.

Toegegeven, politiek is veranderlijk. Maar wie dacht dat PVV'ers tot in de kist zouden strijden tegen de Islam had er niet verder naast kunnen zitten. Sterker, kijk er niet van op wanneer zij zichzelf tot de ooit tot vijand verklaarde religie bekeren, zoals Joram van Klaveren, vroeger fervent PVV'er deze maand deed. Iets wat te denken geeft over de oppervlakkigheid en leegte van de boodschap die de partij al vele jaren geleden met zoveel hartstocht verkondigt.

Een kleine veertig kilometer ten oosten van politiek Den Haag werd op het Mediapark met harde hand afscheid genomen van leegte en oppervlakkigheid, eentje waar we weliswaar van zijn gaan houden. Wie dacht dat SBS6 tot in den eeuwigheid de bakermat van slechte (maar heerlijke) televisie zou zijn, kwam voor een grote verrassing te staan. Rob Geus, de man die de afgelopen 18 jaar stad en land af zocht naar de vieste restaurant -en studentenkeukens werd, met gevoel voor ironie, zélf slachtoffer van de grote schoonmaak bij zijn zender.

Dit bleek slechts het topje van de smeltende ijsberg. Geus wordt vergezeld door misschien wel het grootste TV-monument van de 21e eeuw. Weerman Piet Paulusma, die het weerbericht in Nederland een gezicht gaf, groot maakte en ook in de wintermaanden niet schuwde om het weer een 'barbecuecijfer' te geven, moet vertrekken. Zijn naderende afscheid zette ons land op haar kop. Piet kon op medeleven rekenen: woede en afschuw kwamen John de Mol ten deel. Om Piet een hart onder de riem te steken werd in allerijl een carnavalshit in het leven geroepen, met de spitsvondige titel Piet moet blijven.

Waar John de Mol liet blijken dat klimaat hem geen zier interesseert, reisden meer dan tienduizend dappere scholieren tijdens schooltijd naar Den Haag om daar hun ongenoegen over het Nederlandse klimaatbeleid te uiten. Deze kids namen het heft in eigen hand en vermorzelden zo het vastgeroeste stereotype van de luie, smartphone verslaafde scholier. Hun protest kon op weinig steun vanuit de politiek rekenen. Deze politici, die met hun gebrek aan ruggengraat en een progressief klimaatbeleid aan de wieg stonden van deze demonstratie, vinden dat spijbelen onder geen enkel beding geoorloofd is. Ze hebben groot gelijk. Stel je voor dat Fleur door haar activisme niet weet hoe groot de kans is dat Jantje een witte in plaats van een rode knikker uit de vaas trekt. De gevolgen zijn niet te overzien. Scholen waren daarentegen coulanter en lieten hun leerlingen een dag strijden voor hun toekomst. Onder één voorwaarde: leerlingen van mijn oude middelbare school moesten hun aanwezigheid aantonen met een selfie, al dan niet met Snapchatfilter. Zo bleef alles toch een beetje bij het oude.

Oant Moarn!

 

Lees meer

Opgetrommeld: Geen gezeik, iedereen rijk

Politicologiestudent Jip Trommelen volgt niet alleen het nieuws, hij heeft er vaak ook nog een mening over. Op ANS-online schrijft hij iedere maand over de gebeurtenissen, groot of klein, die hem zijn opgevallen. 

Illustratie: Inge Spoelstra

Zo, dat was de zomer weer. Tijd voor een nieuw collegejaar, een nieuw politiek jaar en dus nieuwe columns.

Terwijl RU studenten op hun zonnebedje lagen of zichzelf ontdekten in Zuidoost-Azië, maakte de Tegenpartij haar terugkeer in politiek. De Tegenpartij, ja. Met mijn 24 jaar ben ik veel te jong om opgevoed te zijn met het werk van Van Kooten en de Bie, maar de legendarische 'Tegenpartij' sketches uit de jaren 70 en 80 zijn zo goed dat ze de tand des tijds hebben doorstaan.

Nu Nederland geteisterd wordt door de zogeheten 'stikstofcrisis', is het partijprogramma van de fictieve partij actueler dan ooit. Enkele slogans van de partij waren: Nergens geen maximumsnelheden! Honderdtwintig? Dat rijden wij al in z'n achteruit! en Geen gezeik, iedereen rijk! Klinkt bekend, hè? Nu duidelijk is dat iedere Nederlander binnen zijn of haar mogelijkheden iets moet doen om de uitstoot van stikstof terug te dringen, buitelen politieke partijen over elkaar heen om doelgroepen aan te spreken die zich vooral níét aan hoeven te passen. Minder hard rijden? Schei uit. De Formule 1 race in Zandvoort? Daar blijf je van af! Onze landbouwsector die 90% van haar productie exporteert en grofweg de helft van de stikstofuitstoot voor haar rekening neemt? Die pak je niet aan, ben je gek geworden?!

De eindstand van dit alles is dat elke maatregel om het probleem aan te pakken wel iemand treft, maar iedereen van mening is dat van hem of haar niets gevraagd mag worden. De politiek vertelt namelijk tegen elke groep in de samenleving dat zij gespaard zullen worden. Diegenen die het wel wagen om een eerlijk maar moeilijk verhaal te vertellen, zoals gebeurde tijdens het boerenprotest in Den Haag, worden met pek en veren (of met mest) het land uit gejaagd.

Pappen en nathouden dus. Geen gezeik, iedereen rijk. Dat beleid heeft één voordeel. De discussie over maximumsnelheden zal snel vervagen wanneer we ons moeten afvragen hoe hard je mag varen op het A2-kanaal tussen Amsterdam en Maastricht.

 

Lees meer

Opgetrommeld: Ongehoord Nederland

Politicologiestudent Jip Trommelen volgt niet alleen het nieuws, hij heeft er vaak ook nog een mening over. Op ANS-online schrijft hij iedere maand over de gebeurtenissen, groot of klein, die hem zijn opgevallen. 

Illustratie: Inge Spoelstra

Toen ik afgelopen week thuiskwam met mijn wekelijkse boodschappen en in mijn brievenbus keek, zag ik een flyer liggen met daarop levensgroot het hoofd van Jan Slagter. Of ik lid wil worden van zijn Omroep MAX, anders gaat de stekker eruit. Na een mini-hartaanval én een kleine zoektocht op internet leerde ik dat niet alleen voor MAX geldt. In dit tempo verdwijnt zo'n driekwart van de publieke omroepen als gevolg van een tekort aan leden.

Diezelfde zoektocht leerde me dat ondanks dit troebele vooruitzicht, er een nieuwe omroep aan de horizon gloort. Een omroep voor rechtse Nederlanders die zich niet gehoord voelen door Omroep WNL, GeenStijl, PowNed, Weekblad Elsevier, het AD en de Telegraaf: Ongehoord Nederland (ON). Oprichter Haye van der Heijden is, terwijl ik deze column tik, te gast bij Radio 1 om uit te leggen dat zelfs Holocaustontkenners een stem krijgen bij de nieuwe omroep. Dat geeft de naam 'ongehoord' een lekker dubbele lading.

ON wordt gerund door (voorheen) respectabele journalisten als Arnold Karskens en Joost Niemoller, die rond hun vijftigste een klap van de molen hebben gehad en hun dagen sindsdien slijten met het Twitteren van extreemrechtse onderbuiktheorieën. Over bekende steun hebben zij niet te klagen. Thierry Baudet, beter bekend als de meest gehoorde persoon van 2019, mocht bij de grootste talkshow van Nederland uitleggen hoe erg hij en de oprichters van ON wel niet gehoord werden, en hoe belangrijk deze omroep dus is. Hoe dit te rijmen valt met zijn standpunt dat de NPO in haar geheel moet verdwijnen, hoor ik graag. Het liefst niet in Latijn, anders wordt het écht een ongehoord verhaal.

Een omroep die wél wat toevoegt, maar daadwerkelijk nooit gehoord wordt, is de NTR. Zij wist in haar Sinterklaasjournaal de angel uit de inmiddels zeven jaar oude pietendiscussie te halen. Waar 'traditie' al jaren het argument van Zwarte Pieten fans is om vast te houden aan de racistische karikatuur, kraaide er niemand naar toen de traditionele stoomboot geruisloos werd vervangen door een stoomtrein.

Wees gewaarschuwd. Wie kritiek wil leveren op zwarte piet dient dit net zo subtiel te doen. Een satirische video van rapper Fresku waarin zwarte piet werd vervangen door roze piet en daarmee de absurditeit van eerstgenoemde treffend werd getoond, werd binnen een paar uur (!) Van Facebook verwijderd.

Ongehoord, Nederland.

 

Lees meer

Opgetrommeld: Oom Bert over de zeik

Politicologiestudent Jip Trommelen volgt niet alleen het nieuws, hij heeft er vaak ook nog een mening over. Op ANS-online schrijft hij iedere maand over de gebeurtenissen, groot of klein, die hem zijn opgevallen. 

Illustratie: Inge Spoelstra

Vorige week viel bij de Nijmeegse student het stembiljet voor de Provinciale Statenverkiezingen op de mat. 20 maart mag Nederland weer naar de stembus om een nieuw provinciebestuur te kiezen.

Die gang naar de lokale basisschool blijft altijd een beetje spannend, zeker voor studenten die voor het eerst met het rode potlood in de hand staan. Voor een Politicoloog zijn het naast spannende ook zware weken, mag u best weten. Op verjaardagen wordt mij steevast gevraagd 'of ik heel graag de Tweede Kamer in wil', 'ons land ga besturen' of 'de nieuwe Mark Rutte word'. Die stereotypen wennen, maar tijdens verkiezingsperiodes voelt men de urgentie om naast dit traditionele vragenvuur wat welgemeende, maar daardoor nog geen welkome, politieke standpunten naar mijn hoofd te slingeren. Ik moet ze maar eens aanpakken daar in Den Haag! Staat genoteerd, oom Bert.

Die frustratie van ooms en tantes komt vaak voort uit het heersende gedachtegoed dat politici leugenaars zijn en hun afspraken niet nakomen. Toegegeven, ik kan ze geen ongelijk geven met de controverses rond het kinderpardon en de dividendbelasting nog vers in het geheugen. Maar goed, dat betreft landelijke politiek. Nu is het tijd voor politiek op provinciaal niveau. Belangrijk, zeker omdat deze besturen een flinke vinger in de pap hebben op belangrijke dossiers zoals het klimaatbeleid.

Vol goede moed keek ik uit naar het eerste televisiedebat rond deze verkiezingen. Waar dit debat een kans was om lokale politici te laten discussiëren over belangrijke thema's op provincieniveau, of om aan Nederlanders uit te leggen what the fuck een Waterschap eigenlijk is, werden de kijkers getrakteerd op gebekvecht over zwarte piet en vuurwerk. Het was een inhoudsloze vertoning waarin de bekende oneliners voorbij kwamen, nota bene uitgevoerd door politici die stuk voor stuk niet verkiesbaar zijn. Na afloop werd er gesproken over een 'voetbalwedstrijd met alleen maar winnaars'. In dit stadium zat ik nog hysterischer naar de TV te krijsen dan toen Feyenoord voor het laatst kampioen werd.

Bijdragen aan een positiever beeld over de politiek deed het debat niet. Sterker, doordat Lilian Marijnissen van de SP deze verkiezingen bombardeerde tot 'referendum over Rutte', worden kiezers onder valse voorwaarden naar de stembus gelokt. Ik zie 21 maart met het zweet op mijn rug tegemoet. De verkiezingen zijn dan voorbij, het bleek geen Rutte referendum te zijn. Oom Bert aan de telefoon: Wilders stond niet op het stemformulier. Hij gaat niet meer stemmen, ze bekijken het maar in Den Haag.

 

Lees meer

Opgetrommeld: Politiek op de campus

Politicologiestudent Jip Trommelen volgt niet alleen het nieuws, hij heeft er vaak ook nog een mening over. Op ANS-online schrijft hij iedere maand over de gebeurtenissen, groot of klein, die hem zijn opgevallen. 

Illustratie: Inge Spoelstra

Zeg nu zelf, de Britse premier Theresa May is toch hét prototype luie student? Weken, maanden, jaren wist zij dat de Brexit-deadline er aan zat te komen. Ze kreeg alle tijd om een formidabele afstudeerscriptie op papier te zetten, tijd die verkwanseld werd door gekibbel met vrienden en vriendinnen en dansjes op partijcongressen. Hierdoor ligt er een paar weken voor de deadline een stuk dat tot drie keer toe nergens op lijkt en haar begeleider dwingt om May uitstel te geven tot na de meivakantie. De paralellen tussen Brexit en menig scriptie zijn treffend en pijnlijk tegelijk.

Dan zijn er nog politici als Thierry Baudet (FvD) die wél een opleiding hebben afgerond, een verkiezing winnen maar desondanks uitspraken bezigen die doen vermoeden dat zij ergens onderweg een klap van de molen hebben gehad. Ik doel hier niet op die fucking Uil van Minerva of zijn opiniestuk dat impliciet aanranding van vrouwen goedkeurt, maar op zijn (zoveelste) aanval richting Nederlandse universiteiten. De samenleving wordt 'ondermijnd' door universiteiten, docenten en hoogleraren zijn 'links' en 'indoctrineren' hun studenten met 'extreemlinks gedachtegoed'. Hieruit ontstond deze maand een heus meldpunt om je linkse docent aan te geven.

Het zijn zaken die de integriteit van onze docenten in twijfel trekken en suggereren dat zij met andere dingen bezig zijn dan het bedrijven van wetenschap. Docenten riepen de RU dan ook op stelling te nemen tegen de uitspraken van Baudet. Dat gebeurde, door op een afgesloten medewerkersportaal te stellen dat de RU "altijd pal zal blijven staan voor academische vrijheid en onafhankelijkheid van onze academici". Hoe ze dat doen is mij niet bekend, in ieder geval niet door openlijk afstand te nemen van Baudets weerzinwekkende uitspraken.

Laat u zich alstublieft niet gek maken door de luchtfietserij van Baudet en consorten. Zolang twee rechtse studenten in het ANS leeg kunnen lopen over hoe zij in hemelsnaam overleven op die linkse Radboud Universiteit, is het hier nog niet zo erg gesteld met die linkse indoctrinatie.

 

 

 

 

Lees meer

Opgetrommeld: Vrijheid van meningsuiting of plicht te beledigen?

Politicologiestudent Jip Trommelen volgt niet alleen het nieuws, hij heeft er vaak ook nog een mening over. Op ANS-online schrijft hij iedere maand over de gebeurtenissen, groot of klein, die hem zijn opgevallen. 

Illustratie: Inge Spoelstra

De nationale dodenherdenking op 4 mei en het vieren van onze vrijheid op 5 mei zijn ieder jaar goede momenten om te beseffen dat onze hedendaagse vrijheden niet uit de lucht zijn komen vallen en dat velen hun leven hiervoor hebben gelaten. Dat sommigen beter met deze vrijheden om kunnen gaan dan anderen blijkt uit het feit dat tientallen toetsenbordhelden de dodenherdenking aangrepen om hun gal te spuwen over de nieuwe burgermeester van Amsterdam (Femke Halsema).

Dat het mág, wil niet zeggen dat het móét. Een gedachte die mij de laatste tijd vaker bekruipt wanneer mensen het recht op vrijheid van meningsuiting zien als een plicht anderen de ganse dag te beledigen. Toegegeven, mogen maar niet moeten geldt ook voor Halsema's actie om een waterkanon en de Mobiele Eenheid af te sturen op feestvierende Ajax supporters. Blijft overeind dat Halsema nu enkele maanden aan het werk is en de voornaamste drek die zij over zich heen krijgt, gericht is op haar partij, haar geslacht en het feit dat ze niet Eberhardt van der Laan is. Dat kan beter, boze Twitteraars.

Halsema voert een oneerlijke strijd, misschien nog wel oneerlijker dan de strijd die 'haar' club Ajax al enkele maanden voert. Tartend met de wetten van het Europese topvoetbal knikkeren zij de ene na de andere miljardenclub uit de prestigieuze Champions League. Het wordt zelfs voor de meest doorgewinterde Feyenoorder met de week lastiger om niet mee te gaan in de nationale euforie die zich rond de Amsterdamse voetbalclub ontspint. Echter, hoe goed Ajax ook is of wordt, ze zullen het nooit winnen van Bryan Smeets. De kale spelmaker boorde de Amsterdammers drie jaar geleden al eens een titel door de neus, en zorgde er dit seizoen mede dankzij een goal van eigen helft tegen - u raadt het al - voor dat mijn clubje TOP Oss haar hoogste eindrangschikking ooit behaalde.

Een prestatie waardoor ik al vóór 5 mei in alle vrijheid het mooiste feest van afgelopen weekend vierde.

 

Lees meer

Outlander seizoen 4 (2014-heden) ★★★★★

Nu het vierde seizoen van de serie eindelijk op Netflix staat, besloot ANS dit historische fantasy-drama onder de loep te nemen. Ondanks een veelvoud aan gewonnen prijzen is deze serie nog relatief onbekend onder het grote publiek. Voor een student is het aantal gewonnen Emmy's echter niet zo van belang. Wij willen weten of het een beetje te bingen is.

Tekst: Wietse Dwars

Outlander speelt zich grotendeels af in de 18e eeuw en heeft veel aspecten van het thema tijdreizen overgenomen van Doctor Who.De serie legt de focus op zowel de goede als de slechte ervaringen die het leven in een andere eeuw met zich kan meebrengen. Al drie seizoenen lang is het belangrijkste personage Claire Fraser (Caitriona Balfe), een Engelse zuster die na het einde van de Tweede Wereldoorlog per ongeluk naar het verleden reist. In de eerste seizoenen is ze samen met de kiltdragende, flink gespierde hunk Jamie Fraser (Sam Heughan) de strijd aangegaan met de Engelse roodjassen om vervolgens te infiltreren in het Franse hof. Na schipbreuk te hebben geleden in Jamaica is het paar nu beland in Amerika: De nieuwe wereld.

Met hoop op een rustig leven begint de bouw aan hun eigen huis in de bossen van North Carolina. Dit blijkt een lastige taak wanneer ze erachter komen dat de nieuwe wereld naast nieuwe mogelijkheden ook nieuwe gevaren bevat. In deze onzekere tijden lijkt familie het enige te zijn dat je kan vertrouwen, maar helaas is die band niet altijd zonder conflict.

Rated R for 'Rips your heart out'
Waar eerdere seizoenen niet altijd al te makkelijk te kijken waren, lijkt seizoen vier op zoek te zijn naar de grens van de menselijke drang om elkaar kwaad te doen. Dit wordt pijnlijk duidelijk wanneer een bekende van Claire haar voorbeeld volgt door naar het verleden te gaan, maar daar minder goed op voorbereid is dan gedacht. De schrijvers zijn ook hier niet bang om onderwerpen als moord, marteling en verkrachting ongemakkelijk hard in het gezicht van de kijker te duwen.

De pijnlijkste beelden worden echter geschoten met een heel ander doel, de momenten die ons confronteren met het kwaad in onszelf en ons laten zien hoe de mens ondenkbare dingen doet onder het mom van het hebben van een andere huidskleur. Naast de slavernij is het verdrijven van de indianenstammen uit de Amerikaanse kolonies een gevoelig punt voor zowel Claire als de kijker. Een oplossing lijkt niet in zicht, al zou men het willen.

Bingen op eigen risico
Natuurlijk zien we mooie momenten in dit seizoen. Jamie moet de consequenties van zijn recht-door-zee aanpak inzien wanneer zijn onvoorzichtigheid leidt tot een schijnbaar onvergeeflijke fout. Hij wordt gedwongen om zijn gebruikelijke koppigheid opzij te zetten als hij het ooit wil goedmaken. Ook de recent geïntroduceerde karakters krijgen een kans om te shinen, persoonlijke obstakels worden overwonnen en net wanneer je het idee krijgt dat alles op rolletjes loopt, blijkt er op de typische Outlander manier toch nog een addertje onder het gras te zitten.

Al met al kijkt het nieuwe seizoen lekker weg en blijft de serie spannend zonder dat deze in herhaling valt. De schrijvers hebben volop gebruik gemaakt van de mogelijkheden die de nieuwe, Amerikaanse setting biedt. De focus ligt vooral op de ruige natuur en de moeilijkheden die het met zich meebrengt, maar wanneer je je hoop vestigt op een natuurdocumentaire met af en toe een actiescene erin kom je bedrogen uit. Deze serie laat je achter met de strijdlust om al het onrecht in de wereld in je eentje te bestrijden, maar geeft je daarmee gelijk een gevoel van hulpeloosheid. Zorg voor het kijken dus dat je bent voorbereid op een flinke portie zelfreflectie en neem tussen het bingen door af een toe een momentje om tot jezelf te komen. Outlander geeft, neemt, en laat je soms achter met meer dan je op had gehoopt.

 

Lees meer